Πλατεία Θυμαρακίων, Αθήναι

Οι προηγούμενες μέρες πέρασαν όμορφα με ηλιοφάνεια και μια ευχάριστη αναμονή των εορταστικών ημερών. Ακόμα και οι πιο κακόκεφοι άνθρωποι στον κόσμο, ευχαριστιούνται τις στιγμές που μοιράζονται με την οικογένειά τους (όχι το σόι τους). Η 25/12 ξημέρωσε μουντή και έτσι συνεχίστηκε, καθώς ώρες ώρες ο Θεός επιλέγει να δοκιμάσει τα όρια του ποιμνίου του, που τρέπεται σε ακανόνιστη ομάδα από αίγες, και δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει.
Σε ειδικότερες περιστάσεις μπορώ να πω πως λειτουργεί σαν ρυθμιστής καταστάσεων που είναι διττής σημασίας. Καλής προφανώς, αλλά και κακής. Μια καλή εξέλιξη πρέπει να βρίσκει και τροχοπέδη, και αντιθέτως μια κακή εξέλιξη, έχει αναλαμπές ηλίου μέσα στο ζόφο που την περιβάλλει.

Σήμερα δεν υπάρχει ιδιαίτερη όρεξη να γραφεί κάτι συγκεκριμένο. Βασικά για να ειπωθεί καλύτερα όλο αυτό, τα πάντα είναι συγκεκριμένα, απλά δεν εντάσσονται σε μια θεματική. Ας πούμε λοιπόν καλύτερα, πως σήμερα δεν υπάρχει όρεξη να φωτιστεί μια συγκεκριμένη θεματική. Πάντα υπάρχουν κι αυτές οι μέρες. Η ανησυχία προκαλείται από το γεγονός πως καμιά φορά, το αναμενόμενο φαίνεται σαν αναπάντεχο και τούμπαλιν. Εκεί δεν ξέρεις τι να πιστέψεις, και αυτή η εσωτερική σύγκρουση παράγει αυτές τις μέρες. Τις μουντές, τις συννεφιασμένες, τις στέρφες, και παράλληλα τις παραγωγικές.

Να είστε όλοι καλά, με υγεία και ηλεκτρισμό στα εγκεφαλικά νεύρα και κύτταρα. Τίποτα δεν είναι εύκολο μέχρι να γίνει. Και συνήθως γίνεται, σε αυτή ή στην άλλη ζωή.

All in

Περιστάσεις και συγκυρίες με κράτησαν μακριά όχι από το πληκτρολόγιο αλλά από την παραγωγή γραπτού λόγου, και συγκεκριμένα δημιουργικού λόγου. Καιρός ήταν να σπάσει ο πάγος αυτής της σύντομης παύσης και να αρχίσει εκ νέου ένας κύκλος εναπόθεσης εμπειριών και παραπόνων από μια ζωή, που μοιάζει με σουρωτήρι παρά με σφουγγάρι.
Το σφουγγάρι βαστάει όλα τα υγρά, χωρίς να τα φιλτράρει και τα κατακρατεί ώσπου να το σφίξει κάποιος και ο,τι περιττό, να φύγει. Μένει λοιπόν σε μια υγρή κατάσταση. Συμβολικά θα μπορούσαμε να πούμε πως το βαρύ σφουγγάρι έχει μαζέψει σωρεία εμπειριών που όταν σφουγγιστεί καλά, διώχνει τις σκάρτες και κρατά τις ωφέλιμες. Αυτό ίσως να είναι μια καλή τακτική που συμβάλει στην πρόοδο. Όμως το decadant στοιχείο είναι δύσκολο αν έχει αφομοιωθεί να απομακρυνθεί τόσο βίαια όσο ένα στράγγισμα.
Το σουρωτήρι αντιθέτως λειτουργεί διαφορετικά. Ξεχωρίζεις το στέρεο από το υγρό και ανάλογα με το πάχος της σίτας ή της τρύπας σε κάθε ένα από αυτά, έχεις σουρωτήρια για πολλαπλές χρήσεις. Βέβαια για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η συγκριτική προσέγγιση σπόγγου και σουρωτηριού πρέπει να γίνει με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Επομένως το σουρωτήρι όταν δεχτεί υγρό, το γεύεται για λίγο και έπειτα το απομακρύνει από τις τρύπες του. Μεγάλες ή μικρές. Στο επίπεδο της εμπειρίας αυτό ίσως είναι η συναισθηματική αυτοκτονία που μπορεί να διαπράξει κάποιος. Η απάθεια απέναντι στην εμπειρία σε κάνει να τη βιώνεις και να κρατάς ένα ίχνος από αυτήν. Σε κλάσματα δευτερολέπτου όμως έχει περάσει δίχως να σου προκαλεί κάποια έκπληξη. Τα πάντα καταγράφονται στη μνήμη και αποθηκεύονται για να χρησιμοποιηθούν όταν θα χρειαστούν.
Κάπως έτσι καταλήγω στο συμπέρασμα πως η ζωή μου, θα μπορούσε να είναι σουρωτήρι. Η εγωκεντρική διάθεση δεν ξέρω αν μπορεί να θίγει τον αναγνώστη, όμως όπως και να΄χει ένα αφετηριακό μήνυμα μετά από καιρό, καλό θα ήταν να του εξηγεί την περίσταση. Η εμπειρία λοιπόν, είναι κάτι πεπερασμένο που απλά αποθηκεύεται στον σκληρό δίσκο, και όχι στην μνήμη RAM. Ίσως αυτό να δηλώνει ένα άτομο χωρίς συναισθήματα. Καλύτερα θα μπορούσα να γράψω, για έναν άνθρωπο δίχως ταυτότητα.
Τελειώνοντας για να βρεθεί και μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας, θα μπορούσαμε να αξιώσουμε ένα θετικό στο σουρωτήρι. Το νερό μπορεί να πέφτει αιώνια μέσα του και να περνάει από τις τρύπες του μέχρι εξαντλήσεως του αποθέματος. Το σφουγγάρι κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο νερό. Ή θα σαπίσει ή θα το στραγγίξεις.

-Το καλοκαίρι κάνει κύκλους. Ενός κακού μύρια έπονται. Ας ζήσουμε τη ζωή του αμοραλιστή. Το μόνο που μένει. All in. Αν δεν κάτσει, δεν έκατσε. 

8.12.13

Αϊ Νικόλα σώσε

Κάποιες μέρες προσφέρονται αποκλειστικά για μιζέρια. Από το ξεκίνημά τους, δίνουν την εντύπωση πως τίποτα παραγωγικό δε θα συμβεί. Όλα έχουν μπει σε μια ροή με καθοδικές τάσεις, και σαν ηλεκτρικά φορτία που απωθούνται δεν δημιουργείται τίποτα το ουσιαστικό. Τα καθημερινά σχέδια αναβάλλονται περιμένοντας τη λύση. Η οποία όμως, για να έρθει, πρέπει να υπάρξει ο καθοριστικός παράγοντας της θέλησης. Κι όταν η θέληση δεν υπάρχει, τότε έρχεται το αδιέξοδο. Η ύπαρξη βρίσκεται σε ένα τέλμα από το οποίο, χρειάζονται σημαντικά γεγονότα για να έρθει η αφύπνιση. Κατά πολλούς, τα αδιέξοδα είναι οι πιο παραγωγικές οδοί για να υπάρξει δημιουργία.
Δε θα διαφωνήσω σε πρώτη φάση. Δε θα μπορούσα να το κάνω όταν μπορώ χωρίς καμία επιφύλαξη να επιβεβαιώσω τη σιγουριά αυτών που εκφράζουν την παραπάνω άποψη. Όμως κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τη στασιμότητα που προκαλείται στο υποκείμενο και κατ'επέκταση στην ύπαρξή του. Για το πνεύμα δε θα μπορούσα να πω το ίδιο. Το πνεύμα, όταν βρίσκεται σε τέλμα δεν υποφέρει ποτέ από στασιμότητα. Επιστρέφει σε προγενέστερες φάσεις ή πηγαίνει μπροστά. Το κακό της υπόθεσης αυτής, είναι πως για να πάει μπροστά πρέπει να γυρίσει πίσω. Στο σημείο αυτό πρέπει το υποκείμενο να πάρει την απόφαση -μέσω της θέλησης- για να προχωρήσει. Διαφορετικά μένει για πάντα πίσω. Κρατάμε λοιπόν, ως βαρόμετρο, τον παράγοντα 'θέληση'.

Τι γίνεται όμως όταν υπάρχει διάθεση για θέληση, όμως η θέληση αυτή καθαυτή λείπει ; Τότε μπαίνουμε σε μια άλλη σφαίρα, η οποία έχει να κάνει με την αποφασιστικότητα. Το κεφάλαιο αυτό είναι σχεδόν αυτονόητο. Καλύτερο θα ήταν να ελέγξουμε από που προκύπτει/πηγάζει όλο αυτό το πανηγύρι που αλυσοδένει την ύπαρξη. Μια γενικευμένη εκτίμηση θα μπορούσε να καταλογίσει όλα τα παραπάνω στην εγωιστική φύση, και στο 'ανικανοποίητο'. Η προσωπική μου εκτίμηση όμως, έχει να κάνει με ένα θέμα που έχει συζητηθεί παλιότερα στο παρόν ιστολόγιο και αφορά τους στόχους. Η οργανωμένη κοινωνία κρατάει πίσω το υποκείμενο θέτοντάς του όρια στους στόχους του. Οι υψηλοί στόχοι γίνονται πιο υψηλοί. Οι χαμηλοί στόχοι πραγματοποιούνται ευκολότερα, χάνοντας το νόημά τους.
Ένα υποκείμενο με υψηλούς στόχους, συνήθως απομακρύνεται βίαια από αυτούς λόγω συνθηκών. Είναι μαθηματικά σίγουρο πως θέτοντας έναν υψηλό στόχο δε βρίσκεσαι στη θέση να τον υλοποιήσεις ακόμα κι αν έχεις τις δεξιότητες να το καταφέρεις. Η αποτυχία αυτή φέρνει την απογοήτευση η οποία λειτουργεί ως ντόμινο με όλα τα προαναφερθέντα. Η απογοήτευση καταστρέφει τη θέληση. Φέρνει την παραίτηση και την αποστασιοποίηση από τον αρχικό στόχο. Εκεί λοιπόν έρχεται ένα ξέσπασμα, και το υποκείμενο αναλώνεται σε χαμηλούς στόχους, και καταλήγει να έρχεται σε ρήξη με τον εαυτό του. Το αδιέξοδο έχει έρθει και το κυκλικό σχήμα που περνάει πάντα μέσω της διάθεσης για θέληση, την ίδια τη θέληση και την απομάκρυνση από τη στασιμότητα, φαίνεται να είναι ένας φαύλος κύκλος δίχως ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ουσιαστικές λύσεις όσο κι αν θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο, δεν υπάρχουν. Στον κόσμο αυτό δε θριαμβεύει η λογική. Κάποιοι θιασώτες της ξέρουν πολύ καλά πως οι παροδικές νίκες, δεν παύουν να είναι νίκες, όμως δεν παύουν να είναι και παροδικές. Στη σκακιέρα της καθημερινότητας όσο κι αν επιζητούμε να είμαστε ο βασιλιάς ή η βασίλισσα, βυθιζόμαστε στην πρώτη γραμμή με τα στρατιωτάκια. Ο Καμί θα το ονόμαζε αυτό "θρίαμβο του παραλόγου". Ο Κίρκεγκορ θα ζούσε μέσα σε αυτό. Εσύ μπορείς τουλάχιστον να το εννοήσεις ; Κι ας μη ζήσεις μέσα σε αυτό. 

Full House

Παλιά στολίζαμε κι εμείς. Πλέον όχι. Πάνε 4-5 χρόνια που δεν κρεμάμε τίποτα. Ενδεχομένως να φταίει η διάθεση, ίσως το γεγονός πως όσο προχωράνε τα χρόνια, τόσο λιγότερο νιώθουμε οικογένεια. Μπορεί να είναι και η κρίση, όμως η φυλή μας είναι πολύ ανώτερη τέτοιων καταστάσεων και προτιμά να πεινάσει παρά να στερηθεί τέτοιου είδους κοινωνικές εκδηλώσεις Προφανώς και είναι κοινωνική εκδήλωση το στόλισμα του σπιτιού. Είναι η τρανή απόδειξη πως "εμείς γιορτάζουμε". Στο γνωστό πλαίσιο της καταξίωσης μέσα στα κοινωνικά όρια μιας γειτονιάς.
Η γειτονιά στόλιζε παλιότερα. Ήταν χαρούμενα τα μπαλκόνια και τα σπίτια τοποθετούσαν το δέντρο τους κοντά στο μπαλκόνι για να φαίνεται απ'έξω. Η κατάρρευση της οικογένειας, το δικαιολογεί αυτό. Δε μας αρκεί να βλέπουμε εμείς το στολισμένο δέντρο μας, αλλά να το απολαύσει και ο διερχόμενος περαστικός. Να του φανερώσουμε πως "εμείς στολίσαμε δέντρο". Όχι απαραίτητα κάτι κακό. Κι ας είναι αλλοδαπό έθιμο, είναι κάτι που στιγματίζει την εορταστική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Κάποτε ήταν μεγάλο θέμα, το να ανάψει ο δήμαρχος Αθηναίων το δέντρο. Αργότερα έγινε ιστορική φωτογραφία το καμένο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος. Πλέον η γειτονιά δε στολίζει. Κάνα δυο οικογένειες με μικρά παιδάκια, μπήκαν στη διαδικασία να στολίσουν το μπαλκόνι τους. Ίσως για να τα ευχαριστήσουν. Αλλά δε συμβαίνει μόνο στη γειτονιά μου αυτό.
Η πόλη έχει αλλάξει πρόσωπο. Δεν ήταν ποτέ Παρίσι. Όμως μικρότερος θυμάμαι από την πίσω θέση του αυτοκινήτου να αντικρίζω την Αθήνα στολισμένη απ'άκρη σ'άκρη. Τότε βέβαια υπήρχε η ευημερία, που συντέλεσε στη σημερινή κατάσταση. Όλα για το 'φαίνεσθαι'. Ένα φθηνό 'φαίνεσθαι' μάλιστα, που εντυπωσιάζει παιδάκια. Δεν ξέρω πλέον σαν ενήλικος πως το αντιμετωπίζω. Ίσως με νοσταλγία. Ίσως με μια αίσθηση Δικαιοσύνης. Πάντως νιώθω χαρμολύπη που τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι τα πιο σκοτεινά στην Αθήνα (με κάθε έννοια το επίθετο 'σκοτεινός')

Η χαρά μου βασίζεται στο γεγονός πως ο διπλανός μου πληρώνει για τις επιλογές του, με αυτό το σκοτάδι. Ένα σκοτάδι στα μπαλκόνια και τις πλατείες, αλλά και στην υγεία, στην παιδεία, στην εθνική άμυνα, στην εσωτερική οργάνωση, την εργασία. Ένα σκοτάδι μέσα του. Χάνει τη δυνατότητα να χαροποιήσει τον εαυτό του ξεφεύγοντας από τα προβλήματά του, στολίζοντας δέντρα και μπαλκόνια, γιατί όταν του δόθηκε η δυνατότητα να ζει ελεύθερος, έπαιρνε εορτοδάνεια. Θα μπορούσα να συνεχίζω για πολύ να απαριθμώ τους λόγους που με κάνουν να χαίρομαι για το φετινό εορταστικό σκοτάδι. Δε θα το κάνω
Ένα πράγμα θα το αναφέρω όμως. Η λύπη μου βασίζεται στο γεγονός πως κι εγώ κάποτε ήμουν παιδί. Ήταν του αγίου Σπυρίδωνα 12/12/95 και όντας 2 ετών στόλισα πρώτη φορά δέντρο μαζί με τη μάνα μου. Η 13η μέρα του Δεκέμβρη με βρήκε ακόμα ξύπνιο να το κοιτάω, ενώ τα λαμπάκια του αναβόσβηναν. Δεν το θυμάμαι αλλά μου το έχουν πει Και όπως και να'χει, το γεγονός πως το έχω ζήσει μου δίνει το δικαίωμα να το χρησιμοποιώ σαν ανάμνηση.

Πως λοιπόν μπορείς να στερήσεις από ένα παιδί μια τέτοια χαρά ; 

Ο τροχός γυρνάει

Υπάρχουνε δύο πόλεις μέσα στην ίδια πόλη. Στην πρώτη σου τα προσφέρουν όλα, κι εσύ επιλέγεις ο,τι θέλεις. Στην άλλη πρέπει εσύ να κυνηγήσεις τις επιθυμίες σου. Στην πάνω πόλη, όποιον σε υπακούει, πρώτα αυτόν θα προστατεύσεις, γιατί αυτός που σε υπακούει προδίδει κάποιον άλλον. Στην άλλη πόλη ο,τι και να κάνεις θα το κάνεις αφού πρώτα προδώσεις εσένα.
-Sonqo Pura 

Η πόλη μπορεί να σχολιαστεί τόσο στην κυριολεκτική όσο και στην συνυποδηλωτική της έννοια. Συμβολίζει την κοινωνία, ως τη βασική μορφή μαζικής κοινωνικοποίησης, συμβολίζει την καταγωγή, την εγκατάσταση σε ένα μέρος που ονομάζει το υποκείμενο "τόπος". Εκφράζει όμως και το καθεστώς νοημοσύνης ενός ανθρώπου. Το δρόμο που θα επιλέξει στη ζωή του. Τον τρόπο με τον οποίο θα σκέφτεται και το μυαλό του θα αντιδρά στα ερεθίσματα της κοινωνίας.
Σε αυτό το σχεδιάγραμμα, ο καλλιτέχνης μας δίνει μια σχηματική αναπαράσταση ιδιαίτερα γνώριμη σε όλους. Η κάθε πόλη, χωρίζεται σε υποενότητες. Σε μικρότερες ομαδοποιήσεις, συνειδητές ή ασυνείδητες. Ομαδοποιήσεις που επιλέχθηκαν από τα μόρια που απαρτίζουν τον οργανισμό αυτόν, ή ομαδοποιήσεις που έγιναν καταχρηστικά από αυτόν που εξουσιάζει την αρχική πόλη. Στη δεύτερη περίπτωση, ένα ''διαίρει και βασίλευε'' που παρατηρούμε σε πολλά επίπεδα της σύγχρονης χειραγωγούμενης ατομικής μάζας.
Η πρώτη πόλη ανταποκρίνεται στα άτομα αυτά που δεν κοπίασαν ποτέ για κάτι. Δεν προσπάθησαν, και απλώς το πιάτο με την τροφή βρέθηκε μπροστά τους. Πλούσια τροφή, περίσσια για τις ανάγκες τους μάλιστα. Οι σχέσεις που διαμορφώνονται σε αυτή την πόλη, βασίζονται σε ένα αέναο αλισβερίσι. Ένα marketing ανθρώπινων σχέσεων, και ένα σύστημα "πατήματος επί κεφαλών" με σκοπό την κοινωνική καταξίωση. Καθετί περιλαμβάνει δέσιμο μεταξύ δύο ατόμων, είναι πλασματικό και προέρχεται αμιγώς από συμφεροντολογική και ιδιοτελή πρόθεση. Όποιος υπακούει (δεν αγαπά, απλά υπακούει) προδίδει την εμπιστοσύνη και τα αισθήματα κάποιου άλλου. Είπαμε, η πρώτη πόλη δρα με συμφέροντα. Και τα συμφέροντα συνήθως συγκρούονται.
Η άλλη πόλη (όχι τυχαία η χρήση της λέξης "άλλη") αγκαλιάζει όσους με κόπο, μόχθο και προσπάθεια, σωματική ή νοητική προσπαθήσουν να κατακτήσουν το οτιδήποτε. Από ένα πιάτο φαγητό, μέχρι την απόλυτη γνώση, την Αλήθεια, την πνευματική καταξίωση. Αυτοί ακολουθούν ένα δρόμο Αρετής (όπως και ο Ηρακλής στο γνωστό μύθο). Ένα δρόμο ανηφορικό, δύσβατο που περικλείει θανάσιμους κινδύνους, όμως καμία δυνατότητα για επιστροφή. Υπάρχει μόνο ένα αλισβερίσι. Αυτό με τον εαυτό σου. Ένα κοίταγμα βαθιά στα μάτια του ειδώλου στον καθρέφτη. Μια προδοσία της εγωιστικής και κατώτερης ανθρώπινης φύσεως. Αφετηρία για μια λαμπρή πορεία.

#3

«Τρία τα τελούμενα εν ανθρώποις, το κατά φύσιν, το παρά φύσιν και το υπέρ φύσιν»
Και κατά φύσιν μεν εστίν ο γάμος, παρά φύσιν ο σοδομισμός και υπέρ φύσιν η παρθενία.
Και πάλιν, κατά φύσιν ο δικαίως συναγόμενος πλούτος, παρά φύσιν η πλεονεξία, υπέρ φύσιν η ακτημοσύνη.
Ομοίως, κατά φύσιν η ειρήνη, παρά φύσιν η εχθρότης, υπέρ φύσιν η συγχώρησις και ευεργεσία».

Μέγας Αθανάσιος

*Ομολογουμένως η μορφή αυτή, οργάνωσης μιας ανάρτησης ίσως να είναι απωθητική για πολλούς καθώς στερεοτυπικά παραπέμπει σε κείμενα χριστιανικού παροξυσμού ή αιρετικής διάθεσης. Έχουμε μια παράθεση από πάνω και ακολουθούν σχόλια, κηρύγματα, παραινέσεις, επιβολές, φοβέρες κλπ. Ξεκαθαρίζω εξαρχής, πως η παρούσα ανάρτηση δεν έχει καμία σχέση με κάτι σχετικό με θρησκεία και δη με τον Χριστιανισμό. Δεν αντιτίθεμαι καθόλου στις δύο τελευταίες έννοιες, κάθε άλλο. Απλώς διευκρινίζω τον χαρακτήρα της ανάρτησης, ακόμα και για τον πιο απαιτητικό και αμφισβητία -εφηβικού επιπέδου- αναγνώστη.

Ξεκινώντας, οπωσδήποτε θα ήθελα να αναφερθώ στα ερεθίσματα που μου δόθηκαν για την ανάρτηση αυτή. Διότι καλό θα ήταν ο αναγνώστης, όταν μιλάμε για ένα κείμενο ιδεών και όχι για ένα ημερολογιακό δοκίμιο όπως συνήθως συμβαίνει στο Λεμόνι, να γνωρίζει την πηγή που έδωσε τον σπινθήρα για μια τέτοια παραγωγή κειμένου. Για να μη μακρηγορώ, ευρισκόμενος σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, τον τελευταίο καιρό αποφάσισα να κάνω έναν έλεγχο στη λίστα των επαφών μου, με σκοπό να καταγράψω πόσοι διαμορφώνουν τυπικές για την εποχή συμπεριφορές. Με λίγα λόγια, ποιοι ακολουθούν κατά κόρον τη μόδα.
Για να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες πάνω σε αυτό, με βοήθησε πάρα πολύ το γεγονός πως πολλά άτομα αποτελούν ομαδοποιήσεις, έτσι και το έργο μου έγινε σαφώς ευκολότερο. Πολλοί εξ'αυτών άλλωστε αποτελούν πρόσωπα με τα οποία μπλέκω τα χνώτα μου χρόνια τώρα, και γνωρίζω αν είναι επιρρεπή στο να παρασύρονται από τις εκάστοτε μόδες κλπ. Τα νούμερα δεν είναι απαραίτητα, γι'αυτό άλλωστε και δεν τα κατέγραψα. Το συμπέρασμα όλου αυτού ήταν πως η συντριπτική πλειοψηφία ενός δείγματος νέων ανθρώπων, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο ακολουθούν το συρμό, τη μόδα. Κυρίως τα άτομα αυτά, διαμόρφωναν την ίδια συμπεριφορά και με παλαιότερα ρεύματα μόδας όπως το περίφημο του 2005-2008.
Ερχόμενοι στην εποχή μας, η μόδα κυρίως επηρεάζει συμπεριφοριστικά τον νέο. Πέρα από το ρουχισμό του, τις μουσικές επιλογές του κ.ά, επηρεάζει την ομιλία του, τις συνήθειές του, και τη στάση του απέναντι σε πάρα πολλά θέματα. Έτσι εν έτει 2013  θεωρείσαι πως είσαι μέσα στη μόδα όταν είσαι εκτός αυτής. Πάμε πάλι. To mainstream της εποχής είναι να μην είσαι mainstream. Κατανοώ πως αποτελεί μια ξεκάθαρα αντίφαση. Κι όμως έτσι είναι. Μια απέραντη λαοθάλασσα από άτομα που προσποιούνται σε σημείο που το πιστεύουν τελικά, πως βρίσκονται πέρα από την εποχή τους. Ενδυματολογικά αυτό έχει πλάκα. Είναι καλόγουστο μερικές φορές και αστείο κάποιες άλλες. Συμπεριφοριστικά όμως, θαρρώ πως αγγίζει την παθογένεια.
Στο σημείο αυτό, ερχόμαστε να κάνουμε μια σύνδεση με τη ρήση του Μεγάλου Αθανασίου παρατέθηκε ως κεφαλίδα στο παρόν κείμενο. Ο συρμός της εποχής έχει την τάση να αγιοποιεί, να χρυσώνει και να θεραπεύει οτιδήποτε είναι "παρά φύσιν". Καθετί τέτοιο, συναρπάζει το μοδάτο νέο.Επομένως ή το υπερασπίζεται μετά μανίας, κάτι που πριν 10 χρόνια το αντιμετώπιζε σχεδόν πουριτανικά, ή το ενσαρκώνει μάλιστα, για να μπει εντελώς στο πετσί του ρόλου. Ο επιφυλακτικός ή αρνητικός προς αυτό το "παρά φύσιν", θεωρείται άμεσα οπισθοδρομικός, συντηρητικός και απάνθρωπος. Μέσα σε δύο χρόνια δηλαδή, μια μεγάλη μερίδα ανεπηρέαστων από μόδες και τάσεις ανθρώπων, έμειναν έξω από το μαντρί του homo sapiens.

Το "παρά φύσιν" είναι θεμιτό. Για να υπάρχει η δυνατότητα επιλογής του και δοκιμής του, πάει να πει πως είναι κάτι το οποίο προβλέπεται. Σίγουρα όμως το γεγονός πως είναι "παρά την φύσιν", επιφέρει από πίσω του κάποιους παράγοντες που ενδεχομένως δεν έχουμε φανταστεί. Το ότι δίδεται η δυνατότητα δοκιμής του, δε σημαίνει πως ανάβει το πράσινο φως προς υιοθεσία του για μια ολόκληρη ζωή. Κι αυτό συμβαίνει όχι επειδή κάποιο ηθικό ή αξιακό σύστημα θα το καταδικάσει. Αυτό συμβαίνει διότι οτιδήποτε βαίνει "παρά φύσιν", κάποια στιγμή θα βρει την φύση μπροστά του. Ο ευσυνείδητος προς τον διπλανό του λοιπόν, δεν πρέπει να δρα "παρά φύσιν". Εδώ θέλω να διευκρινίσω κάτι. Το να τρυπά κανείς τα αφτιά του είναι κάτι "παρά φύσιν". Προφανώς και ποτέ η φύση δεν πρόκειται να αντιταχθεί σε κάτι τέτοιο. Για να προλάβω τέτοιου είδους σκέψεις, υπάρχουν πολύ χειρότερες "παρά φύσιν" συμπεριφορές οι οποίες τιμωρούνται από την φύση. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί. Αρκετοί θα πάνε στο προφανές. Κάποιοι ίσως δουν περισσότερα. Λίγοι θα καταλάβουν ενδεχομένως την 'απλή σκέψη του λέγοντος'  που λέγαμε και στη Θεωρητική κατεύθυνση.

Ο Μέγας Αθανάσιος κάνει την τριαδική αυτή αξιολογική/ηθικολογική προσέγγιση, χρησιμοποιώντας και τους χαρακτηρισμούς "κατά φύσιν" και "ϋπέρ φύσιν". Με μια πρόχειρη χριστιανοκεντρική ματιά καταλαβαίνει κανείς πως σχηματικά με αύξουσα σειρά έχουμε :παρα-κατα-υπερ φύσιν. Προς αποκατάσταση της τάξης, θα πρέπει να πούμε δύο κουβέντες και για τα δύο εναπομείναντα. Το κατά φύσιν, είναι η δοκιμασμένη μεσοβέζικη λύση. Είναι το σωστό κατά την φύση. Είναι αυτό που επηρεάζεται μόνο από την εξέλιξη και οδηγείται προς την κατεύθυνση της φυσικής επιλογής, σε όσους πυλώνες υφίσταται ακόμα αυτή η θεωρία. Μεταξύ μας, πρόκειται για την ασφαλέστερη επιλογή που μπορεί να κάνει κανείς. Να ζήσει στα πλαίσια που του ορίζει η φύση, και σε κατοπινή ανάλυση και η ηθική. Για να το πούμε διαφορετικά, ο άνθρωπος που ζει και πράττει κατά φύσιν, είναι ο κοινός άνθρωπος. Ο αποστειρωμένος μικροαστός που δεν παρεκκλίνει σε τίποτα από αυτό που του επιτάσσει η κοινωνία και φοβάται το Νόμο περισσότερο από το Θάνατο.

Το υπέρ φύσιν δεν υφίσταται. Είναι ένα μεταφυσικό κατασκεύασμα. Μια θεολογικής φύσεως υπόθεση. Η παρούσα ανάρτηση προβάλει μια ορθολογική κριτική. Μια επομένως εμπλοκή με αυτό το ζήτημα χρησιμοποιώντας μεγαλεπήβολες φράσεις όπως "υπέρβαση του ανθρώπινου, υποταγή του θυμικού κλπ.", θα ήταν περιττό έως και καταστροφικό. Η μόνη λογική παρατήρηση που θα μπορούσε να γίνει, είναι πως το "υπέρ φύσιν" θα μπορούσε να λειτουργήσει ως στόχος. Όμως καθετί ιδεατό και ουτοπικό, καταδικάζεται -ορθώς- σε θάνατο.

Νοικοκυρεμένα

Δεν έχω ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου. Θα ήθελα κάποτε να κάνω κάποια ταξίδια, σε μέρη που έχω σκεφτεί έντονα. Βέβαια οτιδήποτε άλλο προέκυπτε δε θα το απέρριπτα, απλά οπωσδήποτε θα ήθελα να μεταβώ σε μέρη που πέρα από την αντικειμενική ομορφιά τους, σημαίνουν ίσως κάτι παραπάνω από μια απλή επίσκεψη σε μια ξένη χώρα. Δυστυχώς δεν ξέρω αν είναι πρέπον να παίρνεις μια τέτοια απόφαση, για λόγους πέρα από τους προφανείς. Ίσως καμιά φορά η λογική να αναστέλλεται, και να επικρατεί η ιδέα, η κινητήριος δύναμη της σκέψης.

Αντιθέτως έχω γνωρίσει πολλά άτομα στη ζωή μου. Από πολλές χώρες, με διαφορετικές θρησκείες, πολιτικά ιδεώδη, στάσεις απέναντι στη ζωή. Άτομα ποικίλων ποιοτήτων και δυνατοτήτων. Εδώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να κάνω κάποια ευχή, γιατί είναι λάθος να πηγαίνεις κόντρα στη ζωή σου. Απλά θα επιθυμούσα να μην τους είχα γνωρίσει όλους. Θα επιθυμούσα να διέθετα ένα αισθητήριο, το οποίο θα με προειδοποιούσε για την χείριστη ποιότητα κάποιου. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο κάποιος, λόγω συγκυριών μπορεί να ονομάστηκε 'φίλος', και έτσι η απεμπόλησή του από τη ζωή σου, να είναι δυσκολότερη λόγω συναισθήματος. Δε θα μετάνιωνα για κάθε άτομο χαμηλής ποιότητας έχω γνωρίσει, γιατί η ζωή συν τοις άλλοις είναι ένα μακροχρόνιο σχολείο. Μετανιώνω όμως για κατά συρροήν λάθη. Και όπως έχουμε ξαναπεί, "το δις εξαμαρτείν.."

Η ζωή είναι πολύ μεγάλη και πολύ μικρή. Ο χωροχρόνος έχει μάζα, η οποία συστέλλεται και διαστέλλεται. Λογικό είναι επομένως να θεωρούμε κάτι πως κινείται αργά στον χρόνο ή κάτι άλλο πως κινείται γρήγορα. Φτάνοντας σε ένα σημείο ωρίμανσης, ξεκινάς να κάνεις μικρές μικρές ανασκοπήσεις στη ζωή σου. Συνήθως αυτές σταματάνε με μια ντροπιαστική ενέργεια που θα ήθελες να ξεχάσεις. Όπως και να'χει, η μετάνοια εμπεριέχεται σίγουρα μέσα σε κάθε αναδρομή στο παρελθόν. Μετανιώνεις για πολλές πράξεις, και τότε έρχεται ο βαρύς πέλεκυς. Συνειδητοποιείς πως σκορπάς τη ζωή σου, σε ευτελή και ανούσια πράγματα. Σκορπάς τον εαυτό σου, που είναι φθαρτός και ατυχώς ζει. (Κάποιος θα μπορούσε να πει 'ευτυχώς'. Θεωρώ πως το αντίθετο της ατυχίας είναι η ανάγκη.) Η ζωή είναι μικρή και μάταιη. Η ματαιότητα θέλει καλοπέραση. Όχι μια καλοπέραση που βασίζεται στη διασκέδαση. Μια καλοπέραση που σε συντριπτικό ποσοστό, έχει ως θεμέλιο την ψυχαγωγία και την εξέλιξη (σημ. όπου εξέλιξη=πρόοδος). Όλη αυτή η πλάση, εμπεριέχει πληροφορίες/γνώσεις, που είναι κρίμα να μένουν ανεκμετάλλευτες. Η ατομική πρόοδος, λοιπόν, χρειάζεται να βασιστεί στη γνώση. Τελικά αυτό μένει. Να γνωρίζεις κάτι τόσο καλά, ώστε να μπορείς να το μεταβιβάσεις χωρίς χαθεί τίποτα από την αρχέγονη προέλευσή του.

Τράκα

Αναπάντεχα ο δρόμος με έβγαλε κάπου στην Ακαδημίας να παρακολουθώ ένα συνέδριο σχετικό με τη Λογοτεχνία. Για να ακριβολογώ, είχα γνώση του εν λόγω συνεδρίου, απλά απρογραμμάτιστα και με μια εν βρασμώ απόφαση, έλαχε και έδωσα το παρόν. Ομολογώ πως μετά από πολύ καιρό ένιωσα την ανάγκη να εμπλακώ σε κάτι που ίσως μου θυμίσει την ιδιότητα που δηλώνω, όντας άνεργος, για να δικαιολογώ την ύπαρξή μου σε αυτήν την κοινωνία. Την ιδιότητα δηλαδή του φοιτητή. Με το όποιο κόστος μπορεί να έχει η ομολογία αυτή.
Παρευρισκόμενοι πολλών ειδών. Πολλών υποειδών καλύτερα, του ανθρώπινου είδους. Μια υποκρισία στα βλέμματά τους και τις κινήσεις τους. Στα λεγόμενα και πραττόμενά τους. Μια πλαστή δίψα για κάτι υψηλό, όντες τόσο μικροί. Μια δραστηριότητα για τη γνώση. Πιο συγκεκριμένα, μια εκδήλωση για το λόγο. Ο λόγος είναι η πρώτη ανάγκη της ψυχής. Πράγματα προσωπικά, που ο καθένας τα χρησιμοποιεί για να θεραπεύσει τις ανάγκες του, κι όχι για να επιδειχθεί ενώπιον πολλών και να τις πουλήσει όπως οι έμποροι στα σκαλιά του ναού της Ιερουσαλήμ. Κι όμως, η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών, ακόμα και με την παρουσία τους δήλωναν πως "είμαι εδώ γιατί πρέπει, κι αφού με βλέπετε πέτυχα τον στόχο μου". Ολοένα και περισσότερο κλίνω προς τη θεώρηση του Γιουνγκ. Δεν βρίσκω πλέον κάτι το οποίο να με αποτρέψει από την πεποίθηση πως όλα γίνονται για την κοινωνική καταξίωση.
Χειρότερα δε, πολλοί/ες χρησιμοποιούν εκδηλώσεις σαν κι αυτές για να προβάλλουν το έργο τους. Το έργο, είναι το αποτέλεσμα της ζωής. Ο,τι τελικά μένει πίσω. Εφόσον λοιπόν, η ζωή προνοεί να πεθάνουμε, το έργο θα μείνει πίσω. Η προβολή του πεισματικά και επαναλαμβανόμενα, ευτελίζει το περιεχόμενο. Ένα ωραίο γλυπτό θα το ξεχωρίσει ένα φιλόμουσο μάτι. Ένα κακό γλυπτό, θα το προσπεράσει. Αν το κακό γλυπτό κάποια στιγμή βγει σε δημοπρασία, προφανώς θα πωληθεί. Το καλό γλυπτό όμως, προϊόν ανεκτίμητης αξίας, θα παραμείνει να δεσπόζει στην αίθουσα. Η τάση του ανθρώπου να προβάλει το έργο του, είναι η πιο νοσηρή μορφή αναζήτησης επιβεβαίωσης. Ίσως και οι παρούσες αναρτήσεις, να εντάσσονται κάπως σε αυτό το κλίμα. Θα ήθελα να πιστεύω πως θα αφήσω πιο αξιόλογο έργο από ένα blogspot, γεμάτο νεανικές θυμοσοφίες.

-Επιλογικά. Αν σε έναν κυτταρικό κύκλο επιτευχθεί μια μίτωση, είναι αδύνατο η διαδικασία να ανασταλεί. Ο πολλαπλασιασμός του κυττάρου έχει ολοκληρωθεί, και κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να το αναστρέψει αυτό. Μια απόπτωση που θα προκύψει από κάποια κακοήθεια, ενδεχομένως να διακόψει την εξέλιξη. Πάρτε το παράδειγμα αυτό, και εφαρμόστε το σε κάθε ανάπηρο κρατικό μηχανισμό, σε κάθε ανεπαρκές ίδρυμα, σε κάθε αναξιοπρεπές γρανάζι αυτού του σάπιου συστήματος.

. 

Έθνος αυτόχειρων

Σκεφτόμουν σήμερα το πρωί ενώ περίμενα το λεωφορείο κάπου στο Περιστέρι, πως τα πάντα είναι προορισμένα τουλάχιστον όσο βρίσκονται στο στάδιο της ιδέας, να αγγίξουν την τελείωση/ολοκλήρωση. Σκέψη που πολλά χρόνια πριν έκαναν αρχαίοι Έλληνες διανοητές μεταξύ αυτών και ο Αριστοτέλης. Αυτό που φυσικά όμως με απασχόλησε σε αυτή τη στιγμιαία σκέψη που έκανα, ήταν φυσικά πολύ μακριά από αυτό που περιλαμβάνει η τελεολογική θεώρηση των πραγμάτων. Ήταν η ελληνική πραγματικότητα. Το καθεστώς αν-ολοκλήρωσης και προχειρότητας. Το να κάνεις κάτι, θεωρώντας το ήμισυ, ως τέλος. 

Έτσι μάθαμε. Οι στοιχειώδεις γνώσεις ιστορίας το φανερώνουν. Είμαστε στην χώρα του "αρκούντως". Δε μας νοιάζει το τέλειο. Δε μας φτάνει το full, το ολοκληρωμένο, το γεμάτο. Μας νοιάζει "να αρκεί". Έχουμε γονιδιακά επιλέξει την τσόντα από την ορθή κατασκευή. Κι αν θεωρήσουμε τον κόσμο σαν ένα οικοδόμημα, τότε ναι. Είμαστε κακοί τέκτονες. Είμαστε αυτοί που ενώ έχουμε οικονομική επιφάνεια να καλύψουμε την κατασκευή ενός τσιμεντένιου σπιτιού, θα επιλέξουμε το παράπηγμα "για συντομία". Συντομία από τι ; Λες και όλα τα υπόλοιπα είναι άρτια, και επιλέγουμε να κάνουμε τις δουλειές μας πρόχειρες, για να απολαύσουμε τα ολοκληρωμένα κομφόρ της πολιτείας μας. 

Εφαρμόσαμε το ίδιο νοσηρό και παθογενές σύστημα στις πολιτικές μας επιλογές. "Ωχ αδερφέ!", "τι με νοιάζει ;", "κι ο άλλος τα ίδια κάνει", "εγώ θα σώσω τον κόσμο ;". Διότι πέρα από τις εκλογές, όλα τα προαναφερθέντα, πρόκειται για πολιτικές επιλογές. Επιλογές δηλαδή που επηρεάζουν άμεσα τα κοινά. Ινα μη τι χείρον είπω, ας αφήσουμε το εκλογικό κομμάτι. Εκεί, το κάτοπτρο της κοινωνίας όπως σοφά ονομάζεται το πολιτικό σκηνικό, δείχνει ένα άριστο είδωλο της κανιβαλιστικής αυτής αγέλης που ονομάζουμε Ελληνικό γένος. Θέλει και κεφαλαίο, τρομάρα του...

Δεν περίμενα να το γράψω ποτέ αυτά. Δεν περίμενα ποτέ να συνειδητοποιήσω πως καλούμαι να διαιωνίσω ένα είδος το οποίο θα λάβει μια παιδεία που πνέει τα λοίσθια. Μια παιδεία που εγώ μπορεί να εκμεταλλεύτηκα σωστά, όμως βλέπω πως η εκμετάλλευση αυτή πάει στράφι στο βωμό μιας ξέφρενης πορείας προς τον γκρεμό. 

Καλέσματα για αλλαγή, και επαναδημιουργία κλπ, τα θεωρώ αδερφίστικα ουτοπικά. Τζημερισμοί κατώτατου επιπέδου. Ατομική πρωτοβουλία έξω από τις αγέλες. Ίσως το homo sapiens να πήρε την κατιούσα. Τι να γίνει ; Ακόμα και ο Ian Curtis αυτοκτόνησε. 

Στωικά

Κάποτε έπεσα πάνω σε αυτό:
"Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, παιδιά, φίλες και φίλοι της παρούσας κοινότητας σας χαιρετώ

Επειδή δυστυχώς δεν βρήκα απάντηση μέσα στο διαδίκτυο για αυτό που με απασχολεί, θέλω να ρωτήσω από το βήμα αυτό με την πεποίθηση να βρω απαντήσεις στην απορία μου.

Τα τελευταία χρόνια, κι αφού πέρασα ένα πολύ δυνατό επεισόδιο και πρόβλημα ψυχικής υγιεινής (παρανοειδή σχιζοφρένεια), την αποκατάσταση της εσωτερικής μου υγείας διαδέχτηκε μία κατάσταση πλήρους απάθειας. Με άλλα λόγια, κι ενώ όλα τα συμπτώματα και οι παθογενείς εκδηλώσεις της ψύχωσης που βίωσα υποχώρησαν και εξαφανίστηκαν, μία νέα κατάσταση εκδηλώθηκε η οποία χαρακτηρίζεται ως πλήρης απουσίας εσωτερικής-ψυχικής κίνησης. Την ψυχή μου τίποτε δεν την ελκύει κι ως αποτέλεσμα είναι η πλήρης ατονία όλων των εσωτερικών-ψυχικών μου δυνάμεων και ενεργειών. Η θέληση, δηλαδή, η βούληση, το ενδιαφέρον, η σκέψη και άλλα, δεν κατευθύνονται και δεν λειτουργούν προς κάποιον σκοπό, επιδιώξη ή όραμα. Νιώθω πως η ζωή δεν έχει πλέον απολύτως τίποτε να μου προσφέρει.

Στο σημείο αυτό συνίσταται η απορία μου. Πως ονομάζεται ή σε τι είδους ψυχικής ασθένειας περιήλθα;;; Είναι κατάθλιψη;;; Μανιοκατάθλιψη;;; Διπολική διαταραχή;;; Μελαγχολία;;; Ένα άλλο είδος παράνοιας και σχιζοφρένειας;;; Κάποιο άλλο είδος ψύχωσης;;;

Θα ήθελα την γνώμη όσων γνωρίζουν αλλά κι εκείνων που δίχως να γνωρίζουν αντιλαμβάνονται με κάποιον τρόπο την κατάσταση.


Σας ευχαριστώ."

Πρόκειται για μια ανάρτηση μέλους ενός φόρουμ, ασχολούμενο με υποστήριξη ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα. Για να προδώσω την πηγή μου, και να μην υπάρξει θέμα με το παρόν απόσπασμα πρόκειται για το e-psychology.gr
Σε ένα τυπικό καθημερινό σερφάρισμα, ανάμεσα στα θέματα που έψαξα ήταν κάποιες ψυχοπαθολογικές παθήσεις. Στη διαδικασία αναζήτησης ελληνικών πηγών, βρέθηκα μπροστά σε αυτό το φόρουμ, και ομολογουμένως άρχισα μανιωδώς να διαβάζω καταστάσεις ανθρώπων, που κατέθεταν τον πόνο τους, συζητούσαν για τα φάρμακά τους, και έδιναν κουράγιο ο ένας στον άλλον, αλλά και συμβουλές από τους γιατρούς τους, προσπαθώντας να βρουν μια χρυσή τομή στα κατά φαντασίαν προβλήματα που οι περισσότεροι αντιμετώπιζαν. Σαφώς κάποιες περιπτώσεις φαίνονταν πραγματικά ψεύτικες, αλλά κάποιες άλλες, ειδικά δε όταν έφταναν στο σημείο εξιστόρησης της συνταγογράφησης και της διαδικασίας φαρμακοληψίας δεν άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης.

 Η απάθεια πρόκειται για μια παθογένεια. Μια παθογόνα κατάσταση κατά την οποία το άτομο δε λαμβάνει κανένα ερέθισμα, δε δημιουργεί, δεν επηρεάζεται θετικά ή αρνητικά από καταστάσεις. Πέρα όμως από κάθε παθογένεια υπάρχει και η ηλιαχτίδα. Μια ηλιαχτίδα συνείδησης που μέσα σε αυτό το χάος, εξυψώνει μια παθογόνα έννοια, σε ανθρώπινη αξία. Η συνειδητή απάθεια μεταφράζεται με την ολοκλήρωση των συναισθημάτων. Όταν κάτι βρίσκεται σε μια σταθερή πορεία, με μια σταθερή ταχύτητα, δε διαφέρει σε τίποτα από κάτι ακίνητο (πρώτος νόμος Νεύτωνα). Όταν βιώνεις τη χαρά και τη λύπη, χωρίς εξάρσεις, σε οριζόντια μορφή στα πλαίσια του λογικού, τότε και να μη βιώνεις τα προαναφερθέντα συναισθήματα είναι το ένα και το αυτό.
Δεν είναι κακία. Δεν είναι χαιρέκακο συναίσθημα ή παθογένεια. Είναι η ολοκλήρωση της εκδήλωσης συναισθημάτων. Το καλύτερο σου γέλιο, συνέβη και πέρασε. Δε θα ξαναέρθει. Το επόμενο θα είναι μια τρυφηλή σπατάλη σε έναν φτωχό βίο. Η μεγαλύτερη στεναχώρια της ζωής σου, πέρασε. Θα έρθουν ενδεχομένως μεγαλύτερες, όμως αν συνηθίσεις στην αντιμετώπιση των κυμάτων με απάθεια, τότε αναπτύσσονται νέες άμυνες. Ψυχραιμία, σύνεση, σωφροσύνη. Γίνεσαι καλύτερος ναυτικός και τα κύματα φαίνονται ανεπαίσθητα ρεύματα πάνω στη θάλασσα.

Η απάθεια είναι η απόδειξη πως τα συναισθήματα είναι όλα ίσα. Τίποτα ποιοτικά ή ποσοτικά ανώτερο. Μέσα στον άνθρωπο εκφράζονται αναμεμειγμένα, όμως όταν ο τελευταίος βρίσκεται σε καθεστώς απάθειας, τότε είναι σαν να ενσαρκώνει όλα αυτά, σε μία έκφανσή του. Μια νιρβάνα αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε θεολογικά. Έναν έρωτα αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε φιλοσοφικά.

Ο κύριος του φόρουμ αυτού δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του.Συνοψίζοντας δεν ξέρω πως μπορεί να είχε το όλο αυτό μέσα στο μυαλό του. Αν βρισκόταν σε σύγχυση ή αν όντως το ζούσε καθημερινά. Η παραπάνω έκθεση είναι μια πειραματική ανάλυση που εκπροσωπεί ιδεώδη του γράφοντος όχι όμως στο απόλυτο. Ας ληφθεί καλύτερα υπόψιν από τον αναγνώστη, πως ενίοτε το ιστολόγιο φιλοξενεί την υπεράσπιση μιας κατά τ'άλλα "κακής" έννοιας, ανάμεσα στις αναρτήσεις του. Άλλωστε ίσως αυτό να έχει το περισσότερο γούστο. Να υπερασπίζεσαι κάτι χωρίς να το υποστηρίζεις. Αν το κάνεις επιμελώς και με μεράκι, μπορεί τελικά να το ενστερνιστείς.

ΥΓ. Θύμισε μου..

ID/AT

Συζητήσεις επί του θέματος, ανακίνησαν κάποιες παλιές απόψεις του γράφοντος σχετικά με την ηθοποιία που καλείται να διαμορφώσει ο άνθρωπος. Παλαιότερα (σχεδόν έναν χρόνο πίσω), υποστήριξα λοιπόν πως ο άνθρωπος πρέπει να είναι χαμαιλέοντας, διότι μόνο τότε επαληθεύει την φύση του. Η τάση αυτή -του χαμαιλέοντα δηλαδή-, προϋποθέτει προσαρμοστικότητα στην εκάστοτε κατάσταση και φάση. Πάνω σε αυτό, λοιπόν, πρέπει να γίνει μια απαραίτητη διευκρίνιση. .

Ο χαμαιλέοντας είναι χαμαιλέοντας. Ο,τι κι αν κάνει, όσα χρώματα κι αν αλλάξει, και όσους κινδύνους κι αν αποφύγει με το προσόν του αυτό. Όσες νίκες κι αν καταφέρει, όσες ήττες κι αν αποσοβήσει. Ο χαμαιλέοντας δε γίνεται μυρμήγκι, δε γίνεται λιοντάρι. Τουτέστιν εδώ ανοίγει ένα σοβαρό ζήτημα. Το ζήτημα αυτό ονομάζεται 'ταυτότητα'.  

Κάθε οργανισμός φέρει την ταυτότητά του. Ειδικά όταν μιλάμε για νοήμονα όντα (όπως είθισται) όπως ο άνθρωπος. Η ταυτότητα είναι κάτι που περικλείει πολλά χαρακτηριστικά, τα οποία καθορίζονται στη γέννα, και διαμορφώνονται τα πρώτα 5-7 χρόνια της ζωής ενός παιδιού. Όσες φουρτούνες κι αν έρθουν (εφηβεία, νεανικές απογοητεύσεις, ενδοσκοπήσεις και αναζητήσεις, ταπεινώσεις κ.ά.) το άτομο μπορεί να αναδιατυπώνει την ταυτότητά του, όμως πριν κοιμηθεί δεν μπορεί να την αποφύγει. Δεν έχει να κάνει με τη μοίρα ή το ριζικό. Έχει να κάνει με το dna και τα βιώματα που βαθιά μέσα του, έχουν σκαλίσει το υποσυνείδητο. 

Συχνά πολλοί άνθρωποι μη μπορώντας να αντέξουν την ταυτότητά τους, φεύγουν μακριά από αυτήν. Ο μόνος τρόπος είναι η αυτοκτονία. Τόσο σκληρή είναι λοιπόν ή έννοια αυτή. Σκληρή και αιώνια μέσα στο σώμα/πνεύμα του ατόμου. Έτσι, κάποια στιγμή θα κληθεί ο φέρων την ταυτότητα, να ζήσει την ηθοποιία. Να προσαρμοστεί σε καταστάσεις και να κόψει/ράψει στα μέτρα του, γεγονότα και φάσεις που διαφορετικά δε θα μπορούσε να υποστηρίξει. Θα πει ψέματα, θα υποδυθεί ρόλους που δεν ήθελε, θα ενδυθεί μανδύες άλλων, θα αλλοτριώσει το 'είναι' του. Θα κερδίσει ; Θα χάσει ; Αναλόγως το πόσο καλός ή κακός ηθοποιός είναι.

Η κατακλείδα είναι όμως πασιφανής. Ο,τι κι αν κάνει, ο,τι κι αν ενδυθεί, δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει την ταυτότητά του. Να ενσαρκώσει ένα ρόλο, θα το κάνει. Να φορέσει κατάσαρκα όμως τον χαρακτήρα και την ταυτότητα αυτού που υποδύεται ; Απίθανο. Ακατόρθωτο. Ανήκουστο.

Ο χαμαιλέοντας, δε γίνεται μυρμήγκι, δε γίνεται λιοντάρι.

Μέρες μομφής

Λίγη βροχή, για να δηλώσει ο χειμώνας την έλευσή του. Ξανά όμως επιστρέφουμε στο ίδιο μοτίβο, με την πλήξη σε πρώτο πλάνο, και τη στασιμότητα σε δεύτερο. Αν θέλαμε να δώσουμε μια καλλιτεχνική αναπαράσταση θα επιστρέφαμε στον πολυφορεμένο στις τελευταίες αναρτήσεις βάλτο.

Ομολογουμένως, η κατάσταση που υπόκειται ο γράφων τον τελευταίο καιρό, τον ωθεί στο να επικεντρώνεται σε μια θεματολογία που συνοψίζεται στο ρήμα "κατηγορώ". Θα μπορούσες να πεις αναγνώστη, πως είναι άλλη μια παραξενιά των καιρών, αυτό το μίσος προς τον άνθρωπο. Όμως θα σε διαβεβαιώσω πως είναι μια στάση ζωής που υπήρχε από πάντα. Απλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, κι έτσι ο γράφων για μια μακρά περίοδο έβαλε τον άνθρωπο μπροστά. Το ζήτημα βέβαια, με την φράση "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία", είναι πως η ελπίδα τελικά πεθαίνει. Τελευταία ή πρώτη ; Φυσικά αίτια ή μη ; Πεθαίνει. Και δεν ξαναζωντανεύει.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μπαίνουμε σε μια διαδικασία περιορισμού. Κοινωνικών επιταγών και καταπιεστικών 'πρέπει'. Κάποια από αυτά τελικά τα δεχόμαστε. Κάποια άλλα τα καταπίνουμε ενώ μας ενοχλούν. Κάποια τρίτα, δεν μπορούμε να τα χωνέψουμε με τίποτα. Σίγουρα, πάνω στον πλανήτη αυτόν, ένα συντριπτικό ποσοστό, δέχεται εξ'ολοκλήρου τη νομοτέλεια αυτή. Δεν έχει καμιά αμφιβολία. Κανέναν ενδοιασμό. Μένει δεσμευμένο στα κοινωνικά θέλω.

Ένα μικρότερο ποσοστό, αλλά εξίσου μεγάλο με το πρώτο, δέχεται την πλειοψηφία των επιταγών, και κάποιες από αυτές το ενοχλούν, όμως και πάλι κάνει πίσω και δέχεται την κατάσταση. Αντιστέκεται μεν, αλλά μετά σφίγγει το λουρί. Πρόκειται για κάποιους που βιώνουν ενδεχομένως μια πιο έντονη εφηβεία από τους πρώτους, και για το υπόλοιπο της ζωής τους, 1 από τις 365 μέρες του έτους, σκέφτονται ένα αέναο "γιατί ;" στο κεφάλι τους. Τη στιγμή που το σκέφτονται όμως, αμέσως με νευρικές κινήσεις διαλύουν το σύννεφο.

Το ελάχιστο εναπομείναν κομμάτι, ζει φυσιολογικά μέσα στο σύνολο. Καταπίνει κάποια πράγματα που δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά αν και ενοχλείται. Όμως κάποια άλλα, τα σκέφτεται υπερβολικά. Το απασχολούν όλη μέρα. Αυτά, είναι τα μεγαλύτερα "γιατί ;". Είναι αναζητήσεις και υπαρξιακές ερωτήσεις που θέτει αβίαστα το άτομο στον εαυτό του, και δεν παύει ποτέ να τις σκέφτεται. Διαβάζει γι'αυτές και ψάχνει την άκρη στο μίτο. Φτάνει στην υψηλή γνώση, και ίσως στα πρόθυρα της τρέλας. Όλα αυτά τα "γιατί ;" συναποτελούν την Αλήθεια.

Οι πρώτοι άνθρωποι, πήραν χωρίς δεύτερη σκέψη το μπλε χάπι. Οι δεύτεροι, σκέφτηκαν προς στιγμήν να πάρουν το κόκκινο όμως δίστασαν, και προτίμησαν το μπλε. Οι τρίτοι, χωρίς δισταγμό πήραν το κόκκινο. Θα ήθελαν να πάρουν το μπλε. Μάλλον, θα ήθελαν να μπορούσαν να πάρουν το μπλε. Όμως το κόκκινο χάπι, δεν είναι ανθρώπινη επιλογή. Το κόκκινο χάπι, είναι απόδειξη, πως τελικά ίσως. -και το τονίζω, ίσως- να υπάρχει Ελπίδα.

Σφαγεία

Ήρθε και ο Νοέμβριος. Το χειμωνιάτικο σκηνικό δε λέει να εμφανιστεί ακόμα. Η στασιμότητα δεν έχει προηγούμενο. Θλιβερά συμβάντα πλήττουν την καθημερινότητα της χώρας. Η νοσηρή ελληνική πραγματικότητα, υποστηριζόμενη από τυχαία (;) γεγονότα, επιτείνουν τη θέληση ολοένα και περισσότερων νοημόνων όντων, να εγκαταλείψουν μια για πάντα τα αστικά κέντρα, ακόμα και το βατερλό αυτό που ονομάζεται Ελλάς.
Η κοινωνία υφίσταται έναν πόλεμο. Έναν πόλεμο που η ίδια δημιούργησε με τις επιλογές της και την απαράλλακτη νοοτροπία της, καθ'όλη την ύπαρξή της. Όποιος σηκώνει το κεφάλι, του το παίρνουν. Τα πάντα παρακολουθούνται. Οι συστημικοί λακέδες συνεχίζουν να ρουφάνε το αίμα χιλιάδων πολιτών. Η προβοκάτσια είναι πλέον σύνηθες φαινόμενο. Ο τρόμος, διάσπαρτος στους δρόμους, καθιστά ένα ολόκληρο έθνος σε καθεστώς τρομοκρατίας.

Αλλά αυτό αξίζει στον Έλληνα. Όταν βάλλεσαι, σηκώνεις ανάστημα. Γιατί βάλλεσαι όμως ; Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να αναρωτηθείς. Βάλλεσαι Έλληνα γιατί είσαι καλοπερασάκιας. Είσαι απαιτητικός όταν είναι να πάρεις, αλλά συνδικαλίζεσαι όταν είναι να δώσεις. Είσαι θετικός στο να κάνεις κακό στο σύνολο, εξυψώνοντας το εγώ σου, είσαι αρνητικός όμως στο να κάνεις μια θυσία για να πάει μπροστά ο τόπος σου. Είσαι χαιρέκακος, και προτιμάς να είσαι πρώτος στο χωριό, παρά δεύτερος στην πόλη. Σε τρώει μια μεγαλομανία που δεν σου αξίζει. Τρελαίνεσαι για μεγαλοπιασίματα, όχι γιατί τα αξίζεις, αλλά για να ικανοποιήσεις την εγωπάθειά σου, και για να επιβεβαιωθείς σε τρίτους, που παρόλ'αυτά δε συμπαθείς και δε σε ενδιαφέρει -κατά τα λεγόμενά σου- τι θα πουν για σένα.

Πέθανε κι ο Φώσκολος. Ο γνήσιος κατήγορος έσπευσε να πετάξει την εξυπνάδα του. Να αναφερθεί στη ''Λάμψη'', στο ''Καλημέρα Ζωή''. Ακόμα και η κινηματογραφική ομάδα της Φιλοσοφικής, σε ανακοίνωσή της, αναφέρθηκε σε 10 γραμμές για τον Νίκο Φώσκολο, υπογραμμίζοντας πως χαρακτηριζόταν από συντηρητισμό, περίεργη έκφραση και στερεότυπους χαρακτήρες. Ένα 'κατηγορώ' από κάθε εξυπνάκια, που όταν έμαθε πως η 'Υπολοχαγός Νατάσα', η 'Κοινωνία ώρα μηδέν' και 'Το χώμα βάφτηκε κόκκινο' αποτελούν έργα του, λούφαξε και υποκλίθηκε στο μεγαλείο του τεράστιου αυτού δημιουργού.

ΥΓ. Ο κύκλος αίματος είναι φαύλος και ανοίγει. Η Κυβερνητική δολοφονική γραμμή, ακολουθείται κατά γράμμα και αποσταθεροποιεί την κοινωνία. Η Δημοκρατία ανήμπορη να αντιδράσει, πεθαίνει. Ο κόσμος μπορεί με τον ατομικό του αγώνα να αντιδράσει. Ζούμε όμως σε κοινωνία τυφλών χειραγωγούμενων αμνών. Τα σφαγεία είναι κοντά. Αν σκεφτεί κανείς, πως οι κυβερνήσεις όλων αυτών των ετών, ήθελαν να δημιουργήσουν αυτό το πλήθος ζόμπι, τότε τουλάχιστον γι'αυτό, μπορούμε να μιλάμε ελεύθερα για success story.

Λίγο μύρο ακόμα...

Σαββατόβραδο. Του αγίου Δημητρίου πέρασε, όμως ο γείτονάς μας, συνεχίζει την παράδοσή του, να γιορτάζει την ονομαστική του εορτή, καλώντας φίλους και γνωστούς, πίνοντας και χορεύοντας, στους ρυθμούς 2 ίδιων cd's εδώ και 23 χρόνια, που μένουν ακριβώς δίπλα μας. Τον χαίρομαι, γιατί μετά από δύο εμφράγματα, δεν πτοείται να πίνει και να καπνίζει, να οδηγάει υψηλού κυβισμού μηχανές, και να φωνάζει χαρούμενος όλη μέρα, για οποιοδήποτε ζήτημα τον ενθουσιάζει.
Δεν έχω κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Πολλά σκέφτομαι, και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σου αναγνώστη μου, έτσι για να φύγουν από μέσα μου. Θυμάσαι άλλωστε το παρόν ιστολόγιο με τι ασχολείται.

Με τρελαίνουν κάποιες συμπεριφορές. Συμπεριφορές ατόμων που αρνούνται να μεγαλώσουν και να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους. Που ζουν για να τους μεγαλώνει το φαγητό της μαμάς τους, τα λεφτά του μπαμπά τους, και να βρίσκουν πάντα καταφύγιο σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τόσο για να νιώθουν ασφάλεια, όσο και για να επιβεβαιώσουν τα απίστευτα χαοτικά κενά του χαρακτήρα τους. Ιδιαίτερα όμως με ενοχλεί η προσπάθεια αγιοποίησης της συμπεριφοράς τους. Ενώ ξέρουν πόσο παθογενές είναι αυτό που ακολουθούν, τείνουν να υιοθετούν παρακεταμόλες, για να νομιμοποιούν την παιδιάστικη συμπεριφορά τους. Στα πλαίσια της νομιμοποίησης, πάντα κρύβεται και η τάση της επιβεβαίωσης από όποιον μοιράζονται το πρόβλημά τους. Σε περίπτωση αντίθετης γνώμης, το Χ είναι τεράστιο και εννοείται πως οι αποστάσεις διευρύνονται ανάμεσα στον 'κακό συμβουλάτορα' και στο εύθικτο απεξαρτημένο (για τον εαυτό του) εξαρτημένο (όσο τίποτα) άτομο. Η προσωποποίηση της μιζέριας. Ο ορισμός της ανικανότητας. Η επιτομή του μηδενικού.

-------------------------------------------------

Σε λίγες μέρες πλησιάζει η επέτειος για το έπος του '40. Οι ταραχές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας ώθησαν τις πολιτικές δυνάμεις, να ταμπελοποιήσουν σχεδόν εμφυλιακά τον πληθυσμό. Έτσι δημιουργήσαμε εδώ, στην χώρα της ταμπέλας, νέες κατηγορίες ατόμων. Αυτούς που είναι υπέρ του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, και τους αντίθετους. Αυτούς που είναι υπέρ της παρέλασης και τους αντίθετους. Αυτούς που είναι υπέρ της τοποθέτησης σημαίας στο μπαλκόνι, και τους αντίθετους. Και πολλά άλλα. Η περηφάνια για μια εποποιία είναι κοινή. Δε γνωρίζει πολιτικές ταμπέλες και πεποιθήσεις. Στα πλαίσια της μονομορφοποίησης, ίσως να ξεχνιούνται όλα. Ειδικά δε στην Ελλάδα, ένα θέμα με τη μνήμη το έχουμε. Τα ξεχνάμε όλα σε λιγότερο από ένα μήνα. Είχαμε μια καλύτερη κάρτα μνήμης στην Ιστορική μνήμη. Την καταργήσαμε στο βωμό του πολιτικού συμφέροντος κι αυτή. Την καταργήσαμε, θεωρώντας λάθος το να εορτάζεται το γεγονός πως μια χούφτα Έλληνες καθυστέρησαν τα στρατεύματα του Άξονα όσο χρειάζεται για να κερδίσει ο κόκκινος στρατός. Κι όμως, αυτό θεωρείται από αρκετούς περιττό και λάθος. Ενδεχομένως μια παρέλαση να είναι περιττή. Μια ιστορική μνήμη όμως ; Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Αλλά με τι δύναμη να υψώσει κανείς το ανάστημά του μπροστά σε αυτά ; Θα τον φάνε οι ταμπέλες. Δεν αξίζει να ζει πια κανείς σε αυτήν την χώρα. Κανείς ελεύθερος. Οι υπόδουλοι, ζουν και αναπαράγονται άνετα, δίχως έννοιες. Τοποθετούν τις ταμπέλες και ξεχνούν.

Ταμπέλα και λήθη
Ταμπέλα.
Και.
Λήθη.

Όλα τα φώτα

Φεύγει γοργά ο Οκτώβρης. Ακριβώς όπως όλοι οι προηγούμενοι 20 του. Με τη μικρή διαφορά πως δεν ήταν ένας μήνας που υπήρχε πρόγραμμα, είχε όλα τα υπόλοιπα. Πρώτα κρύα, πρώτες ασθένειες/κρυώματα, πρώτα πισωγυρίσματα, πρώτα σοβαρά οικονομικά άγχη, και άλλες θλιβερές πρωτιές της κάθε σεζόν. Η άσπρη μέρα θα έρθει, αλλά μέσα σε ένα κλίμα αλλοπρόσαλλου εγωισμού, από την πλευρά της ζωής.
Σε κάθε κακή συγκυρία πρέπει να προσπαθείς να εντοπίσεις το κακό στη ρίζα του και να το χτυπήσεις με όλη σου τη δύναμη. Κι αν δεν μπορείς να βρεις τη ρίζα, πρέπει να προβλέψεις την εξέλιξή του, και να στήσεις εμπόδια ανασταλτικά. Οι πρακτικές αυτές πρέπει να εφαρμόζονται και στην καθημερινότητά μας, αν θέλουμε να διαμορφώνουμε αντιστάσεις και να μην μας καταπίνει η ρουτίνα (ουδέτερη η έννοια της 'ρουτίνας').

Διάβαζα ένα άρθρο μια κυρίας η οποία κατά τα γραφόμενά της έπασχε από μανιοκατάθλιψη. Τουλάχιστον η αίσθηση που μου άφησε το κείμενό της, ήταν πως ακόμα πάσχει. Πως ήθελε να πιστεύει δηλαδή, πως ακόμα πάσχει. Η ανάγκη επιβεβαίωσης μερικών ατόμων, τους γεννά ένα αισθητήριο, σύμφωνα με το οποίο πρέπει όλοι να τους λυπούνται. Επινοούν έτσι, παθήσεις στον εαυτό τους, Διερωτώμαι. Ποιος άφρων άνθρωπος το ξέρει πως είναι άφρων ; Ποιος μανιοκαταθλιπτικός καταλαβαίνει το πρόβλημά του ; Απλά ερωτήματα, ενός χαζού ανθρώπου. Λίγος σεβασμός σε άτομα που όντως πάσχουν από τέτοιες ψυχοπαθογένειες, δε θα έβλαπτε καθόλου.

Άσε δε αναγνώστη, που η όλη ιστορία, μου κίνησε το ενδιαφέρον για να διαβάσω περί διπολικής διαταραχής (το sick όνομα της ασθένειας). Τη μία -λέει- νιώθεις Θεός. Την άλλη σκουπίδι. Τη μία βρίσκεσαι σε υπερδιέγερση, την άλλη σε πλήρη κατάπτωση. Το όνειρο κάθε κοκαϊνομανή. Αντί να σκορπάει τα 60ευρα του, θα μπορούσε απλά να πάσχει από κάτι σαν αυτό. Μια κρίση επιβεβαίωσης και εγωκεντρισμού, θα μπορούσε να τον βοηθήσει να δημιουργήσει το πρόβλημα αυτό στον εαυτό του. Με τον τρόπο αυτό, καί θα ζει το όνειρό του χωρίς έξοδα, καί θα τραβάει την πολυπόθητη προσοχή από τους γύρω του.

ΥΓ. Δεν παίζουνε κρυφτό οι γενναίοι. 

ΧΧ

Ωραίες μέρες. Όλα σε μια αναστολή. Μάλλον, καταστολή. Είναι ωραίο να σταματάει ο υποχρεωτικός χρόνος και να βυθίζεσαι στο πεπερασμένο της επιλογής. Να κάνεις αυτό που πραγματικά θες, χωρίς τη δέσμευση του αύριο. Άλλωστε, οι ασχολίες που επιλέγουμε, πρέπει να μας δίνουν την ελευθερία να τις σταματάμε και να τις ξαναρχίζουμε όποτε θέλουμε. Να είμαστε εμείς οι κύριοι και αφέντες. Να μην περιοριζόμαστε. Να μην πιεζόμαστε.
Σε μια κοινωνία που τα χάπια είναι απαραίτητα, υπάρχουν μικρά παραθυράκια ευτυχίας. Ο καθένας επιλέγει αυτό που του ταιριάζει και τάσσεται. Το να είσαι ελεύθερος να το σταματήσεις, είναι προνόμιο, όμως όπως και να το κάνουμε δεν έχει γούστο. Αυτά που έχουν την ωραιότερη γεύση, είναι αυτά που αφήνουν στο στόμα λιπαρή γεύση και είναι βλαβερά. Έτσι πρέπει λοιπόν, να βιώνουμε τον κορεσμό της ευτυχίας και να είμαστε άμετροι, ως προς το πόσο θα ευχαριστηθούμε τη στιγμή που θα ξεφύγουμε.

Είμαστε δεμένοι πίσω από άρματα. Και σερνόμαστε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε πίσω με τίποτα. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ελευθερία στη ζωή. Να δεθείς μόνος σου σε ένα άρμα, του οποίου τα ξέφρενα άλογα, θα σταματήσουν να καλπάζουν όταν πεθάνουν.

Όλοι κάνουμε λάθη. Εσύ δεν έχεις κάνει λάθη στη ζωή σου ;

ΥΓ. Όλα καλά ρε. Όλα καλά.

Διαθεσιμότητα

Βράδυ Τετάρτης, ξημερώματα Πέμπτης. Πολύ όμορφη ώρα και πολύ όμορφο κλίμα για να γράψει κανείς μια ανάρτηση. Σπίτι του, με ρούχα που δε θα έβαζε έξω. Έξω ψύχρα, ίσως βροχή και κλασσικά σκαμπανεβάσματα του αθηναϊκού αλλοπρόσαλλου καιρού. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σχολιάσω. Ίσως να αφήσω τη ροή για άλλη μια φορά να με κάνει να ξεκινήσω από κάπου και να καταλήξω κάπου αλλού. Σύνηθες φαινόμενο στις αναρτήσεις του Λεμονιού.

Η κατάσταση όπως δείχνει σχετικά με το Πανεπιστήμιο, παραμένει αμετάβλητη. Τα νεότερα, δεν είναι νεότερα, γιατί παραμένουν ίδια με τα παλαιότερα. Περιστροφή γύρω από έναν στύλο, όμως όχι και τόσο αισθησιακά θα το έκανε μια στριπτιτζού. Κι εδώ ξεκινάει το παράλογο (που θα έλεγε κι ο φίλος μας ο Καμί, για να μην ξεχνιόμαστε). Στην χώρα που όλα γίνονται πρόχειρα, όλοι όπως είναι λογικό, έχουν δίκιο. Και οι μεν, και οι δε. Και οι πάνω, και οι κάτω. Μια σύντομη εξιστόρηση της κατάστασης ίσως να είχε πλάκα, έτσι για να δεις από την αμερόληπτη σκοπιά του ανεξάρτητου -στη σκέψη- φοιτητή, πως έχει η κατάσταση.
Κάποτε, το θεάρεστο αυτό κράτος, το οποίο τροφοδοτεί εξουσία τη Νέα Ελλάδα, αφού έλυσε τα προβλήματα που δημιουργούσε η πολιτική ανωμαλία της Επταετίας, άρχισε να δουλεύει τα μηχανάκια του Ελληνικού Πανεπιστημίου. Έτσι, στα πλαίσια της ακαδημαϊκής λειτουργίας, δημιουργήθηκαν τμήματα, σχολές, και άνοιξαν θέσεις τόσο για σπουδαστές, όσο και για καθηγητές, όσο και για διοικητικό προσωπικό. Η χώρα βρισκόταν σε ευημερία και όλα έβαιναν καλώς. Ικανοποιητικό επίπεδο σπουδών, που αρκούσε για να βγάλει καταρτισμένους επιστήμονες ανά πεδίο, για να καλυφθούν οι ανάγκες της χώρας, αλλά και να γίνει η αρμόζουσα εξαγωγή μυαλών στο εξωτερικό.Στα πλαίσια αυτού του νέου ξεκινήματος, και αυτών των νέων θέσεων έπρεπε να υπάρξει και η ανάλογη κάλυψη.
Έτσι λοιπόν, ακαδημαϊκοί πολίτες που πήραν το πτυχίο τους, μετά το μεταπτυχιακό και τη διατριβή τους, κατάφεραν και ακολούθησαν ακαδημαϊκή καριέρα. Άτομα ικανά, με πάθος για την επιστήμη, που ενέπνευσαν τον Έλληνα φοιτητή να προκόψει. Η κορώνα από το νόμισμα εκτέθηκε, όμως τα γράμματα ακόμα δεν τα είδαμε. Και ως γνωστό το νόμισμα έχει δύο όψεις... Στα γράμματα λοιπόν, βρίσκουμε αυτούς που χωρίς αντικειμενικά προσόντα -αλλά λόγω της πελατειακής πολιτικής και του σαθρού συστήματος της χώρας μας, που διευθύνεται από αχυράνθρωπους- κατέλαβαν εξίσου θέσεις διδασκόντων στα Ελληνικά ιδρύματα. Κάτι αντίστοιχο, έγινε και στην περίπτωση των διοικητικών υπαλλήλων. Αρκετοί ικανοί επωμίζονταν το βάρος της λειτουργίας του πανεπιστημίου, ενώ οι υπόλοιποι διήγαγαν τρυφηλό βίον.
Το πανηγύρι αυτό συνεχίστηκε για χρόνια, και όσο πιο πολύ προχωρούμε, τόσο περισσότερο χωνόμαστε στο σπήλαιο της διαφθοράς και του πελατειακού διορισμού πρασινοφρουρών και γαλάζιων παιδιών σε κομβικές θέσεις των ιδρυμάτων. Κάτι που από το '74 και μετά (αφού πλέον τα media αυτήν θεωρούν την ημερομηνία γέννησης της Ελλάδας) δεν απασχόλησε ποτέ κανέναν. Όλα πήγαιναν καλά, όμως κάπου στις αρχές τις δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η οικονομική κρίση έπληξε και την Παιδεία. Μη έχοντας άλλη επιλογή η κυβέρνηση, στα πλαίσια του εξευτελισμού κάθε δημόσιας υπηρεσίας και παροχής, αρχίζει την αποσύνθεση του jenga που λέγεται ελληνική Παιδεία και ελληνικά Πανεπιστήμια. Τότε εμφανίστηκε το πολύκροτο σχέδιο "Αθηνά".
Καταλήψεις ξεσπούν σε όλη την επικράτεια, σε σχολεία και σχολές. Το ημερολόγιο γράφει 2011, και εγώ είμαι πρωτοετής στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Οι καθηγητές με πρωτοφανές μίσος, εξαπολύουν επιθέσεις λεκτικού τύπου σε παρατάξεις και φοιτητικό κίνημα, για τις καταλήψεις, αγνοώντας την κατάσταση, και υποστηρίζοντας πως όλα αυτά γίνονται για να χαθεί μάθημα, και να λουφάρουν οι γνωστοί-άγνωστοι παραταξιακοί. Μια θέση που δεν είναι άδικη, δεδομένης της ποιότητας των φοιτητικών παρατάξεων, αλλά εν προκειμένω άκαιρη και άτοπη. Εν πάση περιπτώσει, οι καταλήψεις λήγουν και μονιάζουν όλοι.
Φτάνει το 2012. Οι πρώτες περικοπές σε μισθούς μελών ΔΕΠ και Διοικητικού προσωπικού είναι γεγονός. Με πρωτοφανή κωλοτούμπα, καθηγητές και διοικητικοί ζητούν τη συστράτευση των φοιτητών στις κινητοποιήσεις τους. Οι ίδιοι που μια χρονιά πριν εξαπέλυαν φλόγες, φέτος ζητούσαν το αγκαζέ. Σε μια εξίσου επίδειξη γυμναστικών πονημάτων, οι φοιτητικές παρατάξεις, ακολούθησαν το κάλεσμα των καθηγητών/διοικητικών, ξεχνώντας τις περσινές αντιπαραθέσεις. Πλέον, όλοι ακολουθούσαν κοινό μέτωπο. (Όποιος δεν καταλαβαίνει την ειρωνική χροιά μου, ας μη συνεχίσει την ανάγνωση).
Έτσι φτάνει το 2013 και οι διοικητικοί υπάλληλοι τίθενται σε διαθεσιμότητα. Απεργούν, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά τους να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Οι καθηγητές και τα μέλη ΔΕΠ συνολικά, συντάσσονται στο πλευρό των απεργών και κινητοποιούνται σε όλο το πανεπιστημιακό φάσμα της Ελλάδας. Πορείες, συλλαλητήρια, συνελεύσεις, καλέσματα, διαμαρτυρίες κάθε είδους. Η Ελληνική Πανεπιστημιακή Κοινότητα, στο μεγαλύτερο εύρος της δηλώνει αδυναμία και κατ'επέκταση Αναστολή λειτουργίας επ'αόριστον. Κανείς δεν κάνει πίσω, ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι απεργοί. Πάνω στις δύο εβδομάδες απεργίας, τα μέλη ΔΕΠ, σταματούν την απεργία τους, όμως με ανακοίνωσή τους δηλώνουν έμπρακτη συμπαράσταση. Ουσιαστικά, εφόσον απεργούν οι διοικητικοί, η σχολή παραμένει κλειστή. Ποιος ο λόγος επομένως, να απεργούν και οι καθηγητές συμβολικά ; Μπορούν κάλλιστα να δηλώνουν συμπαράσταση, μη-απεργώντας, και να τσεπώνουν και το μισθό, καθήμενοι.

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Όλοι έχουν δίκιο. Και οι διοικητικοί που χάνουν τις δουλειές τους. Και το Πανεπιστήμιο που χωρίς τους διοικητικούς πεθαίνει. Και η ΔΕΠ που συμπαρίσταται, αλλά δεν απεργεί. Και οι φοιτητές που συμπαραστέκονται γιατί το Πανεπιστήμιο τους κινδυνεύει. Και η κυβέρνηση (σε αδρές γραμμές) που ακολουθεί το πρόγραμμα εξευτελισμού της χώρας (sic).

ΌΜΩΣ
-Οι διοικητικοί κατά ένα 50% τους, ίσως και περισσότερο, πληρώνονταν doing nothing,* δίνοντας το πάτημα στην κυβέρνηση να τους θέσει σε διαθεσιμότητα.(*Οι white collared έτσι ; Γιατί η καθαρίστρια και ο φύλακας επιτελούσαν Λειτούργημα, όχι απλά ένα επάγγελμα).
-Οι καθηγητές για άλλη μια φορά, πλην λαμπρών εξαιρέσεων (ειδικά από την Φιλοσοφική) έδειξαν πως ενδιαφέρονται μόνο για τα μέτρα που αφορούν αυτούς (βλ. περικοπές), και όχι για την ακαδημαϊκή λειτουργία του Πανεπιστημίου.
-Οι φοιτητές με  τη στάση τους, έδειξαν πως δεν τους ενδιαφέρει η βιωσιμότητα του ιδρύματος, αλλά το να κάνουν τη δουλειά τους, άσχετα με το αν μπορεί όντως να γίνει η δουλειά τους με μια σχολή χωρίς διοικητικούς υπαλλήλους.
-Η κυβέρνηση είναι αυτή, που σαν ενιαία γραμμή από τον Καραμανλή το θείο κι έπειτα, διόρισε όλους αυτούς τους άχρηστους, ανάμεσα σε κάποιες πραγματικές ηλιαχτίδες, που επωμίζονταν όλη τη δουλειά. Τώρα, όχι απλά καθαιρεί αυτούς που διόρισε, αλλά καρατομεί όλους όσους δούλευαν πραγματικά, καθιστώντας έτσι το Πανεπιστήμιο ακέφαλο. Αφήνει πρωτοετείς στην αβεβαιότητα, προπτυχιακούς στην αναμονή, και επί πτυχίω στη νοσηρή φάση του "πήρα πτυχίο, αλλά δεν ορκίζομαι φέτος".

Άλλη μια μέρα πέρασε στην χώρα που όλοι κάνουν τα πάντα. Που όλοι έχουν δίκιο, κι όλοι έχουν άδικο.Που τα πάντα είναι παράλογα, αλλά δικαιολογούνται λες και είναι τα κατ'εξοχήν παραδείγματα λογικής. Τι ευλογημένος τόπος. Όσο ευλογημένος είναι ένας εξορκισμός..

Συνοψίζοντας και προσεγγίζοντας τον Σίσυφο: Μέρος B'

Συνεχίζεται η ανάγνωση του αριστουργήματος του Αλμπέρ Καμί. Τα συμπεράσματα συνεχίζουν να είναι εντυπωσιακά και η προσέγγιση-εμβάθυνση στο θέμα, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, συνάμα όμως και πιο ξεκάθαρη. Ο Καμί είναι ένας μέγας διανοητής, που καταφέρνει μέσα σε ένα κλίμα άρνησης, να βρει την αλήθεια της κατάφασης και του καθολικού.

H φιλοσοφική αυτοκτονία

-Το συναίσθημα του παραλόγου είναι αιώνιο, πέρα από το παράλογο το ίδιο. Όλα (έργα και πνεύματα) παρά τις αντιθέσεις που μοιραία διαμορφώνουν τελειώνουν πάντα πανομοιότυπα.
-Το παράλογο κατά τον Καμί  είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει, όταν χαρακτηρίσεις τον έναν όρο μιας δυσανάλογης σύγκρισης. Ουσιαστικά εστιάζει στη διάσταση, ως το βασικό χαρακτηριστικό του παραλόγου. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, όπως αναφέρθηκε και παλιότερα σε ανάρτηση στο Λεμόνι, το παράλογο είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει όταν προσπαθείς να χαρακτηρίσεις ως οργανικό μέρος της καθημερινότητας, την χιουμοριστική όψη της. Το παράλογο είναι μια όψη της πλάσης.
-Η μόνη βεβαιότητα, είναι όπως υπογραμμίζεται, πως ο κόσμος και ο άνθρωπος, όταν έρχονται σε τριβή, γεννούν το παράλογο. Το παράλογο που είναι η μόνη αλήθεια άξια υπεράσπισης. Άμεσο απότοκο της αλήθειας αυτής είναι η αυτοκτονία.
-Ο υπερασπιστής της αλήθειας του παραλόγου είναι υποχρεωμένος να δεχτεί το παράλογο, μέσα στην ίδια του τη ζωή. Ή να προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό. Οι συνέπειες όμως είναι προφανώς αναπόφευκτες. Για να ζήσεις με το παράλογο πρέπει συνειδησιακά να το εισάγεις μέσα στη ζωή σου.
-Ο Γιάσπερς για παράδειγμα θεοποιεί το παράλογο και την ελπίδα. Το υπεράνθρωπο παράλογο κυριαρχεί και η ταπεινωμένη και ανίκανη ύπαρξη και σκέψη, ουσιαστικά ευρισκόμενες στον πάτο, δηλώνουν την υπεροχή τους.
*Η ύπαρξη ξεκινά από την ταπείνωση. Ο κόσμος ταπεινωμένος δεν μπορεί να εξηγήσει το παράλογο κι έτσι 'παράλογα' επιβεβαιώνει την ύπαρξη.
-Ο Σεστώφ προτάσσει το επιχείρημα πως μπροστά στο αδιέξοδο, το ίδιο το αδιέξοδο αποτελεί το δρόμο. Άρα βλέπει στο πρόσωπο του παραλόγου τον Θεό ή την Ελπίδα. Ίσως βέβαια, στο σημείο αυτό να γίνεται υπαινιγμός πως το μεγαλείο του Θεού κρύβεται στην πιθανή υπερ-λογική, υπερ-φαντασιακή μνησίκακη στάση του. Το παράλογο είναι έννοια αυτή καθ'αυτή. Όταν το εντοπίζεις βλέπεις μέσα του την ελπίδα να ξεπεράσεις το Θεό. Βέβαια στο σημείο αυτό προκαλούνται ερωτήματα. Να ξεπεράσεις τον Θεό ή την ανάγκη για Θεό ;
-Η υπαρξιακή σκέψη προϋποθέτει το παράλογο κάτι που άπτεται της ανθρώπινης διάστασης. Ο Σεστώφ όμως το παρουσιάζει σημαντικά και τα διαλύει. Τελικά το προσαρμόζει σε 'χρήσεις' το παράλογο δίνοντας άλλες όψεις. "Για τον Σεστώφ η λογική είναι μάταιη αλλά πίσω της υπάρχει κάτι. Για ένα παράλογο πνεύμα, η λογική είναι μάταιη και πίσω απ'αυτή δεν υπάρχει τίποτα."
-Η άρνηση της λογικής είναι μάταια λόγω της τάξης που έχει. Ίσως έχει δίκιο ο Καμί, αλλά αξίζει να ζήσεις το παράλογο, κι όχι απλά να το μελετάς. βλ. Κίρκεγκορ
-Η ανάγκη του ατόμου να αποσαφηνίζει οδηγεί στο να καταστρέφει τους 'όρους' και να σκοτώνει το παράλογο. Ο Σεστώφ με τον σκεπτικισμό του αναιρεί κάθε ορθολογιστή. Έτσι διαφαίνεται η ματαιότητα του λογικού και η κυριαρχία του παραλόγου.
**Το ζήτημα είναι όμως, στα πλαίσια της εμπειρίας τί γίνεται.
-Ο Κίρκεγκορ, χρησιμοποιεί το παράδοξο ως κριτήριο της πίστης. Εμπειρικά το παράλογο υπάρχει στη ζωή. Όμως είναι κάτι υπεραισθητό που συνιστά τον υπόλοιπο κόσμο. Ουσιαστικά το παράλογο ζει με το να αρνείται, και το αρνείται με το να ζει. Ο Θεός είναι επίσης αμείλικτος τιμωρός και μηδενιστικός. Ταπεινώνει τον πιστό που στο παράδοξο, βλέπει τη δύναμη και καλλιεργεί την ελπίδα του. Ο
-Ξεφεύγει από το παράλογο, αλλά δε γίνεται. Η λογική είναι μάταιη.

Στο σημείο αυτό, ο Καμί κάνει μια απίστευτη σκέψη, που θα μπορούσε να λειτουργήσει τόσο λογικά, στα πλαίσια του παραλόγου, και να ενσαρκώσει την φιλοσοφική αυτοκτονία: Η αντίφαση είναι προφανής. Ο συλλογισμός μεγαλειώδης. Η ζωή τροφοδοτείται με την ελπίδα από το αντίθετό της >Θάνατος. Η τρανότερη απόδειξη του παραλογισμού μέσα στην ίδια την ύπαρξη.

Απελπισία: + Θεός +Αμαρτία
Παράλογο: -Θεός +Αμαρτία
Πίστη: +Θεός -Αμαρτία
Ελπίδα: Θάνατος
***Κατά τον Κίρκεγκορ, η Απελπισία συνεπάγεται την ίδια τη Ζωή.

Γενικευτικά, η συλλογιστική πορεία πέρα από τη λογική φανερώνεται σε δύο ροές.

• Ένας κόσμος χωρίς σημασία = > Μόνο και μόνο αυτό του δίνει την υπέρτατη σημασία
• Ένας κόσμος χωρίς διεύθυνση = > Μια υπέρτατη νομοτέλεια

****Μια νομοτέλεια ενεργητική (Μύθος του Σισύφου). Μια νομοτέλεια παθητική (Θρησκεία).

Ένα πακέτο τσιγάρα μείον...

Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά του ιστότοπου που αφήνω ανοιχτό ενδεχόμενο συνέχισης της δραστηριότητας μέσα στην ίδια μέρα. Ίσως να οφείλεται στην απραξία για καιρό, ίσως και στο γεγονός πως ο ελεύθερος χρόνος είναι άπλετος για να γεμίζει με ανούσια πράγματα. Όπως είπα λοιπόν, διάβαζα το blogspot, μιας συμφοιτήτριας, επίδοξου μοντέλου.
Για να πω την πικρή μου αλήθεια, δεν έχω ανταλλάξει παρά ελάχιστες κουβέντες μαζί της. Οι παρέες είναι άλλες και γενικά τα χνώτα μας και τα lifestyles μας διαφέρουν. Διαφέρουν άρδην θα μπορούσα να πω, αλλά θα μείνω στο "διαφέρουν" γιατί οι πολλές λεπτομέρειες φορτώνουν/μπουκώνουν τον αναγνώστη. Στο θέμα μας, η συγκεκριμένη δεσποινίδα, αποτελεί την ενσάρκωση του νεοελληνικού ονείρου. Κάτι αντίστοιχο με το αμερικάνικο, αλλά σε λίγο πιο κιτς και λίγο πιο επιδειξιομανές. Κάτι μεταξύ Bmw X5 και Citroen Saxo. Κάτι μεταξύ φλάουτου και κλαρίνου. Ελπίζω να είμαι κατανοητός. Το συνηθίζω άλλωστε.
Με μεγάλη μου έκπληξη παρατήρησα λοιπόν μια ωραία πρωία, το blog να έχει την πρώτη του ανάρτηση. Μπήκα, τη διάβασα. Αναρωτήθηκα για πολλά πράγματα, κάτι το οποίο είναι τεράστιο προσόν για ένα δημιούργημα. Δείχνει ενδιαφέρον, το να μπορείς να κάνεις τον αναγνώστη σου να αναρωτιέται γιατί έγραψες αυτό, γιατί υπογράμμισες το άλλο, γιατί επέλεξες το δείνα κλπ. Έτσι κι εγώ αναρωτήθηκα για το ατημέλητο στυλ ενός ιστότοπου, μιας κατά τ'άλλα, κοκέτας συγγραφέως. Πως γίνεται η πούδρα να μην κλείνει εβδομάδα μέσα στο νεσεσέρ σου, και το blog σου να είναι ατημέλητο ; Επίσης, δεν κατάλαβα ποτέ το ζήτημα με τους τόνους και τα κεφαλαία γράμματα. Γιατί απουσιάζουν οι πρώτοι, και γιατί απουσιάζουν τα δεύτερα, ενώ παράλληλα εμφανίζονται ανά διαστήματα σε άκυρες λέξεις. Οκ, η αισθητική διαφέρει, αλλά το αντικειμενικά ωραίο είναι παράλληλο του αντικειμενικά έξυπνου, του αντικειμενικά σοφού κ.ο.κ.
Πέρα από αυτήν την πικρόχολη αντίδραση, καλό θα ήταν να τεκμηριωθεί η ανάρτηση με σοβαρά διαπιστευτήρια του εγκλήματος αυτού, κατά του blogging. Έτσι, ας αρχίσουμε θεματολογικά να ρίχνουμε κατά ριπάς. Τα πιασάρικα θέματα περί θεωριών συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν. Δεν προτείνεται κάποια αντίδραση σε αυτά, αλλά αντ'αυτού, λυκειακού επιπέδου προτροπές του στυλ "ας αλλάξουμε τον τόπο μας/τη δράση μας/τις νοοτροπίες μας" κατακλύζουν τα ροζ, glamourous κείμενα. Στο χωριό μου λένε μια λαϊκή έκφραση που δεν ήθελα να την χρησιμοποιήσω ποτέ στο blog μου αλλά θα το κάνω. "Με πορδές δε βάφονται αβγά". Τουτέστιν, οι εξαγγελίες εναντίον της κρίσης και των παγκόσμιων καρτέλ που ελέγχουν τον κόσμο, δεν πρόκειται να πιάσουν τόπο. ΠΟΤΕ. Ειδικά όταν προέρχονται από τα γραφόμενα της ίδιας της μπουρζουαζίας. (Θυμάσαι, Εκάλη-Αιγάλεω, Ρεαλ Μαδρίτης-Πανελευσινιακός). Ειδικά όταν η αλλαγή εκβιάζεται μέσα από το στόμα κάποιας, της οποίας το όνειρο θα ήταν να την χαρτζηλικώνει ένας 50άρης βιομήχανος.
Ακόμη, με μεγάλη μου θλίψη είδα μια ανάρτηση η οποία με σόκαρε. Ένα site που απέκτησε φήμη λόγω των άκυρων ειδήσεων που αναρτούσε και λόγω των καταγγελιών από πολίτες που κατέκλυζαν το portal του, διαφήμισε τη συνάδελφο, ως το next big thing των ελληνικών blogspots. Στο παρόν σημείο θα μπορούσες αναγνώστη να μιλήσεις για ζήλια, αλλά θα σε προλάβω λέγοντας πως προτιμώ να με διαβάζουν 1000 άτομα τη μέρα και να το έχω καταφέρει μόνος μου, παρά 10000 και να το έχω καταφέρει από το tromaktiko. Η θλίψη δεν προκύπτει από το γεγονός πως τη διαφήμισε, αλλά πως η ελληνική δημοσιογραφία (όχι με την στενή επαγγελματική δημοσιογραφική έννοια) και η ελληνική πλευρά που ασχολείται με την ανιδιοτελή δημιουργική γραφή, εκπροσωπήθηκε από την ανωτέρω αναφερόμενη. Ας είναι όμως.. Μου αρκεί που ο αναγνώστης μου δεν έχει ιδέα του προσώπου μου, ενώ η συνάδελφος έχει αφήσει ελάχιστα στην φαντασία μας.

