Στο τέλος

Κλείνεις τα μάτια. Ακούς αυτόν τον ηλεκτρονικό θόρυβο του μυαλού σου. Ένα ενοχλητικό ιιιιιιι σαν τάση ρεύματος, που αν το παρατηρήσεις, γίνεται εφιαλτικό, όμως είναι μια πολύ καλή απόδειξη πως είσαι ζωντανός. Τώρα, για το αν είσαι και φυσιολογικός όσον αφορά τα φρένα σου, αυτό το ξέρουν οι ειδικοί. Και καλύτερα να μην το ξέρεις εσύ ο ίδιος.
Με κλειστά μάτια θα δεις ο,τι δεν είδες ποτέ και μπορείς νοερά να το φανταστείς. Ή ακόμα ο,τι είδες και απλά θες να το επαναφέρεις στη μνήμη σου, γιατί σου άφησε μια γεύση στο στόμα. Καλή, κακή.. Δεν με ενδιαφέρει. Εσένα ενδιαφέρει. Αποκλειστικά εσένα. Τα κλειστά μάτια σου, είναι η φυλακή του εαυτού σου. Το "εγώ" σου μέσα σε έναν κόσμο ιδανικά πλασμένα για σένα, από σένα.
Το να κάθεσαι όλη αυτήν την ώρα με κλειστά μάτια σαφώς και είναι νωθρό. Σε καθιστά έναν αργόσχολο, που δεν παράγει Έργο. Κι αν δεν παράγεις Έργο, άμεσα αναιρείς έναν από τους βασικότερους ρόλους σου πάνω στο γήινο στερέωμα. Ίσως και τον μοναδικό άξιο ρόλο για τον οποίο δεν χρειάζεται καμία πρόβα παρά μια παράσταση "απόψε αυτοσχεδιάζουμε".
Τα μάτια ανοίγουν. Είσαι στο δωμάτιό σου. Η τριακοστή πρώτη μέρα του Αυγούστου ξημερώνει. Για σένα μπορεί να μην σημαίνει τίποτα. Για κάποιον άλλον μπορεί να αποτελεί την επέτειο μιας μνήμης που διαμόρφωσε τον εαυτό του. Αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το αεράκι που προμηνύει Φθινόπωρο, γαργαλά τα γυμνά σου μπράτσα και σε προκαλεί να κοιτάξεις γύρω σου. Η ώρα όμως είναι δύο και τέταρτο. Και το σκοτάδι δεν σε αφήνει να δεις τίποτα. Η κατάσταση τείνει να γίνει κωμικοτραγική. Δεν ξέρεις καν γιατί το δωμάτιο σου, ένα τυχαίο βράδυ σου κάνει τόση εντύπωση.

Τι μάταιος κόσμος. Μας κάνει να τραβάμε τα μάτια μας από αυτά που οργανικά συνάδουν με μας. Και μας αποπροσανατολίζει.

Η κατάσταση μπορεί και να κούρασε. Στρίβεις ένα τσιγάρο για να επανέλθεις στην πραγματικότητα. Μαλώνεις σαν υπερκινητικό παιδί το κεφάλι σου που κάθεται και χαραμίζει φαιά ουσία στο Τίποτα.
Το τσιγάρο κοντεύει να τελειώσει όταν νιώθεις το μέτωπο σου πιο βαρύ, σαν μια μεταλλική πλάκα να ασκεί πίεση πάνω του. Μια νυχτερινή ζάλη από το σοκ νικοτίνης που έπαθε το σώμα σου, καθώς είχες να καπνίσεις ώρα. Σβήνεις, γδύνεσαι, πέφτεις. Κλείνεις τα μάτια ξανά. Παραδίδεσαι στον αδερφό του Θανάτου.

Ευτυχώς που καπνίζεις βαριά τσιγάρα.
Επιβίωσες για άλλη μια μέρα.
Μπράβο σου.

ΥΓ. 5 Χρόνια. 5 Γεμάτα χρόνια. Σε ευχαριστώ για όσα μου 'χεις χαρίσει.

Νωθρά

Αναγνώστη μου, δέχομαι τα παράπονά σου για τον Αύγουστο.Υπήρξα νωθρός. Τόσο επειδή πέρναγα καλά και έβαλα σε δεύτερη μοίρα ασχολίες μου όπως και το παρόν τεφτέρι, αλλά και λόγω φόρτου εργασίας. Ο φόρτος έχει να κάνει με την εξεταστική του Σεπτέμβρη. Δεν είμαι ασυνεπής, απλά όλο και κάτι χρωστάω, επομένως καταθέτω αγώνα ώστε να καλύψω τρύπες.
Θα επανέλθω με νέες αναρτήσεις. Έχω πολλά στο μυαλό μου για τα οποία θέλω να μοιραστώ οπτικές και παρατηρήσεις. Μπαίνει το φθινόπωρο και ομολογουμένως ενθουσιάζομαι τόσο για την σταδιακή ψύχρανση του καιρού, (που δεν την βλέπουμε προς το παρόν λόγω αυτού του κύματος καύσωνα), όσο και για το ότι έρχεται ένας παραγωγικός (θέλω να πιστεύω) χειμώνας στον οποίον, θα μπορώ Θεού θέλοντος να είμαι ολοένα και πιο ενεργός όσον αφορά την υποχρέωση απέναντί σου αναγνώστη μου, δηλαδή στο να ανανεώνω το μπλογκ. Έχω την ανάγκη να είμαι ενεργός. Το μπλογκ αρκετές φορές είναι το έναυσμα της έκφρασης και επεξεργασίας των σκέψεων του γράφοντος και έπειτα, τελειοποιημένες ούσες οι σκέψεις, τίθενται σε εφαρμογή. Και αυτό ισχύει για κάθε μορφή γραπτής έκφρασης. Η επεξεργασία οδηγεί στο καλύτερο αποτέλεσμα. Άλλωστε και ο Εξιπερί είπε πως ο "
"Στόχος χωρίς σχέδιο είναι απλά ένα όνειρο."
Εν πάση περιπτώσει, για να μην κουράζει μια ανάρτηση-απολογία, κλείνω λέγοντας, σαν άλλος Άρνολντ, "I'll be back".

ΥΓ. Καμιά φορά δεν πάνε όλα όπως τα θέλουμε, αλλά εμείς γι'αυτό είμαστε εδώ.
ΥΓ2. Ο λαός στις ρήσεις του είναι αλάνθαστος. Θα το λέω και θα το φωνάζω για πάντα.
ΥΓ3. Άντε να φύγει αυτή η ζέστη. Θέλω Χειμώνα, κρύο, παγωνιά.
ΥΓ4. Για να μαζευόμαστε Αθήνα σιγά σιγά όλοι.
ΥΓ5. Το ξαναλέω. "Ι'll be back"

Το πρωί

Αφιερώνω δυο λόγια σε σένα αμίλητε ουρανέ, γιατί καλύτερες ημέρες δεν θα έρθουνε ποτέ
Για να ξεπλύνω τις τύψεις από τη σκόνη της ντροπής, βουτάω για άλλη μια φορά στα νερά της ηδονής
Στα κόκκινα αυτά ύδατα της σάρκας, της λαγνείας, του άσεμνου σκοπού και της κρυφής επιθυμίας
Όπου θα βγω ξανά απ'το δικό μου δηλητήριο, έτσι κι αλλιώς για να σωθώ μία στο εκατομμύριο
Δεν είμαι θύμα εξιλαστήριο αφού συνεχίζω ακόμα, να δίνω το κορμί μου, να χάνεται στο χώμα
Αυτοκαταστρέφομαι, το χέρι του θανάτου ανέχομαι, τα χαστούκια της ζωής έμαθα να αντιπαρέρχομαι
Δεν σκέφτομαι, δεν ελέγχομαι, μα μέρα με τη μέρα
αναρωτιέμαι πως θα ήταν στο κεφάλι μου μια σφαίρα
Στα αριστερό ημισφαίριο που θα σκίσει τον αυχένα. Πάντως δεν πιστεύω πως θα λείψω σε κανέναν
Οι γονείς μου θα' χουν άλλα δυο παιδιά, κι η κοπέλα μου θα πάει σ' άλλη αγκαλιά
Ενώ απ'τους φίλους μου όσοι δεν μ'έχουν προδώσει, αμφιβάλλω αν θα βιώσουν τη στερνή μου την πτώση.

Το πρωί που θα φύγω κι εγώ απ'τη ζωή, θα'ναι κρύο ευτυχισμένο ποτισμένο με σιγή
Ο θάνατος σας θα χαρεί που με πήρε παλικάρι, κι απ΄την τόση ευτυχία κλείνει το μάτι στο φεγγάρι
Που κι αυτό με τη σειρά του άθελα πνίγει τη μιλιά του, γίνεται όλο πιο χλωμό και κερνάει τα παιδιά του μια χούφτα με μαχαίρια κερασμένη απ'τ'αστέρια που δεν λάμπουν όπως πρώτα και ανοίξανε τα χέρια. Να με πάρουν αγκαλιά να γευτούνε την ψυχή μου, σε χίλια μίλια μακριά έχω αφήσει το κορμί μου. Και τώρα είμαι άνεμος αυτό ήταν το γραφτό μου. Αλήτης να γυρίζω όπου με πάει το μυαλό μου. Όπως τώρα, στην πιο μεγάλη μοναξιά μου. Άδεια χέρια, άδεια μάτια, μα γεμάτη η καρδιά μου.

Κι αφού φύγω σαν αγέρι θέλω να ξαναγυρίσω, τα συντρίμμια μιας ζωής θέλω ξανά να ατενίσω
Τίποτα να μην αφήσω σα γυρίσω πάλι πίσω, τη θεϊκή αποστολή μου σαν μύστης να αρχίσω
Μετά το θάνατό μου, στη γη θα επιστρέψω, ανάμεσα στους θνητούς έναν να επιλέξω
Να του χαρίσω κρυφά το πιο τρελό μυστικό μου
Το πιο μεγάλο όνειρό σας δεν αγγίζει το δικό μου.

Δεκαπέντε.

Δεκαπενταύγουστος. Άλλος ένας. Πέρασε ανώδυνα. Θερμά αλλά και ψυχρά. Ανέλπιστα θερμά και αυτό είναι το θετικό. Ψυχρά επειδή το επιδιώκω αρκετές φορές. Και έτσι έκανα και φέτος. Αν και παρεξηγήσιμο, το επίρρημα "ψυχρά" δεν υποδηλώνει κάτι το αρνητικό. Είναι απλά οι απρόσωπες μοναχικές στιγμές που όλοι ζητάμε. Άλλωστε ο Δεκαπενταύγουστος, είναι ένα ορόσημο μέσα στην χρονιά που δεν ξέρω γιατί, αλλά μου προκαλεί αυτά τα αισθήματα. Επιδιώκω μια παρέα, αλλά κυνηγώ την μοναχικότητα.
Η σημασία της οικογένειας, τονώνεται μέσα σε αυτές τις εορτές και τα ετήσια ορόσημα. Κουραστικό. Ειλικρινώς έτσι είναι, γιατί με αυτόν τον τρόπο ευτελίζεται ο ρόλος μιας έννοιας που κατά κόσμον είναι αγιοποιημένη. Δεν θα τοποθετηθώ επί τούτου. Όχι επειδή διαφωνώ αλλά επειδή, δεν έχω την εμπειρία να κρίνω. Αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν ενδιαφέρεται κανείς πέρα από εμένα. Και η συγκεκριμένη αναφορά στην οικογένεια, είναι καθαρά μια παρατήρηση.
Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του. Δεν ξέρω καν πότε άρχισε. Χάθηκα μέσα σε αράδες βιβλίων με αμφίβολα αποτελέσματα, δεδομένου πως η δεύτερη εξεταστική περίοδος έφερε μια αναποδιά αναπάντεχη, κάτι που παρόλ' αυτά δεν με πτοεί. Αυτό που είναι το ενθαρρυντικό, είναι ξεκάθαρα η άφιξη του Φθινοπώρου και έπειτα του Χειμώνα. Τίποτα ωραιότερο. Μακριά από το πανάθλιο καλοκαίρι το οποίο ξεκάθαρα απευθύνεται σε πλουσίους και γκόμενες.
Όλα τα αλληλοσυγχεόμενα, που προανέφερα, δεν ξέρω ποια λογική συνοχή μπορεί να έχουν. Ίσως είναι σκόρπιες σκέψεις μέσα στην σύγχυση του να κάνω μια ανάρτηση λίγο σαν ανακεφαλαίωση, χωρίς να θέλω να φανεί έτσι προς τα έξω. Όπως και να έχει αναγνώστη μου μπορείς να με συγχωρήσεις για ακόμα μία φορά.

ΥΓ. Ευχαριστώ για την παροχή οικογένειας αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο. Ευχαριστώ για όλον τον Αύγουστο.
ΥΓ2. Επιστροφή στην καθημερινή, κοινότοπη ζωή. Όχι κι όμορφα αλλά όχι κι άσχημα.
ΥΓ3. Θέλω πολλά να γράψω. Δεν είμαι συγκεντρωμένος. Θα επιστρέψω.
ΥΓ4. Κάποια άτομα μου λείπουν πολύ. Θα βρεθούμε. Ο πλατωνικός έρως είναι ένα όμορφο συναίσθημα. Κριμα για όσους δεν το συνειδητοποίησαν. Γιατί σίγουρα όλοι το βιώσαμε.

Μια μικρή παύση

Αναγνώστη μου, ο γράφων αποχώρησε για λίγο χωρίς να το κοινοποιήσει. Δεν σου έλειψε και ιδιαίτερα, απλά καμιά φορά πρέπει να κάνουμε μικρά διαλείμματα.
Το έκανα. Ομολογώ πως το διάλειμμα από καθετί το οποίο με απασχολεί έχει ανάμεικτα συναισθήματα, δεδομένου του ότι πολλές φορές αδειάζεις το μυαλό σου και το γεμίζεις αμέσως με νέα προβλήματα. Αλλά αυτό ίσως να είναι και ο σκοπός της ζωής. Το να δημιουργείς και να λύνεις προβλήματα ή απλά να παραπονιέσαι γι' αυτά. Και οι δύο κατηγορίες ανθρώπων είναι δεκτές. Ας μην είμαστε ρατσιστές και με αυτό. Πρέπει να υπάρχουν και αυτοί που πάντα είναι "φυγόδικοι" στις δίκες της ζωής τους. Το πλέον καλύτερο είναι να είσαι σε αυτούς που έχουν πολλά προβλήματα, δηλαδή είναι ενεργά άτομα, μιζεριάζουν γι'αυτά, επομένως σκληραίνουν σαν άνθρωποι, και έπειτα τα αντιμετωπίζουν με οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Για τους άλλους ίσως αυτά τα άτομα να φαίνονται ως ασυμβίβαστοι αρνητές των πάντων όμως το ζήτημα είναι να έχεις φτάσει σε τέτοιο επίπεδο απαισιοδοξίας σε ο,τι αφορά την έννοια "άνθρωπος", ώστε να απαξιείς εντελώς για την αξία των λεγομένων του καθένα.
Μοναχισμός. Εκεί οδηγούμαστε. Εμείς. Οι Άλλοι δεν μας νοιάζουν.

ΥΓ. Πρωτοβρόχια. Άκουσα τα πρώτα κοτσύφια μετά από καιρό. Ο Βασιλεύς των Εποχών επιστρέφει στο θρόνο του, έπειτα από τον ετήσιο ύπνο του. Όλα θα οδηγηθούν σε μια τάξη.
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=fBmmdmFH6YE

Αύγουστος

Ο φετινός Αύγουστος είναι κάτι το διαφορετικό. Συνήθισα να τον περνώ μόνος μου, χωρίς αυτό να έχει θετική αλλά και ούτε αρνητική χροιά. Η μοναξιά διαφέρει κατά πολύ από την μοναχικότητα. Η πρώτη είναι κατάσταση ενώ η δεύτερη αποτελεί επιλογή.
Τι είναι ζωή ; Αυτό ρωτάει ένας κομπάρσος ρόλος σε μια ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη που είδα μόλις σήμερα. Εννοείται πως η ταινία ήταν άλλο ένα φιλοσοφικό παραμυθάκι του Ρένου. Από αυτά που συνηθίζει με χαμηλότατο budget να στήνει, και να γράφουν ιστορία. Ιστορία για τους σκεπτόμενους, γέλιο και θυμηδία σε αυτούς που συμβιβάζονται με την Ελληνική τηλεόραση. Η ταινία λέγεται λοιπόν, 'No Budget Story'. Ο Μάριος, ένας δεύτερος ρόλος ρωτάει συνεχώς τι είναι ζωή. Και πράγματι αυτό αποτελεί ένα ερώτημα που αργά ή γρήγορα κάνουμε όλοι στη διάρκεια του βίου μας. Δεν ξέρω αν ποτέ κανείς θα απαντήσει με σιγουριά. Κι αν απαντήσει δεν ξέρω αν θα έχει δώσει την σωστή απάντηση. Μάλλον δεν υπάρχει σωστή απάντηση καθώς η αλήθεια κρύβεται σε αυτά που θέλει ο καθένας να πιστεύει πως θα τον οδηγήσουν σε αυτήν.
Θα κάνω μια σύντομη απόπειρα όμως προσέγγισης. Σαν άλλος Σωκράτης (πριν με πεις ψωνισμένο, θα υιοθετήσω απλά την μέθοδό του), θα επιλέξω να προσεγγίσω την γνώση με τρόπο τέτοιο, ώστε να μην επεκτείνομαι πολύ. Τι εννοεί ο γράφων ; Ο Σωκράτης διατύπωσε την απόλυτη αλήθεια για την γνώση του ανθρώπου χωρίς ουσιαστικά να πει τίποτα το οποίο να είναι φαινομενικά χρήσιμο. Απλά έκανε την μεγαλύτερη διαπίστωση γνώσης που έχει ειπωθεί. Διαπίστωσε λέγοντας με το "Εν οιδα οτι ουδεν οιδα" τη απόλυτη γνώση της άγνοιάς του. Πραγματικά, τίποτα πιο μεγαλειώδες δεν θα ειπωθεί ποτέ.
Στο ερώτημα λοιπόν "τι είναι ζωή" μπορούμε απλά να μιλήσουμε καθαρά χωρίς φανφάρες και να βάλουμε τα πράγματα κάτω. Η ζωή ξεκινά με την γέννηση και καταλήγει με τον θάνατο. Σκοπό δεν έχει. Όλοι οι σκοποί είναι καλλιεργημένοι από κοινωνικές συμβάσεις. Ουσιαστικά δεν υπάρχει σκοπός. Όλα επιλογές είναι. Εφόσον λοιπόν, είναι επιλογές, δίδεται τεράστια ελευθερία. Η οποία ελευθερία όταν δεν έχει περιοριστικούς παράγοντες καταντά βαρετή. Ο νόμος δεν θεωρείται περιοριστικός παράγοντας καθώς μιλάμε πάνω στη βάση ότι και ο νόμος είναι μια κοινωνική σύμβαση.  Για να γεμίσουμε δηλαδή το μεσοδιάστημα της γέννησης και του θανάτου έχουμε δραστηριότητες. Όλα αυτά είναι δεδομένα άρα μπορούμε να καταλήξουμε τι είναι η ζωή βάζοντάς τα όλα αυτά σε μια λογική σειρά.

