Κάποιες μέρες προσφέρονται αποκλειστικά για μιζέρια. Από το ξεκίνημά τους, δίνουν την εντύπωση πως τίποτα παραγωγικό δε θα συμβεί. Όλα έχουν μπει σε μια ροή με καθοδικές τάσεις, και σαν ηλεκτρικά φορτία που απωθούνται δεν δημιουργείται τίποτα το ουσιαστικό. Τα καθημερινά σχέδια αναβάλλονται περιμένοντας τη λύση. Η οποία όμως, για να έρθει, πρέπει να υπάρξει ο καθοριστικός παράγοντας της θέλησης. Κι όταν η θέληση δεν υπάρχει, τότε έρχεται το αδιέξοδο. Η ύπαρξη βρίσκεται σε ένα τέλμα από το οποίο, χρειάζονται σημαντικά γεγονότα για να έρθει η αφύπνιση. Κατά πολλούς, τα αδιέξοδα είναι οι πιο παραγωγικές οδοί για να υπάρξει δημιουργία.
Δε θα διαφωνήσω σε πρώτη φάση. Δε θα μπορούσα να το κάνω όταν μπορώ χωρίς καμία επιφύλαξη να επιβεβαιώσω τη σιγουριά αυτών που εκφράζουν την παραπάνω άποψη. Όμως κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τη στασιμότητα που προκαλείται στο υποκείμενο και κατ'επέκταση στην ύπαρξή του. Για το πνεύμα δε θα μπορούσα να πω το ίδιο. Το πνεύμα, όταν βρίσκεται σε τέλμα δεν υποφέρει ποτέ από στασιμότητα. Επιστρέφει σε προγενέστερες φάσεις ή πηγαίνει μπροστά. Το κακό της υπόθεσης αυτής, είναι πως για να πάει μπροστά πρέπει να γυρίσει πίσω. Στο σημείο αυτό πρέπει το υποκείμενο να πάρει την απόφαση -μέσω της θέλησης- για να προχωρήσει. Διαφορετικά μένει για πάντα πίσω. Κρατάμε λοιπόν, ως βαρόμετρο, τον παράγοντα 'θέληση'.
Τι γίνεται όμως όταν υπάρχει διάθεση για θέληση, όμως η θέληση αυτή καθαυτή λείπει ; Τότε μπαίνουμε σε μια άλλη σφαίρα, η οποία έχει να κάνει με την αποφασιστικότητα. Το κεφάλαιο αυτό είναι σχεδόν αυτονόητο. Καλύτερο θα ήταν να ελέγξουμε από που προκύπτει/πηγάζει όλο αυτό το πανηγύρι που αλυσοδένει την ύπαρξη. Μια γενικευμένη εκτίμηση θα μπορούσε να καταλογίσει όλα τα παραπάνω στην εγωιστική φύση, και στο 'ανικανοποίητο'. Η προσωπική μου εκτίμηση όμως, έχει να κάνει με ένα θέμα που έχει συζητηθεί παλιότερα στο παρόν ιστολόγιο και αφορά τους στόχους. Η οργανωμένη κοινωνία κρατάει πίσω το υποκείμενο θέτοντάς του όρια στους στόχους του. Οι υψηλοί στόχοι γίνονται πιο υψηλοί. Οι χαμηλοί στόχοι πραγματοποιούνται ευκολότερα, χάνοντας το νόημά τους.
Ένα υποκείμενο με υψηλούς στόχους, συνήθως απομακρύνεται βίαια από αυτούς λόγω συνθηκών. Είναι μαθηματικά σίγουρο πως θέτοντας έναν υψηλό στόχο δε βρίσκεσαι στη θέση να τον υλοποιήσεις ακόμα κι αν έχεις τις δεξιότητες να το καταφέρεις. Η αποτυχία αυτή φέρνει την απογοήτευση η οποία λειτουργεί ως ντόμινο με όλα τα προαναφερθέντα. Η απογοήτευση καταστρέφει τη θέληση. Φέρνει την παραίτηση και την αποστασιοποίηση από τον αρχικό στόχο. Εκεί λοιπόν έρχεται ένα ξέσπασμα, και το υποκείμενο αναλώνεται σε χαμηλούς στόχους, και καταλήγει να έρχεται σε ρήξη με τον εαυτό του. Το αδιέξοδο έχει έρθει και το κυκλικό σχήμα που περνάει πάντα μέσω της διάθεσης για θέληση, την ίδια τη θέληση και την απομάκρυνση από τη στασιμότητα, φαίνεται να είναι ένας φαύλος κύκλος δίχως ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Ουσιαστικές λύσεις όσο κι αν θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο, δεν υπάρχουν. Στον κόσμο αυτό δε θριαμβεύει η λογική. Κάποιοι θιασώτες της ξέρουν πολύ καλά πως οι παροδικές νίκες, δεν παύουν να είναι νίκες, όμως δεν παύουν να είναι και παροδικές. Στη σκακιέρα της καθημερινότητας όσο κι αν επιζητούμε να είμαστε ο βασιλιάς ή η βασίλισσα, βυθιζόμαστε στην πρώτη γραμμή με τα στρατιωτάκια. Ο Καμί θα το ονόμαζε αυτό "θρίαμβο του παραλόγου". Ο Κίρκεγκορ θα ζούσε μέσα σε αυτό. Εσύ μπορείς τουλάχιστον να το εννοήσεις ; Κι ας μη ζήσεις μέσα σε αυτό.
Δε θα διαφωνήσω σε πρώτη φάση. Δε θα μπορούσα να το κάνω όταν μπορώ χωρίς καμία επιφύλαξη να επιβεβαιώσω τη σιγουριά αυτών που εκφράζουν την παραπάνω άποψη. Όμως κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τη στασιμότητα που προκαλείται στο υποκείμενο και κατ'επέκταση στην ύπαρξή του. Για το πνεύμα δε θα μπορούσα να πω το ίδιο. Το πνεύμα, όταν βρίσκεται σε τέλμα δεν υποφέρει ποτέ από στασιμότητα. Επιστρέφει σε προγενέστερες φάσεις ή πηγαίνει μπροστά. Το κακό της υπόθεσης αυτής, είναι πως για να πάει μπροστά πρέπει να γυρίσει πίσω. Στο σημείο αυτό πρέπει το υποκείμενο να πάρει την απόφαση -μέσω της θέλησης- για να προχωρήσει. Διαφορετικά μένει για πάντα πίσω. Κρατάμε λοιπόν, ως βαρόμετρο, τον παράγοντα 'θέληση'.
Τι γίνεται όμως όταν υπάρχει διάθεση για θέληση, όμως η θέληση αυτή καθαυτή λείπει ; Τότε μπαίνουμε σε μια άλλη σφαίρα, η οποία έχει να κάνει με την αποφασιστικότητα. Το κεφάλαιο αυτό είναι σχεδόν αυτονόητο. Καλύτερο θα ήταν να ελέγξουμε από που προκύπτει/πηγάζει όλο αυτό το πανηγύρι που αλυσοδένει την ύπαρξη. Μια γενικευμένη εκτίμηση θα μπορούσε να καταλογίσει όλα τα παραπάνω στην εγωιστική φύση, και στο 'ανικανοποίητο'. Η προσωπική μου εκτίμηση όμως, έχει να κάνει με ένα θέμα που έχει συζητηθεί παλιότερα στο παρόν ιστολόγιο και αφορά τους στόχους. Η οργανωμένη κοινωνία κρατάει πίσω το υποκείμενο θέτοντάς του όρια στους στόχους του. Οι υψηλοί στόχοι γίνονται πιο υψηλοί. Οι χαμηλοί στόχοι πραγματοποιούνται ευκολότερα, χάνοντας το νόημά τους.
Ένα υποκείμενο με υψηλούς στόχους, συνήθως απομακρύνεται βίαια από αυτούς λόγω συνθηκών. Είναι μαθηματικά σίγουρο πως θέτοντας έναν υψηλό στόχο δε βρίσκεσαι στη θέση να τον υλοποιήσεις ακόμα κι αν έχεις τις δεξιότητες να το καταφέρεις. Η αποτυχία αυτή φέρνει την απογοήτευση η οποία λειτουργεί ως ντόμινο με όλα τα προαναφερθέντα. Η απογοήτευση καταστρέφει τη θέληση. Φέρνει την παραίτηση και την αποστασιοποίηση από τον αρχικό στόχο. Εκεί λοιπόν έρχεται ένα ξέσπασμα, και το υποκείμενο αναλώνεται σε χαμηλούς στόχους, και καταλήγει να έρχεται σε ρήξη με τον εαυτό του. Το αδιέξοδο έχει έρθει και το κυκλικό σχήμα που περνάει πάντα μέσω της διάθεσης για θέληση, την ίδια τη θέληση και την απομάκρυνση από τη στασιμότητα, φαίνεται να είναι ένας φαύλος κύκλος δίχως ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Ουσιαστικές λύσεις όσο κι αν θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο, δεν υπάρχουν. Στον κόσμο αυτό δε θριαμβεύει η λογική. Κάποιοι θιασώτες της ξέρουν πολύ καλά πως οι παροδικές νίκες, δεν παύουν να είναι νίκες, όμως δεν παύουν να είναι και παροδικές. Στη σκακιέρα της καθημερινότητας όσο κι αν επιζητούμε να είμαστε ο βασιλιάς ή η βασίλισσα, βυθιζόμαστε στην πρώτη γραμμή με τα στρατιωτάκια. Ο Καμί θα το ονόμαζε αυτό "θρίαμβο του παραλόγου". Ο Κίρκεγκορ θα ζούσε μέσα σε αυτό. Εσύ μπορείς τουλάχιστον να το εννοήσεις ; Κι ας μη ζήσεις μέσα σε αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου