1995

Είναι αυτό το συναίσθημα που εκεί που αιωρείσαι  πέφτεις και πέφτεις και πέφτεις και πέφτεις, περνάς από σύννεφα, βρέχεσαι, σε χτυπάνε αστραπές, τα αφτιά σου μπουκώνουν, ματώνουν μύτες και μάτια, μπαίνεις στην ατμόσφαιρα, χτυπάς σε μεταναστευτικά σμήνη πτηνών, σε αετούς, παρακάτω σε δεκαοχτούρες, σπουργίτια..

Ώσπου εκεί που τα πέρασες όλα και παραμένεις τουλάχιστον ζωντανός βρίσκεις το έδαφος.

---^----^----^-----^----^--^--^--^-^________________________

Και πεθαίνεις.

Σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η προσγείωση.

Τwitter

Το Λεμόνι εκπέμπει πλέον και στο twitter

https://twitter.com/ksek_lemoni

Μεγάλη κουραστική ανάρτηση

Έπειτα από χρόνια είδα μια ταινία την οποία πάντοτε είχα στο τοπ 10 του μυαλού μου. Ποτέ όμως από τότε που άρχισα να πλάθω τη σημερινή μου ιδιοσυγκρασία δεν μπήκα στον κόπο να την ξαναδώ. Έφτασε βέβαια η κατάλληλη στιγμή, -σημασία έχει το timing- που την ξαναείδα με νέα μάτια. Έβγαλα συμπεράσματα και αντιλήφθηκα πως πλημμυρίζεται από ατάκες, που πραγματικά είναι άξιες σχολιασμού. Πρόκειται για το Taxi Driver του Μάρτιν Σκορσέζε. Πρωταγωνιστής ο Travis Bickle που ενσαρκώνεται από τον Robert DeNiro, σε έναν από τους πρώτους του ρόλους που τον απογείωσαν. Είμαστε στο 1976.
Και πεταγόμαστε ως εκ δια μαγείας στο 2013. Πολλά χρόνια αργότερα θα μπορούσε κανείς να πει, αν και κάτι τέτοιο έγκειται καθαρά στο πως το βλέπεις. Για κάποιους τα δισεκατομμύρια που ζει η Γη είναι ένα μέγεθος βάσει του οποίου θεωρούν την πεντηκονταετία μια τρίχα, ενώ άλλοι δεν αντέχουν για δύο ώρες μόνοι τους. Παρόλ'αυτά η άποψη πως ο χρόνος είναι σχετικός ενώ ισχύει, σε κάποια πράγματα μπορούμε να πούμε πως σταματά δυσάρεστα, σε σημείο που αναρωτιέσαι πως γίνεται μετά από 37 ολόκληρα χρόνια ο Travis Bickle να σου χτυπάει την πόρτα.
Κι όμως η μοναξιά, και ο αποκλεισμός από τη ζωή είναι κάτι τόσο διαχρονικό, που είτε στη Νέα Υόρκη είτε στην Αθήνα, χτυπούν αναπάντεχα σαν μια βροχή στα μέσα του Αυγούστου. Συναισθήματα, ή καλύτερα, καταστάσεις, που επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αρχίζεις να αντιμετωπίζεις τον κόσμο που σε περιβάλει. Καταστάσεις που σε οδηγούν σε κατάρρευση ή συγκρότηση του είναι σου. You're only as healthy as you feel. Έτσι λέει ο Travis γράφοντας στο ημερολόγιό του. Σίγουρα η κατάρρευση έρχεται εκ των έσω.
Αυτή είναι η στιγμή που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι πως σιγά σιγά φτάνεις στον πάτο. Και όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις τότε είσαι έτοιμος να τα κερδίσεις όλα. Ωραίο μήνυμα που περνάει το Fight Club. Μια μεταγενέστερη ταινία σε ανοιχτό διάλογο με τον Ταξιτζή. Επανερχόμενοι λοιπόν, βλέπουμε πως η απόλυτη συνειδητοποίηση της δεινής θέσης σε οδηγεί σε μια περιφρόνηση για οτιδήποτε κακό μπορεί να προκύψει. Η νύχτα είναι μονόδρομος. Όταν οι άλλοι κοιμούνται εσύ δημιουργείς. Τι δημιουργείς ; Τίποτα. Αρχίζεις την προσπάθειά σου ώστε να γίνεις ένας απλός άνθρωπος και να χαθείς μέσα στο πλήθος. Και ποιος βοηθά σε αυτό ; Η νύχτα. Ο μόνος αρωγός στο να βγεις από τον εαυτό σου και να βρεις τον εαυτό σου. All the animals come out at night - whores, skunk pussies, buggers, queens, fairies, dopers, junkies, sick, venal. Someday a real rain will come and wash all this scum off the streets. Πόσο δίκιο. Ο ζωολογικός κήπος σε όλο του το μεγαλείο.
Το σύνδρομο της μοναξιάς δεν φεύγει. Γεννιέσαι με αυτό. Ζεις και πεθαίνεις με αυτό. Καμιά φορά προκύπτουν καταστάσεις στις οποίες δοξάζεις τον Θεό που σου το έδιωξε από πάνω σου και σε έκανε να νιώθεις και εσύ σημαντικός για κάποιον. Είναι όμως μια ψευδαίσθηση γιατί όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Πάλι θα μείνεις μόνος σου και θα παλεύεις με το μοναχικότερο συναίσθημα επί γης. Το συναίσθημα της απέραντης μοναξιάς του είναι σου. Τα ενωμένα χέρια χωρίζουν μπροστά στο γκρεμό. Ασυνείδητα. Και πάλι είσαι μόνος σου. Εσύ και το κενό. Loneliness has followed me my whole life. Everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man... June 8th. My life has taken another turn again. The days can go on with regularity over and over, one day indistinguishable from the next. A long continuous chain. Then suddenly, there is a change. Η προαναφερθείσα αλλαγή. Το όνειρο που χάνεται από το επίμονο ξυπνητήρι. Τι ψευδαίσθηση...
Κάποια στιγμή πρέπει να το πολεμήσεις. Όχι ότι θα αλλάξεις κάτι, αλλά να απασχολήσεις το μυαλό σου καλλιεργώντας του νέες ψευδαισθήσεις. Να υποπέσεις σε νέα λάθη, τα οποία μοιραία πάλι θα σε οδηγήσουν στο μονόδρομο της μοναξιάς. Γιατί εδώ που τα λέμε, εσύ φταις και ο χαρακτήρας σου που δε βγαίνεις από τη δίνη του εγώ σου. Έτσι βρίσκεις μια δουλειά. Μια δουλειά που σου δίνει λεφτά, σου ταιριάζει ή όχι. Σε απασχολεί. Δουλεύεις ή παράγεις έργο; Καμιά σημασία. Γεμίζει τις μέρες σου, τα βράδια σου. Χάνεσαι σε αυτή. Όπως επισημαίνει ο Τravis. You get a job. You become the job. Δε δουλεύεις για να ζεις. Ζεις για να δουλεύεις.
Πείθεσαι και συνειδητοποιείς πως ο κακός σου χαρακτήρας τελικά είναι υπαίτιος για όλα. Νιώθεις βρώμικος άσχετα αν κάνεις μπάνιο κάθε μέρα. Νιώθεις άξεστος άσχετα με το αν σπουδάζεις ή είσαι πολυπράγμων. Νιώθεις ατζαμής άσχετα με το αν τα χέρια σου ξέρουν τι κάνουν, σε απόλυτη συνάρτηση με το μυαλό σου. Η συνειδητοποίηση του μονόδρομου έφτασε. Σου χτυπάει το κουδούνι σαν έναν όμορφο κύριο του Αγίου Βαλεντίνου που αφήνει λουλούδια στην πανέμορφη δεσποινίδα που ενώ ξέρει από ποιον είναι, διαβάζει την κάρτα για να ικανοποίησει τις κρυφές της ελπίδες πως τα έστειλε ο εραστής της. Now I see this clearly. My whole life is pointed in one direction. There never has been a choice for me. Όχι φίλε. Είχες ευκαιρίες. Απλά αφού άρμεξες 100 πρόβατα, μια αδικαιολόγητη μανία σε έκανε να χύσεις την καρδάρα.
Παρ'το χαμπάρι ρε! Δεν υπάρχει επιστροφή. Εκτός κι αν η μοναδική σου ευκαιρία να το αλλάξεις αυτό σου δώσει περιθώριο για μια δεύτερη προσπάθεια. Θα τα καταφέρεις; Ή για άλλη μια φορά θα βγάλεις τον χειρότερο δυνατό εαυτό σου ; Ποιος ξέρει ; Εσύ πάντως ξέρεις πως είσαι γεννημένος για τα λίγα. Αν μπορούσες να έχεις τα πολλά θα είχε φροντίσει ο Θεός να σε βάλει από νωρίς στο τριπάκι των ευνοϊκών συγκυριών. Let me tell you something. You're in a hell, and you're gonna die in a hell, just like the rest of 'em! 

ΥΓ. Μεγάλη ανάρτηση, βαρετή και κουραστική για όλους όσους διαβάζουν αυτό το blog. Δυστυχώς για σένα αναγνώστη, καμιά φορά πρέπει να βγάζω από μέσα μου το πως νιώθω.
ΥΓ2. Άραγε να σώζεται η κατάσταση ; Πλέον όχι. Μονόδρομος οι κακές επιλογές. Όταν χάνεις κάτι τότε το εκτιμάς. 4 μήνες και 13 μέρες αισίως.

Το πρόβλημα με τη Μούσα

Είναι καιρός που η Μούσα μου κάτι έχει πάθει.
Δεν κάθεται στα γόνατά μου γελαστή.
Βαριέται, μου καταλογίζει λάθη
ασυγχώρητα, εμένα που από το σινάφι
με είχε τον πιο θερμό εραστή.

Αυτή που πριν χάιδευε τα μαλλιά μου
με μυρωμένα δάχτυλα, μου μιλά
με ήχους που δεν θυμίζουν μελωδία πιάνου
– καρφώνονται σαν βέλη Ινδιάνων
εκεί που κάποτε άφηναν τριαντάφυλλα.

Αισθάνομαι πως κάποιες την έχουν ζαλίσει
με σχόλια κάθε άλλο παρά λυρικά
–μισόλογα για μένα– που την έχουν πείσει
πως θα ’ταν για τους δυο μας μια λύση
να πάψει να με βλέπει ερωτικά

– να συναντιόμαστε σαν δυο καλοί φίλοι,
αγαπημένοι, με κοινά ενδιαφέροντα,
λεπτά ( πάνω απ’ το άρρεν και το θήλυ ),
μιλώντας για το πνεύμα, όχι την ύλη,
και, κάποτε, για τον έρωτα.

Νιώθω πως δεν θ’ αργήσει να με ξεχάσει,
ότι σε λίγο θα μου τα κόψει κι αυτά,
αφού έχει αρχίσει να με λέει Θανάση,
αυτή που ώς τώρα μου είχε πλάσει
τα πιο τρυφερά υποκοριστικά.

-Νάσος Βαγενάς

Εκποίηση των ελληνικών νήσων και νησίδων

Eκποίηση των νήσων και νησίδων των Ελληνικών θαλασσών

Παναγιώτης Ήφαιστος www.ifestosedu.gr
Περιεχόμενα: 1. Έγκλημα άνευ λόγου και αιτίας και για ασήμαντο αφορμή . 2. Χαιρέκακα ξένα «ανθρωποειδή» προ των πυλών . 3. Νήσος Φλέβες: Όαση στην αυλή εκατομμυρίων κατοίκων της Αττικής. 4. Πολιτειακή νομιμότητα, δημόσιο συμφέρον και η Ελληνική Δικαιοσύνη.
1. Έγκλημα άνευ λόγου και αιτίας και για ασήμαντο αφορμή
Η αναγγελθείσα εκποίηση των νήσων και νησίδων των Ελληνικών θαλασσών με μεταμφίεση τη δήθεν την «αξιοποίησή τους» είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης πολιτικοπνευματικής κρίσης. Συμβολίζει μια απελπιστικά διαστρεβλωμένη και λανθασμένη αντίληψη ως προς το τι είναι οικονομική ανάπτυξη και περιφρονεί πάγιες παραδοχές για το πώς συνδέονται τα δημόσια αγαθά με τους πολίτες, την ευημερία τους, το περιβάλλον τους, την αξιοπρέπειά τους, τις κοσμοθεωρίες τους, τη δημοκρατία τους και την πολιτική τους ελευθερία. Είναι επίσης απελπιστικά ανορθολογική όσον αφορά τους τρόπους αντιμετώπισης της συντρέχουσας χρηματοοικονομικής κρίσης.Είναι μια στάση αξιοθρήνητα κοντόφθαλμη και μικροπρεπής: Τη στιγμή που το (ίδιο) πολιτικό προσωπικό λόγω λαθών, παραλείψεων και σπαρακτικής διαπραγματευτικής ανικανότητας προκαλεί απώλεια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ θα σωθούμε, περίπου μας λένε, εάν με την εσπευσμένη και εξευτελιστική εκποίηση των ιερών μας τοπίων επενδυθούν μερικά εκατομμύρια ευρώ από τούρκους ή γερμανούς χρηματιστές και κερδοσκόπους. Με μια λέξη: η εκποίηση των δημόσιων αγαθών μας είναι πράξη που ενσαρκώνει παραδοχές ιδιωτείας και υποδηλώνει μια άκρως επικίνδυνη πολιτική ανικανότητα. Η θάλασσά μας και οι απείρου φυσικού κάλλους και πάμπλουτης χλωρίδας νήσοι, νησίδες και βραχονησίδες δεν προσφέρονται για ξεπούλημα στους ιδιώτες. Είναι αθάνατα συλλογικά αγαθά και μια απόφαση εκποίησής τους είναι βέβηλη, παράλογη και ανορθολογική. Τα ιερά αυτά θαλάσσια τοπία συνδέουν πνευματικά, ψυχικά και υλικά τους σημερινούς ζωντανούς Έλληνες με τους νεκρούς τους και με τις μελλοντικές γενιές τους. Το ξεπούλημά τους θα είναι ένα ανθρωπολογικό, οικολογικό και περιβαλλοντολογικό έγκλημα. Όπως και με πολλά άλλα δημόσια αγαθά της Ελληνικής επικράτειας, οι θάλασσές μας, τα νησιά της και οι πανταχόθεν διάσπαρτοι νήσοι, νησίδες και οι βραχονησίδες συνδέονται με τον τρόπο ζωής μας και με το ιστορικό μας γίγνεσθαι. Συνδέονται με μακραίωνες εθνικές μνήμες, με αγώνες ελευθερίας, με τη γεωπολιτισμική μας υπόσταση, με την ασφάλειά μας, με τους πλουτοπαραγωγικούς μας πόρους, με τη μακραίωνη λαϊκή εξύμνηση των μοναδικών αθάνατων φυσικών τοπίων και του πολιτισμικού τους παρελθόντος και με τις πατροπαράδοτες παραδόσεις τους. Επί χιλιετίες κανένας δεν καταπάτησε αυτά τα ιερά τοπία, αυτά τα θαύματα της φύσης. Τώρα απλώνονται βέβηλα χέρια. Αντί ρηξικέλευθων αποφάσεων αντιμετώπισης της κερδοσκοπικής επίθεσης των τελευταίων ετών –και να θυμίσω ότι πλήττει και άλλα κράτη τα οποία την αντιμετωπίζουν διαφορετικά– και αντί εμπνευσμένων ηγετικών στάσεων που συσπειρώνουν τους πολίτες και διασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή, η επίπλαστη σημερινή διακυβέρνηση μετατρέπεται σε επικίνδυνο εντολοδόχο πολιτικά ανεξέλεγκτων τεχνοκρατών και αδιαφανών ξένων συμφερόντων. Γίνονται έρμαιο, επιπλέον, των καταστροφικών ηγεμονικών στρατηγικών των πολιτικά αδιόρθωτων ισχυρών κρατών της Ευρώπης. Χωρίς πολιτικούς σκοπούς, χωρίς όραμα, χωρίς κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους, χωρίς ορθολογιστικό σχέδιο αντιστροφής της ύφεσης και οικονομικής ανάπτυξης και τρομοκρατημένα από την επερχόμενη θύελλα λόγω απανωτών λαθών τους, τα μέλη της σημερινής επίπλαστης διακυβέρνησης κατάντησαν να θέλουν να ξεπουλήσουν ό,τι ιερότερο διαθέτουμε. Εξανέμισαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε μερικούς μήνες και θα «σώσουν την Ελλάδα», μας λένε, με τα ψίχουλα του ξεπουλήματος των ιερών μας τοπίων. Χάθηκε κάθε μέτρο, κάθε λογική, κάθε ορθολογισμός. Αν στο όνομα μιας τέτοιας ψευδεπίγραφης και φτηνής δικαιολογίας περί οικονομικής ανάπτυξης ξεπουληθούν τα δημόσια αγαθά μας θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι αποτελεί την ισχυρότερη απόδειξη πως η πλήρης εκμηδένισή μας κοντεύει. Αντί οι νησίδες μας να είναι διασφαλισμένες επτασφράγιστα κατά της ιδιωτείας και η πολιτεία να βεβαιώνει ότι υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στους Έλληνες πολίτες, η παρούσα διακυβέρνηση μεθοδεύει την αρπαγή τους και την παντοτινή εκποίησή τους. Το κοινωνικό κόστος θα είναι γιγαντιαίο ενώ σε κάθε περίπτωση το οικονομικό όφελος μηδενικό. Η μιζέρια των δικαιολογιών περί «οικονομικής ανάπτυξης» είναι κυριολεκτικά αξιοθρήνητη. Είναι θλιβερό να ακούει κανείς αστείες θέσεις που επιχειρούν να εκλογικεύσουν το ξεπούλημα των αθάνατων αγαθών που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας! Το άκουσμα της είδησης ότι μεθοδεύεται η εκποίηση των επί χιλιετίες ανέγγιχτων νήσων και βραχονησίδων συμβολίζει την εκμηδένιση κάθε ποιοτικής αξίωσης και κάθε προσχήματος αξιοπρέπειας. Η ποιότητα εκμηδενίζεται στο όνομα της ποσότητας και σαρώνονται τα ιερά και τα όσια.
2. Χαιρέκακα ξένα «ανθρωποειδή» προ των πυλών
Είναι ένα πράγμα οι ξένες επενδύσεις στον αλληλοεξαρτώμενο κόσμο που ρυθμίζονται τόσο διακυβερνητικά όσο και με κανονιστικές αποφάσεις ενός ανεξάρτητου κράτους που τις επιζητεί και άλλο το ξεπούλημα, η εκποίηση και ο ξένος πολιτικοοικονομικός έλεγχος.Είναι χαρακτηριστικά τα λεγόμενα μερικών ξένων ανθρωποειδών. «Ανθρωποειδή» όχι λόγω εθνικής τους καταγωγής αλλά γιατί ως άτομα έτσι συμπεριφέρονται. Χαιρέκακα και περιφρονητικά πριν λίγους μήνες μας καλούσαν να πουλήσουμε τα νησιά μας για να πληρώσουμε τα επενδυτικά λάθη των τραπεζών τους και τη συντριβή μας από τον αθέμιτο ανταγωνισμό της τερατώδους κατασκευής που ονομάζεται ΟΝΕ!! Τέτοια χαιρέκακα όντα ή οποιοσδήποτε άλλος όμοιός τους, εάν διαθέτουν μερικά λιγότερο ή περισσότερο βρώμικα εκατομμύρια ευρώ, θα μπορούσαν να «καβαλικέψουν» τη νήσο Φλέβα απέναντι από τη Βουλιαγμένη και να εκτοπίσουν από την απόλαυσή της πολλά εκατομμυρίων κατοίκων του λεκανοπεδίου της Αττικής (βλ. πιο κάτω). Θα μπορούσαν να εξαγοράσουν με ψίχουλα κάποια άλλη νήσο ή βραχονησίδα των θαλασσών μας και να ιδιωτεύουν εσαεί ασχημονώντας. Να εκδιώκουν στη συνέχεια με ιδιωτική αστυνομία τα παιδιά και τα εγγόνια μας, όταν θα θέλουν να απολαύσουν τα φυσικά αγαθά μας και μαζί με άλλους εισβολείς που θα ελέγχουν την εκποιημένη πλέον οικονομία μας, να επηρεάζει τις πολιτικές αποφάσεις μας. Έτσι αντιλαμβάνονται κάποιοι νεοφιλελεύθεροι και μεταμοντέρνοι την οικονομική ανάπτυξη και τις ξένες επενδύσεις;Για όσους διδαχθήκαμε ή διδάξαμε το ζήτημα των «ξένων επενδύσεων» τα επιχειρήματα που ακούμε για την εσπευσμένη εκποίηση του δημόσιου πλούτου και των δημόσιων αγαθών προκαλούν θλίψη και οργή. Τέτοιες ξεπεσμένες και αναξιοπρεπείς δικαιολογίες ακούονταν μόνο από τους ανατριχιαστικούς δικτάτορες των «κρατών-μπανανία» της Λατινικής Αμερικής όταν ξεπουλούσαν την πατρίδα τους τις δεκαετίες του 1940 και 1950. Τα προαναφερθέντα ιδιοτελή και δεδηλωμένα εχθρικά ξένα ανθρωποειδή ή κάποιο άλλοι ποιο οργανωμένοι ιδιωτικοί ή κρατικοί δρώντες –ήδη τα σχόλια στα δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων θυμίζουν καλοστημένο στρατηγικό σχεδιασμό στο πλαίσιο της αναθεωρητικής τουρκικής στρατηγικής– θα μπορούσαν να καταθέσουν κάποια εκατομμύρια αμφιλεγόμενης προέλευσης, να αποκτήσουν το παντοτινό νομικό δικαίωμα να βιάζουν τη φύση μας, να ηδονίζονται και να ασχημονούν ως κατακτητές και να ρυπαίνουν το περιβάλλον. Ακόμη, θα μπορούσαν να αποκτήσουν δεσποτική εξουσία επί των, ελέω τρόικας, εξαθλιωμένων ντόπιων «ιθαγενών», και να τους εξευτελίζουν για πάντα ως υπανάπτυκτους είλωτες εμπαίζοντάς τους ότι εξαγοράστηκαν με καθρεφτάκια και κίβδηλα χρυσαφικά που ανέμιζαν άπληστοι κερδοσκόποι. Οι νησίδες και βραχονησίδες είναι τα τελευταία ανέγγιχτα εθνικά φυσικά τοπία. Όχι «δημόσια τοπία» με την έννοια της περίφραξής τους και του αποκλεισμού των πολιτών να τα απολαμβάνουν –όπως για παράδειγμα της απαγόρευσης της αλιείας όπως υποστηρίζουν κάποιοι μπερδεμένοι και «ξενέρωτοι» ακτιβιστές οι οποίοι τώρα αναμενόμενα σιωπούν ηχηρά– αλλά με την έννοια της διαφύλαξής τους για καθημερινή πρόσβασή τους και ανά πάσα στιγμή θεμιτή απόλαυσή τους από την ελληνική κοινωνία και τους φιλοξενούμενούς της. Η «φιλοξενία», ακριβώς, είναι το συνώνυμο του «τουρισμού» και αντίληψη που αρμόζει σε μια νοικοκυρεμένη πατροπαράδοτη κοινωνία η οποία θέλει να ωφελείται παραγωγικά χωρίς να βλάπτει το περιβάλλον της, χωρίς να χάνει την ανεξαρτησία της και χωρίς να βλάπτει τα πολιτισμικά κεκτημένα της και τις παραδόσεις της. Ποιος είπε ότι χρειαζόμαστε μαζικό και ανεξέλεγκτο τουρισμό και ότι αυτός είναι οικονομικά αποδοτικός; Το αντίθετο ισχύει και αυτό δεν είναι μια υποκειμενική αλλά μια αντικειμενική εκτίμηση των πραγμάτων. Ποιότητα versus ποσότητα και όλοι πλέον συμφωνούν πως η πρώτη είναι πιο παραγωγική και πιο προσοδοφόρα. Η σωστή αναπτυξιακή αντίληψη είναι λοιπόν αυτή που θεωρεί τους «τουρίστες» φιλοξενούμενους και φίλους και όχι μαζικούς εισβολείς που μαζί με τα σκουπίδια τους θα αφήνουν και κάποια φράγκα που θα μας πετούν περιφρονητικά στα μούτρα αξιώνοντας ταυτόχρονα να είναι απρόκλητοι δεσπότες και βιαστές της φύσης μας, του πολιτισμού μας και της αξιοπρέπειάς μας. Η ιδιωτεία και οι μεταμοντέρνες χρηστικές και ηδονιστικές παραδοχές οικονομικής ανάπτυξης συμβολίζουν πνευματική αποσύνθεση και κοινωνικοπολιτικη αποσάθρωση. Η εκποίηση των δημόσιων αγαθών μας στο όνομα μιας δήθεν αξιοποίησης αποτελεί είδος συμπεριφοράς που ισοδυναμεί με λογικές του «αρχαιότερου επαγγέλματος». Κάποιοι ακριβώς άκριτα φαίνεται να θεωρούν την οικονομική ανάπτυξη και την ισότιμη συμμετοχή στον διεθνή οικονομία ως ισοδύναμο οικονομικής εκπόρνευσης των ιερών, των οσίων, του πολιτισμού και των επί χιλιετίες απείραχτων φυσικών τοπίων.
3. Νήσος Φλέβα: Όαση φυσικής ομορφιάς στην αυλή εκατομμυρίων κατοίκων της Αττικής Θα αναφέρουμε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη νήσο Φλέβα. Τα ίδια ισχύουν για όλες τις νήσους, νησίδες και βραχονησίδες αλλά και όποιο άλλο υλικό ή πνευματικό αγαθό επιχειρείται να εκποιηθεί. Η νήσος Φλέβα είναι μια όαση φυσικής ομορφιάς μέσα στην αυλή της Αττικής, δηλαδή της πιο πυκνοκατοικημένης περιοχής της Ελλάδας. Σήμερα είναι βάση του ναυτικού μας. Πολλοί στο παρελθόν μιλήσαμε για μια πραγματική εναλλακτική αξιοποίησή της –και εναλλακτική βέβαια λύση για τις ασκήσεις του ναυτικού μας– προς όφελος του κοινωνικού σώματος υπό το πρίσμα μιας φιλικής για τον άνθρωπο αντίληψης για το περιβάλλον και συντελεστική για την οικονομική ανάπτυξη σχέση του πολίτη με τα φυσικά αγαθά του.Η νήσος Φλέβα, βασικά, είναι το μεγαλύτερο θαλάσσιο συνάμα και χερσαίο φυσικό τοπίο από την Κόρινθο μέχρι το Σούνιο (είναι γνωστή η περιπέτεια της νήσου Πάτροκλου). Η χλωρίδα και πανίδα, για να μην μιλήσω για τον υποθαλάσσιο πλούτο των Φλεβών, είναι μοναδική αν όχι ανεπανάληπτη. Το βάθος σε πολλά σημεία των βράχων είναι ξαφνικά μέχρι και 50 μέτρα, Νότια βρίσκονται πάμπλουτα βαθειά νερά του ανοικτού πελάγους και οι ψαράδες συνηθίζουν να λένε ότι μόνο ο Θεός γνωρίζει τι ψάρια κρύβει ο ποικιλόμορφος βυθός των Φλεβών. Η παράδοση και οι γεωλόγοι, εξάλλου, υποστηρίζουν ότι η νήσος Φλέβα ήταν ενωμένη με τη Βούλα μέχρι που έγινε ένας μεγάλος σεισμός πριν από χιλιάδες χρόνια. Τοπικός παράγοντας υπερβάλλοντας πρόσφατα μίλησε για σύνδεση των Φλεβών με τη Βουλιαγμένη με γέφυρα-πεζόδρομο.Η ιδέα πολλών, γενικότερα, ήταν η νήσος Φλέβα να γίνει ένα ελεγχόμενο δημόσιο τοπίο με μονοπάτια και φυσικά καταφύγια για περιπάτους, ξεκούραση όσων θέλουν μια εύκολη διέξοδο από το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της Ελλάδας. Όχι βιασμό της φύσης με ξενοδοχεία αλλά ένα παντελώς απείρακτο φυσικό τοπίο δοσμένο στους εκατομμύρια κατοίκων που διαμένουν στην απέναντι όχθη. Εξ αντικειμένου, αυτή θα ήταν μια κοινωνικοοικονομικά και πολιτισμικά ωφέλιμη αξιοποίηση και όχι μια άκριτη εκποίηση του φυσικού τοπίου σε ιδιώτες. Ερωτάται: Αξίζουν περισσότερο μερικά εκατομμύρια και ο οικολογικός βιασμός ενός πανέμορφου φυσικού τοπίου της Αττικής από τη δυνατότητα παντοτινής απόλαυσής του από τους έλληνες πολίτες ή τους φιλοξενούμενούς τους; Οι Φλέβες είναι και ένας κυριολεκτικά ανεξάντλητος αλιευτικός παράδεισος από τους σημαντικότερους της Ελλάδας. Παρά τις σχετικές απηρχαιωμένες απαγορεύσεις, επειδή όπως είπαμε είναι βάση του ναυτικού, εκατοντάδες βάρκες και μικρά σκάφη κάθε είδους πλεούμενα σχεδόν καθημερινά αγκυροβολούν και απολαμβάνουν το πιο μαγευτικό τοπίο και το οικολογικά πιο πλούσιο νησί του Σαρωνικού. Μιλάμε για πατροπαράδοτες ιερές παραστάσεις Ελλήνων που αντιστέκονται στον βάρβαρο μεταμοντέρνο τρόπο ζωής. Οικογενειακές εξορμήσεις, νεαρά ζευγάρια με φουσκωτά, ερασιτέχνες αλιείς που ψαρεύουν από τα σκάφη τους και ασφαλώς επαγγελματίες αλιείς που τροφοδοτούν με αλιεύματα όλη την περιοχή. Τα κάθε είδους «χόρτα του βράχου», εξάλλου, ομορφαίνουν με ακόμη πιο βαθύ πράσινο στα ενδότερα του νησιού.Το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο, το μόνο που προστατεύει το περιβάλλον, το μόνο που είναι οικονομικά παραγωγικό γιατί εν δυνάμει ωφελεί εκατομμύρια ανθρώπους και το μόνο που προσφέρει ένα ωραίο τεράστιο θαλάσσιο και συνάμα νησιωτικό τοπίο στους πολίτες που ζουν στην περιοχή της Αθήνας, είναι η προσφορά των Φλεβών στα εκατομμύρια κατοίκων του Αττικού λεκανοπεδίου. Για να απολαμβάνουν οι κάτοικοι της Αττικής ένα τέτοιο πανέμορφο τοπίο ως ένα δημόσιο αγαθό, ελεύθερα και για πάντα. Αντίθετα, ιδιωτική κατοχή της αποτελεί βεβήλωση, οικονομική διαστροφή, οικολογικό έγκλημα και πολιτισμική ασέβεια.
Η προσφορά των Φλεβών στους πολίτες συνεπάγεται λίγο κόστος και μεγάλο όφελος: Αρκούν λίγα μονοπάτια, μερικά καταφύγια και λιμενική επιτήρηση για να μην παραβιάζεται ο Κανονισμός Λιμένα από τους ερασιτέχνες και επαγγελματίες αλιείς. Αλιεία η οποία εξάλλου ως πατροπαράδοτο πολιτισμικό αγαθό μπορεί και πρέπει να είναι ελεύθερη εφόσον τηρούνται οι λιμενικές διατάξεις. Αντί αυτού, λοιπόν, η βαρβαρότητα θέλει να εισβάλει. Να βιαστεί η φύση από την ξένη και ντόπια ιδιωτεία. Να δοθεί το σημαντικότερο, ωραιότερο και μοναδικό στο είδος του θαλάσσιο και χερσαίο φυσικό τοπίο για ιδιοτελή εκμετάλλευση. Να βιαστεί το περιβάλλον με τσιμεντένιες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, περιφραγμένες ιδιωτικές κατοικίες πλουσίων και ιδιωτικά αγκυροβόλια. Να στερηθούν έτσι αυτό το θαύμα της φύσης τα εκατομμύρια κατοίκων στο κατώφλι της μεγαλύτερης ελληνικής πόλης. Πως είναι δυνατόν, αλήθεια, να μπαίνουν τόσο διαστρεμμένες ιδέες μέσα στα μυαλά των ανθρώπων;Κυριολεκτώντας λέμε ότι η περίπτωση των Φλεβών υποδηλώνει πως η διάσωση των νήσων, νησίδων και βραχονησίδων από την ιδιωτεία θα είναι και το μέτρο στάθμισης και εκτίμησης του κατά πόσο μπορεί να επιβιώσει ο σύγχρονος Έλληνας. Αν δεν αντισταθεί, σημαίνει ότι το πνευματικό και πολιτικό ανοσοποιητικό του σύστημα είναι πλέον νεκρό.
4. Πολιτειακή νομιμότητα, δημόσιο συμφέρον και η Ελληνική Δικαιοσύνη Η υπόθεση των νήσων, νησίδων κα βραχονησίδων είναι η ισχυρότερη μέχρι στιγμής απόδειξη ότι το επίπλαστα νομιμοποιημένο πολυκομματικό πολιτικό προσωπικό που ασκεί διακυβέρνηση γίνεται πλέον άκρως επικίνδυνο για το δημόσιο συμφέρον και για την πολιτειακή μας νομιμότητα. Νομιμότητα η οποία θα είναι έωλη, εάν απολέσει την κοινωνική νομιμοποίηση.Συστηματικά πλέον και επικαλούμενο αυτόν τον πολυκομματικό επίπλαστο πλειοψηφικό ακταρμά, οι ελέω κρίσης, εκβιαστικών διλημμάτων και μετεκλογικών μαγειρεμάτων κατέχοντες την εξουσία, επιχειρούν να εξουδετερώσουν το δικαίωμα και τη δυνατότητα των Ελλήνων να αποφασίζουν αυτόνομα στο εσωτερικό και τη δυνατότητά τους να αξιώνουν ισοτιμία και συμμετρία στις σχέσεις τους με τα τρίτα κράτη, τους ξένους ιδιώτες και τους ισχυρότερους συντελεστές του διεθνούς συστήματος. Αυτά ισοδυναμούν με κατεδάφιση κάθε έννοιας πολιτικού πολιτισμού του σύγχρονου διεθνούς συστήματος και του διεθνούς δικαίου το οποίο επιτάσσει εθνική ανεξαρτησία, διακρατική ισοτιμία, πολιτική αυτοδιάθεση και εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία. Ισοδυναμούν επίσης με κατεδάφιση του ημέτερου οικουμενικού κλασικού πολιτειακού πολιτισμού που θεωρεί την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και την πολιτική ελευθερία ως έσχατες λογικές και υπέρτατους σκοπούς της πολιτειακής συγκρότησης.Οι ασκούντες την εφήμερη αυτή διακυβέρνηση μετατρέπουν έτσι τους εαυτούς τους σε χαλί όσων μπορούν και θέλουν να αρπάξουν τον φυσικό μας πλούτο και τα δημόσια αγαθά, να ελέγξουν καταχρηστικά την οικονομία μας, να βιάσουν το περιβάλλον και να πλουτίσουν καταχρηστικά εις βάρος των ελληνικών ιστορικών μνημείων της φύσης. Μνημείων τα οποία δεν ανήκουν μόνο στους νεοέλληνες αλλά τα οποία είναι επίσης, κατά κάποιο τρόπο, και οικουμενικό αγαθό.
Είναι πλέον φανερό ότι συνειδητά ή ανεπίγνωστα οι ασκούντες την διακυβέρνηση οδηγούν την έννοια «ξενοκρατία» ίσαμε τις λογικές απολήξεις της. Ανίκανοι να σχεδιάσουν μια ορθολογιστική οικονομική πολιτική και να διαπραγματευτούν ορθολογιστικά με τα άλλα κράτη και τους διεθνείς θεσμούς, επιδίδονται εργολαβικά στην αφαίμαξη των πολιτών και στην μετατροπή τους σε είλωτες ξένων συμφερόντων. Αφού έτσι λειτουργώντας συνειδητά ή ανεπίγνωστα εκμηδενίσουν το φρόνημα και τις ηθικές αντιστάσεις των πολιτών, είναι πλέον φανερό ότι δεν έχουν αναστολή να εκποιήσουν οτιδήποτε κληροδοτήσαμε από τους προγόνους μας και το οποίο έχουμε χρέος να αποδώσουμε στους απογόνους μας. Το πιο χαρακτηριστικό και ακραίο σήμερα είναι ακριβώς η πρόθεση εκποίησης των νήσων, νησίδων και βραχονησίδων. Λογικά πολλά και χειρότερα έπονται.
Επί τάπητος τίθεται ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: Το κατά πόσο επιτάσσεται πλέον παρέμβαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης για να διαφυλαχθούν τα πιο ζωτικά δημόσια συμφέροντα. Πέραν των υπόλοιπων αυτονόητων πολιτικών αντιδράσεων των μελών της Ελληνικής κοινωνίας, μήπως μια παρέμβαση των Ανώτατων ανεξάρτητων πολιτειακών θεσμών της Ελληνικής Δικαιοσύνης οι οποίοι αποτελούν τους θεματοφύλακες του δημοσίου συμφέροντος είναι κάτι περισσότερο από επείγουσα και απαραίτητη!Ποιος είπε ότι μια τόσο επίπλαστη διακυβέρνηση που επικαλείται μια κίβδηλη έκτακτη ανάγκη θα μπορούσε να δημιουργεί ιστορικά τετελεσμένα εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος της Ελληνικής πολιτείας. Μιας και το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε ομολογούμενη από τους ίδιους αποσύνθεση, δεν υπάρχει κάποιος μονιμότερος πολιτειακός θεσμός να ελέγξει αποφάσεις που βλάπτουν βαθύτατα το δημόσιο συμφέρον; Κάποια πράγματα, εν τούτοις, είναι μονιμότερα των εφήμερων κυβερνητικών μηχανισμών και οι Ανώτατοι θεσμοί της Ελληνικής Δικαιοσύνης πρέπει λογικά να παρέμβουν.Συναφές ζήτημα το οποίο ενδέχεται να δικαιολογεί εισαγγελική παρέμβαση, επίσης, είναι η παρατεταμένη επί τρία χρόνια παράλειψη του πολιτικού προσωπικού που βρέθηκε στην εξουσία να διαπραγματευτεί με τρόπο που διαφυλάττει τα εθνικά ζωτικά συμφέροντα και τα θέσφατα της εθνικής ανεξαρτησίας.Πλέον, δεν πρόκειται περί παράληψης ή λανθασμένης πολιτικής εκτίμησης. Πρόκειται για θανατηφόρα αμέλεια ή και για σκόπιμες πράξεις. Για τόσο εξόφθαλμες περιπτώσεις η δικαιοσύνη πρέπει να έχει λόγο. Ένα κείμενό μας που θεμελιώνει στοιχειωδώς μια τέτοια εξόφθαλμη αμέλεια δημοσιοποιήθηκε ήδη ευρύτατα και είναι αναρτημένο στη διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/111EUNegotiation.htm («Η διαπραγματευτική στρατηγική της Ελλάδας ως κράτος-μέλος της ΕΕ και το ύστερο ευρωπαϊκό θέατρο του παραλόγου»). Εάν η Δικαιοσύνη το ζητήσει, είμαι έτοιμος να αιτιολογήσω ως επιστημονικά αρμόδιος για τις βαρύτατες διαπραγματευτικές αμέλειες των τριών τελευταίων ετών που προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν ζημιές εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, ούτως ώστε μια τέτοια μαρτυρία να συνεκτιμηθεί μαζί με άλλα κριτήρια και παράγοντες. Εν τέλει, γιατί να φυλακίζεται κάποιος όταν προκαλεί θάνατο εξ αμελείας τη στιγμή που μια διακυβέρνηση εξ αμελείας ή για άλλους λόγους προκαλεί θανάτωση της πολιτείας! Έλλειμμα προβλεπτικότητας, κραυγαλέα άγνοια της ευρωπαϊκής πολιτικής ή ανερμήνευτη αμέλεια να προσεχθούν εξόφθαλμες αλήθειες, παραλείψεις, χοντρά και ασυγχώρητα λάθη εξωτερικής πολιτικής, διστακτικότητα υιοθέτησης πάγιων συμπεριφορών στήριξης των εθνικών συμφερόντων, αποφάσεις-φούσκες, θεσμικές ρυθμίσεις-φούσκες, άκριτη υποταγή σε τεχνοκρατικές λογικές, αμέλεια να προσεχθούν και να τύχουν εκμετάλλευσης οι εσωτερικές και διακρατικές κυμάνσεις της ευρωπαϊκής πολιτικής και πλήθος άλλων κριτηρίων και παραγόντων που υποδηλώνουν στην καλύτερη περίπτωση βαριά αμέλεια που προκάλεσε τροχιά διολίσθησης προς το τέλμα.Κοντολογίς, διακυβεύονται τα βαθύτερα συμφέροντα της πολιτείας και η υπόσταση της πολιτειακής νομιμότητας που αποτελεί τον άξονα της κρατικής μας ζωής. Το ολοφάνερα επί έτη υποδουλωμένο στους ξένους πολιτικό προσωπικό μετατρέπει τους κρατικούς θεσμούς σε όργανα εσπευσμένης ανθρωπολογικής, πολιτικής, οικονομικής και ιστορικής εκμηδένισης των Ελλήνων. Τα όποια αποτελέσματα της Ελληνικής Επανάστασης ακυρώνονται ολοκληρωτικά. Είναι ή δεν είναι υπέρτατο και έσχατο αγαθό η εθνική ανεξαρτησία;Είναι ένα πράγμα η πολιτειακή νομιμότητα την οποία πρέπει όλοι να σεβόμαστε και άλλο η κοινωνική νομιμοποίησή της που τίθεται σε κίνδυνο από αντί-κοινωνικές επιλογές όπως η πιο πάνω και από την παρατεταμένη πολιτική ασυνέπεια. Από τις υποσχέσεις που δεν τηρούνται, από τα ψεύδη, τις αμέλειες, τις παραλείψεις και ίσως άλλες στάσεις που είναι άγνωστες και που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα εισαγγελικών αρχών του κοινού ποινικού δικαίου.Το κωμικοτραγικά συγκροτημένο και πολιτικά εξευτελισμένο στην συνείδηση των πολιτών πολιτικό προσωπικό εδώ και τρία χρόνια ασκεί εξουσία με εκβιαστικά διλήμματα που εκτοξεύουν οι ίδιοι και ξένοι άσπονδοι φίλοι. Υπόσχεται πολλά προεκλογικά που δεν εκπληρώνει μετεκλογικά και αφού καθίσει στην εξουσία επιστρατεύει τους κρατικούς θεσμούς για αποφάσεις που εξ αντικειμένου οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή και στην καταρράκωση της πολιτειακής νομιμότητας. Η πολιτειακή νομιμότητα πλήττεται από αυτούς που θεσμικά είναι εντεταλμένοι θεματοφύλακές τους. Ό,τι είναι (επίπλαστα) νόμιμο δεν είναι και ηθικό και βλάπτει το δημόσιο συμφέρον. Ό,τι είναι επίπλαστα νόμιμο είναι επίσης καταχρηστικό και από άποψη κοινωνικοπολιτικής νομιμοποίησης μονίμως ελλειμματικό. Εν τέλει, συγκρίνοντας τους νόμους μιας ελλειμματικής διακυβέρνησης που βρίσκεται υπό τις διαταγές ξένων και η οποία αντί να αντιστρέψει την πορεία προς την καταστροφή εκποιεί τα δημόσια αγαθά, σε τι διαφέρουν οι νόμοι της χούντας που βίασαν την πολιτειακή μας νομιμότητα δημιουργώντας καταστροφικά τετελεσμένα. Η πολιτειακή νομιμότητα ροκανίζεται και με πολλούς άλλους τρόπους. Σαρώνονται οι μακρόχρονα εμπεδωμένες παραδοχές κοινωνικής δικαιοσύνης όλων των αποχρώσεων. Εκμηδενίζονται οι κοινωνικοπολιτικοί έλεγχοι στους κρίσιμους τομείς της οικονομίας, ακυρώνεται κάθε αξίωση διαφάνειας των κυβερνητικών αποφάσεων και απουσιάζει μια αναγκαία και μη εξαιρετέα δημόσια συζήτηση μέσα στη δημόσια σφαίρα. Επιπλέον, περιφρονούνται επιδεικτικά οι μακρόχρονα διατυμπανισμένες παραδοχές κοινωνικής δικαιοσύνης κάθε είδους: φιλελεύθερη δικαιοσύνη, κοινωνικός φιλελευθερισμός με οτιδήποτε αυτό σημαίνει στα σύγχρονα δυτικά κράτη, μαρξιστικές παραδοχές κοινωνικής δικαιοσύνης, απολιθωμένες πλέον φράσεις, όπως η «Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» ή τα «περήφανα γηρατειά», διακηρύξεις όπως «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» και οτιδήποτε άλλο συναφές ή παραπλήσιο συγκρότησε στοιχειωδώς την κοινωνική συνοχή του νεοελληνικού κράτους. «Ξεχάστηκαν» όλα για να δικαιολογηθεί η καταπίεση της κοινωνίας και το ξεπούλημα της πατρίδας στη μεταμοντέρνα ιδιωτεία.Εάν δεν είναι ήδη αργά, ίσως ήλθε η ώρα των πολιτειακών θεσμών που διαφυλάττουν την πολιτειακή νομιμότητα και την εθνική ανεξαρτησία κατά αποφάσεων που βρίσκονται εκτός κοινωνικοπολιτικού ελέγχου.

Σενάρια

Εβδομάδα καινούρια. Τελική ευθεία πριν την κρίση του εξαμήνου. Κοινώς την εξεταστική του Φεβρουαρίου, όπως είθισται να τη λένε. Κόκκινα μάτια από το τσιγάρο, το ποτό που τείνει να γίνει καθημερινή συνήθεια και τις αμέτρητες ώρες μπροστά στον υπολογιστή και στα τετράδια με τις σημειώσεις. Κούραση στα τρένα και αναμονή των εξελίξεων για την ελληνική καθημερινότητα που βάλλεται πλέον από τρομοκρατικά χτυπήματα. Προσωπική επιδίωξη είναι να περάσει η κουραστική περίοδος των εξετάσεων. Έπειτα οι προσδοκίες ανανεώνονται. Περιμένεις μια Καθαρή Δευτέρα, μια 25η Μαρτίου, ένα Πάσχα. Είσαι ήρεμος και επικεντρώνεσαι σε πράγματα πέραν της σχολής. Ψάχνεις για μια δουλειά, κάνεις άλλες δραστηριότητες. Αρκεί να μη σε πνίγει η αβεβαιότητα. Η αβεβαιότητα της ύπαρξής σου. Το σήμερα είμαι αύριο δεν είμαι. Βέβαια αν είσαι συμβιβασμένος το θάνατο δεν έχεις τέτοια θέματα.

 Τώρα όσον αφορά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Απόπειρες ανθρωποκτονίας σε βάρος πολιτικών και δημοσιογράφων. Ρουκέτα στη Νέα Δημοκρατία και σαμποτάζ σε κρατικούς μηχανισμούς. Έκρηξη στο Mall και απόπειρα έκρηξης στο Καραϊσκάκη Και αναρωτιέμαι σαν αρδ και εγώ φτιάχνοντας σενάρια, τι μπορεί να ισχύει.

 Σενάριο 1: Τρομοκρατικές οργανώσεις στέλνουν μηνύματα, και θέλουν πάση θυσία να κάνουν κάτι δραστικό, γι' αυτό και δεν ντρέπονται να υπάρξουν και νεκροί. Γι' αυτό η βόμβα στο Μall τόσο φάτσα φόρα, γι' αυτό στα γραφεία της ΝΔ επιθέσεις, γι' αυτό στο Καραΐσκάκη προειδοποίηση για έκρηξη κλπ. Η κυβέρνηση το καταλαβαίνει και κλείνει μετρό, τρένα κλπ.

 Σενάριο 2: Άνοδος ΣΥ.ΡΙΖ.Α στις δημοσκοπήσεις Μια πολιτική ανωμαλία ρίχνει την κυβέρνηση Ας το παίξουμε στη ΝΔ κατά της τρομοκρατίας των κουκουλοφόρων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ας βγούμε ζημιωμένοι και κακομοίρηδες Στέλνουμε παρακρατικούς, κάνουν αυτά τα σικέ χτυπήματα Για να αποπροσανατολίσουμε τον κόσμο και να τον κάνουμε να πιστέψει πως πρόκειται για τρομοκράτες κλείνουμε και τους σταθμούς προληπτικά και όλα καλά. Και ανεβαίνουμε στις δημοσκοπήσεις ως διώκτες της τρομοκρατίας.

 ΥΓ. Διαλέγεις και παίρνεις. Ίσως είναι κάπου στη μέση η αλήθεια.
ΥΓ2. Μην το σκέφτεσαι. Δε θα τη μάθεις ποτέ.
ΥΓ3. Τα πράγματα στη ζωή είναι πολύ απλά. Αρκεί τελικά να βρίσκεις την εύκολη λύση. Η συνειδητή χρήση των κωδικών δε σε καθιστά κακό άνθρωπο.

17.12

Πέρυσι τέτοια μέρα δεν ήταν μόνο του Αγίου Αντωνίου.

Του χρόνου μπορεί να μην είναι ούτε αυτό.

Το μεγαλύτερο θηρίο είναι ο άνθρωπος.

Παρακεταμόλη

Μέσα Ιανουαρίου. Ο απαθής αυτός μήνας κυλά γρήγορα και έρχεται ένας αδιάφορος Φεβρουάριος, τουλάχιστον για τους περισσότερους φοιτητές. Διάβασμα, εξεταστική, πολλοί καφέδες μπροστά από χαρτιά, στυλό και βιβλία, και βραδινά τσιγάρα στο μπαλκόνι σε μια κρύα Αθήνα.
Είχα πείσει τον εαυτό μου πως η ζωή είναι τη μέρα. Μάλλον πρόκειται για άλλο ένα καλοκαιρινό σύνδρομο, κατά το οποίο χαλάς το πρόγραμμά σου, και κάποια στιγμή θες να ζήσεις το πρωινό που έχεις ξεχάσει πως είναι επειδή κοιμάσαι. Έκανα λάθος, και το καταλαβαίνω συνήθως στην καρδιά του χειμώνα αυτό. Η νύχτα βγάζει αλήθειες με αυτή τη θανάσιμη σιωπή της. Αποτελεί το πρόσφορο έδαφος για να συσκεφθείς με τον εαυτό σου. Να κάνεις ενδοσκόπηση, να δημιουργήσεις ερωτήματα στο εγώ σου και να τα απαντήσεις με τη συντροφιά της σιγής. Όταν οι άλλοι κοιμούνται, εσύ είσαι ξύπνιος και αυτοεπιβεβαιώνεσαι ως άτομο που θέλει να περνιέται για ανήσυχο.
Είναι οι ώρες που αποφασίζεις τα σημαντικά της ζωής σου, αλλά κατά έναν παράδοξο τρόπο το πρωί πράττεις διαφορετικά, λες και είσαι άλλος άνθρωπος. Ίσως είναι ένα τρικ της αντίληψής σου, για να τσεκάρεις πόσο σοβαρές αποφάσεις λαμβάνεις και πόσο ικανός είσαι να τις εφαρμόσεις στη ρουτίνα σου. Εν πάση περιπτώσει όμως, πλάθεις το μυαλό σου, σε τέτοιο βαθμό που έστω υποσυνείδητα το φως της ημέρας θα σε βρει διαφορετικό.

Δε θα ήθελα να μιλήσω ξανά για εξέλιξη, πρόοδο, τύχη και άλλες έννοιες που απασχολούν το Λεμόνι συχνά πυκνά. Δεν ξέρω καν γιατί θέλω να μιλήσω. Παρόλ' αυτά νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι ο οποίος δεν προκύπτει από συναισθηματικά αδιέξοδα αλλά από μια απροσδιόριστη αιτία που ίσως να ορίζεται στο μυαλό μου, αλλά δεν φτάνει στα ακροδάχτυλά μου για να πατήσω τα πλήκτρα του πληκτρολογίου μου. Ενδεχομένως να είναι το άγχος του αύριο. Το άγχος του μετά, του ύστερα, του αφού. Το μέλλον.
Αυτό γερνάει τον άνθρωπο. Η ευθύνη του να κάνει κάτι αύριο. Τα μελλοντικά σχέδια που κάνει για τον εαυτό του, τους γύρω του. Τον καθιστούν όλα αυτά υπεύθυνο απέναντι σε μια χίμαιρα που ονομάζεται χρόνος. Κάθε δευτερόλεπτο περνά και διαγράφει ο καθένας μας λίγο αδιάφορο χρόνο στην αιωνιότητα. Οι πόροι του αρχίζουν να διαστέλλονται και το δέρμα του ανεπαίσθητα χωρίζει, ώσπου οι εμφανείς ρυτίδες να του υπενθυμίσουν το ότι είναι άλλος ένας περαστικός σε μια στάση λεωφορείου. Άλλο ένα μυρμήγκι αδιάφορο, που ακόμα κι αν στην αποικία του κάνει κουμάντο, η πρώτη σόλα που θα βρεθεί από πάνω του θα το λιώσει θέλοντας ή μη.

Αρκετοί λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός. Ένας καλλιτέχνης είπε πως ο χρόνος είναι ο μόνος γιατρός που δεν πληρώνουμε. Δεν ξέρω αν μπορώ να ταχθώ υπέρ αυτής της νοοτροπίας. Είναι γιατρός ή είναι ένα ξυπνητήρι που βρίσκεται συνέχεια σε αναβολή και ανά τακτά χρονικά διαστήματα σου υπενθυμίζει οτιδήποτε άσχημο σε κάνει να γερνάς και να νιώθεις ένοχος ;
Ώρες ώρες νιώθω μια διχασμένη προσωπικότητα που άλλοτε υποστηρίζω σθεναρά κάτι, και το υποστηρίζω πράγματι και όχι για τη λεζάντα. Άλλοτε όμως με πιάνω στα πλαίσια της ματαιότητας να αναιρώ τα πάντα και να βρίσκομαι πάλι στη μέση μιας ατέλειωτης θάλασσας, παλεύοντας με τα κύματα της αναζήτησης του νοήματος και της αλήθειας. Της κινούσας αιτίας και του κινήτρου που θα δώσει τελικά λίγη ώθηση για ζωή.

Ο Τάσος Λειβαδίτης έγραψε:

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ὑπάρχουν ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ βρίσκουνε
μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.
Ή
ἕνα θάνατο
γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων…

Αφορμή για τα παραπάνω μια ταινία του Woody Allen (Match point) που είδα παρακινημένος από μια φίλη. Η ανάρτηση δε βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τα νοήματα της ταινίας, απλά ο καθένας εκλαμβάνει καθετί διαφορετικά.

Καλό ξημέρωμα Αθήνα

ΥΓ. Αν δε βρεις μια θέση στη ζωή κανενός όπως τη θες εσύ, τι σου απομένει ;

Vamos

Αναγνώστη μου τον τελευταίο καιρό πιέζομαι ποικιλοτρόπως. Η ταινία "Οι ζωές των άλλων" ενσαρκώνεται σε μια νοσηρή φουτουριστική πραγματικότητα, που οδηγεί ολοταχώς στην παράνοια.
Συγκυρίες όπως έναρξη εξεταστικής, έναρξη αναπαραγωγικής περιόδου στα πτηνά και γενικότερα η επικείμενη είσοδος του οίστρου της άνοιξης με κράτησε μακριά από το πληκτρολόγιο.

Θα επιστρέψω οσονούπω δριμύτατος.

Αντίληψη, ζύγισμα με το μάτι.

ΥΓ. Αξίζει να πεθαίνεις για ένα λάθος.

Απόπειρες

Κάθε ποτήρι κατασκευάζεται για να δέχεται μια συγκεκριμένη ποσότητα υγρού. Γι'αυτό το λόγο πέρα από την αισθητική και τις καμπύλες του κάθε ποτηριού, από πίσω τους κρύβεται μια λειτουργικότητα η οποία έχει να κάνει απολύτως με την χωρητικότητα.

Ξεκινώντας από τα τεράστια ποτήρια των τριών λίτρων της μπύρας, ως τα ποτηράκια για σφηνάκια τα οποία δεν φτιάχνονται για να διακοσμήσουν τα ράφια ενός σκρίνιου, αλλά για να δεχτούν το καθένα, το κατάλληλο ποτό στην κατάλληλη δόση. Κανείς δεν απαγορεύει σε κανέναν να βάλει στο τεράστιο ποτήρι μπύρας γάλα σε επίπεδο δύο δαχτύλων, αλλά όπως και να έχει η ορθολογιστική σκέψη οδηγεί τον νοήμονα δυτικό άνθρωπο στο να γεμίζει το ποτήρι αυτό με μπύρα. Άσχετα αν θα την πιει ή όχι.

Εδώ, λοιπόν, φτάνουμε στο σημείο που αρχίζουμε να διαμορφώνουμε ένα λογικό καθ'όλα επιχείρημα.

Δεδομένου όπως προαναφέρθηκε, ότι κάθε ποτήρι έχει κατασκευαστεί σε συνάρτηση αισθητικής και λειτουργικότητας με σκοπό όμως την κατάποση του υγρού καταλήγουμε στα εξής: Η πρωταρχική χωρητικότητα φτάνει στο στόμιό του. Επομένως για να διαμορφώνεται το ποτήρι με τέτοιο τρόπο σε ένα επίπεδο χωρητικότητας γίνεται για καθαρά λειτουργικούς λόγους. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως το ποτήρι φτιάχνεται μόνο και μόνο για να γεμίζει. Στην περίπτωση λοιπόν, που το ποτήρι έχει υγρό μέχρι τη μέση καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως είναι μισοάδειο. Ο σκοπός του να γεμίσει να επιτεύχθηκε άρα είναι λογικό να καταλήξουμε στο εύλογο αυτό συμπέρασμα. Δεν πρέπει όμως να ξεφεύγει από το νου μας, πως η συλλογιστική πορεία είναι αμιγώς ορθολογιστική.

Αυτό αναφέρεται ρητά στον συλλογισμό αυτόν, καθώς θα μπορούσε εύκολα κάποιος να αντικρούσει το επιχείρημα υποστηρίζοντας πως το ποτήρι το γεμίζεις μέχρι το σημείο που θες εσύ. Εδώ βρίσκεται η λούμπα στην οποία πέφτει και ανταπαντούμε πως το θέλω είναι ένας παράγοντας που ξεφεύγει από τον ορθολογιστικό τρόπο σκέψης και μπαίνει στην σφαίρα του συναισθήματος.

Τα τελευταία χρόνια λόγω σπουδών, ακούω παντού για μανιφέστα. Το μανιφέστο του Κομουνισμού από τον Μαρξ. Το μανιφέστο του Υπερρεαλισμού από τον Αντρέ Μπρετόν. Το μανιφέστο του Συμβολισμού από τον Ζαν Μορεάς και άλλα πολλά. Σαφώς και μιλάμε για τέρατα της διανόησης που κανείς δε θα μπορούσε να αντικρούσει ως προς την ορθότητα και τη βαρύτητα των ιδεών τους τουλάχιστον σε πρώιμο στάδιο. Επομένως πως θα μπορούσε ένα Λεμόνι να έχει το θράσος να θεωρήσει το παραπάνω ως ένα Μανιφέστο του Πεσιμισμού ; Και ποιο είναι ένα Λεμόνι για να δώσει αυτό το Μανιφέστο στο πιάτο κάποιου ανώτερου για να το κρίνει, να το διαδώσει και να το εδραιώσει ;  Και ποιο είναι το Λεμόνι για να έχει κάποια αξίωση ; Εύλογα ερωτήματα που τα σκέφτομαι αυτή τη στιγμή που το γράφω. Η έπαρση τιμωρείται και κανείς δεν είναι άξιος να εξαίρει τον εαυτό του. Γιατί, λοιπόν, το Λεμόνι να γράφει κάτι και να το θεωρεί ως μια σύλληψη άξια για να διεκδικήσει μια θέση Μανιφέστου ; Ίσως επειδή έχει την ανάγκη μια επιβεβαίωσης θα πω εγώ. Δεν ξέρω.

Κάθε εποχή χαρακτηρίζεται και στιγματίζεται από τα αντιπροσωπευτικά της ρεύματα. Επανήλθαμε σε ένα Ρομαντικό/Νεο Ρομαντικό πλαίσιο με έντονα Καρυωτατικά στοιχεία σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Γιατί να μη δώσουμε στην εποχή αυτή έναν πεσιμιστικό χαρακτήρα που θα ισοπεδώσει τα πάντα και θα οδηγήσει τελικά στην αποθέωση του Αμοραλισμου ; Εμπρός για μια απαισιόδοξη κίνηση κόντρα στις εφήμερες χαρές και στις ασπιρίνες ευτυχίας. Δυστυχισμένοι όλου του κόσμου ενωθείτε...

10.01

Λιπόθυμος αλλά γύρω μου έβλεπα

Είχα παραλύσει κουνούσα μόνο τα βλέφαρα.

Βυθισμένος σε ουσίες

Πως να ξεφύγω απ'τον εαυτό μου

Εδώ αφήνω τελείες...

ΥΓ. Ένας τάφος είναι όλη η γη, που ο καθένας μέσα θα εγκλωβιστεί.

A ναι ;

"Χαιρέτησε τον πατέρα σου", του είπε η Ούρσουλα. Εκείνος στάθηκε για μια στιγμή μπροστά στην καστανιά και για άλλη μια φορά βεβαιώθηκε πως ούτε εκείνος ο κενός χώρος μπροστά του δεν του δημιουργούσε κάποιο συναίσθημα στοργής.
-Τι λέει ; ρώτησε
-Είναι πολύ στεναχωρημένος, απάντησε η Ούρσουλα, γιατί νομίζει πως θα πεθάνεις
-Πες του, χαμογέλασε ο συνταγματάρχης, πως δεν πεθαίνει κανείς όταν πρέπει, αλλά όταν μπορεί.

-Εκατό χρόνια μοναξιά 
Gabriel Garcia Marquez

Πίσω πάλι

Και αυτό ήταν. Πάνε οι διακοπές. Αυτό ήταν. Περίπου δυο εβδομάδες μέσα στις οποίες πρέπει να τακτοποιήσεις υποχρεώσεις, να γιορτάσεις, να δεις όσους δεν έχεις δει για καιρό, να τα βρεις με τον εαυτό σου, να ξεκουραστείς, να διαβάσεις, να , να , να , να, να... Πολλά πράγματα για ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Από την άλλη σκέφτεσαι πως ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα, επομένως θα επανέλθεις στο σημείο αυτό. Όμως η ροή του χρόνου ίσως να φέρνει και άσχημα αποτελέσματα, καθώς όλα περνάνε και δε μένει και τίποτα ουσιαστικό. Δε μιλάω για γνώσεις, εμπειρίες και άλλα. Αυτά ναι, εννοείται μένουν. Η ζωή δεν είναι μόνο αυτά. Είναι και άλλα πράγματα που πλάθουν τον εαυτό σου και να τον στιγματίζουν δια παντός.
Να φέρω ένα παράδειγμα. Ξεκινάς Οκτώβρη σχολή. Βάλε απεργίες, καταλήψεις, αργίες κλπ. Οι κάπου στις 10 εβδομάδες σχολής, καταλήγουν σε 8 καθαρές. Έπειτα έρχονται οι 2 εβδομάδες Χριστουγέννων. Επιστρέφεις για 3 εβδομάδες στην σχολή μέσα στις οποίες σίγουρα κάτι θα παιχτεί για χάσεις 3-4 διδακτικές μέρες. Και η τελευταία εβδομάδα πριν την χειμερινή εξεταστική είναι διαλυμένη ώστε να διαβάσεις. Περνάει ένας μήνας εξεταστικής, και επιστρέφεις ράθυμα στη σχολή σου. Ανάλογα με το πότε πέφτει το Πάσχα έχεις άλλες 8-10 εβδομάδες μάθημα στο ίδιο σκηνικό με το χειμερινό εξάμηνο. Καταλήγεις να είσαι στη 1 με 2 εβδομάδες μείον λόγω χαμένων μαθημάτων και φεύγεις για άλλες δυο εβδομάδες διακοπών Πάσχα. Επιστρέφεις περίπου ενάμιση με ένα μήνα μάθημα και ξεκινάει στις αρχές Ιουνίου η εξεταστική περίοδος. Αρχές Ιουλίου έχεις ξεμπερδέψει από όλα ώσπου να φτάσει ο Σεπτέμβρης για άλλον έναν μήνα επαναληπτικής εξεταστικής. Και πάλι Οκτώβρης.
Έτσι έφυγε μια χρονιά. Με δυο εξάμηνα. Και είσαι άλλο ένα έτος κοντύτερα στο πτυχίο. Σε μια σχολή από 4 έως 6 χρόνια. Είτε με απεριόριστη φοίτηση, είτε με 2*ν είτε με ν+2 έτη φοίτησης. Με συμφοιτητές που σε δείγμα των 10 οι 4 δε θέλουν να βρίσκονται σε αυτήν τη σχολή, οι 2 θα την παρατήσουν πριν το δεύτερο χρόνο και οι άλλοι 4 θα αποφοιτήσουν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα με βαθμολογίες από 5 έως 9. Έπειτα θα επιδιώξεις να βρεις δουλειά, ή να κάνεις μεταπτυχιακό, ή να διεκδικήσεις υποτροφία, ή να πας φαντάρος. Αν βρεις δουλειά θα μαζέψεις χρήματα για μεταπτυχιακό, ή θα συνεχίσεις στη δουλειά αυτή αν σε ικανοποιεί, η οποία δουλειά θα είναι μακριά από το πτυχίο σου 6 στις 10 φορές. Αν κάνεις μεταπτυχιακό, θα τελειώσεις, και ή θα επιδιώξεις κάτι στο εξωτερικό είτε θα επιστρέψεις στην Ελλάδα για να είσαι ένας πτυχιούχος ανεπάγγελτος. Εκτός κι αν δεν έχεις πάει ακόμα φαντάρος που τότε πρώτα θα εκτίσεις τη θητεία σου και μετά θα κάνεις τα προαναφερθέντα.
Αν διεκδικήσεις υποτροφία θα χάσεις καιρό σε σχέση με τον τελευταίο, και θα ακολουθήσεις με καθυστέρηση την ίδια πορεία του. Αν πας πρώτα φαντάρος, έπειτα ή θα δουλέψεις ή θα κάνεις μεταπτυχιακό. Έτσι σε όλες τις περιπτώσεις είμαστε στα 25-26 χρόνια σου. Από τους 10 φοιτητές ο ένας θα κάνει διδακτορικό στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Θα το ολοκληρώσει σε περίπου 3 με 4 χρόνια αν δουλέψει απερίσπαστος άρα τα πατήσαμε τα 30 έτη.

Κάπως έτσι η ζωή σου από τα 6 χρόνια που μπήκες στο σχολείο, έφτασε στα 25-30 χωρίς ανάσα. Και έπειτα που ανοίγουν νέες υποχρεώσεις εξακολουθείς να μην παίρνεις ανάσα. Να δουλέψεις, να βρεις ένα σπίτι, να πάρεις ένα αυτοκίνητο, να καλύπτεις μόνος σου τις ανάγκες σου. Αν τα φέρει η ζωή, να παντρευτείς, να κάνεις ένα παιδί για αρχή. Να δημιουργήσεις οικογένεια. Να είσαι ενεργός πολίτης και να φτάσεις στα 60μέσα σου για να συνταξιοδοτηθείς.
Και η ζωή σου πέρασε από τα 6 χρόνια σου που μπήκες στο σχολείο σε μια πεντηκονταετία συνεχούς μόχθου για να δεις στο τέλος έναν κρατικό μηχανισμό που δεν μπορεί να σε περιθάλψει, και σαν να μην φτάνει αυτό, να βλέπεις ότι δεν παρήγαγες ποτέ έργο, αλλά απλά δούλευες για να επιβιώσεις.
Θα μου πεις τώρα, πώς έφτασα από τη λήξη των διακοπών στην επισκόπηση μιας τυπικής ζωής. Δεν ξέρω. Αλλά έτσι είναι. Το θέμα είναι τι μπορείς να κάνεις για να το ζήσεις αυτό το πράγμα, όχι ομορφότερα αλλά παραγωγικότερα. Να το φτιάξεις έτσι ώστε να μην φαίνεται σαν μια διαδικασία χωρίς αναπνοή, αλλά σαν μια πορεία προδιαγεγραμμένη μεν, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου δε.

Καλή επιστροφή στη ρουτίνα.

ΥΓ. Καλώς ήλθες ήλιε. Λάμψε ξανά.
ΥΓ2. Με ξέρεις σαν Μο
         αλλά δε με ξέρεις γαμώ.
ΥΓ3. Πρόκειται για μια κοινωνία που πέφτει.
         Κι όσο πέφτει λέει «Ως εδώ καλά, ως εδώ καλά…».
         Μα δεν έχει σημασία πια το ότι πέφτει.
         Σημασία έχει το πώς θα προσγειωθεί…
-La Haine (1995)

Αγαπητέ Θεε

Που είσαι ; Έ ; Ακόμα ; Ακόμα την ίδια καραμέλα ρε ; Την πιπιλίσαμε και την κατάπιαμε εκατό φορές. Επιτέλους κάνε κάτι. Δείξε ότι υπάρχεις.
Βλέπεις τα πάντα και μένεις εκεί. Βλέπεις σεισμούς, τυφώνες, καταιγίδες, κρύα, σκοτωμούς, αυτοκτονίες και κάθεσαι εκεί. Εκ του ασφαλούς μας παραπέμπεις στα βιβλία σου για να μας πεις πως αν κάνουμε το χ και το ψ και το ζ, θα είμαστε μέλη τους βασιλείου σου. Που είναι το τσαρδί σου να έρθουμε να το δούμε και εμείς ; Που είναι οι αξιωματούχοι σου να τους τα πω κι αυτών ;
Συνέχεια τα ίδια. Σε παίρνω τηλέφωνο, δεν απαντάς. Προσπαθώ να σου μιλήσω, δεν απαντάς. Μου στέλνεις σημάδια, τα οποία δεν ξέρω αν πρέπει να τα πιστέψω ή όχι. Κι όταν τα πιστέψω δεν ξέρω πως να τα ερμηνεύσω. Με δοκιμάζεις ; Και αν ναι, θα ανταμειφθώ ; Κάνω τις σωστές επιλογές. Ρε μας κοροϊδεύεις ; Βλέπω τον κάθε ανίκανο να έχει αυτό που θέλει και αυτόν που το θέλει όσο τίποτα άλλο του το στερείς. Δε λέω, επιλογές είναι αυτές του ατόμου, και στοιχεία του χαρακτήρα του. Αλλά  κατά τη συνειδητοποίηση του λάθους γιατί δεν εκτιμάς τη μεταστροφή ; Γιατί εξακολουθείς να τον τυραννάς και σαν ντόμινο επηρεάζεις τα πάντα. Και αφού ξέρεις τα μελλούμενα γιατί δε δίνεις κάνα σημάδι γι'αυτά. Έχει πλάκα ε ;
Είμαι μέσα στο Matrix της ζωής και δεν έρχεσαι να μου προσφέρεις το κόκκινο ή το μπλε χάπι. Με αφήνεις στην αναζήτηση. Δώσε μου τουλάχιστον ένα από τα δύο να πάει στο διάολο. Κουράστηκα να σε αμφισβητώ και παράλληλα να σε υποστηρίζω όσο κανέναν άλλον. Θες να παλέψουμε ; Θες να τις παίξουμε ; Βρες μου έναν τρόπο να σε προσβάλω για να έρθουμε face to face να τα πούμε καλύτερα. Να μπερδευτούν τα γένια μας και να τα πούμε σαν άντρες. Ένα, δύο, πέντε, δέκα. Όλα στο τραπέζι. Και να σου πω κάτι ; Πες το μου. "Ρε μαλάκα έχεις άδικο". Θα το δεχτώ αν το λες εσύ. Αλλά για να δούμε, θα το πεις ή θα κάνεις πάλι τα παιχνίδια που σου εξασφαλίζει η θέση σου.

Μας κάνεις να κάνουμε ευχές. Και μετά ; Κοιτάς πόσο πιστοί είμαστε ; Αφού το έχεις πει, πως δεν είναι το βασικότερο κριτήριο αυτό. Και αν είναι, εμένα γιατί μου το κάνεις αυτό ; Δεν σε υποστηρίζω ;  Αν βρίζω πότε πότε το ξέρεις πως το κάνω γιατί έχω βρώμικο κεφάλι. Αλλά το μετανιώνω κατευθείαν. Και αυτό το ξέρεις. Τι να σου πω ; Στείλε μου ένα σημάδι να το δω και να σιγουρευτώ. Να πάρω αποφάσεις, να κάνω κινήσεις. Ξέρεις πως είναι αυτά. Να προλάβω το μέλλον και τις εξελίξεις που τρέχουν.

Όσο κι αν το μισώ να το λέω.
Μια αίγα ανάμεσα στο ποίμνιο.

Α ρε μπαγάσα. Περνάς καλά εκεί πάνω ; 

Ουσιαστικά

λάθος ουδέτερο

-καθετί που αποκλίνει από τον κανόνα, κάτι που δε λέγεται ή που δε γίνεται σωστά

-ατυχής επιλογή, πράξη, εκτίμηση μιας κατάστασης

-καθετί που βρίσκεται σε απόσταση από την αλήθεια ή την πραγματικότητα

-η απόκλιση ανάμεσα στην πραγματικη τιμή που προκύπτει από μια μαθηματική πράξη και στην τιμή που βρίσκει κάποιος από αυτήν

τύψη θηλυκό

-η έντονη ψυχική κατάσταση που νιώθει όποιος αντιλαμβάνεται την ενοχή του για κάτι και κατηγορεί τον εαυτό του

ενοχή θηλυκό

-η κατάσταση του ενεχόμενου σε κολάσιμη ή επιλήψιμη πράξη

-η σχέση του νομικά υπόχρεου προς έναν δεύτερο, όπου η υποχρέωση μπορεί να λάβει τη μορφή παροχής (αγαθού ή υπηρεσίας) ή αυτής της παράληψης

1.1.

Πάντα κάτι λείπει. Από μένα, από σένα, από όλους μας...

Ως πότε ; 

Για πάντα