Παλιά στολίζαμε κι εμείς. Πλέον όχι. Πάνε 4-5 χρόνια που δεν κρεμάμε τίποτα. Ενδεχομένως να φταίει η διάθεση, ίσως το γεγονός πως όσο προχωράνε τα χρόνια, τόσο λιγότερο νιώθουμε οικογένεια. Μπορεί να είναι και η κρίση, όμως η φυλή μας είναι πολύ ανώτερη τέτοιων καταστάσεων και προτιμά να πεινάσει παρά να στερηθεί τέτοιου είδους κοινωνικές εκδηλώσεις Προφανώς και είναι κοινωνική εκδήλωση το στόλισμα του σπιτιού. Είναι η τρανή απόδειξη πως "εμείς γιορτάζουμε". Στο γνωστό πλαίσιο της καταξίωσης μέσα στα κοινωνικά όρια μιας γειτονιάς.
Η γειτονιά στόλιζε παλιότερα. Ήταν χαρούμενα τα μπαλκόνια και τα σπίτια τοποθετούσαν το δέντρο τους κοντά στο μπαλκόνι για να φαίνεται απ'έξω. Η κατάρρευση της οικογένειας, το δικαιολογεί αυτό. Δε μας αρκεί να βλέπουμε εμείς το στολισμένο δέντρο μας, αλλά να το απολαύσει και ο διερχόμενος περαστικός. Να του φανερώσουμε πως "εμείς στολίσαμε δέντρο". Όχι απαραίτητα κάτι κακό. Κι ας είναι αλλοδαπό έθιμο, είναι κάτι που στιγματίζει την εορταστική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Κάποτε ήταν μεγάλο θέμα, το να ανάψει ο δήμαρχος Αθηναίων το δέντρο. Αργότερα έγινε ιστορική φωτογραφία το καμένο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος. Πλέον η γειτονιά δε στολίζει. Κάνα δυο οικογένειες με μικρά παιδάκια, μπήκαν στη διαδικασία να στολίσουν το μπαλκόνι τους. Ίσως για να τα ευχαριστήσουν. Αλλά δε συμβαίνει μόνο στη γειτονιά μου αυτό.
Η πόλη έχει αλλάξει πρόσωπο. Δεν ήταν ποτέ Παρίσι. Όμως μικρότερος θυμάμαι από την πίσω θέση του αυτοκινήτου να αντικρίζω την Αθήνα στολισμένη απ'άκρη σ'άκρη. Τότε βέβαια υπήρχε η ευημερία, που συντέλεσε στη σημερινή κατάσταση. Όλα για το 'φαίνεσθαι'. Ένα φθηνό 'φαίνεσθαι' μάλιστα, που εντυπωσιάζει παιδάκια. Δεν ξέρω πλέον σαν ενήλικος πως το αντιμετωπίζω. Ίσως με νοσταλγία. Ίσως με μια αίσθηση Δικαιοσύνης. Πάντως νιώθω χαρμολύπη που τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι τα πιο σκοτεινά στην Αθήνα (με κάθε έννοια το επίθετο 'σκοτεινός')
Η χαρά μου βασίζεται στο γεγονός πως ο διπλανός μου πληρώνει για τις επιλογές του, με αυτό το σκοτάδι. Ένα σκοτάδι στα μπαλκόνια και τις πλατείες, αλλά και στην υγεία, στην παιδεία, στην εθνική άμυνα, στην εσωτερική οργάνωση, την εργασία. Ένα σκοτάδι μέσα του. Χάνει τη δυνατότητα να χαροποιήσει τον εαυτό του ξεφεύγοντας από τα προβλήματά του, στολίζοντας δέντρα και μπαλκόνια, γιατί όταν του δόθηκε η δυνατότητα να ζει ελεύθερος, έπαιρνε εορτοδάνεια. Θα μπορούσα να συνεχίζω για πολύ να απαριθμώ τους λόγους που με κάνουν να χαίρομαι για το φετινό εορταστικό σκοτάδι. Δε θα το κάνω
Ένα πράγμα θα το αναφέρω όμως. Η λύπη μου βασίζεται στο γεγονός πως κι εγώ κάποτε ήμουν παιδί. Ήταν του αγίου Σπυρίδωνα 12/12/95 και όντας 2 ετών στόλισα πρώτη φορά δέντρο μαζί με τη μάνα μου. Η 13η μέρα του Δεκέμβρη με βρήκε ακόμα ξύπνιο να το κοιτάω, ενώ τα λαμπάκια του αναβόσβηναν. Δεν το θυμάμαι αλλά μου το έχουν πει Και όπως και να'χει, το γεγονός πως το έχω ζήσει μου δίνει το δικαίωμα να το χρησιμοποιώ σαν ανάμνηση.
Πως λοιπόν μπορείς να στερήσεις από ένα παιδί μια τέτοια χαρά ;
Η γειτονιά στόλιζε παλιότερα. Ήταν χαρούμενα τα μπαλκόνια και τα σπίτια τοποθετούσαν το δέντρο τους κοντά στο μπαλκόνι για να φαίνεται απ'έξω. Η κατάρρευση της οικογένειας, το δικαιολογεί αυτό. Δε μας αρκεί να βλέπουμε εμείς το στολισμένο δέντρο μας, αλλά να το απολαύσει και ο διερχόμενος περαστικός. Να του φανερώσουμε πως "εμείς στολίσαμε δέντρο". Όχι απαραίτητα κάτι κακό. Κι ας είναι αλλοδαπό έθιμο, είναι κάτι που στιγματίζει την εορταστική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Κάποτε ήταν μεγάλο θέμα, το να ανάψει ο δήμαρχος Αθηναίων το δέντρο. Αργότερα έγινε ιστορική φωτογραφία το καμένο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος. Πλέον η γειτονιά δε στολίζει. Κάνα δυο οικογένειες με μικρά παιδάκια, μπήκαν στη διαδικασία να στολίσουν το μπαλκόνι τους. Ίσως για να τα ευχαριστήσουν. Αλλά δε συμβαίνει μόνο στη γειτονιά μου αυτό.
Η πόλη έχει αλλάξει πρόσωπο. Δεν ήταν ποτέ Παρίσι. Όμως μικρότερος θυμάμαι από την πίσω θέση του αυτοκινήτου να αντικρίζω την Αθήνα στολισμένη απ'άκρη σ'άκρη. Τότε βέβαια υπήρχε η ευημερία, που συντέλεσε στη σημερινή κατάσταση. Όλα για το 'φαίνεσθαι'. Ένα φθηνό 'φαίνεσθαι' μάλιστα, που εντυπωσιάζει παιδάκια. Δεν ξέρω πλέον σαν ενήλικος πως το αντιμετωπίζω. Ίσως με νοσταλγία. Ίσως με μια αίσθηση Δικαιοσύνης. Πάντως νιώθω χαρμολύπη που τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι τα πιο σκοτεινά στην Αθήνα (με κάθε έννοια το επίθετο 'σκοτεινός')
Η χαρά μου βασίζεται στο γεγονός πως ο διπλανός μου πληρώνει για τις επιλογές του, με αυτό το σκοτάδι. Ένα σκοτάδι στα μπαλκόνια και τις πλατείες, αλλά και στην υγεία, στην παιδεία, στην εθνική άμυνα, στην εσωτερική οργάνωση, την εργασία. Ένα σκοτάδι μέσα του. Χάνει τη δυνατότητα να χαροποιήσει τον εαυτό του ξεφεύγοντας από τα προβλήματά του, στολίζοντας δέντρα και μπαλκόνια, γιατί όταν του δόθηκε η δυνατότητα να ζει ελεύθερος, έπαιρνε εορτοδάνεια. Θα μπορούσα να συνεχίζω για πολύ να απαριθμώ τους λόγους που με κάνουν να χαίρομαι για το φετινό εορταστικό σκοτάδι. Δε θα το κάνω
Ένα πράγμα θα το αναφέρω όμως. Η λύπη μου βασίζεται στο γεγονός πως κι εγώ κάποτε ήμουν παιδί. Ήταν του αγίου Σπυρίδωνα 12/12/95 και όντας 2 ετών στόλισα πρώτη φορά δέντρο μαζί με τη μάνα μου. Η 13η μέρα του Δεκέμβρη με βρήκε ακόμα ξύπνιο να το κοιτάω, ενώ τα λαμπάκια του αναβόσβηναν. Δεν το θυμάμαι αλλά μου το έχουν πει Και όπως και να'χει, το γεγονός πως το έχω ζήσει μου δίνει το δικαίωμα να το χρησιμοποιώ σαν ανάμνηση.
Πως λοιπόν μπορείς να στερήσεις από ένα παιδί μια τέτοια χαρά ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου