Κάποτε έπεσα πάνω σε αυτό:
"Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, παιδιά, φίλες και φίλοι της παρούσας κοινότητας σας χαιρετώ
Επειδή δυστυχώς δεν βρήκα απάντηση μέσα στο διαδίκτυο για αυτό που με απασχολεί, θέλω να ρωτήσω από το βήμα αυτό με την πεποίθηση να βρω απαντήσεις στην απορία μου.
Τα τελευταία χρόνια, κι αφού πέρασα ένα πολύ δυνατό επεισόδιο και πρόβλημα ψυχικής υγιεινής (παρανοειδή σχιζοφρένεια), την αποκατάσταση της εσωτερικής μου υγείας διαδέχτηκε μία κατάσταση πλήρους απάθειας. Με άλλα λόγια, κι ενώ όλα τα συμπτώματα και οι παθογενείς εκδηλώσεις της ψύχωσης που βίωσα υποχώρησαν και εξαφανίστηκαν, μία νέα κατάσταση εκδηλώθηκε η οποία χαρακτηρίζεται ως πλήρης απουσίας εσωτερικής-ψυχικής κίνησης. Την ψυχή μου τίποτε δεν την ελκύει κι ως αποτέλεσμα είναι η πλήρης ατονία όλων των εσωτερικών-ψυχικών μου δυνάμεων και ενεργειών. Η θέληση, δηλαδή, η βούληση, το ενδιαφέρον, η σκέψη και άλλα, δεν κατευθύνονται και δεν λειτουργούν προς κάποιον σκοπό, επιδιώξη ή όραμα. Νιώθω πως η ζωή δεν έχει πλέον απολύτως τίποτε να μου προσφέρει.
Στο σημείο αυτό συνίσταται η απορία μου. Πως ονομάζεται ή σε τι είδους ψυχικής ασθένειας περιήλθα;;; Είναι κατάθλιψη;;; Μανιοκατάθλιψη;;; Διπολική διαταραχή;;; Μελαγχολία;;; Ένα άλλο είδος παράνοιας και σχιζοφρένειας;;; Κάποιο άλλο είδος ψύχωσης;;;
Θα ήθελα την γνώμη όσων γνωρίζουν αλλά κι εκείνων που δίχως να γνωρίζουν αντιλαμβάνονται με κάποιον τρόπο την κατάσταση.
Σας ευχαριστώ."
Πρόκειται για μια ανάρτηση μέλους ενός φόρουμ, ασχολούμενο με υποστήριξη ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα. Για να προδώσω την πηγή μου, και να μην υπάρξει θέμα με το παρόν απόσπασμα πρόκειται για το e-psychology.gr
Σε ένα τυπικό καθημερινό σερφάρισμα, ανάμεσα στα θέματα που έψαξα ήταν κάποιες ψυχοπαθολογικές παθήσεις. Στη διαδικασία αναζήτησης ελληνικών πηγών, βρέθηκα μπροστά σε αυτό το φόρουμ, και ομολογουμένως άρχισα μανιωδώς να διαβάζω καταστάσεις ανθρώπων, που κατέθεταν τον πόνο τους, συζητούσαν για τα φάρμακά τους, και έδιναν κουράγιο ο ένας στον άλλον, αλλά και συμβουλές από τους γιατρούς τους, προσπαθώντας να βρουν μια χρυσή τομή στα κατά φαντασίαν προβλήματα που οι περισσότεροι αντιμετώπιζαν. Σαφώς κάποιες περιπτώσεις φαίνονταν πραγματικά ψεύτικες, αλλά κάποιες άλλες, ειδικά δε όταν έφταναν στο σημείο εξιστόρησης της συνταγογράφησης και της διαδικασίας φαρμακοληψίας δεν άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης.
Η απάθεια πρόκειται για μια παθογένεια. Μια παθογόνα κατάσταση κατά την οποία το άτομο δε λαμβάνει κανένα ερέθισμα, δε δημιουργεί, δεν επηρεάζεται θετικά ή αρνητικά από καταστάσεις. Πέρα όμως από κάθε παθογένεια υπάρχει και η ηλιαχτίδα. Μια ηλιαχτίδα συνείδησης που μέσα σε αυτό το χάος, εξυψώνει μια παθογόνα έννοια, σε ανθρώπινη αξία. Η συνειδητή απάθεια μεταφράζεται με την ολοκλήρωση των συναισθημάτων. Όταν κάτι βρίσκεται σε μια σταθερή πορεία, με μια σταθερή ταχύτητα, δε διαφέρει σε τίποτα από κάτι ακίνητο (πρώτος νόμος Νεύτωνα). Όταν βιώνεις τη χαρά και τη λύπη, χωρίς εξάρσεις, σε οριζόντια μορφή στα πλαίσια του λογικού, τότε και να μη βιώνεις τα προαναφερθέντα συναισθήματα είναι το ένα και το αυτό.
Δεν είναι κακία. Δεν είναι χαιρέκακο συναίσθημα ή παθογένεια. Είναι η ολοκλήρωση της εκδήλωσης συναισθημάτων. Το καλύτερο σου γέλιο, συνέβη και πέρασε. Δε θα ξαναέρθει. Το επόμενο θα είναι μια τρυφηλή σπατάλη σε έναν φτωχό βίο. Η μεγαλύτερη στεναχώρια της ζωής σου, πέρασε. Θα έρθουν ενδεχομένως μεγαλύτερες, όμως αν συνηθίσεις στην αντιμετώπιση των κυμάτων με απάθεια, τότε αναπτύσσονται νέες άμυνες. Ψυχραιμία, σύνεση, σωφροσύνη. Γίνεσαι καλύτερος ναυτικός και τα κύματα φαίνονται ανεπαίσθητα ρεύματα πάνω στη θάλασσα.
Η απάθεια είναι η απόδειξη πως τα συναισθήματα είναι όλα ίσα. Τίποτα ποιοτικά ή ποσοτικά ανώτερο. Μέσα στον άνθρωπο εκφράζονται αναμεμειγμένα, όμως όταν ο τελευταίος βρίσκεται σε καθεστώς απάθειας, τότε είναι σαν να ενσαρκώνει όλα αυτά, σε μία έκφανσή του. Μια νιρβάνα αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε θεολογικά. Έναν έρωτα αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε φιλοσοφικά.
Ο κύριος του φόρουμ αυτού δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του.Συνοψίζοντας δεν ξέρω πως μπορεί να είχε το όλο αυτό μέσα στο μυαλό του. Αν βρισκόταν σε σύγχυση ή αν όντως το ζούσε καθημερινά. Η παραπάνω έκθεση είναι μια πειραματική ανάλυση που εκπροσωπεί ιδεώδη του γράφοντος όχι όμως στο απόλυτο. Ας ληφθεί καλύτερα υπόψιν από τον αναγνώστη, πως ενίοτε το ιστολόγιο φιλοξενεί την υπεράσπιση μιας κατά τ'άλλα "κακής" έννοιας, ανάμεσα στις αναρτήσεις του. Άλλωστε ίσως αυτό να έχει το περισσότερο γούστο. Να υπερασπίζεσαι κάτι χωρίς να το υποστηρίζεις. Αν το κάνεις επιμελώς και με μεράκι, μπορεί τελικά να το ενστερνιστείς.
ΥΓ. Θύμισε μου..
"Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, παιδιά, φίλες και φίλοι της παρούσας κοινότητας σας χαιρετώ
Επειδή δυστυχώς δεν βρήκα απάντηση μέσα στο διαδίκτυο για αυτό που με απασχολεί, θέλω να ρωτήσω από το βήμα αυτό με την πεποίθηση να βρω απαντήσεις στην απορία μου.
Τα τελευταία χρόνια, κι αφού πέρασα ένα πολύ δυνατό επεισόδιο και πρόβλημα ψυχικής υγιεινής (παρανοειδή σχιζοφρένεια), την αποκατάσταση της εσωτερικής μου υγείας διαδέχτηκε μία κατάσταση πλήρους απάθειας. Με άλλα λόγια, κι ενώ όλα τα συμπτώματα και οι παθογενείς εκδηλώσεις της ψύχωσης που βίωσα υποχώρησαν και εξαφανίστηκαν, μία νέα κατάσταση εκδηλώθηκε η οποία χαρακτηρίζεται ως πλήρης απουσίας εσωτερικής-ψυχικής κίνησης. Την ψυχή μου τίποτε δεν την ελκύει κι ως αποτέλεσμα είναι η πλήρης ατονία όλων των εσωτερικών-ψυχικών μου δυνάμεων και ενεργειών. Η θέληση, δηλαδή, η βούληση, το ενδιαφέρον, η σκέψη και άλλα, δεν κατευθύνονται και δεν λειτουργούν προς κάποιον σκοπό, επιδιώξη ή όραμα. Νιώθω πως η ζωή δεν έχει πλέον απολύτως τίποτε να μου προσφέρει.
Στο σημείο αυτό συνίσταται η απορία μου. Πως ονομάζεται ή σε τι είδους ψυχικής ασθένειας περιήλθα;;; Είναι κατάθλιψη;;; Μανιοκατάθλιψη;;; Διπολική διαταραχή;;; Μελαγχολία;;; Ένα άλλο είδος παράνοιας και σχιζοφρένειας;;; Κάποιο άλλο είδος ψύχωσης;;;
Θα ήθελα την γνώμη όσων γνωρίζουν αλλά κι εκείνων που δίχως να γνωρίζουν αντιλαμβάνονται με κάποιον τρόπο την κατάσταση.
Σας ευχαριστώ."
Πρόκειται για μια ανάρτηση μέλους ενός φόρουμ, ασχολούμενο με υποστήριξη ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα. Για να προδώσω την πηγή μου, και να μην υπάρξει θέμα με το παρόν απόσπασμα πρόκειται για το e-psychology.gr
Σε ένα τυπικό καθημερινό σερφάρισμα, ανάμεσα στα θέματα που έψαξα ήταν κάποιες ψυχοπαθολογικές παθήσεις. Στη διαδικασία αναζήτησης ελληνικών πηγών, βρέθηκα μπροστά σε αυτό το φόρουμ, και ομολογουμένως άρχισα μανιωδώς να διαβάζω καταστάσεις ανθρώπων, που κατέθεταν τον πόνο τους, συζητούσαν για τα φάρμακά τους, και έδιναν κουράγιο ο ένας στον άλλον, αλλά και συμβουλές από τους γιατρούς τους, προσπαθώντας να βρουν μια χρυσή τομή στα κατά φαντασίαν προβλήματα που οι περισσότεροι αντιμετώπιζαν. Σαφώς κάποιες περιπτώσεις φαίνονταν πραγματικά ψεύτικες, αλλά κάποιες άλλες, ειδικά δε όταν έφταναν στο σημείο εξιστόρησης της συνταγογράφησης και της διαδικασίας φαρμακοληψίας δεν άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης.
Η απάθεια πρόκειται για μια παθογένεια. Μια παθογόνα κατάσταση κατά την οποία το άτομο δε λαμβάνει κανένα ερέθισμα, δε δημιουργεί, δεν επηρεάζεται θετικά ή αρνητικά από καταστάσεις. Πέρα όμως από κάθε παθογένεια υπάρχει και η ηλιαχτίδα. Μια ηλιαχτίδα συνείδησης που μέσα σε αυτό το χάος, εξυψώνει μια παθογόνα έννοια, σε ανθρώπινη αξία. Η συνειδητή απάθεια μεταφράζεται με την ολοκλήρωση των συναισθημάτων. Όταν κάτι βρίσκεται σε μια σταθερή πορεία, με μια σταθερή ταχύτητα, δε διαφέρει σε τίποτα από κάτι ακίνητο (πρώτος νόμος Νεύτωνα). Όταν βιώνεις τη χαρά και τη λύπη, χωρίς εξάρσεις, σε οριζόντια μορφή στα πλαίσια του λογικού, τότε και να μη βιώνεις τα προαναφερθέντα συναισθήματα είναι το ένα και το αυτό.
Δεν είναι κακία. Δεν είναι χαιρέκακο συναίσθημα ή παθογένεια. Είναι η ολοκλήρωση της εκδήλωσης συναισθημάτων. Το καλύτερο σου γέλιο, συνέβη και πέρασε. Δε θα ξαναέρθει. Το επόμενο θα είναι μια τρυφηλή σπατάλη σε έναν φτωχό βίο. Η μεγαλύτερη στεναχώρια της ζωής σου, πέρασε. Θα έρθουν ενδεχομένως μεγαλύτερες, όμως αν συνηθίσεις στην αντιμετώπιση των κυμάτων με απάθεια, τότε αναπτύσσονται νέες άμυνες. Ψυχραιμία, σύνεση, σωφροσύνη. Γίνεσαι καλύτερος ναυτικός και τα κύματα φαίνονται ανεπαίσθητα ρεύματα πάνω στη θάλασσα.
Η απάθεια είναι η απόδειξη πως τα συναισθήματα είναι όλα ίσα. Τίποτα ποιοτικά ή ποσοτικά ανώτερο. Μέσα στον άνθρωπο εκφράζονται αναμεμειγμένα, όμως όταν ο τελευταίος βρίσκεται σε καθεστώς απάθειας, τότε είναι σαν να ενσαρκώνει όλα αυτά, σε μία έκφανσή του. Μια νιρβάνα αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε θεολογικά. Έναν έρωτα αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε φιλοσοφικά.
Ο κύριος του φόρουμ αυτού δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του.Συνοψίζοντας δεν ξέρω πως μπορεί να είχε το όλο αυτό μέσα στο μυαλό του. Αν βρισκόταν σε σύγχυση ή αν όντως το ζούσε καθημερινά. Η παραπάνω έκθεση είναι μια πειραματική ανάλυση που εκπροσωπεί ιδεώδη του γράφοντος όχι όμως στο απόλυτο. Ας ληφθεί καλύτερα υπόψιν από τον αναγνώστη, πως ενίοτε το ιστολόγιο φιλοξενεί την υπεράσπιση μιας κατά τ'άλλα "κακής" έννοιας, ανάμεσα στις αναρτήσεις του. Άλλωστε ίσως αυτό να έχει το περισσότερο γούστο. Να υπερασπίζεσαι κάτι χωρίς να το υποστηρίζεις. Αν το κάνεις επιμελώς και με μεράκι, μπορεί τελικά να το ενστερνιστείς.
ΥΓ. Θύμισε μου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου