Δ

Κάθε κενό μου το καλύπτει ένας γιατρός

τάσεις κατάθλιψης και αγοραφοβικός

κρίσεις πανικού, χρήση ναρκωτικών

παρακαλώ πλύση στομάχου

χορήγηση zurcazol

ΥΓ. Ραπ για μια χούφτα χάπια, πόνος πάνω απ'το ήπαρ

Μια μέρα.

Μάγκα μου. Υπομονή. Τι μεγάλη αρετή! Σήμερα βίωσα μια από τις χειρότερες επιστροφές μου από την σχολή. Δεν άντεχα μέσα στο λεωφορείο. Ούτε στο μετρό, ούτε στον ηλεκτρικό. Ένιωθα πως δε θα φτάσω ποτέ στο σπίτι, και πως πρέπει οπωσδήποτε να βρω τρόπο να καταπολεμήσω την αναμονή μέχρι να βρεθώ στην οικογενειακή εστία. Όχι πως έπρεπε να κάνω κάτι, όμως η παραμονή στα μέσα μαζικής μεταφοράς κατέστη ανυπόφορη.
Υπομονή λοιπόν. Να έχεις την αρετή και τη δυνατότητα να μπορείς να περιμένεις να γίνει αυτό που θες. Η δυσφορία που μου δημιουργήθηκε είναι η απόρροια της σύγχρονης εποχής. Αυτό θέλω, τώρα το θέλω. Όχι αναγνώστη μου. Δεν είναι έτσι. Πρέπει σιγά σιγά να μάθουμε πως για καθετί οφείλουμε να επιδεικνύουμε την αυτοσυγκράτηση που θα μας κάνει αφ'ενός σοφότερους, και αφ'ετέρου, πιο ικανούς να αναγνωρίζουμε κάποια πράγματα και την αξία τους κατ΄επέκταση.

Από αύριο ξανά μουσική στο τρένο. Δε γίνεται αλλιώς.

ΥΓ. Δεν γουστάρω τύπους σαν κι εμένα. ΕΜΕΝΑ
ΥΓ2. Άντε να δούμε. Πήραμε τη δόση. Και ;
ΥΓ3. 3 βδομάδες περίπου για Χριστούγεννα. Και ;
ΥΓ4. Ζωή πριν απ'τον θάνατο... Τι λες ; Υπάρχει ;

Σήμερα είναι Κυριακή

Δε σε ξέχασα αναγνώστη μου. Τι ωραία Κυριακή. Τι όμορφη μέρα. Η αποχή του γράφοντος από το φόρουμ οφείλεται σε υποχρεώσεις λόγω εκθέσεων με τα ωδικά πτηνά που είναι ένα από τα έμφυτα πάθη του. Τελείωσαν οι εκθέσεις αισίως, σε Καλλιθέα και Χαϊδάρι αντίστοιχα, όμως το εκθεσιακό-διαγωνιστικό έτος λήγει μέσα Δεκέμβρη. Γεμάτα λοιπόν τα σαββατοκύριακα, έως και τις 9 του Δεκεμβρίου.
Είναι όμορφο να έχεις ευγενή πάθη. Μέσα σε αυτά μπορώ να συμπεριλάβω οποιοδήποτε πάθος δεν προκαλεί κακό στους γύρω σου. Κατά τη λογική αυτή θα περιλάβω ακόμα το κάπνισμα, εφόσον δεν κάνει άμεσο κακό στον παθητικό καπνιστή (ναι, δε δέχομαι, πως του κάνει κακό, παρά πως απλά τον ενοχλεί). Στα πλαίσια αυτά, τα ευγενή πάθη είναι εκείνα που εξωραΐζουν τον άνθρωπο και τον κάνουν να νιώθει ευλογημένος που μέσα στα όρια που του επιτρέπει η ανθρώπινη φύση του, μπορεί να υπερβαίνει τον εαυτό του, και να προχωράει κάνοντας πάντα βήματα εμπρός και όχι προς τα πίσω, εκτός κι αν είναι ανάγκη, καθώς το μπροστά οδηγεί και σε γκρεμούς!

