Πολιτεία Λεμονιού

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, είναι η τάση της δικαιολόγησης των ενεργειών του. Η συγκεκριμένη του συνήθεια, θα έλεγα πως έχει χαρακτηριστικά ενστίκτου. Γίνεται αυτόματα, κάτι που αποδεικνύεται κυρίως από το γεγονός πως ακόμα κι αν έχει άδικο, αποποιείται την ευθύνη του αδίκου του, ή δικαιολογείται ανασκευάζοντας τα λεγόμενά του. Ανάλογα τη μαεστρία που κατέχει για να το κάνει αυτό (δηλ. την ανασκευή των λεγομένων του), χωρίζουμε τους ανθρώπους σε αρχέγονο homo sapiens, και δικηγόρους. (σημ. το 'δικηγόρος' εδώ δεν έχει καμία σχέση με το αστικό επάγγελμα, το οποίο στην χώρα των Ελλήνων, αποτελεί 9,5 στις 10 φορές επιλογή του γονέα και όχι του επίδοξου νομικού.
Το ενστικτώδες αυτό αισθητήριο, προκύπτει από την περίοδο της σύστασης των πρώτων κοινωνιών. Ο ηγέτης που ήταν ένα πρόσωπο, έπρεπε να δικαιολογεί καμιά φορά τις άλογες ενέργειές του. Έτσι, το νοητικό του επίπεδο -που ήταν προφανώς ανώτερο, εφόσον ήταν ηγεμόνας- γυμναζόταν για να βρει αιτίες και αιτιατά για καθετί που έπραττε. Με τα χρόνια, και τον καταμερισμό της εξουσίας (όχι της εργασίας) αυτό το αισθητήριο μεταδόθηκε σε όλο και περισσότερα όντα, με αποτέλεσμα να γίνει ένα καθολικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να εκφράσω μια σκέψη μου. Θεωρώ πως όλοι γεννιούνται με το ηγεμονικό γονίδιο. Όλοι θέλουμε να εξουσιάζουμε κάτι, και καμιά φορά όχι με τα δίκαια μέσα. Το αν κάποιοι άνθρωποι στην πορεία επιλέγουν το να μην ασκούν εξουσία ή καταλήγουν να είναι απρόσωπα πρόβατα στο ποίμνιο ενός βοσκού, είναι ζήτημα διαπαιδαγώγησης από το σπίτι τους, που βέβαια, όπως αποδεικνύεται, είναι δίκοπο μαχαίρι. Ή θα καταλήξεις να είσαι καλά με τον εαυτό σου και να μην ζητάς την κοινωνική/ταξική επιβεβαίωση, ή θα καταντήσεις να ζεις υποταγμένος για μια ζωή.
Όπως και να'χει η παρεκβατική αυτή παράγραφος έχει το ρόλο της.
Πέραν όμως των ελεύθερων όντων και των υποταγμένων αμνών, και πέραν των ηγεμόνων της κάθε εποχής, υπάρχει άλλο ένα δείγμα πληθυσμού. Το κοινό των εξεγερμένων. Το κοινό αυτό έχει ως χαρακτηριστικό, μια στάση ζωής η οποία στηρίζεται στη συστηματική άρνηση και γενικότερα στο "αντι-" (ζήτημα που έχουμε αναλύσει παλαιότερα). Αυτό, λοιπόν, το κομμάτι είναι το πλέον επικίνδυνο από όλα, αλλά και το πιο άσκοπο να ασχοληθεί κάποιος συνάμα. Πρόκειται για όσους δεν κατάφεραν να ικανοποιήσουν την αρχέγονη τάση τους για εξουσία. Έτσι, οργανωμένοι σε μικρότερες δομές, προσπαθούν αρνούμενοι την εξουσία, να επιβάλλουν τη γνώμη τους. Μήπως δεν χρειάζεται να είσαι μορφωμένος ή φιλόλογος για να καταλάβεις την αντίθεση των ρημάτων και της στάσεώς τους ; Είναι επικίνδυνοι για τους υποταγμένους αμνούς γιατί τους χειραγωγούν. Είναι χρήσιμοι για τους ηγεμόνες γιατί τους τροφοδοτούν με διαφήμιση και τους δίνουν την ευκαιρία να χρεώνονται αυτοί, όλη την ηγεμονική προβοκάτσια.  Είναι γελοίοι για τους ανεξάρτητους ατομικιστές που παραμένουν εκτός εξουσιαστικής δομής και φροντίζουν για τον εαυτό τους, τους άμεσους φίλους τους, την οικογένειά τους, και οτιδήποτε άλλο τους ανήκει.

Η λύση: Οι ηγεμόνες πάντα θα υπάρχουν. Είναι βιολογικό αυτό. Η εξέλιξη θα τους απορρίψει, αλλά αυτό είναι κάτι δυναμικό που δεν το καταλαβαίνουμε. Το ζήτημα είναι οι ηγεμόνες ολοένα να πολλαπλασιάζονται. Οι νέοι ηγεμόνες θα τροφοδοτηθούν από το κοινό των εξεγερμένων κυρίως. Το κακό της υπόθεσης είναι αυτό. Το καλό είναι πως εκεί χρειάζονται να μπουν ως φύλακες σύνεσης οι ελεύθεροι άνθρωποι, που θα δώσουν κατευθύνσεις. Το αν το κοινό των εξεγερμένων θα τους ακούσει, είναι άλλη υπόθεση. Αν τους ακούσει, τότε θα επικρατήσει μια νέα τάξη, η οποία θα περιλαμβάνει συνετούς ηγεμόνες, ελεύθερους ανθρώπους που θα νουθετούν το λοιπό ποίμνιο, το οποίο θα λειτουργεί ως μήτρα παραγωγής ελεύθερων ανθρώπων και συνετών ηγεμόνων.  Αν οι εξεγερμένοι δεν συνετιστούν από τους ελεύθερους, τότε θα γίνουν ηγεμόνες εφάμιλλοι των παλαιών. Θα φαγωθούν μεταξύ τους και τότε θα χαθεί το νόημα της εξουσίας. Οι ελεύθεροι άνθρωποι ως θεσμοφύλακες θα βοηθήσουν το υποταγμένο ποίμνιο να δει τον ήλιο.

Και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς...