Στα τυφλά...

Αβεβαιότητα. Πάνω που πάει κάτι να γίνει στη ζωή σου και ποντάρεις σε αυτό αποδεικνύεται σαθρό από τις βάσεις του. Επίσης θλιβερό είναι όταν κοπιάζεις γι'αυτό και δεν μπορείς να το αλλάξεις, γιατί ενώ μπορεί να έχεις τα προσόντα, σου λείπουν τα μέσα. Όχι πως απαιτεί ιδιαίτερα προσόντα, απλά είναι ζήτημα εγωισμού από ένα σημείο και μετά.
Εξίσου άσχημο είναι να μην μπορεί να σου εγγυηθεί κανένας ότι αυτό για το οποίο κοπιάζεις θα πραγματοποιηθεί, πόσο μάλλον ότι εσύ πέρα από την εμπειρία θα κερδίσεις κάτι παραπάνω. Σαφώς, και προσεγγίζω πολύ θεωρητικά κάτι που ίσως από τα συμφραζόμενα να φαίνεται μεγάλο, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια απλή επιχείρηση. Τα περαιτέρω δεν είναι ανάγκη να τα εξέτασω μαζί σου αναγνώστη μου. Απλά μοιράζομαι την πικρία μου, για το γεγονός πως είναι τουλάχιστον αποθαρρυντικό να περπατάς σε μια έρημο, και όταν κάποια στιγμή πεθαίνεις της δίψας, να σου έχουν πει πως αν δεις κάτι στον ορίζοντα θα είναι όαση. Όταν λοιπόν το αντικρίζεις, το βλέπεις να περπατάει μαζί σου και να απομακρύνεται. Τότε είναι το σημείο στο οποίο αρχίζεις και αμφισβητείς τα λεγόμενα του πληροφοριοδότη σου, και νιώθεις πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια οπτική πλάνη της ερήμου. Ίσως πολύ μακρόσυρτο παράδειγμα, αλλά δεν πειράζει. Συνηθίζω να λέω πολλά και να μην λέω στην τελική τίποτα. Ή για να το θέσω καλύτερα, να λέω πολλά, να νομίζω πως όντως λέω πολλά, αλλά στην τελική να μην λέω τίποτα.

Άλλωστε αυτό είναι το τριπάκι του να διατηρείς ένα μπλογκ. Βασίζεσαι στην ανωνυμία του υπολογιστή σου για να βάλλεις κατά πάντων και σε τελική ανάλυση να εκφράζεις όλα αυτά τα οποία αν τα πεις ζωντανά, θα σε περάσουν για φαντασμένο αμπελοφιλόσοφο. Εκεί είναι μια σημαντική καμπή, του πώς εσύ σαν blogger, θα το αντιμετωπίσεις. Ή θα φανερωθείς, διαγράφοντας αυτήν την μυστικοπάθεια του πληκτρολογίου αναφορικά με το άτομό σου, ή θα εξακολουθήσεις αυτή την θρασύδειλη συμπεριφορά που εσένα σε πληροί, και ας θεωρούν οι μάζες πως η θρασύδειλη συμπεριφορά είναι αποκλίνουσα. Κάθε άλλο, φίλε μου... Θέλει πολύ εγωισμό για να δρας στην ανωνυμία.

Αυτή είναι και η μοναχικότητα. Η μοναχικότητα του διαφορετικού. Ένα πράγμα το οποίο δεν μπορεί να συγκριθεί με κάτι, και απλά αντιγράφεται, είναι πρωτότυπο. Αυτή η πρωτοτυπία όταν συνδυαστεί με την έννοια της διαφορετικότητας προκαλεί μια μοναξιά. Άλλος το λέει "μοναξιά της κορυφής". Εγώ το λέω "μοναξιά της προσωπικής/εγωιστικής καταξίωσης".
Ενώ δεν είμαι τέτοιος, βλέπεις πόσο εγωπαθές και φαντασμένο θα ακουγόταν σε μια παρέα αυτό ;

Όπως λέει ο Στίγμα Νεολαίος (έλληνας rapper, άγνωστος στους πολλούς): Κόβω γιατί γίνομαι ακαταλαβίστικος, ιδεολογικά κενός κι αμφισβητήσιμος.

ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=0W_WUdEVuNs

Μαραθώνας-Φαράγγι

Για να μη σε αφήσω και ανικανοποίητο για σήμερα πάρε κάποιες όχι και τόσο ενδιαφέρουσες φωτογραφίες από μια εξόρμηση στο φαράγγι Μαραθώνα.

Οι φωτογραφίες τραβηγμένες από φίλο συνασχολούμενο με τα bird-watchings

24.09.2012

Δεν έχω όρεξη σήμερα. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως μπήκε για τα καλά αυτός ο αλλοπρόσαλλος Σεπτέμβρης,  με τους ακανόνιστους καιρούς, που δεν με τρελαίνει. Θέλω σταθερά πράγματα ρε παιδί μου. Όχι μετέωρες καταστάσεις που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Ίσως λίγο υπερβολικό αυτό όσον αφορά τον καιρό αλλά εμένα με ενοχλεί να φασκιώνομαι σαν το Θείο Βρέφος και να στάζω σαν μπουγελωμένο γυμνασιόπαιδο από τον ιδρώτα.
Δε λειτουργεί τίποτα σε αυτήν την χώρα αρκεί να έχει να κάνει με είσπραξη. Όταν είναι να σου φάνε φράγκα τότε οι ηέλτρονικές πλατφόρμες δουλεύουν άριστα. Από την αντίπερα όχθη, όταν πρόκειται να παραχθεί μια υπηρεσία στους πολίτες της χώρας αυτής, τότε τα πάντα δυσλειτουργούν σε τέτοιο βαθμό που σκέφτεσαι να σηκωθείς να φύγεις από δω.
Αφορμή για τα γράφω αυτά είναι το Πάσο, το Δελτίο Ειδικού Εισιτηρίου αλλιώς, που ζήτημα να έχει καταθέσει έστω ένας φοιτητής, προπτυχιακός, ή μεταπτυχιακός, διδακτορικός, ή μέλος της Γραμματείας, έστω και μια αίτηση.


ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=4-BvM_YToqY
ΥΓ2. Όλη η ζωή μας ένα film noir.
ΥΓ3. Άντε πάλι τα ίδια.

Muddy Waters - After The Rain - Full Album

Κυκλοφόρησε το 1969. Μόνο σε βινύλιο, αλλά ποτέ σε cd. Ορίστε ένα από τα αριστουργήματα της μουσικής blues, σε full length. Ένα πραγματικό αριστούργημα σε απίστευτη ηχητική ανάλυση.

Απολαύστε...

Σάββατο

Αναγνώστη, καιρό είχα να σε προσφωνήσω έτσι, ελπίζω να είσαι καλά παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζεις καθημερινά. Και είμαι σίγουρος γι'αυτό καθώς οι απεργιακές κινητοποιήσεις κάνανε ήδη αισθητή την εμφάνισή τους. Φαντάζομαι λοιπόν, πως σε οποιαδήποτε φάση κι αν βρίσκεσαι κάπως σε πιάνει και εσένα αυτό το κύμα και φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή σου. 

Είναι Σάββατο. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μα πόσο καιρό έχω να βιώσω την έννοια Σάββατο. Να ξυπνήσω και να πω "Σάββατο είναι σήμερα. Χαλάρωσε." Το οξύμωρο της ιστορίας είναι πως αυτήν την περίοδο είναι περίεργα για τον γράφοντα, γιατί περιμένω να αρχίσω δουλειά. Περιμένω να αρχίσει η σχολή, περιμένω να λυθεί η απεργία για να δώσω το τελευταίο μάθημα που χρωστώ. Και γενικότερα είμαι σε μια ράθυμη αναμονή που δεν με κουράζει, όμως μικρές καθημερινές υποχρεώσεις, εν όψει της έναρξης μιας γεμάτης -ομολογουμένως- χρονιάς, με υτποχρεώνουν να βλέπω το σ/κ σαν το φως στο τούνελ.

Τίποτα δεν συγκρίνεται με την Κυριακή. Η Κυριακή είναι η ωραιότερη μέρα της εβδομάδας. Κι ας δουλεύεις την επόμενη μέρα. Κι ας έχεις πρωινό ξύπνημα. Το Σάββατο είναι το παυσίπονο του κάθε πονεμένου. Ξυπνάει όποτε γουστάρει, κοιμάται όποτε γουστάρει, και κάνει ο,τι γουστάρει. Η Κυριακή όμως είναι η μέρα που δεν κουνιέται τίποτα. Δεν θες βγεις από το σπίτι σου, παρά να κάτσεις και να απολαύσεις την αποδέσμευσή σου από έννοιες και υποχρεώσεις. Δεν είναι τυχαίο πως και ο Θεός, επέλεξε την Κυριακή για να ξεκουραστεί και εμείς να τον δοξάζουμε. 

Εν πάση περιπτώσει όμως. Σήμερα είναι Σάββατο. Δεν ξέρω πως θα το περάσω και αυτό στην τελική αποφασίζεται/κανονίζεται πολύ αργότερα. Όμως νιώθω πως θα περάσει σαν όλα τα άλλα. Κι ας ήταν τόσο ιδιαίτερο για να κάτσω να αφιερώσω ώρα από τη ζωή μου, και να αναρτήσω στο μπλογκ μου γι'αυτό. Βέβαια, όλα κρίνονται εκ των υστέρων. Επομένως, θα δούμε...

ΥΓ. Είναι ωραίο να εκτιμά κάποιος τον κόπο και την ανάγκη κάποιου άλλου.

ΥΓ2. Σε ευχαριστώ. Και καταλαβαίνω...

ΥΓ3. Τα κομμάτια του παζλ θα ενωθούν. Σιγά σιγά.

ΥΓ4. http://www.youtube.com/watch?v=ubvYQxTXO3U

...

-H μοναξιά έχει την τάση να θεωρείται αρνητική μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας. Εγώ νομίζω ότι αυτοί που είναι μοναχικοί είναι οι πρώτοι άνθρωποι που ανήκουν στην ανθρωπότητα. Οι άλλοι ασχολούνται με τις παρέες τους. Εμένα η παρέα μου είναι η ανθρωπότητα. Άρα αν αυτό το βλέπετε σαν μοναξιά, επειδή δεν έχω παρέα, είναι μοναξιά.
-Εσείς το βλέπετε όμως σαν θετικό.
-Ναι, γιατί μόνο έτσι παράγουμε πραγματικά ένα έργο. Αλλιώς απλώς δουλεύουμε.

Νικόλαος Λυγερός.
Ο εξυπνότερος Έλληνας στον κόσμο.

Επιτέλους

Επιτέλους βροχή. Υγρασία και γιατί όχι ; Και ψύχρα.. Ναι, το βράδυ ψύχρα. Όχι ακόμα κρύο. Θα έρθει κι αυτό με την σειρά του. Προς το παρόν έχουμε ένα ξαδερφάκι του που διόλου ενοχλητικό είναι. Κάθε άλλο. Καιρός να ντυθείς με κάτι μακρύ. Να χώσεις τις βερμούδες σου στη ντουλάπα και να βάλεις το τζιν και τα παπούτσια σου και να βγεις έξω.
Προορισμός ; Ουδείς. Απλά να βγεις. Στη δεξιά τσέπη του τζιν τα χαρτάκια και τα φίλτρα σου. Στην αριστερή το κινητό σου. Στην κωλότσεπη ο καπνός σου, και στις τσέπες της ζακέτας σου τα κλειδιά σου, το mp3 σου, περιτυλίγματα από τσίχλες, τσίχλες κλειστές, αναπτήρες, εισιτήρια, και άλλα μικρά πράγματα που μπορεί να έχεις μέσα στη ζωή σου θέλοντας και μη.
Βγες. Περπάτα. Πήγαινε όπου να'ναι χωρίς να αναρωτιέσαι αν πρέπει να ακολουθήσεις κάποια συγκεκριμένη πορεία, αν θα στην πέσουν σε κανένα στενό ή αν θα σε δει κανείς και θα αναρωτιέται τι  κάνεις τέτοια ώρα έξω. Ξέχασα στο σημείο αυτό να σου πω το καλύτερο. Θα βγαίνεις βράδυ. Εκεί είναι η ζωή τελικά. Πέρασα από τη μια άποψη στην άλλη ουκ ολίγες φορές αλλά κατέληξα πως η ζωή είναι το βράδυ. Τότε νιώθεις τα πάντα περισσότερο. Ακόμα και τις αρθρώσεις σου αν προσπαθήσεις θα τις ακούσεις λες και είσαι στο διάστημα. Τα σκουριασμένα σου γόνατα και τα σάπια δάχτυλα σου.

Θα ανάψεις το τσιγάρο σου, θα ακούσεις ένα κομμάτι που ανακάλυψες τυχαία πως σου άρεσε και το είχες μαζί με άλλα στο mp3 σου, θα τσεκάρεις το κινητό σου για καμιά κλήση ή μήνυμα (ειδικά αν περιμένεις κάτι τέτοιο) και τότε θα πάρεις τη μεγάλη απόφαση. Την απόφαση να διαλέξεις το παγκάκι ή το παρκάκι ή το γηπεδάκι που θα κάτσεις. Του κάνεις μεγάλη τιμή κι ας μην το ξέρεις. Είναι ο φίλος σου κι ας το υποτιμάς σβήνοντας στο πάτωμά του το τσιγάρο σου. Δεν έχεις κανέναν άλλον πέρα από τον χώρο που σε φιλοξενεί. Και πάντα σε φιλοξενεί. Αν θέλει να σε διώξει θα το κάνει με τον τρόπο του. Θα στείλει μπάτσους, θα περάσει κάποιος περίεργος, θα μαζευτούν άλλες παρέες. Αν από την άλλη σε θέλει, τότε είναι η μαγεία. Θα στείλει μια περίεργη γάτα που απλά θα σε κοιτάξει και θα φύγει. Θα φέρει έναν αέρα που απλά θα κουνήσει λίγο τα φύλλα να σου δείξει πως κι αυτό ζει, αισθάνεται, καταλαβαίνει.

Το γηπεδάκι σου, θα σε θέλει πάντα εκεί. Όταν θα φεύγεις να το κοιτάς και να το λες από μέσα σου "Θα ξανάρθω ρε". Δεν σε ακούει αλλά καταλαβαίνει. Αυτό θα είναι πάντα εκεί..

Αττικής και Κιθαιρώνος. http://www.youtube.com/watch?v=2ANDfNLH4bA

YΓ. Δεν έχει υστερόγραφο σήμερα...

05.00

Ήσυχοι παλμοί μέσα στην καρδιά της πόλης
Οι δείκτες στο ρολόι δείξανε πέντε μόλις
Ο χρόνος πάγωσε σαν φωτογραφία
Σήμερα υπάρχω, αύριο απορία.
Σκληροί καιροί κι εμείς στα ίδια πάλι ντέρτια
Άνθρωποι σφιχτά τη μπουνιά και ψηλά τα χέρια
Στοχεύω το φεγγάρι έτσι ώστε αν αποτύχω να βρεθώ κάπου ανάμεσα σε σύννεφα κι αστέρια.


ΥΓ. Ζούμε σε μια καλοστημένη από Κάποιον φάρσα.
ΥΓ2. Ένα αστείο χαζό...
ΥΓ3. Ναι, καλό Φθινόπωρο. Η φθίνουσα πορεία των ψυχών. Η σήψη των ασθενικών σωμάτων. Η διαφθορά των σπλάχνων αυτού του ζώου που αποφασίσαμε να λέμε άνθρωπο. (με οποιαδήποτε ετυμολογική-γλωσσολογική προσέγγιση της λέξης)
ΥΓ4.- Που είναι ο πάτος ; -Κοίτα πάνω. Να τος!
ΥΓ5. Όπως είπε ένας φίλος κάποτε. "Ταξιδεύω συνέχεια"

The same old fears...

Έτσι είναι τώρα. Όλα κρύα..

Ένας στίχος από ένα τραγούδι που κάποια στιγμή της ζωής μου ένιωσα να με αντιπροσωπεύει στίχο προς στίχο. Πλέον μεγάλωσα. Νιώθω την επίθεση που πρεσβεύει αλλά δεν μπορώ να το βιώσω στον βαθμό που το βίωνα κάποτε. 

Κι όμως αναγνώστη μου. Είναι όλα κρύα. Και ας μη λέει το καλοκαίρι να φύγει ολοκληρωτικά κερνώντας μας κάποιες ηλιοφάνειες που πλέον κατάντησαν βαρετές και κοινότοπες. Μια υγρασία που είναι ύπουλη αιωρείται όμως τελικά δεν είναι αυτή. Άλλα πράγματα είναι κρύα. Ίσως να τα επιδιώκουμε εμείς να τα κάνουμε κρύα. Ίσως οι καταστάσεις να ψυχραίνουν το σκηνικό. Εν πάση περιπτώσει πάντως το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.

Είναι από εκείνες τις στιγμές στη ζωή όπως πολλάκις έχω αναφερθεί, που νιώθεις πως όλη σου η ζωή έχει μπει σε μία τάξη. Ναι, εντάξει. Θα συμφωνήσω πως πάντα πρέπει να υπάρχει κάτι που σε τρώει. Όμως όχι κι έτσι. Είναι στιγμές που νιώθεις πως ο Θεός είναι ο τιμωρός που σου τα δίνει όλα, όμως σου παίρνει για κάτι που σου κρατάει μανιάτικο αυτό που θεωρείς εσύ σημαντικότερο. Τότε λες από μέσα σου πικραμένος μεν, υποταγμένος δε, "γενηθήτω το θέλημα Σου". Αποφασίζεις να λουστείς τις συνέπειες. Και αυτό θα σου ερμηνεύσουν ως ανθρώπινη φύση αυτοί που ξέρουν τα πολλά και ο νους τους κατεβάζει. Όχι φίλε μου...

Εκεί είναι το σημείο στο οποίο οφείλεις να παίξεις έναν διπλό ρόλο. Οδυνηρό. Να γίνεις ο δήμιος και ο δέσμιος. Να γίνεις ο θύτης και το θύμα. Να γίνεις ο μαστιγωτής που χρησιμοποιεί το μαστίγιο για να αυτομαστιγώνεται και να μαστιγώνει. Να σκύψεις ευλαβικά το κεφάλι σου στον Θεό και να υιοθετήσεις μια διπλωματική στάση.

"Ναι ρε! Έχεις δίκιο. Εντάξει! Και τι κατάφερες ρε ;", και να συνεχίσεις σαν άλλος Εωσφόρος, "Non serviam"

Non serviam. Στην χειρότερη θέση του κόσμου θα πεις Non serviam. Και ο Θεός βοηθός.

ΥΓ. "Φαίνεται πια πως τίποτα τίποτα δεν μας σώζει"

ΥΓ2. "Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει"

ΥΓ3. How I wish, how I wish you were here.

        We're just two lost souls

        Swimming in a fish bowl,

        Year after year,

        Running over the same old ground.

        What have we found?

        The same old fears.

        Wish you were here.

     http://www.youtube.com/watch?v=DPL_SV3n7IU

Πρόγραμμα

Υπάρχουν οι άνθρωποι που θέλουν τη ζωή τους σε μια ρουτίνα, που να μην παρεκκλίνει καθόλου και είναι και κάποιοι που πραγματικά επιλέγουν η ζωή τους να μην καθορίζεται από τίποτα. Ο καθένας υποστηρίζει τη θέση του με επιχειρήματα που δικαιολογούν τη στάση του. Οι μεν θεωρούν πως η ζωή τους βρίσκεται σε καλούπια, όμως τα έχουν όλα υπό έλεγχο. Οι δε θεωρούν πως τα καλούπια αυτά τους στερούν τη ζωή, άρα η άναρχη καθημερινότητα τους οδηγεί σε ένα πρότυπο ζωής που τους καλύπτει ως προς την "επανάσταση" που θέλουν να προάγουν.
Προσωπικά, πιστεύω πως τα πάντα είναι πρόγραμμα. Όσο βάρβαρο κι αν ακούγεται η ζωή σου οφείλει να έχει μια ρουτίνα την οποία παρόλ' αυτά θα προσαρμόζεις εσύ. Και επομένως, θα δίνεις την απαραίτητη ένταση που θέλεις, όποτε τη θέλεις, και αν τη θέλεις. Η παρουσία μιας ρουτίνας απαλλάσσει τον άνθρωπο από την ανιαρή πραγματικότητα της ελευθερίας. Η ανεμελιά ενός καλοκαιριού μπορεί να παρέχει τη δυνατότητα για ξεκούραση όμως, από ένα σημείο και μετά καταντά μια ανιαρή παθογενής κατάσταση, κατά τη διάρκεια της οποίας η παντελής έλλειψη κάποιας συστηματικής ασχολίας ,μπορεί να οδηγήσει το μυαλό ενός σώφρονος -κατά τα φαινόμενα- ατόμου στην πλήρη παραφροσύνη. Αντιθέτως, το πρόγραμμα θέτει τις σωματικές λειτουργίες σε μια νόρμα, η οποία δε διαταράσσεται, και ως εκ τούτου το μυαλό ανασαίνει δουλεύοντας καθαρά, χωρίς να επηρεάζεται από εξωγενείς παράγοντες που μπορεί να παρακωλύσουν τη διεκπεραίωση μιας οποιασδήποτε εργασίας. Συν τοις άλλοις, ένα πρόγραμμα όχι και τόσο ευέλικτο, δίνει τη δυνατότητα να γίνεται ξεσκαρτάρισμα σε καθετί ευτελές, και να επιλέγουμε για την ψυχαγωγία μας ή την χαλάρωσή μας, κάτι το οποίο αναβαθμίζει σταδιακά την ποιότητα της ζωής μας.

Η καθημερινότητα είναι ένα σύστημα. Το σύστημα αυτό πρέπει να διοικείται ολοκληρωτικά. Η αναρχία στη ζωή είναι κάτι που μαθηματικά θα οδηγήσει στην καταστροφή. Το ανεξέλεγκτο και το ιλιγγιώδες είναι έννοιες που ο μετρημένος άνθρωπος δεν εφαρμόζει στη ζωή του, αλλά τις επιλέγει όποτε αυτός θέλει και όχι όποτε του το επιτάσσει η κοινωνία.

ΥΓ. Ξεκινάνε οι Σχολές. Ξεκινάνε και οι Εγγραφές. Συγχαρητήρια σε αυτούς που κάνουνε το φοιτητικό τους ξεκίνημα. Καλό κουράγιο και καλή σταδιοδρομία σε αυτούς που δεν πέτυχαν και θα επιλέξουν κάποια άλλη οδό.
ΥΓ2. "Όχι να βρεις λεφτά ρε. Να κάνεις λεφτά."
ΥΓ3.http://www.youtube.com/watch?v=Co63sm3lgKM

Σεπτέμβρης

Καλό Χειμώνα λένε όλοι γύρω σου! Ποτέ δεν το κατάλαβα. Δεν υπάρχει το Φθινόπωρο ; Τρεις μήνες. Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος. Η νοοτροπία του καλοκαιριού με τρελαίνει. Καλοκαίρι. Τελειώνει το καλοκαίρι και τότε σκεφτόμαστε ότι έρχεται ο Χειμώνας. Άντε να φύγει να έρθει πάλι το καλοκαίρι. Τις δυο πιο ενδιαφέρουσες και ωραιότερες εποχές τις βάζουμε στην άκρη. Αλλά ναι. Έτσι μάθαμε. Να βάζουμε στην άκρη του περίεργο και χωρίς ταυτότητα και να εκθειάζουμε τα φανταχτερά.
Σεπτέμβρης. Η πρώτη υγρασία εμφανίστηκε. Κόπηκαν οι ζέστες και άρχισε μια μεσημεριανή κουφόβραση, που συνοδεύεται από μια παχιά πάχνη. Μια υγρασία που σε κάνει να ιδρώνεις σε υπερβολικά μεγάλα επίπεδα δυσφορίας. Η χαμηλότερη ηλιακή ακτινοβολία ρίχνει τους παλμούς της καρδιάς. Φαινομενικά ηρεμεί τον άνθρωπο όμως θεωρώ πως κάθε άλλο. Τον εξαγριώνει. Τον κάνει ένα απάνθρωπο τέρας. Που η καρδιά του δε δουλεύει όπως θα έπρεπε για να σταθμίζει καλύτερα τα πράγματα που τον αφορούν.
Το Φθινόπωρο θα φύγει όπως ήρθε. Αθόρυβα και με την προσμονή του Χειμώνα από τους φανς του Καλοκαιριού για να παραπονιούνται και τους αντίστοιχους του Χειμώνα να χαίρονται γι' αυτόν. Μαζί με το φευγιό του θα πάρει μαζί του χτύπους από την καρδιά μας. Σε κάποιους θα δοθούν πίσω με το νέο Θέρος. Σε άλλους όχι. Αυτοί οι άλλοι αυτό το Φθινόπωρο θα γεράσουν. Θα ακολουθήσουν την φθίνουσα πορεία που παίρνουν οι οπώρες και όλη η φύση. Η παρακμή της φύσης θα τους επηρεάσει βαθύτατα.

Και κάθε Φθινόπωρο θα γερνάνε όλο και πιο πολύ. Κάθε Φθινόπωρο η καρδιά τους θα χτυπάει όλο και πιο αργά. Ώσπου θα καταλήξουν απάνθρωποι. Και όχι με την βάρβαρη έννοια. Απλά θα απογυμνωθούν από την ανθρώπινη φύση τους, που τους επιτάσσει να ζουν τη ζωή τους. Μαζί με τον Νοέμβρη θα φύγει και το τελευταίο ίχνος αυτής της μελανίνης του καλοκαιριού. Το τελευταίο ίχνος αυτοεκτίμησης και αξιοπρέπειας.

Και θα οδηγηθούν στον γκρεμό. Έναν γκρεμό βαθύ και απόκρημνο, που βρίσκεται μέσα τους. Το μεγαλύτερο Τέρας δεν βρίσκεται στην άλλη πλευρά της Αγίας Γραφής. Το μεγαλύτερο Τέρας βρίσκεται μέσα μας. Το δημιουργούμε οι ίδιοι ; Το επιλέγουμε ; Πάντως ένα είναι σίγουρο. Άλλοι το βιώνουν και άλλοι απλά το προσπερνούν. Ποιος έχει δίκιο ;

Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα.

ΥΓ. Πέρα από κει που φτάνει η αντοχή
      Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ
      Μέχρι το θάνατο και πιο μακριά
      Μέχρι να πεις πεθαίνω τώρα πια
      Θα σ' αγαπώ
http://www.youtube.com/watch?v=ZSgDuDtW-_I&feature=fvst

ΥΓ2.So many feelings
       Pent up in here
       Left alone I'm with
       The one I most fear
       I'm sick and I'm tired
       Of reasoning
       Just want to break out
       Shake off this skin