Θα ήθελα πολύ να ανεβάσω φωτογραφίες τόσο από την έκθεση του ΕΛΚΕ (Ελληνική Λέσχη Καναρινιών Εμφάνισης) όσο και από την έκθεση του ΑΣΚΕ (Αττικός Σύλλογος Καναρινιών Εμφάνισης), όμως η χωρητικότητα του blog είναι σταθερή και αυξάνεται μόνο με πληρωμή κάποιου ποσού, το οποίου δεν βρίσκομαι σε θέση να διαθέσω.

Να έχεις μια όμορφη μέρα, αναγνώστη μου. Βγες μια βόλτα αν έχεις τη δυνατότητα. Περπάτα. Είναι τόσο όμορφος ο Νοέμβρης. Σου το έλεγα.

ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=b3gPKpap1Pg

Singing in the rain...

Βροχή, ναι βροχή. Ο ωραιότερος καιρός είτε είσαι μέσα με το άτομο που αγαπάς, είτε είσαι έξω, μαζί του ή όχι. Σύμβολο η βροχή. Σύμβολο πολλαπλό. Οργής, κάθαρσης, αναζωογόνησης.  Εξέγερση Θεού, κάθαρση τραγωδίας, αναζωογόνησης της ζωοδότρας φύσης.
Δεν ξέρω, αναγνώστη, αλλά η βροχή νιώθω πως σε πλένει από τα λάθη σου. Παροδικά. Ξεχνιέσαι. Ίσως να φταίει πως προσπαθείς να προφυλαχτείς από τη βροχή. Όμως ο βρεγμένος τη βροχή δεν την φοβάται. Επομένως τι ωραιότερο από το να περπατήσεις σιωπηλά και ήρεμα σαν να νομίζεις πως τραυματίζεις το έδαφος και να απολαύσεις το φυσικό αυτό φαινόμενο που κάποτε έπνιξε τη γη για τόσα μερόνυχτα ; Να εφαρμόσεις τους στίχους του Singing in the rain, που τόσο όμορφα χορεύει ο Alex στο Κουρδιστό Πορτοκάλι. Να ζήσεις τη ζωή σου όχι σαν να μην υπάρχει αύριο, αλλά αξιοποιώντας το τώρα, παραγωγικά για το μυαλό σου, άσχετα με την ποιότητα των ενεργειών σου, γιατί το αναπάντεχο δεν αργεί να γίνει.

Αναγνώστη, κράτα κοντά σου αυτούς που θες, γιατί η βροχή γίνεται πλημμύρα και η πλημμύρα θα τους πάρει αν δεν τους βάλεις κάπου προφυλαγμένα.

ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=HkfzEgqTpK8&feature=fvwrel

Ματαιον

Ἦχος γ'
Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον, οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα·ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται. Διό, Χριστῷ τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ βοήσωμεν· Τὸν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν ἀνάπαυσον, ἔνθα πάντων ἐστὶν εὐφραινομένων ἡ κατοικία.
Ἦχος δ'
Ὄντως φοβερώτατον τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον, πῶς ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος, βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῆς συμφυΐας ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται. Διό σε ἱκετεύομεν· Τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσον, ἐν σκηναῖς τῶν δικαίων σου, ζωοδότα φιλάνθρωπε.
Ἄλλο ἐκτὸς τοῦ Τυπικοῦ. Ἦχος δ'
Ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; Ποῦ ἐστιν ἡ των προσκαίρων φαντασία; Ποῦ ἐστιν ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος; Ποῦ ἐστι τῶν ἱκετῶν ἡ πλημμύρα καὶ ὁ θόρυβος; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά. Ἀλλὰ δεῦτε βοήσωμεν τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ· Κύριε, τῶν αἰωνίων σου ἀγαθῶν ἀξίωσον τὸν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν, ἀναπαύων αὐτόν ἐν τῇ ἀγήρῳ μακαριότητι.
Ἦχος πλ. α'
Ἐμνήσθην τοῦ Προφήτου βοῶντος· Ἐγώ εἰμι γῆ καὶ σποδός, καὶ πάλιν κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα καὶ εἶπον: Ἄρα τὶς ἐστι, βασιλεύς ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος ἢ πένης, ἢ δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός; Ἀλλὰ ἀνάπαυσον, Κύριε, μετὰ δικαίων τὸν δοῦλόν σου ὡς φιλάνθρωπος.

Θυμάμαι, θυμάσαι ;

Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου
ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα
Μπορεί και να μ' ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες
Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα
Το θυμάσαι;

την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο κόκκινο μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη...
νύχτες ταξιδεύαμε
στον ουρανό...
αστέρι και σταθμός
Θυμάσαι;

βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε
να του φυτέψουμε μια λεύκα
να μείνουμε για πάντα εκεί
Θυμάσαι;

όταν σου έδινα πορτοκάλι
πήναινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω
Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή
Θυμάσαι;

Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ' όλη τη γη
να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια...
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου 'φερνες ένα κοχύλι
Θυμάσαι;

Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι λίμνη θάλασσα ωκεανός...
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
Θυμάσαι;

Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα
Θυμάσαι;

θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ' ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
το θυμάσαι ακόμη;

Μια νύχτα χάθηκες σένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες...
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο...
το θυμάσαι;

και σου μάθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια
Μη πατάς πολύ το μολύβι σου 'λεγα
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
Θυμάσαι;

Και μου μάθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ' ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή;

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αυπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα; Ότι δεν χώραγε στις λέξεις

το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε;

Το μαγικό δωμάτιο που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τη στάση του κορμιού μας
το θυμάσαι;

κι ήταν φορές που γινότανε ολοστρόγγυλο
Θυμάσαι πότε;

Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν
αρχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά και έναν καιρό ήτανε δυο
Θυμάσαι;

Ήτανε δυο κι ήτανε σαν ένας
ένας και πολλοί μαζί
Χωρίζαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς
πως θ' ανταμώναμε ξανά;
Και σου 'γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα
Μου 'γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια
Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας
που κράτησε όσο πέντε
Κι όταν τέλειωσε
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις
Έμεινες μακριά
Και μου 'γραψες
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος...
Μπορεί...
όμως...
τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη
Σε περιμένω...
ΕΛΑ
Θα μετρήσω ώς το δέκα ....

Χρήστος Μπουλώτης

18.11.2012

Νοέμβρης.
Κρύο και ψιχάλα.
Στους έντεκα μήνες και μία ημέρα.
Στους δύο μήνες και έξι ημέρες.
Στα απροσδιόριστα δευτερόλεπτα πριν το τέλος.

Γιατί να λέγεται ίμερος κάτι που νιώθω για σένα και είναι άγριο ;

Σημάδια

Το πρωινό της 16ης Νοεμβρίου ήταν σκοτεινό. Καθόλου ήλιος, και μια ψύχρα αντιπροσωπευτικού Νοεμβριανού καιρού. Ένας πρώιμος χειμώνας που παρόλ' αυτά δεν έχει υψηλά επίπεδα υγρασίας. Πλήρως κεκαλυμμένος με σύννεφα ουρανός και λίγος αέρας, έτσι για να ενισχύει την σχετικά χαμηλή θερμοκρασία.
Το πρωινό αυτό ήταν και απρόσωπο. Καθόλου κόσμος και ένταση στο δρόμο, καμιά κινητικότητα παρά μόνο μεσήλικες να επιστρέφουν από τη λαϊκή, που γίνεται κάθε Παρασκευή στην περιοχή μου, και αποτελεί κλασσικό forum για να δει κάποιος αυτούς που ο δρόμος δεν τους φέρνει μπροστά του σε άλλες συνθήκες. Γιορτές στα σχολεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου αλλά και πάλι καμιά θέρμη, σε αντίθεση με άλλες χρονιές, που η επέτειος αυτή που εορτάζεται στα σχολεία της χώρας ήταν αφορμή να βγαίνουν τα παιδιά στο δρόμο, να παίζουν και να καταλήγουν στην πλατεία της συνοικίας μου για να δουν τους φίλους τους και να απολαύσουν την ελευθερία από τις σχολικές τους υποχρεώσεις.
Ενώ όμως τα ελληνόπουλα λέγανε ποιήματα, κάποια άλλα παιδιά σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη έμπαιναν κάτω από τα θρανία τους. Και ο λόγος δεν ήταν κάποια άσκηση σεισμού αλλά πραγματικές δονήσεις που προκαλούνταν από τους πυραύλους εδάφους-εδάφους που εκτοξεύονται εκατέρωθεν από τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους. Κλιμακώνονται ξανά οι συγκρούσεις και για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του Κόλπου, έχουμε βομβαρδισμούς 5 χιλιόμετρα έξω από το Τελ Αβίβ, καθώς και στο λιμάνι της Ισραηλινής πρωτεύουσας.
Όλα δείχνουν πως ένας παγκόσμιος πόλεμος, που θα εκδηλωθεί στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες είναι προ των πυλών. Ο παγκόσμιος χαρακτήρας, του αποδίδεται όχι εκτασιακά αλλά πρώτον λόγω της εμπλοκής άλλων δυνάμεων, βλέπε Αμερική, Ρωσία, ΟΗΕ, και σίγουρα Ιράν, και δεύτερον λόγω του γενικευμένου οικονομικού πολέμου που βιώνει ο πλανήτης τα τελευταία χρόνια. Κανείς δεν κινδυνεύει από έναν τέτοιο πόλεμο, παρά μόνον οι αθώες ψυχές που θα αιματοκυληθούν για τα συμφέροντα άλλων. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η απειλή πυρηνικού πολέμου είναι επίσης στο παιχνίδι, όμως κανέναν δεν συμφέρει μια μαζική καταστροφή. Αυτό που επιδιώκεται είναι να επανέλθει ο πλανήτης σε μια κατάσταση σαν αυτή της φεουδαρχικής Ευρώπης. Σφαίρες επιρροής δηλαδή, αυτοδιοίκητες μεν, υποταγμένες στα συμφέροντα των ισχυρών δε.
Πέρα από τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής που σαφώς πραγματοποιούνται για τον Μαύρο Χρυσό και για κανέναν άλλον λόγο, υπάρχουν εξελίξεις και στον Ευρωπαϊκό χάρτη. Και συγκεκριμένα στην Ελλάδα. Παρακολουθώντας χτες εκπομπές στην τηλεόραση, ειδήσεις, καθώς και ακούγοντας ραδιόφωνο, κατέληξα στο ότι, δυστυχώς κανείς δε βγαίνει να πει τι συμβαίνει με απλά Ελληνικά, παρά χρησιμοποιώντας περίπλοκους όρους σαν να θέλει να προβληθεί η πολυμάθειά του. Εντύπωση μου έκανε ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε πολύ αυτή την εβδομάδα και μου κίνησε το ενδιαφέρον, καθώς όλο και κάτι ήξερα αλλά ποτέ δε γνώριζα σε βάθος. Επίσης, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει για τους μη γνωρίζοντες τι εννοούσαν λέγοντας πως η Ελλάδα βαδίζει προς το μοντέλο του 1953.
Το 1953 μιλάμε για μια Ελλάδα στα τελειώματα του Εμφυλίου πολέμου. Όπως είναι γνωστό ο Ελληνικός Εμφύλιος έληξε με νίκη των δεξιών, οι οποίοι ήταν φίλα προσκείμενοι στους Αγγλοαμερικάνους. Την περίοδο εκείνη η χρεωμένη -ως συνήθως- Ελλάδα, στα πλαίσια της φιλίας με τους Αμερικάνους, δέχτηκε κούρεμα του χρέους της κατά 50%, Χρώσταγε. λοιπόν, τα μισά. Όμως κάτι τέτοιο είχε σαν αποτέλεσμα να επέλθει μια περίοδος παρεμβατισμού της Αμερικής στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, κάτι που ως γνωστόν είχε ως αποτέλεσμα την Επανάσταση την Συνταγματαρχών το 1967.
Χτες στα πλαίσια μια αντίστοιχης ενέργειας, το ΔΝΤ, δηλαδή η Αμερική με απλά λόγια, ζήτησε από τη Γερμανία να δεχτεί το κούρεμα 50% που προτείνει στο χρέος της Ελλάδας, έτσι ώστε να γίνει βιώσιμο. Σαφώς και η Γερμανία δεν δέχεται κάτι τέτοιο καθώς δεν θέλει να χάσει τον παρεμβατισμό της στα ελληνικά πράγματα και επίσης να μην χάσει ούτε ένα ευρώ από τα οφειλόμενα. Καταλαβαίνεις εν ολίγοις λοιπόν, αναγνώστη μου, τι σημαίνει το μοντέλο του 1953. Όπως και να έχει, προβλέπει μια ισχυρή παραχώρηση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας.

Εν πάση περιπτώσει. Ο χαρακτήρας του μπλογκ δε θα γίνει ποτέ ειδησεογραφικός. Όμως νιώθω την ανάγκη πολλές φορές, να γράφω για πράγματα που ακούγονται τόσο περίπλοκα από τα δημοσιογραφικά στόματα, όσο το δυνατόν πιο απλά, όχι επειδή δεν μπορείς να τα καταλάβεις, αναγνώστη μου, αλλά επειδή πρέπει προσεγγίζοντας απλά ένα πράγμα, να είσαι σε θέση να το σχολιάζεις, και να το ζυγίζεις εξίσου απλά χωρίς περίπλοκες σκέψεις. Μόνο έτσι θα καταλήξεις στη γνώση, και στη συνειδητοποίηση αυτών, που συμβαίνουν γύρω σου.
Λύση άμεση στο παγκόσμιο φαινόμενο της οικονομικής κρίσης δεν υπάρχει. Όλοι θα βγουν ζημιωμένοι από αυτό. Τα ελληνικά πράγματα δεν έχουν μπει σε τροχιά επίλυσης πάντως κάποιες μικρές κινήσεις φαίνονται να δείχνουν ένα απώτερο μέλλον ίσως λίγο πιο ευοίωνο. Για παράδειγμα, πριν από δύο μέρες υπογράφτηκε συνεργασία της Hewlett Packard, στο Λιμάνι του Πειραιά, μέσω της ΤΡΕΝΟΣΕ. Όχι τυχαίες κινήσεις, που ίσως δείχνουν πως τα πράγματα σε κάποια χρόνια ίσως να είναι καλύτερα.

Άντε να δούμε.

ΥΓ. Κουράγιο σε όλους.
ΥΓ2. Κουράγιο στη Μέση Ανατολή.
ΥΓ3. Οι Γερμανοί αποζημιώνουν ακόμα τους Εβραίους για τα εγκλήματα πολέμου των Ναζί. Στην Ελλάδα όμως ούτε φράγκο, για το κατοχικό δάνειο που είχαν πάρει.
ΥΓ4. Νοσηρή μουσική. Νοσηροί καιροί.
http://www.youtube.com/watch?v=glLUgXoF180

'Αξεσουάρ'

Μυστήριοι καιροί. Τίποτα δε λειτουργεί και όλα καταρρέουν με γοργούς ρυθμούς. Σιγά σιγά η αποσύνθεση του συστήματός μας, αρχίζει να φαίνεται και στην καθημερινότητα. Η επιρροή που ασκείται από αυτήν την σήψη στη ζωή του πολίτη, είναι άμεση και ίσως θλιβερή, αν αναλογιστεί κανείς πως τον καθηλώνει, εμποδίζοντάς τον να κάνει οτιδήποτε.
Απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις. Κάθε εβδομάδα, πάντα στις κομβικές ώρες. Από αυτούς που δίκαια μεν αποζητούν δικαιώματα που οι δυναστικές κυβερνήσεις αφαιρούν σωρηδόν, όμως από την άλλη καταφεύγουν σε τρόπους αντίδρασης που απλά θα ακουστούν στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων κάποιου σταθμού. Από εκεί και πέρα κανείς δεν πρόκειται να διορθώσει κάποιο νομοπλαίσιο λόγω κάποιας απεργίας που εξαγγέλλουν τα συνδικαλιστικά όργανα. Μια επανάσταση δηλαδή, απλά για να γίνει, να προβληθεί, και στο τέλος όσο ειρηνική και να είναι να καταλήξει σε επεισόδια που θα καταστρέψουν το κέντρο, και θα σκορπίσουν τον τρόμο σε καταστηματάρχες και αθώους πολίτες. Μια ατμόσφαιρα που θα βιαστεί, από τα χημικά και ιστορικά μνημεία που θα βεβηλωθούν από ταραξίες, προβοκάτορες ή εγκάθετους της Ελληνικής Αστυνομίας.
Πίσω από κάθε απεργιακή κινητοποίηση όπως αναφέρθηκε παραπάνω, υπάρχει ένας συντονισμός που υποκινείται φανερά από αριστερές κατά κόρον δυνάμεις. Κόμματα της Αριστεράς παρεισφρύουν σε εργασιακούς τομείς, και για να εκφράσουν τις εργατικές τους επιδιώξεις. Δημιουργούν υπό την αιγίδα τους συνδικάτα, τα οποία πρωτοστατούν στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Όλα αυτά, πάντοτε κάτω από τα πλαίσια της διαφάνειας και της συναδελφικής αλληλεγγύης. Κοινοί αγώνες, κοινές επιδιώξεις και πάντοτε ο αέρας της αλλαγής κόντρα στην αυθαιρεσία του Κεφαλαίου.
Πολλάκις έχει αποδειχτεί πως συνδικαλιστές αξιωματούχοι, τρώνε με χρυσά κουτάλια, άσχετα αν η επαναστατική τους και εργασιακή τους δραστηριότητα δεν τους επιτρέπει να γίνονται ένα με το Κεφάλαιο, ενώ ήδη βρίσκονται σε πόλεμο μαζί του. Παρόλ'αυτά οι εργατοπατέρες αυτοί σέρνουν το κοπάδι τους, που αποτελείται κυρίως από ημιμαθείς εργάτες που απλά θέλουν ένα καλύτερο αύριο, και κάτω από τον μανδύα της Αριστεράς προσπαθούν να επιδιώξουν καλύτερες συνθήκες. Στην τελική ανάλυση, ο εργαζόμενος που συνδικαλίζεται για να επιδιώξει, όχι μόνο δεν κερδίζει, αλλά βρίσκεται να παίρνει -χωρίς να το θέλει- μέρος στην επικοινωνιακή πολιτική του κόμματος του οποίου το συνδικάτο του, είναι φύλλα προς κείμενο/φίλα προσκείμενο.(sic)
Η εποχή μας, μας δίδαξε να κοιτάμε πίσω από τις λέξεις. Συνωμοσιολόγοι πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τον φόβο για το αύριο. Πολλά ισχύουν, άλλα όχι. Εν πάση περιπτώσει όμως θα μπορούσαμε να δούμε πίσω από τις λέξεις αναφορικά με τον Συνδικαλισμό και να καταλήξουμε στο ότι είναι άλλος ένας κρίκος στο περιδέραιο που λέγεται Αριστερά. Άλλο ένα αξεσουάρ που φοράει ο οποιοσδήποτε για να κερδίσει λαϊκή αποδοχή. Για να βρει μια μάζα την οποία θα κατευθύνει όπως ο ποιμένας τα πρόβατα. Να την πηγαίνει όπου θέλει, να την εκμεταλλεύεται για προσωπικά οφέλη, και να της καλλιεργήσει στο μυαλό της την ιδέα πως μάχεται για δικά της συμφέροντα. Και πως η αντίδραση αυτή είναι και η ορθή στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού που προωθείται από όλες τις δυνάμεις. Η απεργία, η πορεία, και τελικά το κάψιμο και η βεβήλωση.
Μια Αριστερά που κάτω από την αιγίδα της ανατράφηκαν γενεές επί γενεών εργατοπατέρων που θεοποιήθηκαν για τις επιδιώξεις τους, και κατέληξαν να πεθάνουν σε μια ιδιωτική κλινική στο Κολωνάκι, ενώ ο οικοδόμος από το Περιστέρι αφήνει την τελευταία του πνοή στο κρεβάτι του χωρίς να έχει τη δυνατότητα να πληρώσει ούτε τα 23 ευρώ της νοσηλείας που απαιτούνται πλέον. Μα εδώ δεν είναι κατάφορη η αδικία ; Και οι δύο αριστεροί ήταν. Δεν θα έπρεπε να ζήσουν επί ίσοις όροις ; Ο Κάρολος Μαρξ και ο Βλαδίμηρος Λένιν τι θα έλεγαν γι' αυτό κύριοι ;
Η όλη αυτή υπόθεση επαληθεύει την τάση του ανθρώπου να φέρεται πάντοτε σαν μωρό. Ο,τι τον υποχρεώνεις να το αποφύγει προπαγανδίζοντας τις αντενδείξεις του, από αντίδραση και μόνο θα το κάνει. Όπως ο υπερτασικός αναζητά συνέχεια αλλαντικά, όπως ο διαβητικός έχει διακαή πόθο για γλυκό έτσι και ο Αριστερός πολεμώντας το Κεφάλαιο το γνωρίζει όλο και καλύτερα. Και κάποια στιγμή θα θελήσει όχι να ρίξει το κεφάλαιο και να βελτιώσει τη θέση του, αλλά να γίνει ο ίδιος Κεφάλαιο. Και τότε μπορούμε πανηγυρικά να μιλήσουμε για το ξεβράκωμα αυτής της αναχρονιστικής φούσκας που λέγεται Αριστερά. Μιας ουτοπίας, που υποστηρίζεται από άτομα που ιδεολογικά την πιστεύουν, αλλά στη ζωή τους δεν την εφαρμόζουν. Στα πλαίσια, λοιπόν, της ραθυμίας και της εύκολης επανάστασης, καταφεύγουν σε απεργίες, και όταν αποσυρθούν συνταξιοδοτημένοι πλέον, θα έχουν να αφηγούνται περήφανα πως υπήρξαν αγωνιστές της εργατιάς. Η εργατιά ακόμα θα τους υμνεί, γιατί πάσχει από ημιμάθεια και αμάθεια, και έτσι θα βρίσκονται πάντα αυτά τα άτομα που θα χρησιμοποιούν την Αριστερά σαν αξεσουάρ για να πετυχαίνουν όλα όσα θέλουν.

Είτε αυτό λέγεται Εργασία και συνδικάτο, είτε αυτό λέγεται Νεολαία και Οργάνωση Νεολαίας, είτε αυτό λέγεται Πανεπιστήμιο και Φοιτητικές Παρατάξεις.

ΥΓ. Προσωπικές σκέψεις, εναντίον αυτής της Αριστεράς. Όχι συνολικά του κινήματος, καθώς χρωστάμε πολλά σε αυτό.
ΥΓ2. Εμπνευσμένο από εδώ. http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=178796
ΥΓ3. Παρακαλείται το Πανεπιστήμιο Αθηνών να βρει λίγο τον εαυτό του, και να προχωρήσει σε μια εβδομάδα που θα γίνουν όλα τα μαθήματα, χωρίς να αποτελεί πιο μείζον ζήτημα αν θα λειτουργήσει το κυλικείο αντί του Σπουδαστηρίου.

Au revoir

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

Τροπάριο Κασσιανής.

ΥΓ. Δεν ήσουν μια απλή γιαγιά. Ήσουν η γιαγιά μου.

ΕΛ.Μ.Ε.Κ.

Επίσκεψη σε χώρο φίλου εκτροφέα κίτρινων λιποχρωμικών καναρινιών. Κάπου διακρίνεται και ένα μαύρο κοβάλτιο κίτρινου μωσαϊκού