Το έργο κάνει κοιλιά. Μεγάλη κοιλιά σε σημείο που η ιδέα για αποχώρηση φαντάζει η καλύτερη. Το ζήτημα της κακής στιγμής, ή λαϊκότερα της κοιλιάς, είναι κάτι το οποίο μπορεί να εγείρει ερωτήματα σχετικά με την φύση των πραγμάτων, ειδικά δε όταν παρατηρείται αυτό το φαινόμενο σε κάτι πιο ευρύ από το αντικείμενο. Και κάτι πιο ευρύ από το αντικείμενο, που έχει στενή έννοια, είναι ο χρόνος, τουτέστιν η περίοδος. Όταν μια περίοδος κάνει κοιλιά, αυτό σημαίνει πως τα επιμέρους που απαρτίζουν τον χωροχρόνο βρίσκονται όλα στην ίδια κατάσταση, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται και ο χρόνος. Εκτός κι αν επεκτείνουμε την υπόθεση, λέγοντας πως ίσως είναι αυτόνομο φαινόμενο, κι έτσι η κοιλιά του χρόνου γίνεται από μόνη της, κι όχι ως αποτέλεσμα συσσώρευσης στα αντικείμενα. Τι μπορεί να σημαίνει όμως αυτό ;
Η φυσική ροή των πραγμάτων, ακόμα και των άυλων είναι η εξής: Δημιουργία-Ακμή-Παρακμή/Φθίση-Τέλος. Η Δημιουργία μπορεί να επιτευχθεί παραγωγικά από κάτι άλλο ή και αυτόνομα. Φυσικά η ύλη δε δημιουργείται εκ του μηδενός, και δευτερολογώντας θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως τίποτα δεν είναι πρωτότυπο, καθώς η επιρροή πάντα υπάρχει. Επομένως τίποτα δεν δημιουργείται αυτόνομα. Η ακμή και η παρακμή είναι θέματα που σε μια κοινή γραμμή εξέλιξης θεωρούνται αυτονόητα, αν και το δίπολο αυτό έρχεται σε άμεση συνάφεια με το Τέλος, που σημαίνει και το θάνατο/καταστροφή. Το μοντέλο αυτό, φαινομενικά είναι σωστό όμως κατόπιν λίγης σκέψης αποδεικνύεται προβληματικό.
Όταν κάτι κάνει κοιλιά, δεν μπορούμε να πούμε στατιστικά πού καταλήγει. Αρκετές φορές η κοιλιά αυτή αποτελεί και το τέλος του, ενώ άλλες φορές ένα τυχαίο περιστατικό ή κάτι προκαθορισμένο (σπανιότερα), του δίνει το αρχικό ή και μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στην πρώτη περίπτωση, το μοντέλο Δημιουργία-Ακμή-Παρακμή-Τέλος είναι ορθό. Στην επόμενη όμως, τα μεσαία στάδια Ακμής-Παρακμής, μπορούν θαμιστικά να επαναλαμβάνονται στο διηνεκές μέχρι να έρθει το προκαθορισμένο Τέλος (ή για τους λιγότερο μοιρολατρικούς, το Τέλος απλώς). Η διχάλα αυτή φυσικά ισχύει για όλα τα αντικείμενα στα οποία παρατηρείται το φαινόμενο της κοιλιάς. Στην περίπτωση όμως του χρόνου, ισχύει το ίδιο ;
Ο χρόνος στην προκειμένη περίπτωση είναι κάτι που αφορά φυσικά τον ίδιο per se, αλλά και τον χώρο που επηρεάζει. Με άλλα λόγια, ο,τι αφορά τον χρόνο, μεταφράζεται σε κατοπινή ανάλυση σε περίοδο, κάτι που χωρίς την ύπαρξη χώρου ή έστω κάποιου σημείου αναφοράς δεν έχει νόημα. Σε περίπτωση επομένως που εκλάβουμε τον χρόνο ως χρόνο και τίποτα περισσότερο, η κοιλιά που κάνει δεν επηρεάζει αντίστοιχα τίποτα περισσότερο από τον ίδιο. Αναφορικά δε με αυτό, θα ήταν σχεδόν επικίνδυνο να εκφραστεί στο παρόν κείμενο μια άποψη, καθώς η γνώση του αν ο χρόνος per se πέφτει σε κενά/κοιλιές, είναι κάτι που δεν άπτεται των ενδιαφερόντων και του πεδίου του γράφοντα. Ωστόσο, εάν χρησιμοποιήσουμε τον χρόνο ως προσδιορισμό του χώρου, και μιλήσουμε για την κοιλιά μιας περιόδου, θα καταλήξουμε στο πρώτο συμπέρασμα πως η περίοδος επηρεάζεται άμεσα από τα περιεχόμενα αντικείμενά της. Τουτέστιν κάτι τέτοιο μας οδηγεί στην απλή σκέψη πως τα μεγέθη του χρόνου και της διάρκειας είναι αμιγώς σχετικά και ίσως σημαντικότερα από απλές συμβάσεις (για τον απλό κόσμο κι όχι τον φυσικό επιστήμονα), μιας και ο άνθρωπος μπορεί με παρεμβάσεις του, να μεταβάλλει το ποιοτικό τους κομμάτι.
Σε περίπτωση που αντιληφθεί κάποιος μια γενικευμένη παρακμή, βρίσκεται στα πρόθυρα της συνειδητοποίησης πως και η οικεία περίοδος θα επηρεαστεί. Το ποιόν της ενέργειάς του, δηλαδή αν θα ενεργήσει για την αποφυγή της παρακμής ή αν θα μείνει άπραγος καθορίζουν βασικά ποιοτικά χαρακτηριστικά της περιόδου και κατ'επέκταση του μεγέθους του χρόνου. Έτσι επιλογικά, εφόσον ο χρόνος έχει πολλάκις προσομοιαστεί ως μια άπιαστη υπερβατική έννοια που πλησιάζει την θεϊκή ιδέα, τότε καταλήγουμε εύλογα και -σχεδόν- λογικά στο συμπέρασμα πως ο άνθρωπος κρατά στα χέρια του τη μοίρα του, όντας σε θέση να επηρεάσει σχεδόν ισόθεα μεγέθη όπως ο χρόνος ως προς το ποιοτικό κομμάτι πάντα. Τόσο απλές καθημερινές κινήσεις, και συνάμα τόσο σημαντικές. Αν ο καθένας συνειδητοποιούσε το μερίδιο του στην οικονομία της ύπαρξης, ίσως η περίοδος που διανύουμε να ήταν κάπως καλύτερη. Δυστυχώς όμως οι δυνατότητες του ανθρώπου βρίσκονται σε απόλυτη αναλογία με το πόση ώρα μπορεί να κοιτάξει τον ήλιο. Και ελάχιστοι φέρουν το όνομα "Διογένης".
