Και αν.. ;

Η αμφιβολία είναι μια από τις χειρότερες καταστάσεις που μπορεί να βρεθεί ο ανθρώπινος νους. Αυτή η αμφιταλάντευση οδηγεί σε σύγχυση που πολλές φορές, ίσως να καταλήξει σε σημαντικά επιζήμια αποτελέσματα. Πρόκειται για καθημερινό φαινόμενο, που λαμβάνει χώρα κυρίως στον αστικό τρόπο ζωής. Φυσικά από ένα σημείο και μετά γίνεται βίωμα τόσο βαθιά ριζωμένο, που δεν προκαλεί έκπληξη στο υποκείμενο. Περισσότερο θα μπορούσαμε να πούμε πως επηρεάζει ένα νου, όταν η αμφιβολία έχει να κάνει με κάποιον Σημαντικό Άλλο.
Συνήθως, όταν μιλάμε για αμφιβολία, πρόκειται για την αδυναμία να επιλέξουμε μία συγκεκριμένη γραμμή κριτικής σκέψης, διότι υπάρχει τουλάχιστον άλλη μία η οποία μας φαίνεται είτε εξίσου σωστή, είτε εξίσου πιθανή να ισχύει. Ένα διευρυμένο δίλημμα δηλαδή, της κριτικής σκέψης. Βασική προϋπόθεση για τη δημιουργία αμφιβολίας, είναι η γνώση. Άπαξ και υπάρχει γνώση πάνω σε ένα αντικείμενο, υπάρχει τουλάχιστον μια παγιωμένη αλήθεια πάνω σε αυτό. Η πολυπλοκότητα της ίδιας της γνώσης (που αποτελεί προβληματική έννοια), αλλά και η εξέλιξη (που έχουμε συμφωνήσει να εννοούμε την πρόοδο και μόνον), μας υποχρεώνει κάποια στιγμή να κατασκευάσουμε στο νου μας, ή να τροφοδοτούμαστε από το περιβάλλον μας, νέες σκέψεις. Οι νέες αυτές σκέψεις, συνήθως είναι αντίρροπες με την ήδη παγιωμένη γνώση, και έτσι παράγεται η αμφιβολία.
Το παραπάνω απλοποιημένο σχήμα, σαφώς έχει πολλαπλές παραλλαγές, ειδικά όταν πάρουμε αυτή την τυποποιημένη μορφή ΓΝΩΣΗ≠ΝΕΑ ΓΝΩΣΗν, τότε ΓΝΩΣΗ+ΝΕΑ ΓΝΩΣΗ1+ΝΕΑ ΓΝΩΣΗ2+...=ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ, και την εφαρμόσουμε μέσα στη ζωή. Αυτό προκύπτει από το γεγονός πως μερικές φορές, τα νέα ερεθίσματα που λαμβάνουμε αφότου έχουμε αποκτήσει μια αρχική γνώση, δεν είναι απαραίτητα αντίθετα με την πρώτη, αλλά τροποποιημένες μορφές της ή εκδοχές της. Εφόσον το συνειδητοποιήσουμε αυτό, μπορούμε να μπούμε ευκολότερα στο κλίμα της αμφιβολίας που καλλιεργείται απέναντι σε έναν Σημαντικό Άλλο.
Το αρχικό άτομο που έχει καλλιεργήσει μέσα του την αμφιβολία για ένα γεγονός ακολουθεί μια σειρά από διαδικασίες που πραγματοποιούνται συνειδητά αλλά και σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητα. Κατακτώντας μια πρώτη γνώση, την τοποθετεί στη μνήμη του, ώσπου μια νέα γνώση (αντίρροπη ή όχι), θα την ανασύρει και θα ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι ακροβασίας πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Επιχειρήματα στηρίζουν και τις δύο (ή περισσότερες) πλευρές. Έτσι δημιουργούνται συστήματα αληθών και ψευδών γνώσεων. Η κάθε εκδοχή, κινητοποιεί το άτομο να πλάσει μια νέα πραγματικότητα με τις συνέπειες και τα απότοκα της αλήθειας. Δεδομένης της αστείρευτης φαντασίας, πολλές φορές, άπαξ και ολοκληρωθούν όλες οι εκδοχές μέσα στον εγκέφαλο, επέρχεται μια τεράστια σύγχυση.
Μετά τη σύγχυση, υπάρχουν τέσσερα σύντομα στάδια στα οποία και έρχεται η λύση της αμφιβολίας. Ασφαλώς η αμφιβολία μπορεί να έχει λάβει τόπο για έτη πολλά, η λύση της όμως είναι σχεδόν ακαριαία. Το πρώτο στάδιο είναι η γέννηση της ελπίδας. Η ελπίδα πεθαίνει γρήγορα, κι ας επικράτησε η άποψη πως "πεθαίνει τελευταία". Το άτομο ελπίζει πως η λύση θα έρθει, και προκρίνει μια πλευρά (συνήθως αυτή που το βολεύει) περιμένοντας να δικαιωθεί. Σύντομα όμως περνά στο δεύτερο στάδιο που είναι το στάδιο της Πρώτης σκέψης. Όταν η αμφιταλάντευση γίνει έντονη, σπασμωδικά ο εγκέφαλος προκρίνει μια λύση, που συνήθως (κατά τα λεγόμενα πολλών) είναι και σωστή. Το στάδιο αυτό είναι ανακουφιστικό και βολικό, όμως προκύπτει μια νέα αμφιβολία μέσα στην ήδη υπάρχουσα και αμφισβητούνται οι όροι αληθείας της Πρώτης σκέψης. Αυτό ήταν το τρίτο στάδιο. Η εσωτερική πάλη είναι έντονη. Ανάλογα με τις επιλογές του ατόμου στο σημείο αυτό -επιλογές που προκύπτουν ως συνισταμένη πολλών συνιστωσών- προκύπτει και το τέταρτο στάδιο. Το στάδιο αυτό καθορίζεται από την ορθότητα της επιλογής του ατόμου στο δίπολο που το ταλάνισε, από το περιβάλλον μέσα στο οποίο έκανε την επιλογή του και προφανώς από τις συνέπειες που προκύπτουν από την επιλογή αυτή. Επομένως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το στάδιο της Λύσης της αμφιβολίας με θριαμβευτικό ή τραγικό τέλος.

Ίσως στο σημείο αυτό πρέπει παρενθετικά να διευκρινιστεί πως, άπαξ και έχει καλλιεργηθεί η αμφιβολία μέσα στη συνείδηση του υποκειμένου, ακόμα κι αν δεν είναι αληθής η υπόθεση, η φαντασία θα το παράξει ως εικόνα ή αλλιώτικα, ως μια προβολή της πραγματικότητας. Υποσυνείδητα λοιπόν, κατ εμέ, η προβολή αυτή καταγράφεται, και ακόμα κι αν διαψευστεί ως μη γενόμενη, ο εγκέφαλος να μην μπορέσει να τη διώξει ποτέ.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν προσωπικές σκέψεις του γράφοντος και συστηματοποίηση μιας πραγματικότητας που αφορά τον υποφαινόμενο ως φυσική ύπαρξη. Δεν αποτελούν δόγμα κάποιας επιστήμης, αν και θα μπορούσαν να αποτελέσουν τις προϋποθέσεις για κάποια περαιτέρω ανάλυση. Σε περίπτωση επαλήθευσης, τότε μπορούμε να μιλάμε για ένα επιστημονικό κείμενο ή ένα ερευνητικό δοκίμιο. Ειδάλλως, πρόκειται για άλλη μια απόπειρα προσέγγισης της πολυπλοκότητας του homo sapiens και των παιχνιδιών του μυαλού του. 

ΥΓ. Υπάρχουν πιθανότητες.

Arcoxia 90mg

Ένα αναπάντεχο ορθοπεδικό πρόβλημα δυστυχώς δεν μπορεί να με βοηθήσει να εκφραστώ για πολλή ώρα στο πληκτρολόγιο, καθώς η κόπωση θα επιδεινώσει μια φαινομενικά απλή ασθενική κατάσταση. Έτσι, δόθηκε η ευκαιρία να τροφοδοτηθεί το μυαλό με νέα αναγνώσματα και νέες σκέψεις. Σκέψεις που θα ήθελα να μεταφέρω σε αυτό το κατασκεύασμα που ονομάζω Λεμόνι, αυτούσιες. Σκέψεις άλλων, μεγάλων και σημαινόντων, που αποτελούν σοβαρά γυμνάσματα για το μυαλό.

Το άπειρο και τα παράδοξα του Ζήνωνα 

Η έννοια του απείρου είναι τόσο αρχαία όσο και η Ιόνιος Φιλοσοφία με το οποίο ασχολήθηκε πρώτη. Το “άπειρο”ανέκαθεν προξενούσε και προξενεί αρκετές δυσκολίες και προβλήματα στον καθορισμό του όπως και στην κατανόησή του. Με την έννοια “άπειρο” εννοούμε συνήθως κάτι το οποίο αντίκειται στο πεπερασμένο, κάτι χωρίς πέρας, κάτι έξω από το οποίο δεν υπάρχει τίποτα, κάτι το οποίο δεν επιδέχεται περαιτέρω αύξηση. Το άπειρο προκάλεσε από την αρχή διαφορές, αντινομίες, πολλές από τις οποίες αποτελούν μέχρι σήμερα αντικείμενο μελέτης. Θα αρκεστούμε στα 4 γνωστά σοφίσματα του Ζήνωνα του Ελεάτη (496-429 π.Χ.). Αυτά σήμερα έχουν ιστορική μόνο σημασία. 

Το Παράδοξο της Διχοτομίας 

Το συγκεκριμένο Παράδοξο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι “ η κίνηση είναι αδύνατη “διότι ο,τι κινείται, πριν φτάσει στο τέρμα του πρέπει να φτάσει στη μέση της πορείας του.
Ο Ζήνωνας λέει ότι για να μεταβεί ένα σώμα από μια θέση Α σε μια θέση Β οφείλει να διανύσει το μισό της απόστασης ΑΒ. Στη συνέχεια το μισό του υπολοίπου, ακολούθως το μισό του νέου υπολοίπου και ούτω καθ’ εξής.Οι αποστάσεις αυτές γίνονται συνεχώς μικρότερες, αλλά απαιτείται για κάθε μια απ’ αυτές ένας ορισμένος χρόνος για να διανυθεί. Και έτσι συμπέρανε ότι “το άθροισμα ενός απείρου αριθμού ορισμένων χρονικών διαστημάτων οφείλει να είναι άπειρο”. Κατά συνέπεια η πραγματικότητα της κίνησης και ακριβέστερα της έκτασης είναι αδύνατη.
Γι’ αυτή την αντινομία έχουν προταθεί αρκετές λύσεις. Μια από αυτές θεωρεί ότι το λάθος του συλλογισμού έγκειται στην αληθοφανή πρόταση “το άθροισμα ενός απείρου αριθμού ορισμένων χρονικών διαστημάτων είναι άπειρο”. Αυτή η πρόταση ισχύει αλλά όχι πάντα.
Ας υποθέσουμε για παράδειγμα ότι (ΑΒ) = 2 Κm και η ταχύτητα του κινητού είναι u = 1 Km/min. Τότε το μισό της απόστασης έστω (ΑΜ₁) θα διανυθεί σε χρόνο t₁ = 1 min ,το μισό του υπολοίπου απόστασης το (Μ₁Μ₂) σε χρόνο t₂ = 1/2 ,το μισό του υπολοίπου, δηλ. το (Μ₂Μ₃) σε χρόνο t₃ = 1/4 min, κ.τ.λ. Έτσι ο χρόνος t που απαιτείται για να διανυθεί η απόσταση (ΑΒ) δίνεται από τη σειρά t=t₁+t₂+.....+t_n+... _{, δηλαδή t = 1+1/2 +1/4 +...+1/2ν+...
Το άθροισμα, όμως , δεν είναι άπειρο. Ισχύει ότι t® 2,αλλά ποτέ δεν το υπερβαίνει. Κατά συνέπεια ο χρόνος είναι t = 2 min και όχι άπειρος. Έτσι, απορρίπτεται το συμπέρασμα του Ζήνωνα ότι η κίνηση είναι αδύνατη.} 

Το Παράδοξο του Αχιλλέα και της Χελώνας. 

Το συγκεκριμένο παράδειγμα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι “ο βραδύτερος ουδέποτε θα προσπεραστεί από τον ταχύτερο’’.
Για να παρουσιαστεί αυτή η αντινομία πιο κατανοητή ας υποθέσουμε ότι η χελώνα προσπερνά τον Αχιλλέα 100 m και ότι η ταχύτητα u_A του Αχιλλέα είναι u_A=10 m/sec και της χελώνας, u_x, είναι u_x=1 m/sec. Τότε ο Αχιλλέας σε χρόνο t₁=10 sec θα διανύσει την απόσταση (ΑΧ₁)=100 m, την οποία τον προσπερνούσε η χελώνα. Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου t₁ η χελώνα θα διανύσει το διάστημα (x_1x2) =10 m. Στη συνέχεια για να διατρέξει αυτή την απόσταση ο Αχιλλέας θα χρειαστεί χρόνο t₂ =1 sec. Κατά το χρόνο t₂ η χελώνα θα διανύσει το διάστημα (x_2x3) =1 m και ο Αχιλλέας θα το διατρέξει σε χρόνο t₃ =1/10 sec.Η κίνηση αυτή θα συνεχίζεται επ’ άπειρο. Έτσι κατέληξε ο Ζήνων, ότι ο Αχιλλέας δε θα φτάσει ποτέ τη χελώνα.
Όμως και η αντινομία αυτή αίρεται όπως και η προηγούμενη. Έτσι ο χρόνος t θα δίνεται από τη σχέσηt=t₁+t₂+.....+t_{n  ή t=10+1+1/10+...+1/10}ν_{. Όμως και αυτή η σειρά έχει πεπερασμένο άθροισμα και είναι ίσο με t=11}1/9 sec. 

Το Παράδοξο του “πετώντος βέλους”. 

Το παράδοξο αυτό καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ”αν κάτι είναι σε ηρεμία ή κίνηση σε χώρο ίσο με τον εαυτό του και αν ο,τι κινείται θεωρείται πάντοτε στιγμιαίως, τότε το βέλος στο πέταγμά του είναι ακίνητο ”.
Ας δεχτούμε ότι ένα βέλος τίθεται σε κίνηση ανάμεσα σε δύο σημεία Σ₁ και Σ₂ και μεταξύ των χρόνων t₁ και t₂.Ανάμεσα σ’ αυτά υπάρχουν πολλά σημεία Σn και αντίστοιχα κατά την κίνηση πολλά χρονικά σημεία t_n με n=1,2,3,...
Το σύνολο των χωρικών σημείων που καταλαμβάνει το βέλος είναι ο χώρος που ισούται προς τις διαστάσεις αυτού του αντικειμένου. Αν λοιπόν φανταστούμε κατά συστοιχία σύνολα αντιληπτικών χωρικών σημείων, απ’ αυτά που το σύνολό τους ισούται προς το διάστημα το οποίο διανύει το κινούμενο αντικείμενο και ανάλογα αν φανταστούμε κατά συστοιχία σύνολα αντιληπτικών χρονικών σημείων της διάρκειας της κίνησής του , τότε τα σημεία του αντικειμένου παρουσιάζονται ακίνητα μέσα στα χωροχρονικά αυτά σημεία. Έτσι όλη η κίνηση του αντικειμένου, η οποία προϋποτίθεται στην εμπειρία μας ως συνεχής, δεν είναι παρά μια εικόνα που συντίθεται από ασυνεχείς φάσεις, δηλαδή μια “κινηματογραφική” και όχι φυσική κίνηση. 

Το Παράδοξο του Σταδίου. 

Ας φανταστούμε τρεις παράλληλες σειρές σημείων Α,Β,Γ από τις οποίες η σειρά Α μένει ακίνητη και οι άλλες δύο κινούνται με ίση ταχύτητα προς αντίθετες κατευθύνσεις μπροστά από τη σειρά Α. Τα σημεία Β κινούνται προς τα δεξιά ενώ συγχρόνως τα σημεία Γ κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση με την ίδια ταχύτητα και ρυθμό με το Β.
Έτσι, κάποια ορισμένη στιγμή το Β¹, το Α³ και το Γ¹ βρίσκονται όλα στο ίδιο ύψος. Στη συνέχεια το Β¹ θα είναι απέναντι από το Α⁴, το Γ¹ απέναντι από το Α² και το Β³ απέναντι από το Α². Δηλαδή το Γ¹ είχε ευθυγραμμιστεί με το Β² πριν ευθυγραμμιστεί με το Β³. Αυτό, όμως ,σημαίνει ότι η κίνηση θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι συντελείται συνεχώς δια μέσου των διαδοχικά διαιρετών μερών της χωροχρονικής έκτασης.
Η αντινομική μορφή των επιχειρημάτων αυτών οργανώνεται γύρω από τη θέση ότι η πορεία διαίρεσης και σύνθεσης της χωρικής και χρονικής έκτασης οδηγεί στο άπειρο.
Η πραγματικότητα του απείρου υπήρξε η πηγή πολλών διαφωνιών και αντιθέσεων μεταξύ των φιλοσόφων και μεταξύ των μαθηματικών σε όλους τους αιώνες. Γι’ αυτό αρκετοί φιλόσοφοι και μαθηματικοί κατά καιρούς αναγκάστηκαν να το αρνηθούν για να αποφύγουν τις δυσκολίες και τα παράδοξά του. Έτσι, ο Αμερικανός E.Northrop πιστεύει ότι “το άπειρο είναι ένας από τους καθαρούς εχθρούς της ησυχίας του πνεύματος των μαθηματικών”. Πράγματι, το άπειρο απασχολεί συνεχώς από την ανακάλυψή του το ανθρώπινο πνεύμα και είναι η αιτία αρκετών από τα μαθηματικά σοφίσματα, παράδοξα, και αντινομίες, δεν είναι όμως, μαθηματικά παράλογα. 

Καραγιάννη Άννα 

Βιβλιογραφία:
Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα της διάλεξης του κ. Γ.Κ.Μαυρικάκη: ”Οι σύγχρονες απόψεις περί του απείρου” στην Ε.Μ.Ε. έτους 1964 καθώς και του περιοδικού Δευκαλίων, τεύχος 11ο, “Προσωκρατική φιλοσοφία”.

Πηγή: http://www.math.uoa.gr/web/activ/magaz/teyxos3/thema7.html

ΥΓ: http://www.scribd.com/doc/105656886/%CE%97-%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD-Thomas-S-Kuhn

1/1000

Η γνώση είναι άπειρη και άπιαστη. Ο Σωκράτης σε μια παραδοχή της άγνοιάς του, ίσως πέρα από κάτι φαινομενικά απλό αλλά ουσιαστικά σύνθετο, να έθιξε τη βάση της ανθρωπότητας. Τη βάση του πολιτισμού επί γης, τη βάση του γαλαξιακού συνεχούς. Η γνώση είναι άπειρη. Δημιουργείται νέο υλικό συνεχώς και το παλαιό είτε καταρρίπτεται, είτε επιβιώνει και παλαιώνεται, είτε αναθεωρείται, είτε διαιωνίζεται. Είναι άπιαστη. Ποτέ κανείς δε θα την κατακτήσει. Όσες προσπάθειες κι αν κάνει. Όσο κι αν γυμνάσει το μυαλό του.
Μάθαμε να ονομάζουμε γνώση, το δοσμένο. Επιδιώξαμε να ξεφύγουμε από αυτή την άποψη, και φτάσαμε να δημιουργούμε γνώση, αναθεωρώντας την παλαιά, ή γεννώντας νέα. Ποτέ όμως δεν καταλάβαμε την ουσία της γνώσης. Η γνώση είναι κάτι που καλύπτει κάθε φάσμα του επιστητού. Δεν έχει χρονική, χωρική ή οποιαδήποτε άλλη υπόσταση. Δεν έχει αξία ή ποιότητα. Γνώση είναι το πιο ποταπό κουτσομπολιό. Η αλήθεια η ίδια. Μια κουβέντα, ακόμα κι ένα βλέμμα που κρύβει λέξεις.

Ζηλεύω όσους  τα μπαλκόνια τους βλέπουν μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Θα ήταν απίστευτα όμορφο ένα καλοκαιρινό βράδυ που δε θα ταλαιπωρούσουν από κουνούπια και κατσαρίδες, κοιτώντας τον αυτοκινητόδρομο που αραιά και που διασχίζει κάποιο όχημα. Ένα ποτό της αρεσκείας σου, κρύο νερό και τα αγαπημένα σου τσιγάρα. Τα μάτια σου καρφωμένα στα δυο φώτα που αργά αργά κάποια στιγμή θα σβήσουν από το πλάνο σου και θα συνεχίσουν το ταξίδι τους. Ποιος ήταν αυτός ; Τι αμάξι οδηγούσε ; Που πήγαινε ; Από που ερχόταν ; Τον ξέρω ; Με ξέρει ; Ιστορίες που πλάθονται στο κεφάλι, και μπορεί να εξελιχθούν σε μύθους πρωτόγνωρους.
Ο οδηγός κατευθυνόμενος στον προορισμό του δεν έχει ιδέα πως δύο υγρά μάτια τον κοιτούν από ένα μεσοαστικό μπαλκόνι ενός διαμερίσματος που κουβαλά ενδεχομένως τα ίδια προβλήματα με αυτόν. Τα μάτια το ξέρουν. Αυτός το αγνοεί. Είναι σαν να έγινε μια μονομερής γνωριμία.

-Καλησπέρα. Είμαι ο Ευθύμης
-Χάρηκα.

Ο οδηγός δε θα λάβει ποτέ γνώση των ματιών που ήταν πάνω του. Εσύ, εγώ, δε θα μάθουμε ποτέ για τα περίεργα μάτια της γειτόνισσας που μετά από την τουαλέτα της, πίνει νερό στην κουζίνα και σε βλέπει να γυρνάς σπίτι σου, ξημερώματα, σκεπτόμενη αντίστοιχα τόσα πράγματα για σένα. Θα πεθάνουμε με την άγνοια εκείνης της φωνής που μας φώναξε για να μας υποδείξει πως μας έπεσε το κασκόλ μας, στην οποία δεν ανταποκριθήκαμε ποτέ ακούγοντας δυνατά μουσική από το mp3 player μας. Τι sapiens λοιπόν;  Κατακτούμε τα δοσμένα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις τα αναθεωρούμε. Σε δείγμα ένα τοις χιλίοις, δημιουργούμε και κάτι νέο.

Σα γνήσιοι δεσμώτες όμως δε θα το μάθουμε ποτέ. Απλά θα πατήσουμε γκάζι σαν τον οδηγό, και θα συνεχίσουμε να σκίζουμε την άσφαλτο μέχρι να αράξουμε το όχημά μας κάποια στιγμή μια για πάντα.

ΥΓ, Ανθρωπάκι ; Ποιον είπες ανθρωπάκι ; 

Άκου/Κρίνε. Κυρίως Κρίνε.

Μια διαλογική συνεδρία πάνω σε οποιοδήποτε ζήτημα προϋποθέτει ομιλητές και ακροατές. Οι ομιλητές λαμβάνουν το λόγο συνήθως από το συντονιστή. Ο ρόλος του συντονιστή είναι απαραίτητος ιδιαίτερα δε, αν το κοινό με το οποίο έχει να κάνει είναι απαίδευτο ώστε να καταφέρει να συγκρατήσει τις ορμές του και να κάνει μια συζήτηση η οποία θα χαρακτηρίζεται από ευγένεια και σεβασμό στο συνομιλητή (σε παλαιότερη ανάρτηση έχει επισημανθεί πως δεν είναι αναγκαία η ευγένεια αυτή, απλά ας το πάρουμε ως δεδομένο στην παρούσα, για να είμαστε politically correct).
Οι εκάστοτε ομιλητές οφείλουν να παρουσιάζουν τη δική τους θεώρηση πάνω στο θέμα. Όταν αυτή θα μπει στο μικροσκόπιο και θα λάβει κάποιες αιχμές, τότε είναι υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν τη γνώμη τους με επιχειρήματα, τα οποία προς τέρψη του ακροατηρίου πρέπει (είθισται) να είναι λογικά. Η χωρίς επιχειρήματα απάντηση σε μια αμφισβήτηση των λεγομένων ενός ομιλητή, το μόνο που προκαλεί είναι τη ντροπή του τελευταίου και τη δικαίωση του έτερου συνομιλητή, που παρά το γεγονός πως μπορεί να ήταν σε πολύ πιο λανθασμένη θέση από τον "αντίπαλό" του, φάνηκε να κερδίζει σε αυτόν τον αγώνα. Καταλήγουμε επομένως εύλογα στο συμπέρασμα, πως ο λόγος πρέπει να διανθίζεται με επιχειρήματα, κατά βάση λογικά.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας ενός ατόμου, οι υπόλοιποι περισσότερο για τη διαφύλαξη του κύρους τους, της συνέχειας της κουβέντας αλλά και για προσωπικό όφελος, πρέπον είναι να μη μιλάνε/αδιαφορούν. Η διαφύλαξη του κύρους τους θα επιτευχθεί, καθώς αν ο ομιλητής συλλάβει κάποιον να τον αγνοεί, μπορεί να τον προσβάλει ευθέως, κάτι που ακόμα και τον πιο αήθη άνθρωπο θα τον έκανε να κοκκινίσει μπροστά σε ένα ακροατήριο. Η συνέχεια της κουβέντας επίσης, εξασφαλίζεται, καθώς οι συνομιλητές ακούν τα λεγόμενα του ομιλητή και μπορούν να οργανώσουν την ανταπάντησή τους. Τέλος, το προσωπικό όφελος στηρίζεται στο ουτοπικό πλαίσιο, πως μπορεί κάποιος να κερδίσει κάτι από τα λεγόμενα του ομιλητή. (Αναφέρομαι ειρωνικά σε αυτό, καθώς κατά βάση οι συνομιλητές ψάχνουν τρόπους να δημιουργήσουν ρήγμα στη σκέψη του ομιλητή, παρά να ακούσουν ουσιαστικά τι λέει).
Όταν δε, έρθει η ώρα να υπάρξει απάντηση στα λεγόμενα του ομιλητή, τότε αυτό πρέπει να γίνει στο ίδιο πλαίσιο. Εάν υπάρχει αντίρρηση, τότε με λογικά επιχειρήματα πρέπει να εκφραστεί. Εάν όχι, τότε η σιωπή είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση. Αν βέβαια υπάρχει η περίπτωση να μη δύναται κάποιος να απαντήσει λόγω διαφορετικών ενδιαφερόντων με τον ομιλούντα, ή λόγω μιας υπερβολικά ορθής τοποθέτησής του που άφησε άναυδου το ακροατήριο, τότε η σιωπή είναι μια λύση εξίσου ορθή. Για μένα, ορθότερη λύση είναι η αποχώρηση από τη συζήτηση, ώστε αφού προετοιμαστεί ο καθένας κατάλληλα να μπορέσει σε νέα ενδεχόμενη συνεδρία να αντιμετωπίσει με γνώση, τα λεγόμενα του -πολυαναφερμένου στην ανάρτηση αυτή- ομιλητή.

Η στηλίτευση των λεγομένων κάποιου, συνήθως προκύπτει όταν το ακροατήριο δεν μπορεί να ακολουθήσει γνωστικά τον ομιλητή. Τότε ξεκινούν ψίθυροι και πηγαδάκια, τα οποία προσπαθούν σαν άλλα κουνούπια, να βρουν μια εκτεθειμένη περιοχή για να ρουφήξουν λίγο αίμα, τουτέστιν, να προσβάλλουν γελοιωδώς κάποιον που τους απέδειξε πως η σκέψη, η γνώση και η μνήμη του είναι ελαφρώς πιο γυμνασμένη από τη δική τους.
Η αντίδραση αυτή είναι σωστή. Ο ομιλών φθείρεται καθώς μεταδίδει γνώση χωρίς να κερδίσει τίποτα. Στο καθεστώς αυτό της φθοράς, το μόνο που μένει είναι να θεωρηθεί και ανόητος από ένα ακροατήριο που φεύγοντας από τη συνεδρία νιώθει σίγουρα πληρέστερο εμπειριών, γνώσεων και ανωτερότητας, σε βάρος κάποιων γραφικών που το μόνο που θέλουν να κάνουν είναι να προβάλουν τον επιστημονισμό τους για προσωπικό κλέος.

Μόνο τα καρποφόρα δέντρα τα πετροβολούν.
Σααντί

ΥΓ. Αιτιοκρατία. 

Εκεί ζούμε

Θυμάμαι την χειρότερη μου ανάμνηση σε κάποια άνοιξη
Και κάποια ανάμειξη
Και τη ζωή μου να περνά πάντα αμοντάριστη.
Μα ήταν ευχάριστη.

Κι ήσουν κι εσύ μαζί.

Πήραμε μέσο όρο κάπου 60 χρόνια.
Και τα'χουμε καπνίσει όλα.
Που 'σαι συ ;
Τουλάχιστον δεν αγωνίστηκα για σύνταξη.
Τουλάχιστον δε θα πεθάνουμε από πίεση.

Φέτος θα βάλω την χειρότερή μου αμφίεση
Και θα γελάσω στην πιο σοβαρή σου δήλωση.

ΧΤΠ 2
Αθήνα, 13/1/2014

Ας είναι...

Τα σημεία των καιρών μαρτυρούν μια αλλόκοτη συμπεριφορά του παρόντος μήνα, καθώς μέσα στην καρδιά του χειμώνα βιώνουμε ένα μικρό καλοκαίρι. Οι παλαιοί αναγνώστες, ενδεχομένως να έχουν μια ιδέα των παραπάνω συμβόλων που χρησιμοποιεί συχνά ο γράφων. Η δημιουργική γραφή τροφοδοτείται από το παραμικρό και πλάθει ολόκληρους κόσμους. Επομένως οι παραλληλισμοί είναι κοινοί τόποι, και ίσως και η εύκολη οδός καμιά φορά για να παραχθεί κείμενο.
Σίγουρα τα κείμενα αυτά, δεν μπορούν να λογιστούν ως λογοτεχνία. Άλλωστε ειδολογικά τα έχουμε ορίσει. Όμως σε καμία περίπτωση δε δηλώνουν, αλλά συνδηλώνουν. Από αυτή την πλευρά ίσως θα μπορούσα να φουσκώσω το στήθος μου, θεωρώντας πως παράγω λογοτεχνία. Κάτι τέτοιο όμως, θα κατέστρεφε την αθωότητα και την αφέλεια που χαρακτηρίζει αυτές εδώ τις αράδες που κάθε τόσο γράφονται. Τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια στους ασυνείδητους. Κι όταν γράφω "ασυνείδητους", δεν εννοώ ασυνείδητους εργαζομένους ή οδηγούς, αλλά αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν συνείδηση ένταξης σε κάποιο πλαίσιο/μάζα. Το πάθος της ένταξης είναι νοσηρό, και αυτοί που τυχαία ή ηθελημένα παραμένουν ασυνείδητοι, τοιουτοτρόπως, είναι συμπαθητικά αφελείς.

Η ύπαρξη τροφοδοτείται από την ήττα. Ο άνθρωπος ακόμα κι αν είναι περήφανος τη φύσει ή τη καταγωγηι ή από οτιδήποτε άλλο, έχει την τάση να δημιουργεί όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Η νίκη δηλώνει επανάπαυση και στασιμότητα. Προσωπικά, θεωρώ τιμή μου να μου προσάπτουν χαρακτηρισμούς αρνητικούς. Μου αρκεί να επιβεβαιώνω την ύπαρξή μου και την αξία της σε μένα. Από κει και πέρα, όλα τα υπόλοιπα είναι μια τάση επίδειξης που έχει μόνο ο νικητής. Ο άνθρωπος που θέλει να εξελίσσεται κρατά μοναχικό προφίλ, όμως δε ζει τη μοναξιά σωματικά. Επιλέγει να ζει μέσα στον κόσμο για να επιβεβαιώνει στον εαυτό του την πλήξη της συνάφειας. Για να νιώθει πως βάλλεται και πλήττει, κι όταν επιστρέφει σπίτι του αργά το βράδυ να νιώθει την εξάρτηση από τη δημιουργία που θα είναι η μόνη που θα τον σώσει.
Ίσως αυτό να είναι η αγάπη στον άνθρωπο. Αυτός να είναι ο βαθύς ανθρωπισμός. Η υποκριτική τέχνη μακριά από το σανίδι. Η τάση να ζεις μια ζωή που δε σου ανήκει, και καταπιεστικά να προσπαθείς να την αλλάξεις, όμως όλο αυτό να είναι μια αυταπάτη. Αυταπάτη, γιατί δε θες να την αλλάξεις. Και δε θες να την αλλάξεις γιατί σου αρέσει να χάνεις. Γιατί όταν χάνεις δημιουργείς. Κι όταν δημιουργείς, τότε ολοκληρώνεις την ύπαρξη.

Αν ζεις τη ζωή που θες. Αν έχεις ο,τι θες. Τότε τι ; Ποιος ο λόγος να επιδιώξεις ; Τι ; Πως ; Πότε ;

ΥΓ. Ο μάγος κοιτάζει την πόλη. Καθώς παραπατά υπνωτισμένη. Καθώς αργοπεθαίνει.

Clean and Sober

Το ακαδημαϊκό έτος ξεκίνησε. Τα φαινόμενα τουλάχιστον δείχνουν πως δε θα υπάρξει κάποιο κώλυμα στην όλη διαδικασία. Ο χειμώνας θα περάσει, η άνοιξη θα περάσει, και το καλοκαίρι θα μας κάψει μέσα σε λεωφορεία, τρένα και αμφιθέατρα. Το κουκλοθέατρο του παραλόγου, με μοναδικές μαριονέτες τους φοιτητές λαμβάνει χώρα στην Αθήνα. (Κι όχι μόνο, αλλά κυρίως στην Αθήνα). Βέβαια, τα ανδρείκελα αυτά που λέγονται φοιτητές ίσως να αξίζουν να λουστούν ο,τι μέλει γενέσθαι. Σε έναν φαύλο κύκλο ανωμαλίας και παραδοξότητας, λίγη σημασία έχουν τα παραπάνω.

Γυρνώντας με τον ηλεκτρικό σκέφτηκα κάτι για το οποίο θα ήθελα να γράψω. Μου τριγυρνά στο μυαλό, ωστόσο θεωρώ σοφό να μην το πιάσω. Ίσως να θέλει λίγη παραπάνω ζύμωση. Ίσως να μην πρέπει να γίνει ποτέ αναφορά. Όπως και να'χει ο αναγνώστης αυτή τη στιγμή πιέζεται να διαβάσει κάτι, το οποίο δεν του προσφέρει τίποτα και μάλιστα, μπορεί να το θεωρήσει ως ένα μαρκετίστικο τρικ.

Θα τον αποδεσμεύσω. Ως την επόμενη φορά που θα έχουμε κάτι ουσιώδες να συζητήσουμε.

ΥΓ. Τα κηρύγματα μίσους από αυτόν τον ιστότοπο, από εδώ και στο εξής περιορίζονται. Αιτία αποτελεί μια στροφή σε μια πιο νηφάλια θεώρηση του επιστητού. Οι διαπροσωπικές ανθρώπινες σχέσεις είναι εξ ορισμού λειψές, άρα η επαναλαμβανόμενη στηλίτευσή τους, καταντά κουραστική.
ΥΓ2. Όλοι ζουν σε μια μόνιμη κυνηγετική περίοδο της λίμπιντο. Κομψοί άνδρες, παθητικοί στη θήρα αυτή, και άγαρμπες γυναίκες που λύνουν τα χέρια των πρώτων, συμπληρώνουν τον πίνακα μιας νέας εποχής σεξουαλικής (με τη φυλετική-sex/φύλο έννοια) διαστροφής. 

2014

Το σωστό και το πρέπον θα ήταν να γράψω μια αποτίμηση του παρελθόντος έτους, και να ανασκοπήσω όσα συνέβησαν, με ενθαρρυντικά μηνύματα για την ερχόμενη χρονιά. Δεν το έπραξα καθώς φοβήθηκα πως κάπου στα μέσα θα συνειδητοποιήσω πως δε θα φτάσουν 10 σελίδες για κάτι τέτοιο, κι έτσι το κείμενο θα πήγαινε στον κάδο των αχρήστων. Ας τα πούμε λοιπόν, αφετηριακά για τη νέα χρονιά.
Οι μέρες ενδείκνυνται για να κάνεις μια νέα αρχή στη ζωή σου. Το θέμα είναι κατά πόσο είσαι έτοιμος να ξαλαφρωθείς από την τσάντα του παρελθόντος. Το παρελθόν είναι μια γενικευμένη έννοια και όχι κάτι συγκεκριμένο. Δεν αναφέρεται σε γεγονότα και καταστάσεις, αλλά σε ένα Όλον, το οποίο γενετήσια ακόμα γράφει το κοντέρ της ζωής. Όταν το κοντέρ δείχνει μείον (-) στα χιλιόμετρα, τότε αρχίζουν και μπαίνουν κάποιες σοβαρές σκέψεις για όλα αυτά που μπορεί να έχεις κάνει στη ζωή σου και να τα θεωρείς βάρη. Πρόσεξε αναγνώστη. Όχι "λάθη". Μιλάμε για βάρη. Το να μετανιώνεις είναι τεράστια αρετή, γιατί ζεις χωρίς τύψεις. Κι όμως το αλάτι της ζωής είναι όλα αυτά που φέρουν την ταμπέλα "όνειδος", και σε κάνουν να σιχαίνεσαι την φύση σου, την ύπαρξή σου.
Θα μπορούσε κανείς να πει, πως όλα τα παραπάνω αποτελούν λόγια ενός γρουσούζη κι όχι κάποιου που πρωτοχρονιάτικα θα έπρεπε να δώσει ένα αισιόδοξο μήνυμα. Στο σημείο αυτό ίσως πρέπει να διευκρινισθούν κάποια -κατ εμέ- αυτονόητα. Η σημερινή μέρα είναι γιορτινή. Ο κόσμος βγαίνει και κάνει μια νέα αρχή, συνήθως συνοδεύοντάς την με τρανσαμινάσες ανεβασμένες επικίνδυνα. Μια μάζωξη για να είναι πετυχημένη πρέπει τα μέλη που την συγκαλούν να έχουν κοινές δονήσεις και επιδιώξεις. Το να παρουσιαστεί ανάμεσά τους κάποιος που φαινομενικά νιώθει λύπη/θλίψη/κακοκεφιά, είναι τουλάχιστον αγενές. Η βαθιά πίστη μου στην αγάπη προς τον άνθρωπο, αλλά παράλληλα η μεγάλη μου απέχθεια προς το άτομο (βλ. Λυγερός), με κάνει να απέχω. Είναι σαν ένα κομμάτι που λέγεται "δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας", ή κάπως έτσι, για παράδειγμα.

Η ημέρα αυτή μου προξένησε μια θλίψη. Ίσως έχει να κάνει με κάποια γεγονότα που με έκαναν να τύπτομαι, ίσως κάποια άλλα που με εκνεύρισαν, ίσως ο ίδιος μου ο εγκέφαλος πήρε μια ανάποδη στροφή θέλοντας να με προειδοποιήσει.. Νιώθω το μέλλον αβέβαιο, κοιτάζοντας όμως την ταυτότητα, κατανοώ πως τα χρόνια δεν πέρασαν. Ωστόσο, κανείς δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός πως τα καλοκαίρια που σε συντροφεύουν, μπορεί φαινομενικά να είναι Χ, αλλά ουσιαστικά να είναι 3Χ.
Τελευταία άκουσα πολλές φορές την φράση "για όλους έχει ο Θεός". Όλοι τη λαμβάνουν θετικά. Οι απολαβές όμως από τον Κύριο, δεν είναι πάντα δεξιές. Έρχονται και οι στραβές. Πρέπει για να τηρείται μια ισορροπία να επωμίζονται κάποιοι και τα αρνητικά. Και οφείλουν να το δέχονται στωικά. Όπως μεγαλειωδώς απάντησε και ο Προμηθέας.

'' τῆς σῆς λατρείας τὴν ἐμὴν δυσπραξίαν,
σαφῶς ἐπίστασ᾽, οὐκ ἂν ἀλλάξαιμ᾽ ἐγώ. ''

Καλή χρονιά σε όλους. Εύχομαι η κακία που έχει αυτός ο κόσμος, να μετατραπεί σε καλοσύνη για όλα τα ζώα της γης. Έλλογα και άλογα.