Είναι ενθαρρυντικό ,μου είπε ένας φίλος, το γεγονός πως ένα τέτοιο υποκείμενο εκφέρει άποψη. Δυστυχώς, ενώ καταλαβαίνω τον τρόπο που το λέει, δε θα μπορέσω ποτέ να συμβιβαστώ με το υψηλό αίσθημα δημοκρατίας που θα έπρεπε να ασπάζομαι. Η άποψη είναι κάτι αυστηρά προσωπικό, και χρειάζεται τεράστια ενδοσκόπηση για να την εκφράσεις δημόσια. Πρέπει να πληροίς δύο προϋποθέσεις βασικότατες. Ή ότι η άποψή σου, δεν μπάζει από παντού, και χαρακτηρίζεται από Δικαιοσύνη, Ηθική (εκάστοτε ηθική, εκάστοτε κοινωνίας) και Αναγνωρισιμότητα ή ότι η άποψή σου θα είναι τόσο πολύ αντισυμβατική, που ενώ κανείς δε θα συμφωνεί, δε θα μπορέσει να βρει παραβίαση στα τρία προαναφερθέντα χαρακτηριστικά.

Για το κλείσιμο, θα ήθελα να υπογραμμίσω πως το παραπάνω βδελυρό κείμενο είναι μια φάρσα. Μια δοκιμή στηλίτευσης κάποιου άλλου. Κάποιου εύκολου στόχου για την ακρίβεια. Αυτό το ξέσπασμα, οφείλεται κυρίως στο γεγονός πως ο γράφων έχει στο νου του (έτσι θέλει να πιστεύει), το πλάνο της αγαπημένης αυτής συναδέλφου. Δεδομένου πως το όνειρο κάθε ξανθιάς είναι να γίνει μοντέλο και το όνειρο κάθε μελαχρινής να γίνει ξανθιά, η κατάσταση διαλευκαίνεται εύκολα. Το blog αποτελεί ένα bonus αναγνωρισιμότητας για την μετέπειτα πορεία στον χώρο του μόντελινγκ.

Εγώ μια πρόβλεψη έκανα. Κατινίστικο κείμενο δυστυχώς, αλλά όσοι ξέρουν (και είναι πολλοί), ελπίζω να συμφωνήσουν. Και θα το κάνουν.

ΥΓ. Καλύτερα άουτ, παρά δοκάρι.
ΥΓ2. Όλοι φοβούνται. Και οι μεν, και οι δε. Το θέμα είναι ποιος θα εκμεταλλευτεί τον φόβο.

Επάνοδος

Πάνε τρεις εβδομάδες από την τελευταία ανάρτηση. Το κενό μεγάλο, ή για να μιλήσουμε με έναν πιο γενικευτικό και δόκιμο όρο, η παύση ήταν μεγάλη. Η τεχνολογία επανήλθε σε έναν ικανοποιητικό βαθμό και το Λεμόνι είναι έτοιμο να συνεχίσει, την πορεία του. Το αν είναι λαβωμένο από αυτή τη δυσκαμψία, θα το δείξει ο καιρός. Πάντως, τα χέρια που πατούν γρήγορα τα πλήκτρα για να γεμίσουν τον χαμένο χρόνο, είναι πρόθυμα να αντιμετωπίσουν έναν ακόμα χειμώνα, πάντοτε σκεπτόμενα και πάντοτε πρωτότυπα, κοιτώντας την "άλλη" πλευρά των πραγμάτων.
Περίοδος απραξίας και στασιμότητας. Για 6η συναπτή εβδομάδα, συνεχίζεται η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Η σχολή του γράφοντος επηρεάζεται, κι έτσι ακόμα δεν υπάρχει ένα πρόγραμμα το οποίο θα θέτει κάποια "όρια" στην καθημερινότητα. Ίσως, να είναι όλο αυτό ένας μηχανισμός ισορροπίας. Μια υπενθύμιση από τη Μοίρα, πως η σήψη πάντα καραδοκεί, και μπορεί να καταβάλλει το άτομο που θέλει μια τάξη.
Η αναστολή λειτουργίας του παρόντος ιστότοπου, τροφοδότησε τη σκέψη με πολλά ζητήματα τα οποία θα εξεταστούν εξονυχιστικά και γενικά, ειδικά και αδαώς, με μεροληψία και με αντικειμενικότητα. Το μόνο που χρειάζεται οπωσδήποτε, είναι όρεξη και θέληση, και δόξα τω Θεώ, αυτά υπάρχουν, ακόμη. Το μέλλον αβέβαιο, και η κατάληξη αυτού του χειμώνου αμφίρροπη. Αυτό μάλλον είναι και η επιδίωξη της ανθρώπινης  ύπαρξης. Η τυχοδιωκτική στάση. Το ζειν επικινδύνως. Το αλάτι της μίζερης ζωής, σε έναν κόσμο που σε ωθεί στη συνειδητή κοινωνική αποχή. Μια αποχή που μπορείς να την χρησιμοποιήσεις ως το μεγαλύτερο όπλο για να κάνεις τελικά αυτά που σου αρέσουν, και αυτά που ποτέ δεν κατάφεραν να κάνουν οι άλλοι, που σαν μυρμήγκια, ακολουθούν το ρου της καθημερινότητας, μη γνωρίζοντας την καθοδική πορεία που έχουν επιλέξει.

Ο παραλληλισμός με τα μυρμήγκια, παρόλο που δεν με βρίσκει σύμφωνο, θα παραμείνει έτσι. Οι ενστάσεις μου έγκεινται στο γεγονός πως, ποτέ κανένας εντομολόγος, δεν παρατήρησε εγωιστικές τάσεις στα μυρμήγκια. Κανένα από αυτά δεν καυχιέται ότι εργάζεται, ούτε κοροϊδεύει το διπλανό του, για την ενδεχόμενη απραξία του. Απλά διεκπεραιώνει το έργο του, προς όφελος του συνόλου. Και αν δεν το κάνει για το όφελος του συνόλου, το κάνει για προσωπική ματαιοδοξία. Έτσι θα μπορούσε να είναι και ο άνθρωπος. Δυστυχώς όμως, τα πρώτα χρόνια της εργασίας, είναι τέτοια, που ακόμα και ο πλέον άχρηστος καυχιέται για την εργασία του, με τρόπο τέτοιο που φαίνεται πως εν τέλει, το να εργάζεσαι είναι μια ακόμα άσκηση επιβεβαίωσης. Κοινωνικής επιβεβαίωσης, που δεν έχει να κάνει καν με τα χρήματα, αλλά με την άσκηση επιβολής στον μη εργαζόμενο, και τον χαρακτηρισμό του ως τεμπέλη, και αδρανή.

ΥΓ. Θα τα λέμε πολύ συχνά
ΥΓ2. Η επιστροφή του αληθινού, του αυθεντικού
ΥΓ3. Πρόσφατα μπήκα και διάβασα το blogspot, συμφοιτήτριας-επίδοξου μοντέλου. [Συνεχίζεται...]

Πολιτεία Λεμονιού

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, είναι η τάση της δικαιολόγησης των ενεργειών του. Η συγκεκριμένη του συνήθεια, θα έλεγα πως έχει χαρακτηριστικά ενστίκτου. Γίνεται αυτόματα, κάτι που αποδεικνύεται κυρίως από το γεγονός πως ακόμα κι αν έχει άδικο, αποποιείται την ευθύνη του αδίκου του, ή δικαιολογείται ανασκευάζοντας τα λεγόμενά του. Ανάλογα τη μαεστρία που κατέχει για να το κάνει αυτό (δηλ. την ανασκευή των λεγομένων του), χωρίζουμε τους ανθρώπους σε αρχέγονο homo sapiens, και δικηγόρους. (σημ. το 'δικηγόρος' εδώ δεν έχει καμία σχέση με το αστικό επάγγελμα, το οποίο στην χώρα των Ελλήνων, αποτελεί 9,5 στις 10 φορές επιλογή του γονέα και όχι του επίδοξου νομικού.
Το ενστικτώδες αυτό αισθητήριο, προκύπτει από την περίοδο της σύστασης των πρώτων κοινωνιών. Ο ηγέτης που ήταν ένα πρόσωπο, έπρεπε να δικαιολογεί καμιά φορά τις άλογες ενέργειές του. Έτσι, το νοητικό του επίπεδο -που ήταν προφανώς ανώτερο, εφόσον ήταν ηγεμόνας- γυμναζόταν για να βρει αιτίες και αιτιατά για καθετί που έπραττε. Με τα χρόνια, και τον καταμερισμό της εξουσίας (όχι της εργασίας) αυτό το αισθητήριο μεταδόθηκε σε όλο και περισσότερα όντα, με αποτέλεσμα να γίνει ένα καθολικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να εκφράσω μια σκέψη μου. Θεωρώ πως όλοι γεννιούνται με το ηγεμονικό γονίδιο. Όλοι θέλουμε να εξουσιάζουμε κάτι, και καμιά φορά όχι με τα δίκαια μέσα. Το αν κάποιοι άνθρωποι στην πορεία επιλέγουν το να μην ασκούν εξουσία ή καταλήγουν να είναι απρόσωπα πρόβατα στο ποίμνιο ενός βοσκού, είναι ζήτημα διαπαιδαγώγησης από το σπίτι τους, που βέβαια, όπως αποδεικνύεται, είναι δίκοπο μαχαίρι. Ή θα καταλήξεις να είσαι καλά με τον εαυτό σου και να μην ζητάς την κοινωνική/ταξική επιβεβαίωση, ή θα καταντήσεις να ζεις υποταγμένος για μια ζωή.
Όπως και να'χει η παρεκβατική αυτή παράγραφος έχει το ρόλο της.
Πέραν όμως των ελεύθερων όντων και των υποταγμένων αμνών, και πέραν των ηγεμόνων της κάθε εποχής, υπάρχει άλλο ένα δείγμα πληθυσμού. Το κοινό των εξεγερμένων. Το κοινό αυτό έχει ως χαρακτηριστικό, μια στάση ζωής η οποία στηρίζεται στη συστηματική άρνηση και γενικότερα στο "αντι-" (ζήτημα που έχουμε αναλύσει παλαιότερα). Αυτό, λοιπόν, το κομμάτι είναι το πλέον επικίνδυνο από όλα, αλλά και το πιο άσκοπο να ασχοληθεί κάποιος συνάμα. Πρόκειται για όσους δεν κατάφεραν να ικανοποιήσουν την αρχέγονη τάση τους για εξουσία. Έτσι, οργανωμένοι σε μικρότερες δομές, προσπαθούν αρνούμενοι την εξουσία, να επιβάλλουν τη γνώμη τους. Μήπως δεν χρειάζεται να είσαι μορφωμένος ή φιλόλογος για να καταλάβεις την αντίθεση των ρημάτων και της στάσεώς τους ; Είναι επικίνδυνοι για τους υποταγμένους αμνούς γιατί τους χειραγωγούν. Είναι χρήσιμοι για τους ηγεμόνες γιατί τους τροφοδοτούν με διαφήμιση και τους δίνουν την ευκαιρία να χρεώνονται αυτοί, όλη την ηγεμονική προβοκάτσια.  Είναι γελοίοι για τους ανεξάρτητους ατομικιστές που παραμένουν εκτός εξουσιαστικής δομής και φροντίζουν για τον εαυτό τους, τους άμεσους φίλους τους, την οικογένειά τους, και οτιδήποτε άλλο τους ανήκει.

Η λύση: Οι ηγεμόνες πάντα θα υπάρχουν. Είναι βιολογικό αυτό. Η εξέλιξη θα τους απορρίψει, αλλά αυτό είναι κάτι δυναμικό που δεν το καταλαβαίνουμε. Το ζήτημα είναι οι ηγεμόνες ολοένα να πολλαπλασιάζονται. Οι νέοι ηγεμόνες θα τροφοδοτηθούν από το κοινό των εξεγερμένων κυρίως. Το κακό της υπόθεσης είναι αυτό. Το καλό είναι πως εκεί χρειάζονται να μπουν ως φύλακες σύνεσης οι ελεύθεροι άνθρωποι, που θα δώσουν κατευθύνσεις. Το αν το κοινό των εξεγερμένων θα τους ακούσει, είναι άλλη υπόθεση. Αν τους ακούσει, τότε θα επικρατήσει μια νέα τάξη, η οποία θα περιλαμβάνει συνετούς ηγεμόνες, ελεύθερους ανθρώπους που θα νουθετούν το λοιπό ποίμνιο, το οποίο θα λειτουργεί ως μήτρα παραγωγής ελεύθερων ανθρώπων και συνετών ηγεμόνων.  Αν οι εξεγερμένοι δεν συνετιστούν από τους ελεύθερους, τότε θα γίνουν ηγεμόνες εφάμιλλοι των παλαιών. Θα φαγωθούν μεταξύ τους και τότε θα χαθεί το νόημα της εξουσίας. Οι ελεύθεροι άνθρωποι ως θεσμοφύλακες θα βοηθήσουν το υποταγμένο ποίμνιο να δει τον ήλιο.

Και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς...

Απολιτίκ

Ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει δοκιμάζει όλο και περισσότερα πράγματα. Περνά από πολλές διακυμάνσεις η σκέψη του και διαμορφώνει μέρα με τη μέρα, όλο και πιο διαφορετικές απόψεις για το επιστητό. Στο κομμάτι της πολιτικοποίησης δε, η πλέον τάση είναι το να αρχίζεις στα εφηβικά σου χρόνια μια συστηματική άρνηση για όλα, περνώντας από την Αριστερά. Έπειτα, να μεγαλώνεις και να θες πιο ριζοσπαστικά πράγματα και να δηλώνεις πιο ακραίες σκέψεις, φτάνοντας σε μια αναρχική αντίληψη. Όταν μπαίνεις στο κυνήγι της δυτικής ευτυχίας, τότε καταλαβαίνεις πως ο καπιταλισμός είναι η λύση, και έτσι ακόμα κι αν είσαι νοητικά αριστερός, καταλήγεις να διαμορφώνεις μια ιδιοσυγκρασία "δεξιάς τσέπης".
Ο γράφων πέρασε από όλα τα στάδια σαν νέος. Έφτασε στο σημείο να διαβάζει, σχολιάζει και υποστηρίζει τα πάντα, περνώντας από το ένα άκρο στο άλλο, ανάλογα με την περίοδο και την περίσταση. Ποτέ όμως δεν ενίσχυσε την πόλωση μέσα του, κάτι το οποίο θα τον έκανε να γίνει ρατσιστής πρώτα πρώτα με τον ίδιο του τον εαυτό (τον πρώτο, το δεύτερο, τον τρίτο). Γεγονότα και συζητήσεις, ήταν αρκετά για να τροφοδοτήσουν την ένταξη σε κάποιο ρεύμα, χωρίς όμως την μονομορφοποίηση με το ρεύμα αυτό. Όπως και να έχει όμως, το να υποστηρίζεις κάτι είναι πάντα δίκοπο μαχαίρι για την προσωπικότητά σου. Από τη μία, θεωρείς πως δε σε επηρεάζει στην καθημερινότητά σου, και το υποστηρίζεις κριτικά. Από την άλλη όμως, υποσυνείδητα, σε κάνει να το εφαρμόζεις σε μικρές πτυχές της ζωής σου. Έτσι όταν θα είσαι αναρχικός/αντιεξουσιαστής, ενδεχομένως να υποτιμάς δομές και εξουσίες, αφήνοντας πιο πίσω τον εαυτό σου, ενώ αντίθετα όταν θα επιβάλεις φασιστικά κάποια πράγματα στην καθημερινότητά σου, να ζητάς τον προσωπικό σου χρόνο για χαλάρωση, κάτι που ο φασίστας εαυτός σου στο απαγορεύει.
Έτσι περνούν τα χρόνια και κάποια στιγμή, συνειδητοποιείς, πως όλα αυτά τα πράγματα σε πηγαίνουν πίσω πρωτίστως σαν άνθρωπο. Η εξέλιξή σου αναστέλλεται, και για όλα αυτά φταίει το γεγονός πως ασχολείσαι με πράγματα τα οποία όσο κι αν τα υποστηρίζεις και θες να είσαι πάντα παρών γι'αυτά, τα ίδια αυτά πράγματα, δε θα είναι εκεί ποτέ για εσένα. Είτε είσαι Κνίτης, είτε Χρυσαυγίτης, είτε Πασπίτης, είτε Δαπίτης. Αν τελικά λάβεις κάτι πίσω, αυτό θα είναι επειδή τελικά έχασες τόσο πολύ τον εαυτό σου και έγινες μέρος αυτών των μηχανισμών. Ναι, για μηχανισμούς πρόκειται και εσύ είσαι γρανάζι τους.
Όταν άρχισε να διαμορφώνεται το κλίμα πόλωσης των άκρων,  μειδίασα καθώς από την πόλωση βγαίνει πάντα κάτι καλό. Έτσι πίστευα. Προφανώς μια αφελής σκέψη, καθώς πενήντα χρόνια μετά τον πόλεμο, προφανώς και βλέπεις πως συντέλεσε στην πρόοδο της τεχνολογίας, όμως αφού δεν τον έζησες, δεν μπορείς και να ξέρεις τον αντίκτυπο που άφησε στην ψυχολογία αυτού που τον έζησε. Έτσι και τώρα, μια κοινωνία σε πόλεμο. Διαρκής πόλεμος, που εκ πρώτης όψεως μοιάζει ιδεολογική σύγκρουση, όμως σε τελική ανάλυση, είναι μια διαρκής μάχη συμφερόντων και παραδοχής του ποιος έχει το μεγαλύτερο πέος. Το μόνο που βγαίνει είναι αίμα, χαμένο σάλιο, φόβος και αναστολή της εξέλιξης. Αν είσαι έξω από τον χορό, φοβάσαι. Αν είσαι μέσα στον χορό, φοβάσαι. Και γενικά ο σκοταδισμός επιστρέφει, μόνο που τώρα αντί για μάγισσες καίμε καντήλια σε νεκροταφεία.
Καντήλια μεταναστών, καλλιτεχνών, απλού κόσμου, περιουσιών, αυτοκινήτων και πάσης φύσεως "παράπλευρες απώλειες" όπως θα έλεγε ένα στρατιωτικό δελτίο τύπου.

Παλιότερα θα έλεγα πως πρέπει να είσαι πολιτικοποιημένος και όχι κομματικοποιημένος. Πλέον, βλέποντας την κατάσταση της φρίκης, και την κοινωνία της σήψης να εξακολουθεί να αγοράζει και να ξοδεύει τα χρήματά της σε κέντρα διασκέδασης, με μια πλειοψηφική σιωπή της νεολαίας, αποφασίζω να απομακρυνθώ ακόμα και από το προσόν του πολιτικού όντος. Η κοινωνία κατάφερε να με κάνει ρατσιστή με το homo sapiens. Η κοινωνία κατάφερε να φέρει αναρχία στη σκέψη μου. Η κοινωνία κατάφερε να με κάνει να συμπεριφέρομαι σαν ένας μανιασμένος ναζί, απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό. Τάσσομαι λοιπόν, με τον δίκαιο άνθρωπο. Τάσσομαι με την πάρτη μου, τη γειτονιά μου και τον άνθρωπο που με σέβεται. Κουνάω τη σημαία της ομάδας μου, που με ξεχαρμανιάζει όταν θέλω λίγη δράση και στην τελική δεν περιμένω και τίποτα πίσω. Φτύνω κατάμουτρα, καθέναν και καθεμιά που κοιμούνται και ξυπνούν με την ιδέα πως ο κόσμος θα αλλάξει. Ο περιπτεράς της γειτονιάς μου είχε πει κάποτε πως "στο ανθρώπινο γένος αξίζει θάνατος". Και έχει δίκιο.

Φωτιά σε κόσμους, που θέλουνε το σκοτάδι για φως τους.

Κώλυμα

Δυστυχώς καμιά φορά τα ρευστά πράγματα στη ζωή μας, τα οποία συνήθως είναι επίκτητα, μας πουλάνε. Μας αφήνουν ξεκρέμαστους και μας απομακρύνουν από τα παραγωγικά πράγματα που κάνουμε. Ένα από αυτά δυστυχώς είναι η τεχνολογία. Και στα πλαίσια του τεχνοκρατισμού, και τα χρήματα.
Τις τελευταίες μέρες αντιμετωπίζω μια βλάβη με τον Η/Υ μου, πράγμα το οποίο με κρατάει μακριά από την ανανέωση του blogspot. Οι αναρτήσεις ετοιμάζονται χειρόγραφα και πολλά θέματα θα εξεταστούν, μόλις αποκατασταθεί η βλάβη αυτή. Οφείλω λοιπόν, να ζητήσω συγχώρεση για τη μη έγκαιρη ενημέρωση, από τους αναγνώστες οι οποίοι έστειλαν μηνύματα για την απραξία του ιστότοπου. Και οφείλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου, για την αδράνεια μπροστά σε αυτό το ζήτημα, όμως όπως και να΄χει φαντάζομαι όλοι καταλαβαίνουν πως οι καιροί είναι δύσκολοι για άμεση αντίδραση σε κάτι που απαιτεί την "ανθρώπινη βενζίνη" για να διορθωθεί.

Η ανάρτηση δημοσιεύεται από Η/Υ φίλου, και δεσμεύομαι να είναι το Λεμόνι ξανά πίσω, όσο το δυνατόν το συντομότερο.

ΥΓ. Να είστε όλοι καλά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να ξέρεις πως έχεις άτομα να εκτιμούν αυτό που κάνεις.
ΥΓ2. Περίεργος Σεπτέμβρης. Θα τα πούμε εν καιρώ

Ένατος

Ήρθε το Φθινόπωρο!  Έκανε την εμφάνισή του καλοκαιρινά, όπως πάντα, με μια μικρή ψύχρα για να δηλώσει την παρουσία του. Ο Σεπτέμβρης είναι κατά πολλούς μισητός μήνας, γιατί σηματοδοτεί τη λήξη του θέρους. Όμως ξεχνούν πως πρόκειται για την αρχή της παραγωγικής εποχής. Όπως και να το δει κανείς, ο Σεπτέμβρης είναι η ανασυγκρότηση που κάνει τον οργανισμό καλύτερο, πιο εύρωστο, και έτοιμο για όλα όσα θα ακολουθήσουν μέσα στον χειμώνα.
Η εξεταστική βαίνει καλώς και γενικά η αδημονία για να μπει το σώμα σε πρόγραμμα είναι μεγάλη. Τι καλύτερο από μια τάξη ; Η αταξία, θα μου πεις. Αν γίνεται σωστά, ακόμα κι αυτή είναι θεμιτή. Πολλές φορές το να ζεις το πρόγραμμα είναι περιοριστικό, αλλά αυτά είναι θέματα που αφορούν παλιότερες αναρτήσεις. Αυτό που απασχολεί τον γράφοντα, τον τελευταίο καιρό, είναι το πόσο κρατάει ο καθένας τη μοίρα του στα χέρια του. Υπάρχουν πολλά στάδια που πρέπει να περάσει κάποιος για να είναι σίγουρος πως ελέγχει τη μοίρα του. Πολλά από αυτά πρέπει βέβαια να είναι στοιχεία χαρακτήρα. Δε γίνεται να αλλάξει ο άνθρωπος από τη μία μέρα στην άλλη.
Βασικό χαρακτηριστικό κάποιου που ελέγχει τη μοίρα του, είναι το να είναι καλός ομιλητής και κακός ακροατής. Φυσικά το μειονέκτημα αυτό μπορεί να το φέρει προς όφελός του με τον απλό εξής τρόπο. Επιβάλλοντας την παρουσία του λόγου του στο συνομιλητή του, τον καθιστά ακροατή πρώτης τάξης. Έπειτα πρέπει να του δείξει πως το να ακούει είναι δύσκολο, ενώ στο να ομιλεί είναι δεινός. Ο ακροατής από ντροπή και μόνο θα υποταχθεί στο να ακούει και όχι να μιλάει. Έτσι το πρώτο βήμα έγινε. Είστε ένας δεινός ομιλητής που κυριαρχείτε στο λόγο.
Έπειτα πρέπει να μορφωθεί το εν λόγω άτομο και να μπορεί να εκφέρει άποψη επί παντός επιστητού, σε ικανοποιητικό βαθμό. Αυτό θα του δώσει προσαρμοστικότητα και θα τον κάνει έναν εύγλωτο ρήτορα, ο οποίος θα καταφέρνει να τέρπει το ακροατήριο. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει μια ενδοσκόπηση, στα πλαίσια της οποίας πρέπει να βγουν στην επιφάνεια σκληρές πτυχές του εαυτού. Η ισχυρογνωμοσύνη και η καθετότητα/ακεραιότητα του λόγου, είναι κάτι που ενώ είναι προφανές αμάρτημα, λειτουργεί καθηλωτικά για τον συνομιλητή. Δεν του μένουν πολλά περιθώρια αντίδρασης και έτσι γίνεται αυτό που θέλει το πρόσωπο το οποίο πλάθουμε. Το μέλλον μας ανήκει, οι επιλογές μας, πλέον είναι προ των πυλών να πραγματοποιηθούν.
Ακόμη, βασικό βοήθημα σε όλα αυτά είναι η απαισιοδοξία η οποία είναι ένα turbo boost επιτυχίας. Η απαισιόδοξη θεώρηση των πραγμάτων, κάνει το άτομο να σκέφτεται το χειρότερο δυνατό ενδεχόμενο, και έτσι να παίρνει το θάρρος της ευθύνης, και ως εκ δια μαγείας να πετυχαίνει το καλύτερο. Εγχειρίδιο απαισιοδοξίας αλλά και διαμόρφωσης χαρακτήρα, είναι το "Πως να έχετε πάντα δίκιο" του Σοπενχάουερ.
Τέλος, μια καλή εικόνα πάντοτε βοηθάει στο να κερδίζεται η μάχη με το συνομιλητή. Η ρητορεία είναι ένα σύνολο το οποίο συνοψίζεται σε εικόνα και όχι σε ήχο. Ο συνομιλητής εκτός κι αν είναι τυφλός, βλέπει πέραν του να ακούει. Όλα αυτά παρέα δημιουργούν έναν αυταρχικό άνθρωπο μεν, ένα προσαρμοστικό γρανάζι δε. Ένα άτομο, το οποίο αν διατηρήσει συναισθηματική ακεραιότητα και δεν ενταχθεί μέσα σε ένα σύστημα, επιτελώντας απλά εργασίες, ίσως να ενσαρκώνει τον απόλυτο άνθρωπο του αιώνα μας, που μπορεί να ελέγξει άριστα καταστάσεις και να επηρεάσει τη μοίρα του.

Η μοίρα είναι στα χέρια μας, αρκεί να είμαστε χαμαιλέοντες. Είναι ενδιαφέρον το να προσαρμόζεσαι σε διαφορετικά κλίματα και συστήματα όμως ο άνθρωπος δεν είναι ψυχρόαιμο ον...

Στο ράφι..

Προσεγγίζοντας από άλλες, πιο οξείες γωνίες, το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, η σκέψη ξεπέρασε το σαρκικό και το ψυχολογικό κομμάτι. Διερευνήθηκαν όχι τα βαθύτερα αίτια της ομοφυλοφιλίας, αλλά η αποκρυστάλλωση της πρωταρχικής έννοιας. Ή για να γίνει πιο πλατωνικό το θέμα, της Ιδέας της ομοφυλοφιλίας, όσο sic κι αν μπορεί να λογιστεί κάτι τέτοιο. Το πρίσμα είναι εντελώς διαφορετικό και η βάση της ανάρτησης, προϋποθέτει καθαρή από μπαριέρες σκέψη.
Ορίζοντας αρχικά την κατάσταση, ας πούμε πως ομοφυλοφιλία είναι η τάση ενός φαινομενικά άντρα, να ερωτεύεται και να ερωτοτροπεί με έναν άλλον, επίσης φαινομενικά άντρα. Το πόσο ενσαρκώνουν την κατά φύσιν έννοια του άντρα είναι άλλο κομμάτι. Αυτό πάντως που μας ενδιαφέρει είναι το ανατομικό τους σκέλος. Το γεγονός δηλαδή πως -στο σώμα τουλάχιστον- έλκονται δύο αρσενικοί οργανισμοί. Στο σημείο αυτό, διευκρινίζω πως θίγω το θέμα ανδροκεντρικά. Προφανώς, ο,τι ακολουθήσει μπορεί να εφαρμοστεί και στο αντίθετο φύλο. Απλά, το ανδρικό παράδειγμα, λόγω του φύλου του γράφοντος, ίσως να είναι πιο εύκολο να αναλυθεί.
Έχοντας ορίσει λοιπόν κατά κόσμον, τι εστί ομοφυλοφιλία, περνάμε στην ταμπακιέρα, και στο πρώτο επίπεδο σκέψης. Πέρα από τον έρωτα, και τη σωματική έλξη/λίμπιντο, εννοείται πως δύο άνθρωποι βρίσκουν και συναισθηματικά κοινά χαρακτηριστικά τα οποία τους ωθούν στο να ερωτευθούν. Ουσιαστικά λοιπόν, το σαρκικό κομμάτι μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, όταν υπάρξει συναίσθημα. Το συναίσθημα δημιουργεί τον έρωτα, ο οποίος με τον καιρό τρέπεται σε αγάπη, ουσιαστική αγάπη. Σε ακραίες περιπτώσεις γίνεται εμμονή, παθολογικό πρόβλημα κλπ, κάτι που δεν μας αφορά στην παρούσα φάση.
Σε μια δεύτερη σκέψη, πρέπει να θυμηθούμε μια βασική λειτουργία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Πρόκειται για τον εγωισμό, και τον εγωκεντρισμό που απαντάται στην συντριπτική πλειοψηφία των υγιών ατόμων. Το απέραντο εγώ του καθενός, θα μπορούσε να εξεταστεί ως ένας θαυμασμός του ατόμου προς τον ίδιο του τον εαυτό. Επομένως, ο καθείς είναι ερωτευμένος τρόπον τινά με τον εαυτό του. Στο τρίτο στάδιο, σκεφτόμαστε φυσιολογικά, πως ο καθένας μας, δεδομένου πως είναι ερωτευμένος με το εγώ του, είναι ερωτευμένος με το ίδιο του το φύλο. Κάτι τέτοιο σαν συνεπαγωγή, μας οδηγεί στο αδιάσειστο συμπέρασμα, πως από τα πρώτα πρώτα στάδια της συνειδητοποίησης του εσωτερικού μας κόσμου, δημιουργήσαμε μια ομοφυλοφιλική τάση με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ξεφεύγοντας από αυτό, η σκέψη προχωρά (κρατώντας τα παραπάνω δεδομένα), και πηγαίνει σε ένα νέο μονοπάτι, που λέγεται αγελαία ζωή. Η αγελαία ζωή του ανθρώπου, επιτάσσει τη συναναστροφή με άτομα του ίδιου είδους, και καμιά φορά παρατηρούμε πως κάποιοι άνθρωποι έχουν παθολογικά την ανάγκη να συναναστρέφονται με κόσμο, για να είναι υγιείς-προφανώς ψυχικά. Αυτά τα άτομα συμπερασματικά, κρατάνε την ιδιότητα του εγωισμού/εγωκεντρισμού που ερμηνεύεται ως αρχέγονη ομοφυλοφιλική τάση, αλλά δεν μπορούν να πλησιάσουν την ιδέα της ομοφυλοφιλίας εφόσον έχουν μια κοινωνικώς αποδεκτή κατά φύσιν σεξουαλική ζωή. Με απλά λόγια δηλαδή, το ομοφυλοφιλικό ένστικτο του έρωτα προς το εγώ τους, ερμηνεύεται ως ένας καθαρός ανθρώπινος εγωισμός και ξεφεύγει από την ταμπέλα της ομοφυλοφιλίας.
Αντιθέτως όμως πρέπει να εξετάσουμε τα μονήρη άτομα. Αυτούς που από επιλογή, ή λόγω συνθηκών επέλεξαν να είναι για πάντα στη ζωή, μόνοι τους. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το γεροντοπαλήκαρο. Δεν θα παντρευτεί ποτέ, δεν είχε σεξουαλικές επαφές και πέρα από την επιθυμία δεν προχώρησε ποτέ στην κατά φύσιν εκδήλωση των ενστίκτων του. Αυτό το άτομο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο κατεξοχήν ομοφυλόφιλος. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λογίσουμε την ταμπέλα αυτή σαρκικά. Είπαμε παραπάνω τα δεδομένα της σκέψης και περιορίσαμε την ιδιότητα αυτή σε ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο.

Σε μια πιο συνοπτική και συστηματοποιημένη μορφή

Γεροντοπαλήκαρο > Μια ζωή μόνος, με συντροφιά το εγώ του > Εγωισμός φυσιολογικός και ανθρώπινος > Έρωτας προς το εγώ του > Έρωτας προς το φύλο του > Περιορισμός της έννοιας "φύλο", στο άτομό του > Ομοφυλόφιλος

Αν επομένως, μπούμε στη διαδικασία να παραβλέψουμε το σαρκικό και κατακριτέο από πολλούς κομμάτι, η πρωταρχική Ιδέα της ομοφυλοφιλίας ενσαρκώνεται στο άτομο που παραμένει για μια ζωή μόνος του. Η αποφυγή της τριβής με το αντίθετο φύλο, τον τρέπει στην αναπόφευκτη λύση του έρωτα για το δικό του φύλο και κατ'επέκταση τον ίδιο του τον εαυτό. Σε μια πιο correct διατύπωση θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε εγωκεντρικά "ομοφυλόφιλο". Αν και κάτι τέτοιο θα ήταν περιττό, δεδομένης της ετυμολογικής ανάλυσης της λέξης ομοφυλόφιλος, η οποία χωρίς τα σαρκικά παρελκόμενα δηλώνει από μόνη της τον φίλο του ομοίου του, του φύλου. Τον αγαπών άντρες δηλαδή. Άρα αυτόν που αγαπά τον άντρα μέσα του, άρα τον καθένα από εμάς.

Κατά Πλάτωνα επομένως, η μη σύναψη ερωτικών σχέσεων καθ'όλη τη ζωή κάποιου, είναι το κατ'εξοχήν απόσταγμα ομοφυλοφιλίας. Ο πιο γνήσιος gay είναι αυτός που πεθαίνει μόνος του, μη έχοντας ερωτοτροπήσει μήτε με γυναίκα, μήτε με άντρα, παρά με τον ίδιο του τον εαυτό.

Review

Το τελευταίο που περίμενα φέτος το καλοκαίρι όταν ξεκινούσε, θα ήταν να κάνω ένα review διακοπών κάποια στιγμή, στα τέλη Αυγούστου. Κι όμως καμιά φορά τα πράγματα αλλάζουν άρδην εκεί που δεν τα περιμένουμε και ανατρέπονται καταστάσεις ή καλύτερα, κατεστημένα, που έμοιαζαν ως τους τελευταίους σθεναρούς πύργους του παρελθόντος.
Ίσως η ανάρτηση να αφήνει επίγευση σχολικής έκθεσης. "Πως πέρασα στις διακοπές μου". Ας είναι κι έτσι. Πρόκειται για εμπειρία που ο γράφων είχε να ζήσει αρκετά έτη (στο πολυήμερο, οικογενειακό πλαίσιο). Έτσι, σαν παιδί θα μπορούσε κανείς να του επιτρέψει να προσεγγίσει το ζήτημα. Όχι τόσο αθώα, ούτε και σαν review article του oneman.gr. Περισσότερο, ως 'εντύπωση' θα χαρακτήριζες το άρθρο για τις διακοπές σου, παρά ως 'ανασκόπηση'. Στην 'εντύπωση' θα δώσεις και την προσωπική σου χροιά, ημερολογιακά αλλά αόριστα. Στην 'ανασκόπηση', οφείλεις να αναφέρεις το cafe bar που έφαγες "αξέχαστες βάφλες". Εγώ προσωπικά, δεν έφαγα βάφλες, αλλά και να έτρωγα ήδη θα τις είχα ξεχάσει.

-Το μίσος για το καλοκαίρι επιτάθηκε, καθώς η σκέψη κατευθείαν ταξίδεψε σε όλους αυτούς που λούονται με ξένα κόλλυβα, τρεις και τέσσερις μήνες τον χρόνο, και έχουν και παράπονο. Κάποιοι άλλοι φεύγουν για 2 μέρες -και αυτές κουτσές- για να επιστρέψουν από Δευτέρα στη δουλειά τους. Αυτοί είναι εννοείται, οι φτωχομπινέδες, που αν πάρουν mojito, αντιμετωπίζονται ως: "Κοίτα το βλάχο, θέλει και mojit(α). Όχι, αυτός ο άνθρωπος μοχθεί για δύο μέρες διακοπών, και δοκιμάζει το cocktail, μπας και ζήσει λίγη από τη μαγεία των διακοπών που βλέπει μόνο σε βίντεο κλιπ στην τηλεόραση. Μπας και καταλάβει πως είναι να τρως τα λεφτά του πατέρα σου δύο βδομάδες στην Πάρο και στη Μύκονο. Και μπας και καταλάβει τελικά, γιατί τέτοιος παροξυσμός για ένα ρόφημα, που αν αρέσει στους μισούς που το πίνουν, είναι για θαύμα.
-Τα παπούτσια βγήκαν, πέραν της μιας μέρας που έγινε μια μίνι πεζοπορία στην ευρύτερη περιοχή που έλαβε χώρα η παραθέριση. Οι παντόφλες φορέθηκαν ολημερίς και ολονυχτίς. Τα πόδια ελευθερώθηκαν, και ανέκτησαν δυνάμεις για να κατακτήσουν πάλι την πρωτεύουσα σε έναν χειμώνα που προβλέπεται μακρύς και βαρύς από υποχρεώσεις και τρέξιμο. Όμως, γι'αυτά ζούμε. Άλλωστε, ευτυχώς που κάποιοι επιβεβαιώνουν τον αναγραμματισμό του πολίτη-οπλίτη.
-Η ζωή είναι τη μέρα, η αληθινή ζωή είναι τη νύχτα. Εννοείται πως υπάρχει τεράστια δόση αλήθειας στην εξαγγελία αυτή. Όμως, η ζωή στο όνειρο μιας ζεστής νύχτας, ίσως να μην μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Ο ύπνος βυθίζει στη λήθη όλα τα προηγούμενα. Όλα αυτά που ενδεχομένως σαν λάκκος με κινούμενη λάσπη, σε τραβούσαν μέσα στη δίνη. Αυτά έφυγαν, πάνε. Αντικρίζεις στον καθρέφτη το νέο εαυτό σου. Προσοχή όμως, γιατί τα παλιά παπούτσια σου, μπορεί να μην τα βλέπεις, αλλά αν σέβεσαι τον εαυτό σου, τα κρατάς στη ντουλάπα σου.

-Πολλά θα μπορούσα να γράψω. Όμως θα περιοριστώ σε αυτά που αποτελούν το πρόσφορο έδαφος, από το compost αυτού του ιστότοπου. Compost που σκουληκιάζει καμιά φορά, αλλά δεν πειράζει. Ας παρασιτεί. Και τα παράσιτα χρειάζονται, ειδάλλως η φυσική επιλογή θα τα απέρριπτε.

Έτσι δεν είναι ; Έτσι είναι.

ΥΓ. Την οικογένεια δεν την επιλέγεις. Τους άλλους όμως τους επιλέγεις και θέτεις εσύ αυστηρά κριτήρια εξαρχής. Αν είναι ευλύγιστο ξύλο, μετά από λίγη ώρα πίεσης, θα σπάσει.
ΥΓ2. Θα τον μνημονεύσω κι ας μην έχει ιδέα. Παλιός συμμαθητής. Παρακολουθούσαμε παρέα μαθήματα υπολογιστών για πάνω από μια δεκαετία, όταν το internet ήταν άγνωστη έννοια. Είχαμε προχώ γονείς φαίνεται. Βέβαια αυτός είχε και φράγκα ενώ ο δικός μου δούλευε δυο δουλειές. Μαζί πήραμε το ECDL και το ECDL Expert. Αυτός συνέχισε κι άλλο. Εγώ έμεινα σε αυτές τις γνώσεις. Κάτοικος Πολύδροσου, σύνορα Μαρούσι με Χαλάνδρι. "Με τους φίλους μου έχω καθιερώσει ένα point system. Μετά από ένα άθροισμα αρνητικών πόντων, τους κόβω." Παναγιώτης Νικ. Κ.

"Ένας κούκος, δεν φέρνει την άνοιξη"

Πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος. Όλως παραδόξως, στα πλαίσια των καινοτομιών του φετινού καλοκαιριού, ο γράφων δεν πέρασε τη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο λεκανοπέδιο. Ίσως να χρειάζεται κανείς να φεύγει, όμως το θέμα είναι τι αφήνει πίσω. Οι ανοιχτές υποχρεώσεις κρατάνε το μυαλό, στο μέρος που βρίσκονται, κι έτσι, δεν μπορεί κανείς να αγγίξει την ηρεμία που μπροστά του παρουσιάζεται.
Περίεργα πράγματα συμβαίνουν, όμως πού δε συμβαίνουν άξια σχολιασμού γεγονότα ; Το θέμα ανακύπτει βέβαια, όταν τα γεγονότα αυτά φανερώνονται συγκεντρωμένα, κάτι που απορυθμίζει έναν υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο. Οι παραστάσεις της επαρχίας, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, είναι μοναδικές με την υπερθετική σημασία της λέξης. Παραστάσεις πρωτόγνωρες αλλά και περιοδικά εμφανιζόμενες, σε σημείο τέτοιο που ο κύκλος εργασιών του χωριού, τις αντιμετωπίζει πάντα σαν πρώτη φορά. Αυτές τις εικόνες είχα να ζήσω χρόνια, και ίσως αυτό να ήταν ευεργετικό, γιατί τα μάτια ενός παιδιού, τα διαδέχθηκαν άλλα μάτια (δε θα τολμήσω να πω ενήλικα), κι έτσι είδα από εντελώς διαφορετική οπτική γωνία, τον παλμό ενός χωριού, σε μια εποχή που όλα οδηγούνται στον αφανισμό και την ερήμωση.
Δεν μπορώ να πω απαραίτητα πως ευχαριστήθηκα με τα όσα αντιμετώπισα. Ο κόσμος της επαρχίας είναι μοχθηρός. Μπορεί να δείχνει την φιλοξενία του, όμως από πίσω ίσως το κόμπλεξ κατωτερότητας ή η αίσθηση του προσωπικού χώρου, να μην αφήνει έναν άνθρωπο από την επαρχία να δεχτεί το γεγονός της επίσκεψης στο χωριό ως κάτι θετικό. Περισσότερο θα έλεγα πως το αντιμετωπίζει ως μια βίαιη εισβολή των πρωτευουσιάνων/ετεροδημοτών, στα εδάφη που ενώ τους γέννησαν, δεν τους κράτησαν. Ίσως μάλιστα να θεωρεί προδομένος από πολλά παιδάκια που παίζανε μαζί, και κάπου στα 15-16 έφυγαν για τη μεγάλη πόλη, αφήνοντας πίσω συντρίμμια φιλικών σχέσεων, και καλλιεργώντας σοδειές επανένωσης κάθε Πάσχα και Αύγουστο.

Δεν ξέρω τι αίσθηση μου άφησε η επίσκεψη στο χωριό. Θα ήθελα να το δω πιο ζεστό κι όχι ερειπωμένο, ερημωμένο, γνωρίζοντας πως σε 10-15 χρόνια τα τελευταία γερόντια θα πεθάνουν, δίνοντας τη σκυτάλη σε μια άχρηστη γενιά που ζει μέσα στην τεμπελιά, το καφενείο και την επιχορήγηση από του Υπουργείο. Από την άλλη φυσικά, όπως μου είπε κάποιος, "τη νοοτροπία την πλάθουμε πάντα εμείς". Όμως δεν ξέρω από την άλλη αν ο λαός έχει δίκιο όταν λέει πως "ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη".

ΥΓ. Ας χαιρετίσω κατόπιν εορτής την Παναγία. Την μητέρα-προστάτιδα του ταραγμένου -από τον ίδιο του τον εαυτό- έθνους μας.

Συνοψίζοντας και προσεγγίζοντας τον Σίσυφο: Μέρος Α'

O Σίσυφος υπήρξε ιδρυτής και βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας, της πόλης που αργότερα έμεινε γνωστή ως Κόρινθος. Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα μυθολογική φυσιογνωμία, πολύπαθη αλλά και πανέξυπνη. Μέσα από μια σειρά γεγονότων κατάφερε και νίκησε τον Άδη, όπου και εστάλη κατόπιν εισηγήσεως του Δία για ένα κακό που είχε προξενήσει. Προνοώντας άλλες δύο φορές κατάφερε να φύγει από τον Άδη όπου και κατέληξε για τελευταία φορά λαμβάνοντας την τιμωρία να ανεβάζει σε ένα βουνό έναν τεράστιο βράχο. Μόλις έφτανε στην κορυφή, ο βράχος κατρακυλούσε από την αντίθετη πλαγιά και τούμπαλιν, σε μια τιμωρία, που ο Σίσυφος βρισκόταν ες αεί. Ένα ξέσπασμα μίσους των Θεών, για τον άνθρωπο που κατάφερε και νίκησε το Θάνατο.

Αμέτρητα χρόνια αργότερα κάπου στο 1916 γεννιέται στη γαλλική αποικία τότε, την Αλγερία ένας μέγας διανοητής της Γαλλίας, της Ευρώπης και κατ΄επέκταση του πλανήτη. Ο Αλμπέρ Καμί. Ο νέος αυτός, εξελίσσεται σε έναν δημοσιογράφο, ηθοποιό, σκηνοθέτη, θεατράνθρωπο, διασκευαστή. Μένει για πάντα γνωστός στο ρου της ιστορίας ως συγγραφέας και φιλόσοφος, άσχετα αν απαρνήθηκε δημόσια τον τίτλο αυτό, παρόλο που στα κείμενά του φαίνεται το αντίθετο. Εντάσσεται στο ρεύμα των προοδευτικών κομουνιστικών ιδεών, όμως αποχωρεί αηδιασμένος από τη στασιμότητα των ιδεολογημάτων. Επηρεάζεται από τον Νίτσε, τον Κάφκα, τον Σαρτρ (με τον οποίο έρχεται αργότερα σε ρήξη), τον Κίρκεγκορ και άλλα μεγάλα μυαλά, της εποχής του. Τιτλοφορείται και τιμάται με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1957 για την προσφορά του στην παγκόσμια σκέψη. Έργα του που ξεχωρίζουν είναι ο Ξένος, η Πανούκλα, η Πτώση, ο Καλιγούλας από θεατρικά έργα και το Καλοκαίρι από δοκίμια.

Σημείο τομής των ανωτέρω αποτελεί το αριστούργημα ίσως του Καμί. Πρόκειται για το έργο "Ο μύθος του Σισύφου: ένα δοκίμιο πάνω στο παράλογο". Εκδόθηκε το 1942 στη Γαλλία και αποτέλεσε ορόσημο της φιλοσοφικής σκέψης, που επηρέασε γενεές διανοητών και φιλοσόφων, δίνοντας μια νέα ανάσα στον τρόπο γραφής ενός δοκιμιακού κειμένου. Ο παράλογος θάνατος του Καμί, θα μπορούσε να αποτελέσει το κρεσέντο αυτού του βιβλίου, άσχετα αν δεν εμπεριέχεται στις 120 σελίδες του.

Παρακάτω θα γίνει μια απόπειρα προσέγγισης της σκέψης αυτής πάνω στο παράλογο, ενδεχομένως ερμηνείας από προσωπική σκοπιά, αλλά και μια σύνοψη, των βασικών ιδεολογημάτων του κειμένου.

Το παράλογο και η αυτοκτονία / Τα παράλογα τείχη 

-Παρατίθεται αρχικά η ιδέα πως ο άνθρωπος επιλέγει να εισαχθεί στο μηχανισμό του χρόνου. Επιδιώκει να αφομοιωθεί από τον χρόνο και κατ'επέκταση να κυλήσει μαζί του. Το σώμα βέβαια, από την άλλη, καταλήγει να αντιστέκεται σθεναρά. Η μεγαλομανία του ανθρώπου τον ωθεί να θέλει να μεγαλώσει όσο είναι μικρός, και να μικρύνει όσο φτάνει στα γηρατειά. Ήδη εξαρχής, ένα δείγμα παραλογισμού. Της παράλογης φύσης του ανθρώπου που από την πρώτη κιόλας λειτουργία του (ζωή) διαμορφώνει εσωτερικές συγκρούσεις και κρίση ταυτότητας.

-Το όμορφο εκτιμάται από τον άνθρωπο, όμως η ομορφιά είναι απάνθρωπη και σκληρή. Προκαλεί φθόνο σε αυτόν που δεν την έχει, και πόνο σε αυτόν που την έχει και την χάνει. Μπορεί να εξάρει το συναίσθημα για εκδήλωση βίας όταν αντικριστεί από κάποιον που δεν μπορεί να διαχειριστεί το υπερβολικό. Παράδειγμα, στη θέα μιας όμορφης γυναίκας που όμοιά της δεν υπάρχει, ο δείνα μη δεχόμενος αυτό το γεγονός, θα καταστρέψει την ομορφιά αυτή, για να μην του φανερώνει το θείο σε κάτι κατά τ'άλλα ανθρώπινο.

-Ο θάνατος είναι μια εμπειρία που βιώνεται μέσω του θανάτου κάποιου άλλου. Κανείς ζωντανός οργανισμός δεν μπορεί να βιώσει πεπερασμένα την εμπειρία του θανάτου. Η επαφή με αυτή την κατάσταση μέσω τρίτων, αποδεικνύει το επόμενο βήμα προς το παράλογο, που είναι πρώτον ο φόβος για τον θάνατο, και δεύτερον το συναίσθημα της ματαιότητας για ζωή.

-Αν υπάρχει καθολική έννοια της Αλήθειας, πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανθρώπινη αντίφαση. Αν όντως υπάρχει μία Αλήθεια και αυτή είναι μάλιστα και καθολική, τότε και στο αντίθετο της αλήθειας (ψεύδος), υπάρχει κι εκεί η Αλήθεια. Άρα εφόσον το αντίθετο της αλήθειας (ψεύδος), είναι αληθές, τότε αναιρείται η πρώτη αλήθεια και τούμπαλιν. 

-Ασυνείδητα ο άνθρωπος προσεγγίζει τα πάντα ανθρωποκεντρικά. Μέσω αυτού του τρόπου προσπαθεί να κατακτήσει και τη γνώση για τον κόσμο. Ο αιώνιος πόθος του ανθρώπου είναι να ταυτιστεί καθολικά με τον κόσμο, αλλά και συνειδητά. Κάτι τέτοιο, μέσα στη διαδικασία της εξέλιξης δεν μπορεί να γίνει με τίποτα. 

-Σύμφωνα με τη σκέψη πως η Ενότητα συνιστά την Αλήθεια, και το αντίστροφο, αναιρείται εκ βάσεως η πεποίθηση της ύπαρξης Θεού. Γιατί, αν ο Θεός είναι Ένα Απόλυτο Ον, τότε το "Ένα", αντιβαίνει στην Ενότητα και συνεπαγωγικά στην Αλήθεια. 

-Ο θνητός συμβιβάζεται με το καιρό, στην ιδέα πως είναι ατελής. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως δεν μπορεί όντας ατελής να κυνηγήσει την απόλυτη Αλήθεια. Είναι ήδη από πρώτη ανάλυση μια αντίφαση το γεγονός πως κάτι ατελές θέλει να επιδιώξει να γνωρίσει κάτι τέλειο και απόλυτο. Με τον τρόπο αυτόν, πεθαίνει και η Ελπίδα. 

-Η Ελπίδα πρέπει να οδηγείται στο θάνατο κάθε φορά. Κι αυτό γιατί αυτά που κάνουμε δεν αντικατοπτρίζουν σε καμία περίπτωση αυτά που σκεφτόμαστε να κάνουμε. Η ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά, κι όλα πάνε βάσει σχεδίου, επαναπαύει τον άνθρωπο και τον βυθίζει στην αδράνεια.

-Η δεύτερη μεγάλη πλάνη του ανθρώπινου  είδους, μετά την αέναη αναζήτηση της αλήθειας, είναι το γεγονός πως θεωρεί πως γνωρίζει τον εαυτό του. Ο εαυτός κάθε θνητού έχει πολλές όψεις. Είναι ασυνεχής, κάτι που επίσης αντιβαίνει στην Ενότητα, άρα στην Αλήθεια. 

-Η σιγουριά στον άνθρωπο εκδηλώνεται με προτάσεις καταφατικές κρίσεως. Κατά κύριο λόγο, για να είμαστε ακριβολόγοι. Μέσα στο πλαίσιο της παραπάνω σκέψης, πέρα από όσα ο άνθρωπος μπορεί να λέει με σιγουριά, στη βάση των πραγμάτων, μόνο ενάμιση πράγμα γνωρίζει ο καθένας σίγουρα. Την άγνοιά του και το θάνατο (το 0,5 αντιστοιχεί φυσικά στον θάνατο, καθώς όπως αναφέρθηκε παραπάνω δεν είναι εμπειρία αλλά εμπειρία-μέσω-τρίτων)

Συνοψίζοντας το κεφάλαιο και το πρώτο μέρος της προσπάθειας αυτής:

Ο άνθρωπος ακολουθεί την εξής απλή νοητική πορεία: Θέληση για γνώση > Απογοήτευση > Ανούσια λογική και άναρχη (δομικά και χρονικά) > Παράλογος κόσμος χωρίς στόχο/νόημα > Δέσμιος/Παράλογος άνθρωπος. Ίσως όλη η υπόθεση να κρύβεται στα παραδείγματα που παραθέτει ο Καμί με προσεγγίσεις άλλων φιλοσόφων. Αυτό που επέλεγα ως κυριότερο ανήκει στον Κίρκεγκορ. Στον Δανό αυτόν φιλόσοφο καταλογίζεται θετικά το γεγονός, πως μελέτησε το παράλογο, σε έναν παράλογο κόσμο, με παράλογα μέσα, όμως τελικά Ζει το παράλογο.