       I can't escape myself
http://www.youtube.com/watch?v=M0FKEDexivA

Τελευταία Εδάφια

Eίμαι ευάλωτος ξανά απέναντι μου
ενα στυλό,ενα μπουκάλι και μια στοίβα χαρτιά
η πένα μου σεισμική δόνηση με επίκεντρο την καρδιά μου
βουτάω βαθιά στα άδυτα των συναισθημάτων μου
εκεί έχει βουτήξει σε λήθαργο η ομορφιά μου
εκεί γεννιέται το πάθος να γράψω
εκεί μαθαίνω για μένα
εκεί φτάνω λίγο πιο κοντά στο μηδέν
κι όλα αυτά μέσα σε ένα ψηφιακό ον χωρητικότητας εβδομήντα λεπτών
αν όλα πήγαν κατ' ευχήν
τώρα θα πρέπει να μ' ακούς
αν πάλι δεν πήγαν αυτή η κόλλα θα ξεχαστεί μην σε τρομάζει
ο χρόνος καλπάζει
η όλη διαδικασία αλλάζει
και η μητέρα ποίηση μ' όλα αυτά που βλέπει τριγύρω της σπαράζει
μάθε το πολεμήθηκα
πισώπλατα χτυπήθηκα
κατηγορήθηκα για τον ρομαντισμό μου κι αυτό ποτέ μου δεν το απαρνήθηκα
ποτέ μου δεν κινήθηκα ανήθικα
ένιωθα απλά σαν ηλιαχτίδα μέσα στην νύχτα
απλά μιλούσα ειλικρινά
ηχογράφησε αυτό που ακούς.... μάθε για μένα
επενδύεις χορηγούς σε αυτήν την πένα
διαβάζεις εδάφια τελευταία χαμένα
επάνω στις τέσσερις εποχες
με τον χιονιά σμιλεμένα
πλαισιωμένα με φύλλα κιτρινισμένα
και πνιγμένα μέσα στο μπλε βαφτισμένα
κι όλα αυτά σαν τριαντάφυλλα ανθισμένα
αν έχεις πρόβλημα μ' αυτό σήμερα άστο σε μένα
δώσε μου την ποίηση πόρνη,στην παραδίδω πίσω παρθένα


Αρνούμαι πεισματικά
την όποια προσπάθεια ταυτίσεως με οτιδήποτε
εκπροσωπώ το παράδοξο
εκσφενδονίστηκα  μέχρι το χθες
πήρα μια στάλα έμπνευση μετά μαστούρωσα
με μουσικές
μάθε να σέρνεσαι,να χάνεις να έρπεσαι
λαμβάνω μηνύματα που δεν λαμβάνεις
είτε το δέχεσαι η δεν το δέχεσαι
είμαι η στάθμη που απολαμβάνεις να ονομάζεις πάτο
δεν λησμονώ
η πένα γράφει φρενιασμένη στο χαρτί
χαράζει κι αναρωτιέμαι πόση παράνοια μπορώ να εκφράσω
όταν ξεχνιέμαι να πάρει
συλλαβιστά ψηλαφίζω αυτό το σκοτεινό κελάρι
''πουλάω την τέχνη φτηνά''
σε κάποιο δισκογραφικό παζάρι
ρίχνω το ζάρι ξανά
κι αλλάζω όψη πριν να σαλπάρει
της τελευταίας μου ιδέας η άποψη
τώρα κοιτάζω το χαρτί σαν της ψυχής μου την κάτοψη
κι έτσι παγώνω
να πάρει,ο κύβος ερρίφθη
συναντάω την δύναμη, άλλος την βαφτίζει νταβατζή, άλλος σερίφη
σε σκουριασμένα γραμμόφωνα ο γρίφος ελύθη
υπογράφω τα τελευταία εδάφια
ο γρίφος ελύθη ή μήπως μόλις εγγενήθη
τρία λεπτά και πενήντα δεύτερα ταξίδι αναψυχής στην πανέμορφη λήθη
ανοίξτε σαμπάνιες ηλίθιοι
παίρνω τον ρόλο του κακού λύκου και σ' αυτό το παραμύθι
''δώστε χρήμα στα ήθη και σεβασμό σ' αυτό που πείθει''
ρίξτε με απόψε στην πυρά
γιατί η τέχνη εκεί ανήκει