Ζωή είναι αυτό το βαρετό πράγμα, το οποίο καλύπτεται με προσωπικής αρέσκειας δραστηριότητες, ανάμεσα στη γέννηση και το θάνατο.

Δεν ξέρω την χρησιμότητα της παρούσας ανάρτησης απλά εν κατακλείδι αυτό που επιθυμώ να πω είναι πως στη ζωή μας τα πράγματα πρέπει να μπαίνουν σε κουτάκια. Δεδομένης της κοινωνικής καταξίωσης που όλοι κυνηγάμε, οφείλουμε να προσεγγίζουμε τα πράγματα όσο πιο σύνθετα γίνεται, και να τα ορίζουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή απλότητα.

Για να κλείσω, ο Αύγουστος αυτός μου φαίνεται διαφορετικός από άλλους. Θα τον σχολιάσω και αργότερα πάντως οι οιωνοί είναι καλοί. Ναι, Αθήνα. Οχι διακοπές ή εξορμήσεις σε νησιά κλπ. όμως αυτό έγκειται και στις προτεραιότητες του καθένα. Εφόσον λοιπόν, η ζωή είναι επιλογές, η επιλογή μου, παράδοξη μεν, ουσιαστική δε για μένα, πιστεύω πως θα βγει σε καλό.

Τέλος καλό...

Τις τελευταίες μέρες το blog αντιμετώπισε ένα πρόβλημα. Στις προτεινόμενες σελίδες βρίσκεται μια εν ονόματι karderines.gr. Αποτελεί σελίδα την οποία επισκέπτομαι συχνά και έτσι έκανα μνεία της εδώ. Λόγω κακού λογισμικού που κάποιος εισήγαγε στην σελίδα είχε αυτό σαν αποτέλεσμα να πέσει η εν λόγω σελίδα και παράλληλα να μπλοκάρουν όλοι οι browsers καθετί που έχει σχέση με αυτήν. ΄
Έτσι και το blog έμεινε κάποιες μέρες κλειστό. Η παρούσα ανάρτηση γίνεται ώστε να ενημερώσω όλους τους αναγνώστες πως αυτά περί κακόβουλου λογισμικού το οποίο ίσως να έχει εγκατασταθεί στους υπολογιστές σας δεν ισχύει καθώς εγώ θα ήμουν ο πρώτος που θα είχα επηρεαστεί όντας καθημερινά και στο karderines.gr όσο και στο Λεμόνι.

Συνεχίζουμε δυνατά. Αύγουστος. Έστω και ετεροχρονισμένα καλό μήνα και καλές διακοπές σε όσους φεύγουν για την καλοκαιρινή τους σιέστα.

Επομένως. Όλα καλά...