Δεν έχω ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου. Θα ήθελα κάποτε να κάνω κάποια ταξίδια, σε μέρη που έχω σκεφτεί έντονα. Βέβαια οτιδήποτε άλλο προέκυπτε δε θα το απέρριπτα, απλά οπωσδήποτε θα ήθελα να μεταβώ σε μέρη που πέρα από την αντικειμενική ομορφιά τους, σημαίνουν ίσως κάτι παραπάνω από μια απλή επίσκεψη σε μια ξένη χώρα. Δυστυχώς δεν ξέρω αν είναι πρέπον να παίρνεις μια τέτοια απόφαση, για λόγους πέρα από τους προφανείς. Ίσως καμιά φορά η λογική να αναστέλλεται, και να επικρατεί η ιδέα, η κινητήριος δύναμη της σκέψης.
Αντιθέτως έχω γνωρίσει πολλά άτομα στη ζωή μου. Από πολλές χώρες, με διαφορετικές θρησκείες, πολιτικά ιδεώδη, στάσεις απέναντι στη ζωή. Άτομα ποικίλων ποιοτήτων και δυνατοτήτων. Εδώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να κάνω κάποια ευχή, γιατί είναι λάθος να πηγαίνεις κόντρα στη ζωή σου. Απλά θα επιθυμούσα να μην τους είχα γνωρίσει όλους. Θα επιθυμούσα να διέθετα ένα αισθητήριο, το οποίο θα με προειδοποιούσε για την χείριστη ποιότητα κάποιου. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο κάποιος, λόγω συγκυριών μπορεί να ονομάστηκε 'φίλος', και έτσι η απεμπόλησή του από τη ζωή σου, να είναι δυσκολότερη λόγω συναισθήματος. Δε θα μετάνιωνα για κάθε άτομο χαμηλής ποιότητας έχω γνωρίσει, γιατί η ζωή συν τοις άλλοις είναι ένα μακροχρόνιο σχολείο. Μετανιώνω όμως για κατά συρροήν λάθη. Και όπως έχουμε ξαναπεί, "το δις εξαμαρτείν.."
Η ζωή είναι πολύ μεγάλη και πολύ μικρή. Ο χωροχρόνος έχει μάζα, η οποία συστέλλεται και διαστέλλεται. Λογικό είναι επομένως να θεωρούμε κάτι πως κινείται αργά στον χρόνο ή κάτι άλλο πως κινείται γρήγορα. Φτάνοντας σε ένα σημείο ωρίμανσης, ξεκινάς να κάνεις μικρές μικρές ανασκοπήσεις στη ζωή σου. Συνήθως αυτές σταματάνε με μια ντροπιαστική ενέργεια που θα ήθελες να ξεχάσεις. Όπως και να'χει, η μετάνοια εμπεριέχεται σίγουρα μέσα σε κάθε αναδρομή στο παρελθόν. Μετανιώνεις για πολλές πράξεις, και τότε έρχεται ο βαρύς πέλεκυς. Συνειδητοποιείς πως σκορπάς τη ζωή σου, σε ευτελή και ανούσια πράγματα. Σκορπάς τον εαυτό σου, που είναι φθαρτός και ατυχώς ζει. (Κάποιος θα μπορούσε να πει 'ευτυχώς'. Θεωρώ πως το αντίθετο της ατυχίας είναι η ανάγκη.) Η ζωή είναι μικρή και μάταιη. Η ματαιότητα θέλει καλοπέραση. Όχι μια καλοπέραση που βασίζεται στη διασκέδαση. Μια καλοπέραση που σε συντριπτικό ποσοστό, έχει ως θεμέλιο την ψυχαγωγία και την εξέλιξη (σημ. όπου εξέλιξη=πρόοδος). Όλη αυτή η πλάση, εμπεριέχει πληροφορίες/γνώσεις, που είναι κρίμα να μένουν ανεκμετάλλευτες. Η ατομική πρόοδος, λοιπόν, χρειάζεται να βασιστεί στη γνώση. Τελικά αυτό μένει. Να γνωρίζεις κάτι τόσο καλά, ώστε να μπορείς να το μεταβιβάσεις χωρίς χαθεί τίποτα από την αρχέγονη προέλευσή του.
Αντιθέτως έχω γνωρίσει πολλά άτομα στη ζωή μου. Από πολλές χώρες, με διαφορετικές θρησκείες, πολιτικά ιδεώδη, στάσεις απέναντι στη ζωή. Άτομα ποικίλων ποιοτήτων και δυνατοτήτων. Εδώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να κάνω κάποια ευχή, γιατί είναι λάθος να πηγαίνεις κόντρα στη ζωή σου. Απλά θα επιθυμούσα να μην τους είχα γνωρίσει όλους. Θα επιθυμούσα να διέθετα ένα αισθητήριο, το οποίο θα με προειδοποιούσε για την χείριστη ποιότητα κάποιου. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο κάποιος, λόγω συγκυριών μπορεί να ονομάστηκε 'φίλος', και έτσι η απεμπόλησή του από τη ζωή σου, να είναι δυσκολότερη λόγω συναισθήματος. Δε θα μετάνιωνα για κάθε άτομο χαμηλής ποιότητας έχω γνωρίσει, γιατί η ζωή συν τοις άλλοις είναι ένα μακροχρόνιο σχολείο. Μετανιώνω όμως για κατά συρροήν λάθη. Και όπως έχουμε ξαναπεί, "το δις εξαμαρτείν.."
Η ζωή είναι πολύ μεγάλη και πολύ μικρή. Ο χωροχρόνος έχει μάζα, η οποία συστέλλεται και διαστέλλεται. Λογικό είναι επομένως να θεωρούμε κάτι πως κινείται αργά στον χρόνο ή κάτι άλλο πως κινείται γρήγορα. Φτάνοντας σε ένα σημείο ωρίμανσης, ξεκινάς να κάνεις μικρές μικρές ανασκοπήσεις στη ζωή σου. Συνήθως αυτές σταματάνε με μια ντροπιαστική ενέργεια που θα ήθελες να ξεχάσεις. Όπως και να'χει, η μετάνοια εμπεριέχεται σίγουρα μέσα σε κάθε αναδρομή στο παρελθόν. Μετανιώνεις για πολλές πράξεις, και τότε έρχεται ο βαρύς πέλεκυς. Συνειδητοποιείς πως σκορπάς τη ζωή σου, σε ευτελή και ανούσια πράγματα. Σκορπάς τον εαυτό σου, που είναι φθαρτός και ατυχώς ζει. (Κάποιος θα μπορούσε να πει 'ευτυχώς'. Θεωρώ πως το αντίθετο της ατυχίας είναι η ανάγκη.) Η ζωή είναι μικρή και μάταιη. Η ματαιότητα θέλει καλοπέραση. Όχι μια καλοπέραση που βασίζεται στη διασκέδαση. Μια καλοπέραση που σε συντριπτικό ποσοστό, έχει ως θεμέλιο την ψυχαγωγία και την εξέλιξη (σημ. όπου εξέλιξη=πρόοδος). Όλη αυτή η πλάση, εμπεριέχει πληροφορίες/γνώσεις, που είναι κρίμα να μένουν ανεκμετάλλευτες. Η ατομική πρόοδος, λοιπόν, χρειάζεται να βασιστεί στη γνώση. Τελικά αυτό μένει. Να γνωρίζεις κάτι τόσο καλά, ώστε να μπορείς να το μεταβιβάσεις χωρίς χαθεί τίποτα από την αρχέγονη προέλευσή του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου