ΧΧ

Ωραίες μέρες. Όλα σε μια αναστολή. Μάλλον, καταστολή. Είναι ωραίο να σταματάει ο υποχρεωτικός χρόνος και να βυθίζεσαι στο πεπερασμένο της επιλογής. Να κάνεις αυτό που πραγματικά θες, χωρίς τη δέσμευση του αύριο. Άλλωστε, οι ασχολίες που επιλέγουμε, πρέπει να μας δίνουν την ελευθερία να τις σταματάμε και να τις ξαναρχίζουμε όποτε θέλουμε. Να είμαστε εμείς οι κύριοι και αφέντες. Να μην περιοριζόμαστε. Να μην πιεζόμαστε.
Σε μια κοινωνία που τα χάπια είναι απαραίτητα, υπάρχουν μικρά παραθυράκια ευτυχίας. Ο καθένας επιλέγει αυτό που του ταιριάζει και τάσσεται. Το να είσαι ελεύθερος να το σταματήσεις, είναι προνόμιο, όμως όπως και να το κάνουμε δεν έχει γούστο. Αυτά που έχουν την ωραιότερη γεύση, είναι αυτά που αφήνουν στο στόμα λιπαρή γεύση και είναι βλαβερά. Έτσι πρέπει λοιπόν, να βιώνουμε τον κορεσμό της ευτυχίας και να είμαστε άμετροι, ως προς το πόσο θα ευχαριστηθούμε τη στιγμή που θα ξεφύγουμε.

Είμαστε δεμένοι πίσω από άρματα. Και σερνόμαστε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε πίσω με τίποτα. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ελευθερία στη ζωή. Να δεθείς μόνος σου σε ένα άρμα, του οποίου τα ξέφρενα άλογα, θα σταματήσουν να καλπάζουν όταν πεθάνουν.

Όλοι κάνουμε λάθη. Εσύ δεν έχεις κάνει λάθη στη ζωή σου ;

ΥΓ. Όλα καλά ρε. Όλα καλά.