Στο ράφι..

Προσεγγίζοντας από άλλες, πιο οξείες γωνίες, το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, η σκέψη ξεπέρασε το σαρκικό και το ψυχολογικό κομμάτι. Διερευνήθηκαν όχι τα βαθύτερα αίτια της ομοφυλοφιλίας, αλλά η αποκρυστάλλωση της πρωταρχικής έννοιας. Ή για να γίνει πιο πλατωνικό το θέμα, της Ιδέας της ομοφυλοφιλίας, όσο sic κι αν μπορεί να λογιστεί κάτι τέτοιο. Το πρίσμα είναι εντελώς διαφορετικό και η βάση της ανάρτησης, προϋποθέτει καθαρή από μπαριέρες σκέψη.
Ορίζοντας αρχικά την κατάσταση, ας πούμε πως ομοφυλοφιλία είναι η τάση ενός φαινομενικά άντρα, να ερωτεύεται και να ερωτοτροπεί με έναν άλλον, επίσης φαινομενικά άντρα. Το πόσο ενσαρκώνουν την κατά φύσιν έννοια του άντρα είναι άλλο κομμάτι. Αυτό πάντως που μας ενδιαφέρει είναι το ανατομικό τους σκέλος. Το γεγονός δηλαδή πως -στο σώμα τουλάχιστον- έλκονται δύο αρσενικοί οργανισμοί. Στο σημείο αυτό, διευκρινίζω πως θίγω το θέμα ανδροκεντρικά. Προφανώς, ο,τι ακολουθήσει μπορεί να εφαρμοστεί και στο αντίθετο φύλο. Απλά, το ανδρικό παράδειγμα, λόγω του φύλου του γράφοντος, ίσως να είναι πιο εύκολο να αναλυθεί.
Έχοντας ορίσει λοιπόν κατά κόσμον, τι εστί ομοφυλοφιλία, περνάμε στην ταμπακιέρα, και στο πρώτο επίπεδο σκέψης. Πέρα από τον έρωτα, και τη σωματική έλξη/λίμπιντο, εννοείται πως δύο άνθρωποι βρίσκουν και συναισθηματικά κοινά χαρακτηριστικά τα οποία τους ωθούν στο να ερωτευθούν. Ουσιαστικά λοιπόν, το σαρκικό κομμάτι μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, όταν υπάρξει συναίσθημα. Το συναίσθημα δημιουργεί τον έρωτα, ο οποίος με τον καιρό τρέπεται σε αγάπη, ουσιαστική αγάπη. Σε ακραίες περιπτώσεις γίνεται εμμονή, παθολογικό πρόβλημα κλπ, κάτι που δεν μας αφορά στην παρούσα φάση.
Σε μια δεύτερη σκέψη, πρέπει να θυμηθούμε μια βασική λειτουργία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Πρόκειται για τον εγωισμό, και τον εγωκεντρισμό που απαντάται στην συντριπτική πλειοψηφία των υγιών ατόμων. Το απέραντο εγώ του καθενός, θα μπορούσε να εξεταστεί ως ένας θαυμασμός του ατόμου προς τον ίδιο του τον εαυτό. Επομένως, ο καθείς είναι ερωτευμένος τρόπον τινά με τον εαυτό του. Στο τρίτο στάδιο, σκεφτόμαστε φυσιολογικά, πως ο καθένας μας, δεδομένου πως είναι ερωτευμένος με το εγώ του, είναι ερωτευμένος με το ίδιο του το φύλο. Κάτι τέτοιο σαν συνεπαγωγή, μας οδηγεί στο αδιάσειστο συμπέρασμα, πως από τα πρώτα πρώτα στάδια της συνειδητοποίησης του εσωτερικού μας κόσμου, δημιουργήσαμε μια ομοφυλοφιλική τάση με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ξεφεύγοντας από αυτό, η σκέψη προχωρά (κρατώντας τα παραπάνω δεδομένα), και πηγαίνει σε ένα νέο μονοπάτι, που λέγεται αγελαία ζωή. Η αγελαία ζωή του ανθρώπου, επιτάσσει τη συναναστροφή με άτομα του ίδιου είδους, και καμιά φορά παρατηρούμε πως κάποιοι άνθρωποι έχουν παθολογικά την ανάγκη να συναναστρέφονται με κόσμο, για να είναι υγιείς-προφανώς ψυχικά. Αυτά τα άτομα συμπερασματικά, κρατάνε την ιδιότητα του εγωισμού/εγωκεντρισμού που ερμηνεύεται ως αρχέγονη ομοφυλοφιλική τάση, αλλά δεν μπορούν να πλησιάσουν την ιδέα της ομοφυλοφιλίας εφόσον έχουν μια κοινωνικώς αποδεκτή κατά φύσιν σεξουαλική ζωή. Με απλά λόγια δηλαδή, το ομοφυλοφιλικό ένστικτο του έρωτα προς το εγώ τους, ερμηνεύεται ως ένας καθαρός ανθρώπινος εγωισμός και ξεφεύγει από την ταμπέλα της ομοφυλοφιλίας.
Αντιθέτως όμως πρέπει να εξετάσουμε τα μονήρη άτομα. Αυτούς που από επιλογή, ή λόγω συνθηκών επέλεξαν να είναι για πάντα στη ζωή, μόνοι τους. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το γεροντοπαλήκαρο. Δεν θα παντρευτεί ποτέ, δεν είχε σεξουαλικές επαφές και πέρα από την επιθυμία δεν προχώρησε ποτέ στην κατά φύσιν εκδήλωση των ενστίκτων του. Αυτό το άτομο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο κατεξοχήν ομοφυλόφιλος. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λογίσουμε την ταμπέλα αυτή σαρκικά. Είπαμε παραπάνω τα δεδομένα της σκέψης και περιορίσαμε την ιδιότητα αυτή σε ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο.

Σε μια πιο συνοπτική και συστηματοποιημένη μορφή

Γεροντοπαλήκαρο > Μια ζωή μόνος, με συντροφιά το εγώ του > Εγωισμός φυσιολογικός και ανθρώπινος > Έρωτας προς το εγώ του > Έρωτας προς το φύλο του > Περιορισμός της έννοιας "φύλο", στο άτομό του > Ομοφυλόφιλος

Αν επομένως, μπούμε στη διαδικασία να παραβλέψουμε το σαρκικό και κατακριτέο από πολλούς κομμάτι, η πρωταρχική Ιδέα της ομοφυλοφιλίας ενσαρκώνεται στο άτομο που παραμένει για μια ζωή μόνος του. Η αποφυγή της τριβής με το αντίθετο φύλο, τον τρέπει στην αναπόφευκτη λύση του έρωτα για το δικό του φύλο και κατ'επέκταση τον ίδιο του τον εαυτό. Σε μια πιο correct διατύπωση θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε εγωκεντρικά "ομοφυλόφιλο". Αν και κάτι τέτοιο θα ήταν περιττό, δεδομένης της ετυμολογικής ανάλυσης της λέξης ομοφυλόφιλος, η οποία χωρίς τα σαρκικά παρελκόμενα δηλώνει από μόνη της τον φίλο του ομοίου του, του φύλου. Τον αγαπών άντρες δηλαδή. Άρα αυτόν που αγαπά τον άντρα μέσα του, άρα τον καθένα από εμάς.

Κατά Πλάτωνα επομένως, η μη σύναψη ερωτικών σχέσεων καθ'όλη τη ζωή κάποιου, είναι το κατ'εξοχήν απόσταγμα ομοφυλοφιλίας. Ο πιο γνήσιος gay είναι αυτός που πεθαίνει μόνος του, μη έχοντας ερωτοτροπήσει μήτε με γυναίκα, μήτε με άντρα, παρά με τον ίδιο του τον εαυτό.

Review

Το τελευταίο που περίμενα φέτος το καλοκαίρι όταν ξεκινούσε, θα ήταν να κάνω ένα review διακοπών κάποια στιγμή, στα τέλη Αυγούστου. Κι όμως καμιά φορά τα πράγματα αλλάζουν άρδην εκεί που δεν τα περιμένουμε και ανατρέπονται καταστάσεις ή καλύτερα, κατεστημένα, που έμοιαζαν ως τους τελευταίους σθεναρούς πύργους του παρελθόντος.
Ίσως η ανάρτηση να αφήνει επίγευση σχολικής έκθεσης. "Πως πέρασα στις διακοπές μου". Ας είναι κι έτσι. Πρόκειται για εμπειρία που ο γράφων είχε να ζήσει αρκετά έτη (στο πολυήμερο, οικογενειακό πλαίσιο). Έτσι, σαν παιδί θα μπορούσε κανείς να του επιτρέψει να προσεγγίσει το ζήτημα. Όχι τόσο αθώα, ούτε και σαν review article του oneman.gr. Περισσότερο, ως 'εντύπωση' θα χαρακτήριζες το άρθρο για τις διακοπές σου, παρά ως 'ανασκόπηση'. Στην 'εντύπωση' θα δώσεις και την προσωπική σου χροιά, ημερολογιακά αλλά αόριστα. Στην 'ανασκόπηση', οφείλεις να αναφέρεις το cafe bar που έφαγες "αξέχαστες βάφλες". Εγώ προσωπικά, δεν έφαγα βάφλες, αλλά και να έτρωγα ήδη θα τις είχα ξεχάσει.

-Το μίσος για το καλοκαίρι επιτάθηκε, καθώς η σκέψη κατευθείαν ταξίδεψε σε όλους αυτούς που λούονται με ξένα κόλλυβα, τρεις και τέσσερις μήνες τον χρόνο, και έχουν και παράπονο. Κάποιοι άλλοι φεύγουν για 2 μέρες -και αυτές κουτσές- για να επιστρέψουν από Δευτέρα στη δουλειά τους. Αυτοί είναι εννοείται, οι φτωχομπινέδες, που αν πάρουν mojito, αντιμετωπίζονται ως: "Κοίτα το βλάχο, θέλει και mojit(α). Όχι, αυτός ο άνθρωπος μοχθεί για δύο μέρες διακοπών, και δοκιμάζει το cocktail, μπας και ζήσει λίγη από τη μαγεία των διακοπών που βλέπει μόνο σε βίντεο κλιπ στην τηλεόραση. Μπας και καταλάβει πως είναι να τρως τα λεφτά του πατέρα σου δύο βδομάδες στην Πάρο και στη Μύκονο. Και μπας και καταλάβει τελικά, γιατί τέτοιος παροξυσμός για ένα ρόφημα, που αν αρέσει στους μισούς που το πίνουν, είναι για θαύμα.
-Τα παπούτσια βγήκαν, πέραν της μιας μέρας που έγινε μια μίνι πεζοπορία στην ευρύτερη περιοχή που έλαβε χώρα η παραθέριση. Οι παντόφλες φορέθηκαν ολημερίς και ολονυχτίς. Τα πόδια ελευθερώθηκαν, και ανέκτησαν δυνάμεις για να κατακτήσουν πάλι την πρωτεύουσα σε έναν χειμώνα που προβλέπεται μακρύς και βαρύς από υποχρεώσεις και τρέξιμο. Όμως, γι'αυτά ζούμε. Άλλωστε, ευτυχώς που κάποιοι επιβεβαιώνουν τον αναγραμματισμό του πολίτη-οπλίτη.
-Η ζωή είναι τη μέρα, η αληθινή ζωή είναι τη νύχτα. Εννοείται πως υπάρχει τεράστια δόση αλήθειας στην εξαγγελία αυτή. Όμως, η ζωή στο όνειρο μιας ζεστής νύχτας, ίσως να μην μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Ο ύπνος βυθίζει στη λήθη όλα τα προηγούμενα. Όλα αυτά που ενδεχομένως σαν λάκκος με κινούμενη λάσπη, σε τραβούσαν μέσα στη δίνη. Αυτά έφυγαν, πάνε. Αντικρίζεις στον καθρέφτη το νέο εαυτό σου. Προσοχή όμως, γιατί τα παλιά παπούτσια σου, μπορεί να μην τα βλέπεις, αλλά αν σέβεσαι τον εαυτό σου, τα κρατάς στη ντουλάπα σου.

-Πολλά θα μπορούσα να γράψω. Όμως θα περιοριστώ σε αυτά που αποτελούν το πρόσφορο έδαφος, από το compost αυτού του ιστότοπου. Compost που σκουληκιάζει καμιά φορά, αλλά δεν πειράζει. Ας παρασιτεί. Και τα παράσιτα χρειάζονται, ειδάλλως η φυσική επιλογή θα τα απέρριπτε.

Έτσι δεν είναι ; Έτσι είναι.

ΥΓ. Την οικογένεια δεν την επιλέγεις. Τους άλλους όμως τους επιλέγεις και θέτεις εσύ αυστηρά κριτήρια εξαρχής. Αν είναι ευλύγιστο ξύλο, μετά από λίγη ώρα πίεσης, θα σπάσει.
ΥΓ2. Θα τον μνημονεύσω κι ας μην έχει ιδέα. Παλιός συμμαθητής. Παρακολουθούσαμε παρέα μαθήματα υπολογιστών για πάνω από μια δεκαετία, όταν το internet ήταν άγνωστη έννοια. Είχαμε προχώ γονείς φαίνεται. Βέβαια αυτός είχε και φράγκα ενώ ο δικός μου δούλευε δυο δουλειές. Μαζί πήραμε το ECDL και το ECDL Expert. Αυτός συνέχισε κι άλλο. Εγώ έμεινα σε αυτές τις γνώσεις. Κάτοικος Πολύδροσου, σύνορα Μαρούσι με Χαλάνδρι. "Με τους φίλους μου έχω καθιερώσει ένα point system. Μετά από ένα άθροισμα αρνητικών πόντων, τους κόβω." Παναγιώτης Νικ. Κ.

"Ένας κούκος, δεν φέρνει την άνοιξη"

Πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος. Όλως παραδόξως, στα πλαίσια των καινοτομιών του φετινού καλοκαιριού, ο γράφων δεν πέρασε τη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο λεκανοπέδιο. Ίσως να χρειάζεται κανείς να φεύγει, όμως το θέμα είναι τι αφήνει πίσω. Οι ανοιχτές υποχρεώσεις κρατάνε το μυαλό, στο μέρος που βρίσκονται, κι έτσι, δεν μπορεί κανείς να αγγίξει την ηρεμία που μπροστά του παρουσιάζεται.
Περίεργα πράγματα συμβαίνουν, όμως πού δε συμβαίνουν άξια σχολιασμού γεγονότα ; Το θέμα ανακύπτει βέβαια, όταν τα γεγονότα αυτά φανερώνονται συγκεντρωμένα, κάτι που απορυθμίζει έναν υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο. Οι παραστάσεις της επαρχίας, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, είναι μοναδικές με την υπερθετική σημασία της λέξης. Παραστάσεις πρωτόγνωρες αλλά και περιοδικά εμφανιζόμενες, σε σημείο τέτοιο που ο κύκλος εργασιών του χωριού, τις αντιμετωπίζει πάντα σαν πρώτη φορά. Αυτές τις εικόνες είχα να ζήσω χρόνια, και ίσως αυτό να ήταν ευεργετικό, γιατί τα μάτια ενός παιδιού, τα διαδέχθηκαν άλλα μάτια (δε θα τολμήσω να πω ενήλικα), κι έτσι είδα από εντελώς διαφορετική οπτική γωνία, τον παλμό ενός χωριού, σε μια εποχή που όλα οδηγούνται στον αφανισμό και την ερήμωση.
Δεν μπορώ να πω απαραίτητα πως ευχαριστήθηκα με τα όσα αντιμετώπισα. Ο κόσμος της επαρχίας είναι μοχθηρός. Μπορεί να δείχνει την φιλοξενία του, όμως από πίσω ίσως το κόμπλεξ κατωτερότητας ή η αίσθηση του προσωπικού χώρου, να μην αφήνει έναν άνθρωπο από την επαρχία να δεχτεί το γεγονός της επίσκεψης στο χωριό ως κάτι θετικό. Περισσότερο θα έλεγα πως το αντιμετωπίζει ως μια βίαιη εισβολή των πρωτευουσιάνων/ετεροδημοτών, στα εδάφη που ενώ τους γέννησαν, δεν τους κράτησαν. Ίσως μάλιστα να θεωρεί προδομένος από πολλά παιδάκια που παίζανε μαζί, και κάπου στα 15-16 έφυγαν για τη μεγάλη πόλη, αφήνοντας πίσω συντρίμμια φιλικών σχέσεων, και καλλιεργώντας σοδειές επανένωσης κάθε Πάσχα και Αύγουστο.

Δεν ξέρω τι αίσθηση μου άφησε η επίσκεψη στο χωριό. Θα ήθελα να το δω πιο ζεστό κι όχι ερειπωμένο, ερημωμένο, γνωρίζοντας πως σε 10-15 χρόνια τα τελευταία γερόντια θα πεθάνουν, δίνοντας τη σκυτάλη σε μια άχρηστη γενιά που ζει μέσα στην τεμπελιά, το καφενείο και την επιχορήγηση από του Υπουργείο. Από την άλλη φυσικά, όπως μου είπε κάποιος, "τη νοοτροπία την πλάθουμε πάντα εμείς". Όμως δεν ξέρω από την άλλη αν ο λαός έχει δίκιο όταν λέει πως "ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη".

ΥΓ. Ας χαιρετίσω κατόπιν εορτής την Παναγία. Την μητέρα-προστάτιδα του ταραγμένου -από τον ίδιο του τον εαυτό- έθνους μας.

Συνοψίζοντας και προσεγγίζοντας τον Σίσυφο: Μέρος Α'

O Σίσυφος υπήρξε ιδρυτής και βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας, της πόλης που αργότερα έμεινε γνωστή ως Κόρινθος. Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα μυθολογική φυσιογνωμία, πολύπαθη αλλά και πανέξυπνη. Μέσα από μια σειρά γεγονότων κατάφερε και νίκησε τον Άδη, όπου και εστάλη κατόπιν εισηγήσεως του Δία για ένα κακό που είχε προξενήσει. Προνοώντας άλλες δύο φορές κατάφερε να φύγει από τον Άδη όπου και κατέληξε για τελευταία φορά λαμβάνοντας την τιμωρία να ανεβάζει σε ένα βουνό έναν τεράστιο βράχο. Μόλις έφτανε στην κορυφή, ο βράχος κατρακυλούσε από την αντίθετη πλαγιά και τούμπαλιν, σε μια τιμωρία, που ο Σίσυφος βρισκόταν ες αεί. Ένα ξέσπασμα μίσους των Θεών, για τον άνθρωπο που κατάφερε και νίκησε το Θάνατο.

Αμέτρητα χρόνια αργότερα κάπου στο 1916 γεννιέται στη γαλλική αποικία τότε, την Αλγερία ένας μέγας διανοητής της Γαλλίας, της Ευρώπης και κατ΄επέκταση του πλανήτη. Ο Αλμπέρ Καμί. Ο νέος αυτός, εξελίσσεται σε έναν δημοσιογράφο, ηθοποιό, σκηνοθέτη, θεατράνθρωπο, διασκευαστή. Μένει για πάντα γνωστός στο ρου της ιστορίας ως συγγραφέας και φιλόσοφος, άσχετα αν απαρνήθηκε δημόσια τον τίτλο αυτό, παρόλο που στα κείμενά του φαίνεται το αντίθετο. Εντάσσεται στο ρεύμα των προοδευτικών κομουνιστικών ιδεών, όμως αποχωρεί αηδιασμένος από τη στασιμότητα των ιδεολογημάτων. Επηρεάζεται από τον Νίτσε, τον Κάφκα, τον Σαρτρ (με τον οποίο έρχεται αργότερα σε ρήξη), τον Κίρκεγκορ και άλλα μεγάλα μυαλά, της εποχής του. Τιτλοφορείται και τιμάται με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1957 για την προσφορά του στην παγκόσμια σκέψη. Έργα του που ξεχωρίζουν είναι ο Ξένος, η Πανούκλα, η Πτώση, ο Καλιγούλας από θεατρικά έργα και το Καλοκαίρι από δοκίμια.

Σημείο τομής των ανωτέρω αποτελεί το αριστούργημα ίσως του Καμί. Πρόκειται για το έργο "Ο μύθος του Σισύφου: ένα δοκίμιο πάνω στο παράλογο". Εκδόθηκε το 1942 στη Γαλλία και αποτέλεσε ορόσημο της φιλοσοφικής σκέψης, που επηρέασε γενεές διανοητών και φιλοσόφων, δίνοντας μια νέα ανάσα στον τρόπο γραφής ενός δοκιμιακού κειμένου. Ο παράλογος θάνατος του Καμί, θα μπορούσε να αποτελέσει το κρεσέντο αυτού του βιβλίου, άσχετα αν δεν εμπεριέχεται στις 120 σελίδες του.

Παρακάτω θα γίνει μια απόπειρα προσέγγισης της σκέψης αυτής πάνω στο παράλογο, ενδεχομένως ερμηνείας από προσωπική σκοπιά, αλλά και μια σύνοψη, των βασικών ιδεολογημάτων του κειμένου.

Το παράλογο και η αυτοκτονία / Τα παράλογα τείχη 

-Παρατίθεται αρχικά η ιδέα πως ο άνθρωπος επιλέγει να εισαχθεί στο μηχανισμό του χρόνου. Επιδιώκει να αφομοιωθεί από τον χρόνο και κατ'επέκταση να κυλήσει μαζί του. Το σώμα βέβαια, από την άλλη, καταλήγει να αντιστέκεται σθεναρά. Η μεγαλομανία του ανθρώπου τον ωθεί να θέλει να μεγαλώσει όσο είναι μικρός, και να μικρύνει όσο φτάνει στα γηρατειά. Ήδη εξαρχής, ένα δείγμα παραλογισμού. Της παράλογης φύσης του ανθρώπου που από την πρώτη κιόλας λειτουργία του (ζωή) διαμορφώνει εσωτερικές συγκρούσεις και κρίση ταυτότητας.

-Το όμορφο εκτιμάται από τον άνθρωπο, όμως η ομορφιά είναι απάνθρωπη και σκληρή. Προκαλεί φθόνο σε αυτόν που δεν την έχει, και πόνο σε αυτόν που την έχει και την χάνει. Μπορεί να εξάρει το συναίσθημα για εκδήλωση βίας όταν αντικριστεί από κάποιον που δεν μπορεί να διαχειριστεί το υπερβολικό. Παράδειγμα, στη θέα μιας όμορφης γυναίκας που όμοιά της δεν υπάρχει, ο δείνα μη δεχόμενος αυτό το γεγονός, θα καταστρέψει την ομορφιά αυτή, για να μην του φανερώνει το θείο σε κάτι κατά τ'άλλα ανθρώπινο.

-Ο θάνατος είναι μια εμπειρία που βιώνεται μέσω του θανάτου κάποιου άλλου. Κανείς ζωντανός οργανισμός δεν μπορεί να βιώσει πεπερασμένα την εμπειρία του θανάτου. Η επαφή με αυτή την κατάσταση μέσω τρίτων, αποδεικνύει το επόμενο βήμα προς το παράλογο, που είναι πρώτον ο φόβος για τον θάνατο, και δεύτερον το συναίσθημα της ματαιότητας για ζωή.

-Αν υπάρχει καθολική έννοια της Αλήθειας, πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανθρώπινη αντίφαση. Αν όντως υπάρχει μία Αλήθεια και αυτή είναι μάλιστα και καθολική, τότε και στο αντίθετο της αλήθειας (ψεύδος), υπάρχει κι εκεί η Αλήθεια. Άρα εφόσον το αντίθετο της αλήθειας (ψεύδος), είναι αληθές, τότε αναιρείται η πρώτη αλήθεια και τούμπαλιν. 

-Ασυνείδητα ο άνθρωπος προσεγγίζει τα πάντα ανθρωποκεντρικά. Μέσω αυτού του τρόπου προσπαθεί να κατακτήσει και τη γνώση για τον κόσμο. Ο αιώνιος πόθος του ανθρώπου είναι να ταυτιστεί καθολικά με τον κόσμο, αλλά και συνειδητά. Κάτι τέτοιο, μέσα στη διαδικασία της εξέλιξης δεν μπορεί να γίνει με τίποτα. 

-Σύμφωνα με τη σκέψη πως η Ενότητα συνιστά την Αλήθεια, και το αντίστροφο, αναιρείται εκ βάσεως η πεποίθηση της ύπαρξης Θεού. Γιατί, αν ο Θεός είναι Ένα Απόλυτο Ον, τότε το "Ένα", αντιβαίνει στην Ενότητα και συνεπαγωγικά στην Αλήθεια. 

-Ο θνητός συμβιβάζεται με το καιρό, στην ιδέα πως είναι ατελής. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως δεν μπορεί όντας ατελής να κυνηγήσει την απόλυτη Αλήθεια. Είναι ήδη από πρώτη ανάλυση μια αντίφαση το γεγονός πως κάτι ατελές θέλει να επιδιώξει να γνωρίσει κάτι τέλειο και απόλυτο. Με τον τρόπο αυτόν, πεθαίνει και η Ελπίδα. 

-Η Ελπίδα πρέπει να οδηγείται στο θάνατο κάθε φορά. Κι αυτό γιατί αυτά που κάνουμε δεν αντικατοπτρίζουν σε καμία περίπτωση αυτά που σκεφτόμαστε να κάνουμε. Η ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά, κι όλα πάνε βάσει σχεδίου, επαναπαύει τον άνθρωπο και τον βυθίζει στην αδράνεια.

-Η δεύτερη μεγάλη πλάνη του ανθρώπινου  είδους, μετά την αέναη αναζήτηση της αλήθειας, είναι το γεγονός πως θεωρεί πως γνωρίζει τον εαυτό του. Ο εαυτός κάθε θνητού έχει πολλές όψεις. Είναι ασυνεχής, κάτι που επίσης αντιβαίνει στην Ενότητα, άρα στην Αλήθεια. 

-Η σιγουριά στον άνθρωπο εκδηλώνεται με προτάσεις καταφατικές κρίσεως. Κατά κύριο λόγο, για να είμαστε ακριβολόγοι. Μέσα στο πλαίσιο της παραπάνω σκέψης, πέρα από όσα ο άνθρωπος μπορεί να λέει με σιγουριά, στη βάση των πραγμάτων, μόνο ενάμιση πράγμα γνωρίζει ο καθένας σίγουρα. Την άγνοιά του και το θάνατο (το 0,5 αντιστοιχεί φυσικά στον θάνατο, καθώς όπως αναφέρθηκε παραπάνω δεν είναι εμπειρία αλλά εμπειρία-μέσω-τρίτων)

Συνοψίζοντας το κεφάλαιο και το πρώτο μέρος της προσπάθειας αυτής:

Ο άνθρωπος ακολουθεί την εξής απλή νοητική πορεία: Θέληση για γνώση > Απογοήτευση > Ανούσια λογική και άναρχη (δομικά και χρονικά) > Παράλογος κόσμος χωρίς στόχο/νόημα > Δέσμιος/Παράλογος άνθρωπος. Ίσως όλη η υπόθεση να κρύβεται στα παραδείγματα που παραθέτει ο Καμί με προσεγγίσεις άλλων φιλοσόφων. Αυτό που επέλεγα ως κυριότερο ανήκει στον Κίρκεγκορ. Στον Δανό αυτόν φιλόσοφο καταλογίζεται θετικά το γεγονός, πως μελέτησε το παράλογο, σε έναν παράλογο κόσμο, με παράλογα μέσα, όμως τελικά Ζει το παράλογο. 

10.08.2013

Οκνηρία και αδράνεια, είναι έννοιες που δεν αρμόζουν στο παρόν ιστολόγιο. Η απραξία των τελευταίων ημερών οφείλεται σε μια προσπάθεια καταγραφής σκέψεων και εντυπώσεων, χειρόγραφα, με σκοπό την ανάρτησή τους ως ενιαίο κείμενο/σημείωμα. Το θέμα θα είναι μια περιπλάνηση και έναν σχολιασμό πάνω στο έργο "Ο μύθος του Σισύφου" του Αλμπέρ Καμύ. Τα άρθρα θα αναρτώνται σταδιακά, δίνοντας έτσι στον αναγνώστη κίνητρο, να κάνει παράλληλη ανάγνωση του μνημειώδους αυτού έργου του μεγάλου Γάλλου διανοητή.

Το Μέρος Α' είναι έτοιμο και πρόκειται να δημοσιευθεί αύριο ολοκληρωμένο.

Αύγουστος ζωογόνος. Παγετός στο Κέντρο. 

Όλα καλά

Πως τα φέρνει η ζωή. Καμιά φορά πλάθεις στο μυαλό σου σταθερές αξίες και πιστεύω τα οποία είσαι σίγουρος πως θα τα κουβαλάς μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου. Κι όμως, ο Θεός γελάει με τη σιγουριά σου και αλλάζει τις καταστάσεις, έτσι ώστε να καταλάβεις πως δεν πρέπει μερικές φορές σε πράγματα ρευστά, να είσαι τόσο απόλυτος. Μόλις 9 μέρες πριν το Δεκαπενταύγουστο και η Αθήνα έχει παγετώνα. Όχι κυριολεκτικό, καθώς η ζέστη καλά κρατεί, με ξεσπάσματα δροσερού αέρα. Συνυποδηλωτικό παγετώνα, που υποδηλώνει την παγίωση σε θέσεις όπως η ρευστότητα και η ανοχή. Φαντάσου έναν κόσμο, με αδαείς ανθρώπους να είναι απόλυτοι επί παντός επιστητού. Πραγματικά θλιβερό.

Βεβαίως και πρέπει να είσαι απόλυτος σε αυτά που γνωρίζεις στο έπακρο και δεν χωράει συζήτηση πως κάνεις λάθος. Όμως από την άλλη, η τάση αυτή σε κάνει να κυριεύεσαι από αυτή τη σιγουριά που καμιά φορά μπορεί να αποβεί καταστροφική. Οι καιροί αλλάζουν, και ο άνθρωπος αναθεωρεί. Ο συγκροτημένος άνθρωπος αναθεωρεί και μεταπλάθεται. Ο σοφός άνθρωπος αναθεωρεί, μεταπλάθεται και καταλήγει. Ο τέλειος άνθρωπος αναθεωρεί, μεταπλάθεται, καταλήγει, νιώθει σίγουρος και τελικά φθείρεται. Ο Καμί λέει πως "το ότι αρχίζεις να σκέφτεσαι, σημαίνει πως αρχίζεις να φθείρεσαι". Και έχει δίκιο.

Η βασική ιδιότητα του τέλειου ανθρώπου είναι η καχυποψία. Η καχυποψία, γεννά την περιέργεια και η περιέργεια απαιτεί έρευνα για την αναζήτηση της αλήθειας. Η διαδρομή αυτή βγάζει τον άνθρωπο από την αδράνεια, και τον κυριεύει σε σημείο που τον ταλαιπωρεί. Τον ταλαιπωρεί τόσο, που τελικά φθείρεται. Η ζωή περνά μπροστά από τα μάτια του σαν το μόνο λεωφορείο που θα τον έσωζε από διαδρομή χιλιομέτρων, στο οποίο βέβαια, συνειδητά δεν επέλεξε να επιβιβαστεί. Έτσι περπατά, ιδρώνει, λιώνει και αφήνοντας λίγο λίγο τον εαυτό του πάνω στην ατελείωτη λεωφόρο της έρευνας, καταλήγει σε ένα σκελετό και πεθαίνει. Αυτή είναι η πορεία.

Μπορεί φυσικά να είναι απόλυτος. Να μη δέχεται τίποτα και να μένει ανεπηρέαστος από τις ραγδαίες γύρω του αλλαγές. Να στέκεται αγέρωχος χωριάτης απέναντι στα πρώτα πρωτοβρόχια, νομίζοντας πως η ιδιότητα του φυσικού ανθρώπου τον κάνει άτρωτο στο αγιάζι του Σεπτέμβρη. Όμως θα τον ρίξει στο κρεβάτι, με πνευμονία και η βοήθεια μπορεί να αργήσει να έρθει. Τότε ο απόλυτος άνθρωπος δεν έχει που να κρατηθεί. Η αμφιβολία δεν του επιτρέπει να αναλογιστεί πως έκανε λάθος και νιώθει σίγουρος πως θα σωθεί. Η ύβρις αυτή απέναντι στην πλάση, θα τον κάνει να επιδεινώσει τη θέση του. Και θα πεθάνει αβοήθητος, ενώ υπό άλλες συνθήκες, μια αντιβίωση θα τον έσωζε εντός ολίγου.

Μια αμφιβολία θα ήταν η σπίθα για να τροφοδοτήσει τη ζωή του. Κι όμως. Ο μη τέλειος, κοινός άνθρωπος, επιλέγει να στέκεται απόλυτος σε όλα. Και σε αυτά που ξέρει, και σε αυτά στα οποία δεν έχει ιδέα. Έχει πάντα δίκιο και ας μην έχει διαβάσει Σοπενχάουερ.

Του αξίζει αυτό που έπαθε. Να είσαι καχύποπτος και περίεργος αναγνώστη. Τυχοδιώκτης και καιροσκόπος. Και πάνω από όλα, Θεός του εαυτού σου, αλλά με γνώση της τρωτής σου φύσης.