Ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει δοκιμάζει όλο και περισσότερα πράγματα. Περνά από πολλές διακυμάνσεις η σκέψη του και διαμορφώνει μέρα με τη μέρα, όλο και πιο διαφορετικές απόψεις για το επιστητό. Στο κομμάτι της πολιτικοποίησης δε, η πλέον τάση είναι το να αρχίζεις στα εφηβικά σου χρόνια μια συστηματική άρνηση για όλα, περνώντας από την Αριστερά. Έπειτα, να μεγαλώνεις και να θες πιο ριζοσπαστικά πράγματα και να δηλώνεις πιο ακραίες σκέψεις, φτάνοντας σε μια αναρχική αντίληψη. Όταν μπαίνεις στο κυνήγι της δυτικής ευτυχίας, τότε καταλαβαίνεις πως ο καπιταλισμός είναι η λύση, και έτσι ακόμα κι αν είσαι νοητικά αριστερός, καταλήγεις να διαμορφώνεις μια ιδιοσυγκρασία "δεξιάς τσέπης".
Ο γράφων πέρασε από όλα τα στάδια σαν νέος. Έφτασε στο σημείο να διαβάζει, σχολιάζει και υποστηρίζει τα πάντα, περνώντας από το ένα άκρο στο άλλο, ανάλογα με την περίοδο και την περίσταση. Ποτέ όμως δεν ενίσχυσε την πόλωση μέσα του, κάτι το οποίο θα τον έκανε να γίνει ρατσιστής πρώτα πρώτα με τον ίδιο του τον εαυτό (τον πρώτο, το δεύτερο, τον τρίτο). Γεγονότα και συζητήσεις, ήταν αρκετά για να τροφοδοτήσουν την ένταξη σε κάποιο ρεύμα, χωρίς όμως την μονομορφοποίηση με το ρεύμα αυτό. Όπως και να έχει όμως, το να υποστηρίζεις κάτι είναι πάντα δίκοπο μαχαίρι για την προσωπικότητά σου. Από τη μία, θεωρείς πως δε σε επηρεάζει στην καθημερινότητά σου, και το υποστηρίζεις κριτικά. Από την άλλη όμως, υποσυνείδητα, σε κάνει να το εφαρμόζεις σε μικρές πτυχές της ζωής σου. Έτσι όταν θα είσαι αναρχικός/αντιεξουσιαστής, ενδεχομένως να υποτιμάς δομές και εξουσίες, αφήνοντας πιο πίσω τον εαυτό σου, ενώ αντίθετα όταν θα επιβάλεις φασιστικά κάποια πράγματα στην καθημερινότητά σου, να ζητάς τον προσωπικό σου χρόνο για χαλάρωση, κάτι που ο φασίστας εαυτός σου στο απαγορεύει.
Έτσι περνούν τα χρόνια και κάποια στιγμή, συνειδητοποιείς, πως όλα αυτά τα πράγματα σε πηγαίνουν πίσω πρωτίστως σαν άνθρωπο. Η εξέλιξή σου αναστέλλεται, και για όλα αυτά φταίει το γεγονός πως ασχολείσαι με πράγματα τα οποία όσο κι αν τα υποστηρίζεις και θες να είσαι πάντα παρών γι'αυτά, τα ίδια αυτά πράγματα, δε θα είναι εκεί ποτέ για εσένα. Είτε είσαι Κνίτης, είτε Χρυσαυγίτης, είτε Πασπίτης, είτε Δαπίτης. Αν τελικά λάβεις κάτι πίσω, αυτό θα είναι επειδή τελικά έχασες τόσο πολύ τον εαυτό σου και έγινες μέρος αυτών των μηχανισμών. Ναι, για μηχανισμούς πρόκειται και εσύ είσαι γρανάζι τους.
Όταν άρχισε να διαμορφώνεται το κλίμα πόλωσης των άκρων, μειδίασα καθώς από την πόλωση βγαίνει πάντα κάτι καλό. Έτσι πίστευα. Προφανώς μια αφελής σκέψη, καθώς πενήντα χρόνια μετά τον πόλεμο, προφανώς και βλέπεις πως συντέλεσε στην πρόοδο της τεχνολογίας, όμως αφού δεν τον έζησες, δεν μπορείς και να ξέρεις τον αντίκτυπο που άφησε στην ψυχολογία αυτού που τον έζησε. Έτσι και τώρα, μια κοινωνία σε πόλεμο. Διαρκής πόλεμος, που εκ πρώτης όψεως μοιάζει ιδεολογική σύγκρουση, όμως σε τελική ανάλυση, είναι μια διαρκής μάχη συμφερόντων και παραδοχής του ποιος έχει το μεγαλύτερο πέος. Το μόνο που βγαίνει είναι αίμα, χαμένο σάλιο, φόβος και αναστολή της εξέλιξης. Αν είσαι έξω από τον χορό, φοβάσαι. Αν είσαι μέσα στον χορό, φοβάσαι. Και γενικά ο σκοταδισμός επιστρέφει, μόνο που τώρα αντί για μάγισσες καίμε καντήλια σε νεκροταφεία.
Καντήλια μεταναστών, καλλιτεχνών, απλού κόσμου, περιουσιών, αυτοκινήτων και πάσης φύσεως "παράπλευρες απώλειες" όπως θα έλεγε ένα στρατιωτικό δελτίο τύπου.
Παλιότερα θα έλεγα πως πρέπει να είσαι πολιτικοποιημένος και όχι κομματικοποιημένος. Πλέον, βλέποντας την κατάσταση της φρίκης, και την κοινωνία της σήψης να εξακολουθεί να αγοράζει και να ξοδεύει τα χρήματά της σε κέντρα διασκέδασης, με μια πλειοψηφική σιωπή της νεολαίας, αποφασίζω να απομακρυνθώ ακόμα και από το προσόν του πολιτικού όντος. Η κοινωνία κατάφερε να με κάνει ρατσιστή με το homo sapiens. Η κοινωνία κατάφερε να φέρει αναρχία στη σκέψη μου. Η κοινωνία κατάφερε να με κάνει να συμπεριφέρομαι σαν ένας μανιασμένος ναζί, απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό. Τάσσομαι λοιπόν, με τον δίκαιο άνθρωπο. Τάσσομαι με την πάρτη μου, τη γειτονιά μου και τον άνθρωπο που με σέβεται. Κουνάω τη σημαία της ομάδας μου, που με ξεχαρμανιάζει όταν θέλω λίγη δράση και στην τελική δεν περιμένω και τίποτα πίσω. Φτύνω κατάμουτρα, καθέναν και καθεμιά που κοιμούνται και ξυπνούν με την ιδέα πως ο κόσμος θα αλλάξει. Ο περιπτεράς της γειτονιάς μου είχε πει κάποτε πως "στο ανθρώπινο γένος αξίζει θάνατος". Και έχει δίκιο.
Φωτιά σε κόσμους, που θέλουνε το σκοτάδι για φως τους.
Ο γράφων πέρασε από όλα τα στάδια σαν νέος. Έφτασε στο σημείο να διαβάζει, σχολιάζει και υποστηρίζει τα πάντα, περνώντας από το ένα άκρο στο άλλο, ανάλογα με την περίοδο και την περίσταση. Ποτέ όμως δεν ενίσχυσε την πόλωση μέσα του, κάτι το οποίο θα τον έκανε να γίνει ρατσιστής πρώτα πρώτα με τον ίδιο του τον εαυτό (τον πρώτο, το δεύτερο, τον τρίτο). Γεγονότα και συζητήσεις, ήταν αρκετά για να τροφοδοτήσουν την ένταξη σε κάποιο ρεύμα, χωρίς όμως την μονομορφοποίηση με το ρεύμα αυτό. Όπως και να έχει όμως, το να υποστηρίζεις κάτι είναι πάντα δίκοπο μαχαίρι για την προσωπικότητά σου. Από τη μία, θεωρείς πως δε σε επηρεάζει στην καθημερινότητά σου, και το υποστηρίζεις κριτικά. Από την άλλη όμως, υποσυνείδητα, σε κάνει να το εφαρμόζεις σε μικρές πτυχές της ζωής σου. Έτσι όταν θα είσαι αναρχικός/αντιεξουσιαστής, ενδεχομένως να υποτιμάς δομές και εξουσίες, αφήνοντας πιο πίσω τον εαυτό σου, ενώ αντίθετα όταν θα επιβάλεις φασιστικά κάποια πράγματα στην καθημερινότητά σου, να ζητάς τον προσωπικό σου χρόνο για χαλάρωση, κάτι που ο φασίστας εαυτός σου στο απαγορεύει.
Έτσι περνούν τα χρόνια και κάποια στιγμή, συνειδητοποιείς, πως όλα αυτά τα πράγματα σε πηγαίνουν πίσω πρωτίστως σαν άνθρωπο. Η εξέλιξή σου αναστέλλεται, και για όλα αυτά φταίει το γεγονός πως ασχολείσαι με πράγματα τα οποία όσο κι αν τα υποστηρίζεις και θες να είσαι πάντα παρών γι'αυτά, τα ίδια αυτά πράγματα, δε θα είναι εκεί ποτέ για εσένα. Είτε είσαι Κνίτης, είτε Χρυσαυγίτης, είτε Πασπίτης, είτε Δαπίτης. Αν τελικά λάβεις κάτι πίσω, αυτό θα είναι επειδή τελικά έχασες τόσο πολύ τον εαυτό σου και έγινες μέρος αυτών των μηχανισμών. Ναι, για μηχανισμούς πρόκειται και εσύ είσαι γρανάζι τους.
Όταν άρχισε να διαμορφώνεται το κλίμα πόλωσης των άκρων, μειδίασα καθώς από την πόλωση βγαίνει πάντα κάτι καλό. Έτσι πίστευα. Προφανώς μια αφελής σκέψη, καθώς πενήντα χρόνια μετά τον πόλεμο, προφανώς και βλέπεις πως συντέλεσε στην πρόοδο της τεχνολογίας, όμως αφού δεν τον έζησες, δεν μπορείς και να ξέρεις τον αντίκτυπο που άφησε στην ψυχολογία αυτού που τον έζησε. Έτσι και τώρα, μια κοινωνία σε πόλεμο. Διαρκής πόλεμος, που εκ πρώτης όψεως μοιάζει ιδεολογική σύγκρουση, όμως σε τελική ανάλυση, είναι μια διαρκής μάχη συμφερόντων και παραδοχής του ποιος έχει το μεγαλύτερο πέος. Το μόνο που βγαίνει είναι αίμα, χαμένο σάλιο, φόβος και αναστολή της εξέλιξης. Αν είσαι έξω από τον χορό, φοβάσαι. Αν είσαι μέσα στον χορό, φοβάσαι. Και γενικά ο σκοταδισμός επιστρέφει, μόνο που τώρα αντί για μάγισσες καίμε καντήλια σε νεκροταφεία.
Καντήλια μεταναστών, καλλιτεχνών, απλού κόσμου, περιουσιών, αυτοκινήτων και πάσης φύσεως "παράπλευρες απώλειες" όπως θα έλεγε ένα στρατιωτικό δελτίο τύπου.
Παλιότερα θα έλεγα πως πρέπει να είσαι πολιτικοποιημένος και όχι κομματικοποιημένος. Πλέον, βλέποντας την κατάσταση της φρίκης, και την κοινωνία της σήψης να εξακολουθεί να αγοράζει και να ξοδεύει τα χρήματά της σε κέντρα διασκέδασης, με μια πλειοψηφική σιωπή της νεολαίας, αποφασίζω να απομακρυνθώ ακόμα και από το προσόν του πολιτικού όντος. Η κοινωνία κατάφερε να με κάνει ρατσιστή με το homo sapiens. Η κοινωνία κατάφερε να φέρει αναρχία στη σκέψη μου. Η κοινωνία κατάφερε να με κάνει να συμπεριφέρομαι σαν ένας μανιασμένος ναζί, απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό. Τάσσομαι λοιπόν, με τον δίκαιο άνθρωπο. Τάσσομαι με την πάρτη μου, τη γειτονιά μου και τον άνθρωπο που με σέβεται. Κουνάω τη σημαία της ομάδας μου, που με ξεχαρμανιάζει όταν θέλω λίγη δράση και στην τελική δεν περιμένω και τίποτα πίσω. Φτύνω κατάμουτρα, καθέναν και καθεμιά που κοιμούνται και ξυπνούν με την ιδέα πως ο κόσμος θα αλλάξει. Ο περιπτεράς της γειτονιάς μου είχε πει κάποτε πως "στο ανθρώπινο γένος αξίζει θάνατος". Και έχει δίκιο.
Φωτιά σε κόσμους, που θέλουνε το σκοτάδι για φως τους.
Χρειαζομουν να το διαβασω αυτο, σ'ευχαριστω.
ΑπάντησηΔιαγραφή