Φεύγει γοργά ο Οκτώβρης. Ακριβώς όπως όλοι οι προηγούμενοι 20 του. Με τη μικρή διαφορά πως δεν ήταν ένας μήνας που υπήρχε πρόγραμμα, είχε όλα τα υπόλοιπα. Πρώτα κρύα, πρώτες ασθένειες/κρυώματα, πρώτα πισωγυρίσματα, πρώτα σοβαρά οικονομικά άγχη, και άλλες θλιβερές πρωτιές της κάθε σεζόν. Η άσπρη μέρα θα έρθει, αλλά μέσα σε ένα κλίμα αλλοπρόσαλλου εγωισμού, από την πλευρά της ζωής.
Σε κάθε κακή συγκυρία πρέπει να προσπαθείς να εντοπίσεις το κακό στη ρίζα του και να το χτυπήσεις με όλη σου τη δύναμη. Κι αν δεν μπορείς να βρεις τη ρίζα, πρέπει να προβλέψεις την εξέλιξή του, και να στήσεις εμπόδια ανασταλτικά. Οι πρακτικές αυτές πρέπει να εφαρμόζονται και στην καθημερινότητά μας, αν θέλουμε να διαμορφώνουμε αντιστάσεις και να μην μας καταπίνει η ρουτίνα (ουδέτερη η έννοια της 'ρουτίνας').
Διάβαζα ένα άρθρο μια κυρίας η οποία κατά τα γραφόμενά της έπασχε από μανιοκατάθλιψη. Τουλάχιστον η αίσθηση που μου άφησε το κείμενό της, ήταν πως ακόμα πάσχει. Πως ήθελε να πιστεύει δηλαδή, πως ακόμα πάσχει. Η ανάγκη επιβεβαίωσης μερικών ατόμων, τους γεννά ένα αισθητήριο, σύμφωνα με το οποίο πρέπει όλοι να τους λυπούνται. Επινοούν έτσι, παθήσεις στον εαυτό τους, Διερωτώμαι. Ποιος άφρων άνθρωπος το ξέρει πως είναι άφρων ; Ποιος μανιοκαταθλιπτικός καταλαβαίνει το πρόβλημά του ; Απλά ερωτήματα, ενός χαζού ανθρώπου. Λίγος σεβασμός σε άτομα που όντως πάσχουν από τέτοιες ψυχοπαθογένειες, δε θα έβλαπτε καθόλου.
Άσε δε αναγνώστη, που η όλη ιστορία, μου κίνησε το ενδιαφέρον για να διαβάσω περί διπολικής διαταραχής (το sick όνομα της ασθένειας). Τη μία -λέει- νιώθεις Θεός. Την άλλη σκουπίδι. Τη μία βρίσκεσαι σε υπερδιέγερση, την άλλη σε πλήρη κατάπτωση. Το όνειρο κάθε κοκαϊνομανή. Αντί να σκορπάει τα 60ευρα του, θα μπορούσε απλά να πάσχει από κάτι σαν αυτό. Μια κρίση επιβεβαίωσης και εγωκεντρισμού, θα μπορούσε να τον βοηθήσει να δημιουργήσει το πρόβλημα αυτό στον εαυτό του. Με τον τρόπο αυτό, καί θα ζει το όνειρό του χωρίς έξοδα, καί θα τραβάει την πολυπόθητη προσοχή από τους γύρω του.
ΥΓ. Δεν παίζουνε κρυφτό οι γενναίοι.
Σε κάθε κακή συγκυρία πρέπει να προσπαθείς να εντοπίσεις το κακό στη ρίζα του και να το χτυπήσεις με όλη σου τη δύναμη. Κι αν δεν μπορείς να βρεις τη ρίζα, πρέπει να προβλέψεις την εξέλιξή του, και να στήσεις εμπόδια ανασταλτικά. Οι πρακτικές αυτές πρέπει να εφαρμόζονται και στην καθημερινότητά μας, αν θέλουμε να διαμορφώνουμε αντιστάσεις και να μην μας καταπίνει η ρουτίνα (ουδέτερη η έννοια της 'ρουτίνας').
Διάβαζα ένα άρθρο μια κυρίας η οποία κατά τα γραφόμενά της έπασχε από μανιοκατάθλιψη. Τουλάχιστον η αίσθηση που μου άφησε το κείμενό της, ήταν πως ακόμα πάσχει. Πως ήθελε να πιστεύει δηλαδή, πως ακόμα πάσχει. Η ανάγκη επιβεβαίωσης μερικών ατόμων, τους γεννά ένα αισθητήριο, σύμφωνα με το οποίο πρέπει όλοι να τους λυπούνται. Επινοούν έτσι, παθήσεις στον εαυτό τους, Διερωτώμαι. Ποιος άφρων άνθρωπος το ξέρει πως είναι άφρων ; Ποιος μανιοκαταθλιπτικός καταλαβαίνει το πρόβλημά του ; Απλά ερωτήματα, ενός χαζού ανθρώπου. Λίγος σεβασμός σε άτομα που όντως πάσχουν από τέτοιες ψυχοπαθογένειες, δε θα έβλαπτε καθόλου.
Άσε δε αναγνώστη, που η όλη ιστορία, μου κίνησε το ενδιαφέρον για να διαβάσω περί διπολικής διαταραχής (το sick όνομα της ασθένειας). Τη μία -λέει- νιώθεις Θεός. Την άλλη σκουπίδι. Τη μία βρίσκεσαι σε υπερδιέγερση, την άλλη σε πλήρη κατάπτωση. Το όνειρο κάθε κοκαϊνομανή. Αντί να σκορπάει τα 60ευρα του, θα μπορούσε απλά να πάσχει από κάτι σαν αυτό. Μια κρίση επιβεβαίωσης και εγωκεντρισμού, θα μπορούσε να τον βοηθήσει να δημιουργήσει το πρόβλημα αυτό στον εαυτό του. Με τον τρόπο αυτό, καί θα ζει το όνειρό του χωρίς έξοδα, καί θα τραβάει την πολυπόθητη προσοχή από τους γύρω του.
ΥΓ. Δεν παίζουνε κρυφτό οι γενναίοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου