"Ασ'τον αυτόν. Είναι της Λογικής"

Λογική και συναίσθημα συχνά φέρεται να είναι αντίθετα. Ότι δηλαδή όταν ένας άνθρωπος είναι συναισθηματικός (δρα με το συναίσθημα), παύει να είναι λογικός (να χρησιμοποιεί το έλλογο) και ουσιαστικά παρασύρεται από το θυμικό του. Αντιστοίχως, ο άνθρωπος δρα βάσει της λογικής, είναι ένα ον, το οποίο δεν αισθάνεται, αλλά ζυγίζει καθετί με βάση το αξιακό σύστημα της κοινωνίας του.
Προφανώς, από την πρώτη παράγραφο, κάτι τέτοιο απορρίπτεται εύκολα, όμως καλύτερα θα ήταν να καθαρίσουμε τι εστί λογική.

Λογική λοιπόν. Ορθολογισμός, εμπειρισμός ως αντίδραση. Άλλος θα μιλούσε για λογικό/παράλογο ως αντιθετικά ζεύγη. Γενικά, θα έπρεπε να το ορίσουμε όμως προσωπικά δε βρίσκω κάποιον ικανοποιητικό ορισμό. Η λογική πρώτα απ'όλα είναι κατάσταση. Είναι η κατάσταση που υπεισέρχεται ο άνθρωπος όταν συσχετίζει δεδομένα, και με βάση έναν πυλώνα σκέψης, καταλήγει με επαγωγικό ή παραγωγικό τρόπο σε ένα συμπέρασμα. Αν κάποιο από τα δεδομένα είναι ψευδές ή στοχεύει κάπου αλλού, πάντως πέρα από την αλήθεια, τότε η λογική δεν έχει θέση εκεί.

Ως αντίθετες έννοιες στη λογική ορθώθηκαν έννοιες όπως η εμπειρία. Καθαρά φιλοσοφική προσέγγιση και διαμάχη ορθολογιστών-εμπειριστών κάτι όμως που δεν απασχολεί την παρούσα ανάρτηση. Αν το δούμε χριστιανικά ή θεοκρατικά η λογική είναι αντίρροπη της πίστης. Κάτι που φαίνεται να είναι κάπως αυθαίρετο, αφού η πίστη από μόνη της χρησιμοποίησε -με τα όποια αποτελέσματα- τη λογική ως όπλο της. Στην πιο σύγχρονη εποχή επικράτησε πως το παράλογο είναι κάτι που πάει κόντρα στη λογική. Και τέλος, το συναίσθημα, το οποίο παραπάνω αναιρέθηκε εκ προοιμίου ως κάτι που αντιβαίνει στην έννοια της λογικής.

Δεν έγινε εκτενής αναφορά στο Παράλογο. Η έννοια αυτή θα έπρεπε να αποτελεί όψη της λογικής και όχι αντίπαλο δέος. Γλωσσικά θα μπορούσε να εξηγηθεί, όμως κάτι τέτοιο παρόλο που αποτελεί απόδειξη, θα έδινε το πάτημα σε κάποιον να πει πως το παιχνίδι της μορφολογικής εξέτασης είναι κάτι πεζό. Είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται. Σε κάθε περίπτωση όμως θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να τον εντάξουμε στο πλαίσιο σκέψης πως, το αριστερά-δεξιά, πάνω-κάτω, ενώ είναι αντίθετα, δεν είναι αξιολογικά ανώτερα ή κατώτερα. Είναι απλά διαφορετικές όψεις. Ως πραγματικό αντίθετο του 'δεξιά' για παράδειγμα, θα πρέπει να λογαριάσουμε το 'ευθεία'. Επομένως, και στην περίπτωση του λογικού με το παράλογο, σίγουρα θα πρέπει να μιλούμε για κάτι που χαρακτηρίζει μια κατάσταση, από διαφορετικές οπτικές. Κι όχι από αντίθετες. Το μόνο αντίθετο της λογικής ή μάλλον, της έννοιας του λογικού, είναι η έννοια του άλογου.

Το συναίσθημα είναι κάτι το οποίο κολυμπά σε απέραντες θάλασσες ερμηνειών. Ψυχαναλυτικές θεωρίες, η εμπειρία του ανθρώπου αλλά και η πανανθρώπινη ανεξήγητη φύση είναι βασικοί πυλώνες εξήγησης του τι είναι συναίσθημα. Πάντως σίγουρα όχι κάτι που θα πάει κόντρα στη λογική. Ίσως την παραγκωνίσει λίγο, όμως θα λειτουργήσει ως ζώνη ασφαλείας το έλλογο, ακόμα κι αν το θυμικό προκαλέσει τη σύγκρουση.

ΥΓ. Η Πόλις εάλω

Προς αναγνώστας

Αλλόκοτες καταστάσεις. Ξαφνική ψύχρα στην Αττική μετά από πολλές θερμές ημέρες που θύμιζαν καλοκαίρι στα χειρότερά του. Οι απόψεις του γράφοντος για το καλοκαίρι έχουν ειπωθεί πολλάκις, επομένως είναι σκόπιμο να μην επαναληφθούν. Η επανάληψη, λένε, είναι μητέρα της μαθήσεως. Δε θα αντιδράσω σε αυτή τη ρήση, που έλαχε τελικά να γίνει καραμέλα, απλά θα δώσω μια νέα οπτική, θέτοντας στην επανάληψη, τον αντίποδα της εξέλιξης -ως προοδευτική δύναμη πάντα.

Κι όταν χρησιμοποιώ αυτό το α' ενικό, να μη θυμώνεις για το δασκαλίστικο ύφος αναγνώστη. Συγχώρησε το γεγονός πως ο γράφων, πειραματίζεται διαρκώς πάνω σου. Πάνω στις αντιδράσεις σου, πάνω στην αρέσκεια/δυσαρέσκειά σου, πάνω στα γραφόμενα. Προφανώς και ο αναγνώστης δεν είναι ένα εργαλείο. Είναι ο αποδέκτης, είναι ο στόχος ουσιαστικά της ύπαρξης αυτού του ιστότοπου, ή για να είμαι περισσότερο ειλικρινής, ένας από τους στόχους. Αναφορικά δε, με το ότι λειτουργεί ο αναγνώστης σαν πειραματόζωο, αυτό έχει να κάνει ξεκάθαρα με το γεγονός, πως ο γράφων πρέπει κάποια στιγμή να διαμορφώσει ένα ύφος το οποίο θα του ταιριάζει. Ένα ύφος που θα τον ικανοποιεί πρώτα αυτόν, αλλά και θα είναι αρεστό, μεστό και όχι πρόχειρο απέναντι στον κριτή των γραφομένων του. Εσένα.

Εδώ προκύπτει ενδεχομένως ένα θεμελιώδες ζήτημα. Τι σημαίνει "διαμορφώνω ένα ύφος" ; Δεν ξέρω να απαντήσω επακριβώς, μπορώ όμως να πω ξεκάθαρα πως η διαδικασία του να γράφεις αυτόματα μεν, προσεγμένα δε, είναι μια διαδικασία η οποία όταν τελειοποιηθεί (κάτι που προφανώς δε θα γίνει ποτέ), τότε ίσως να είναι ένα από τα ωραιότερα συναισθήματα στον κόσμο. Το κείμενο απαιτεί φροντίδα. Όχι ένταξη σε φόρμες. Αυτό άλλωστε δεν μπορεί να γίνει γιατί δε μιλάμε για λογοτεχνία. Δε μιλάμε καν για τέχνη. Αν χαρακτηριζόταν κάτι τέτοιο ως τέχνη, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε πως ο 21ος αιώνας σάρωσε κι εξαφάνισε σαν τυφώνας τα πάντα.

Το προσωπικό ύφος, για να γίνει η σύνδεση με παραπάνω, είναι κάτι που σμιλεύεται σταδιακά μέσα από άσκηση. Κι όχι ασκήσεις δημιουργικής γραφής, κάτι που είναι της μόδας τελευταία. Κι όχι γράφοντας κείμενα τα οποία δε θα δημοσιευθούν ποτέ. Αυτό είναι ένα μέγιστο λάθος. Τα πάντα πρέπει να δέχονται κρίση. Άλλωστε ποιος ο λόγος να βελτιώνεται κάποιος αν θέλει απλά να γράφει για τον εαυτό του ; Είναι ανώφελο και πολύ εγωιστικό αν το σκεφτεί κανείς λογικά. Αντιθέτως, ο επίδοξος χ (απροσδιόριστος γράφων) οφείλει να δοκιμάζεται υφολογικά και θεματικά, δημοσιεύοντας και ωθώντας τα κείμενά του στην πυρά της κριτικής. Το κοινό σίγουρα ξέρει καλύτερα, τι περιμένει από τον γράφοντα.

Δεν είναι θέμα σε καμία περίπτωση, του "τι περιμένει ο αναγνώστης". Η θεματολογία καθορίζεται πάντα από τον συγγραφέα. Τα δείγματα γραφής όμως, ανεβάζουν ή κατεβάζουν τις προσδοκίες του κοινού. Όταν λοιπόν, οι προσδοκίες είναι υψηλές, ο γράφων οφείλει -για να μην πω έχει καθήκον- να βελτιωθεί τόσο, ώστε να πληρώσει και να ξεπεράσει τις προσδοκίες του κοινού του, και έτσι να αποδείξει πως μπορεί να κάνει ένα βήμα παραπάνω στη γραφή του. Αυτό, κατ' εμέ ονομάζεται ευθύνη. Ονομάζεται συνέπεια, ονομάζεται υποχρέωση απέναντι σε αυτόν που σε τιμά διαβάζοντας το κείμενο σου. Είτε είναι ένας, είτε είναι όλος ο πλανήτης. Από τον έναν αναγνώστη και άνω, έχει ο καθένας την υποχρέωση να εκπληρώνει γράφοντας όσο το δυνατόν πιο στιβαρά τις ανάγκες του αναγνώστη. Του αναγνώστη που βλέπει στα δάχτυλα (είτε κρατά πένα/στιλό/μολυβι, είτε κοπανάει πλήκτρα) του γράφοντα, αυτόν που θα τον ταξιδέψει έστω προσωρινά στο γυμναστήριο της σκέψης και της φαντασίας.

Σεβασμός στον αναγνώστη. Ακόμα και σε αυτόν που κατακρίνει. Δυστυχώς, τα πρωτόλεια θα ήθελα να τα διαγράψω. Όμως, πάντα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, για να ελέγχεται αν η εξέλιξη είναι θετική ή αρνητική. Αν και η εξέλιξη, είναι πάντα θετική.

ΥΓ. Το Λεμόνι περνά σε μια νέα era. Μεγαλύτερη συνέπεια, λιγότερη συνειρμική διατύπωση, περισσότερες πράξεις μέσα από τα λόγια. Μείνετε συντονισμένοι. Όσοι είστε, από τον έναν ως τους χίλιους.
ΥΓ2. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
         Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
         είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Ακάλυπτες επιταγές

Λογικό και παράλογο. Από τη θεμελιώδη αυτή διάκριση, ίσως να δημιουργούνται όλα. Όλες οι πεποιθήσεις, οι απόψεις, και φυσικά το ζήτημα που απασχολεί τελευταία τον παρόντα διαδικτυακό χώρο, δηλαδή η κοινή γνώμη. Ίσως η μεγαλύτερη πλάνη στην οποία είναι βυθισμένο το αξιακό σύστημα του σύγχρονου ανθρώπου. Δεν ξέρω αν στην χώρα μας μόνο έχει τόσο μεγάλο ρόλο στην κοινωνική δομή, πάντως σίγουρα παντού παίζει εξέχοντα ρόλο η άποψη της κοινωνίας και "το τι θα πουν οι άλλοι".
Η σιγουριά γι'αυτό, προκύπτει πρώτα πρώτα από το γεγονός του ότι ο Jung διατύπωσε στα 1913-1919 απόψεις σχετικά με το συλλογικό ασυνείδητο που επηρεάζει την προσωπικότητα του καθενός. Μια οντότητα δηλαδή πρωταρχικά συλλογική, που επιδρά στο ασυνείδητο του ανθρώπου και τον κατευθύνει να κάνει τα πάντα, με μόνο στόχο την κοινωνική καταξίωση. Έχουμε επομένως, μια πρώτη συστηματική και επιστημονική καταγραφή της σημαντικότητας της κοινωνικής επίδρασης στον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του καθενός.
Άλλα δείγματα μπορούμε να τα βρούμε στην πιο κοντινή εμπειρία, που προκύπτει από την καθημερινότητα. Χιλιάδες παραδείγματα μπορούν να ληφθούν υπόψιν, που μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως πολλές από τις κινήσεις/ενέργειες που επιτελεί ένα άτομο, αποτελούν προϊόντα κοινωνικής πίεσης και συμμόρφωση στις επιταγές της κοινής γνώμης, που θα επικρίνει στην αντίθετη περίπτωση. Καταστάσεις τέτοιες αποτελούν συνήθως, τα τυπικά που λέμε ή κάνουμε στις κοινωνικές συναναστροφές μας, ειδικά σε εορτές, οικογενειακές συγκεντρώσεις, εργασιακούς χώρους και επίσημες περιστάσεις. Λόγια και πράξεις δηλαδή, που αν εξεταστούν παραμερίζοντας την περίσταση, πρόκειται για εντελώς ανούσιες κουβέντες και αναίτιες ενέργειες αντίστοιχα.
Εδώ, γίνεται η σύνδεση με την πρώτη περίοδο η οποίο θέτει το ζεύγος του λογικού με το παράλογο. Βλέπουμε πως όπως προαναφέρθηκε, η κοινή γνώμη ωθεί τον άνθρωπο στο να υιοθετεί συμπεριφοριστικές τάσεις, οι οποίες είναι κατ' εξοχήν παράλογες, μόνο και μόνο για να συμμορφωθεί σε ένα πλαίσιο, το οποίο αυθαίρετα -όπως φαίνεται- κάποτε ορίστηκε. Ένα πλαίσιο, δηλαδή, ένα συνδυασμό από λόγια και έργα τα οποία αρμόζουν σε περιστάσεις. Κάτι εντελώς παράλογο, αν σκεφτεί κανείς πως ο έλλογος νους του ανθρώπου του δίνει την ελευθερία να δρα αυτόβουλα. Ποιος είναι, λοιπόν αυτός που κάποτε αποφάσισε να θέσει σε πλαίσια τον άνθρωπο καθορίζοντάς του τη συμπεριφορά σε ορθή και εσφαλμένη ανάλογα με την χρονική στιγμή και την περίσταση;

Κοινή γνώμη, λοιπόν. Γάγγραινα ή μέτρο συμμόρφωσης του ανθρώπου και τρόπος επιβολής της μεσότητας ; Προφανώς ο θιασώτης κάθε άποψης θα βρει επιχειρήματα για να μιλήσει πάνω σε αυτό. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα ήμουν απόλυτος στην κρίση μου. Ίσως, καμιά φορά να λειτουργεί σαν χωροφυλακή για να μην ξεφεύγουν τα πράγματα όμως και πάλι, κάτι τέτοιο δεν της δίνει άφεση αμαρτιών, ούτε τη γδύνει από το μανδύα του παραλόγου που ενδύεται.


ΥΓ. Ξεκαθαρίζει το παρόν ιστολόγιο, πως σε καμία περίπτωση δεν θεωρεί ορθόν το λογικό ή εσφαλμένο και κακό το παράλογο. Δεν μπαίνει σε τέτοιου τύπου διακρίσεις, αφού υπερασπίζεται πολλάκις το παράλογο και αντικοινωνικό
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=PlDdcCzKjsc

Error 404

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Πως γίνεται να κρίνεις κάτι που απαιτεί εμπειρία την οποία δεν έχεις ; Το να κρίνεις γενικότερα βάσει ερεθισμάτων και γνώσεων ίσως να είναι κάτι που προβλέπεται, εφόσον μπορείς να έχεις ευθυκρισία χρησιμοποιώντας τα προαναφερθέντα εργαλεία. Όμως το να μιλάς για ψάρεμα χωρίς να έχεις βγει στα ανοιχτά είναι η κακή συνήθεια του να εκφέρουμε γνώση επί παντός επιστητού.
Αναφορικά με την πρώτη περίοδο του προλόγου, δεν παρατηρείται καμία συνοχή, όμως κάθε πράγμα στον καιρό του. Σχετικά με την κατηγορία των πραγμάτων που απαιτούν εμπειρία, αφαιρείται το δικαίωμα της άσκησης κριτικής από κάποιον που δεν την κατέχει. Η μόνη περίπτωση στην οποία μπορεί να του δοθεί το δικαίωμα αυτό, θα ήταν μόνο στην περίπτωση που θα έκρινε κάτι ως λάθος. Εφόσον παραδεχόταν, λοιπόν, το γεγονός πως κι αυτός έχει διαπράξει λάθη, τότε ίσως να του δινόταν μια ευκαιρία να αναπτύξει τη σκέψη του.
Πάμε στην ταμπακιέρα. Έστω πως κάποιος επιλέγει να υιοθετήσει ένα λάθος στη ζωή του. Να το βάλει στην καθημερινότητά του, να το κάνει κτήμα του. Σαφώς, η κοινή γνώμη θα τον θεωρήσει ως έναν άνθρωπο που δεν κατέχει την απαιτούμενη σοφία να προβεί σε ορθές επιλογές. Διαπράττει ένα σφάλμα το οποίο όμως, το έχει εγκαθιδρύσει στη ζωή του σε καθημερινή, εξακολουθητική βάση. Δεν το επαναλαμβάνει περιοδικά, αλλά συνειδητά και ολημερίς/ολονυχτίς.
Αναρωτιέμαι σε αυτό το σημείο επομένως. Εφόσον δεν είναι κάποιος σοφός όταν κάνει δυο φορές το ίδιο λάθος, το να το επαναλαμβάνεις συνεχώς και αδιαλείπτως σε όλη σου τη ζωή, σημαίνει πως δεν χρεώνεται τελικά ούτε αυτό καθ' αυτό για λάθος, ούτε εσύ για μη σοφός. Ίσως, όπως μου είπε κι ένας κύριος σε συζήτηση που είχαμε στο τρένο, αυτό να είναι η ακεραιότητα. Μια αρετή που λείπει στις μέρες μας. Η εμμονή στο λάθος, χωρίς να σκεφτείς ποτέ να κάνεις πίσω, δείχνει ακεραιότητα.

Ας είσαι λοιπόν ταγμένος, κι ας είσαι ταγμένος σε ένα λάθος. Υπερασπίσου το, και βρες το δίκιο του λάθους σου. Τι μεγαλύτερο στόχο ζωής θα μπορούσε να βρει κάποιος ; Ποια επιβεβαίωση είναι μεγαλύτερη από το να βασίσεις τη ζωή σου στο σφάλμα και να τη δικαιώσεις μέσα από αυτό ;

Ανθρώπινο προνόμιο το λάθος. Εκμεταλλευτείτε το, και μετά ζήστε με τις τύψεις αυτού.

ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=UeuEGr_UTzg

Ο φιλόδοξος (;)

Κάποιοι άνθρωποι είναι για παραπάνω. Και όταν λέω αυτή την ακατανόητη περίοδο, σίγουρα θα αναρωτηθείς τι μπορεί να εννοώ ακριβώς. Δεν έχει να κάνει με την απληστία. Άλλωστε αυτές οι αρνητικά στιγματισμένες λέξεις, στο σύγχρονο αξιολογικό σύστημα μπορεί για τον καθένα να θεωρούνται ακόμα και αρετές. Μιλάω περισσότερο για το "παραπάνω" της εξέλιξής τους σαν άτομα. Πιο συγκεκριμένα, για τις μεθοδευμένες κινήσεις τους, να εξασφαλίσουν την άνοδό τους, ανηφορίζοντας στα σκαλοπάτια, ποτέ όμως τυχαία και στα τυφλά, αλλά όπως προλέχθηκε, μεθοδευμένα.
Δεν εννοώ σε καμία περίπτωση πως επιλέγουν βάσει κριτηρίων τα άτομα και τις καταστάσεις που θα εμπλακούν, όμως καμιά φορά δίδεται η εντύπωση πως οι κοινωνικές συναναστροφές ακόμα και σε ένα μικρό ποσοστό, χαρακτηρίζονται από πελατειακή σχέση και πραγματοποιούνται με στόχο. Κι όταν αναφέρεται η λέξη στόχος, ας δοθεί η οποιαδήποτε προέκταση, ανάλογη της φαντασίας του αναγνώστη.
Θα ήταν δύσκολο προφανώς να κατηγοριοποιηθούν τα άτομα αυτά. Σαφώς, χωρίς ίχνος ρατσισμού, οι γυναίκες έχουν την τιμητική τους σε αυτή την κάστα, δεδομένης της φύσης τους να επιδιώκουν την επιβεβαίωση προς τον εαυτό τους, άσχετα με το αν νιώθουν οι ίδιες καλά. Προσπαθούν να ανέλθουν σε οποιαδήποτε περίσταση, και το καταφέρνουν ποτέ με ύπουλο τρόπο, χρησιμοποιώντας όμως την ικανότητά τους να κάνουν στρατηγικές κινήσεις ως προς τα άτομα που θα επιλέξουν να έχουν δίπλα τους, αλλά και τις καταστάσεις στις οποίες θα λάβουν ενεργό ρόλο. Σε τελική ανάλυση ζημιωμένες δε θα βρεθούν να είναι ποτέ.
Φεύγοντας από τις γυναίκες, επιστρέφουμε στο θέμα λέγοντας κάτι τελευταίο. Ή μάλλον εκ των τελευταίων. Οι άνθρωποι αυτοί που είναι για παραπάνω, για να γίνει η σύνδεση με τα προηγούμενα, πάντοτε θα είναι αυτοί που θα πατούν τα μικρά μυρμήγκια με τις αρβύλες τους, όμως κάποτε κοιμώμενοι τον ύπνο του δικαίου, τα μυρμήγκια θα τους κατακλύσουν το σώμα προκαλώντας τους αηδία. Και έτσι αποβάλλοντας τα ρούχα που έχουν πλημμυρίσει έντομα, θα μείνουν γυμνοί και ανήμποροι. Θα καταλάβουν όμως πως τα μυρμήγκια ήταν το μέσον για να φτάσουν στην πρωτύτερη θέση. Τότε ένα έξυπνο μυρμήγκι θα φορέσει τα ρούχα του φιλόδοξου, και έχοντας πάρει το παράδειγμα, θα διορθώσει λάθη του τελευταίου και θα ανέλθει περισσότερο.

Τότε δεν ξέρω αν αυτός ο άνθρωπος, ποιοτικά είναι καλύτερος ή χειρότερος από τον "για παραπάνω". Αν αυτό το μυρμήγκι είναι ένας τυχοδιώκτης ή απλά ένας καιροσκόπος. Δεν μπορώ να προβλέψω το τέλος αυτού. Ξέρω σίγουρα όμως, πως το περιτύλιγμα δεν κάνει το δώρο. Αλλά ξαναπιστεύουμε στον άγιο Βασίλη, όταν πλέον είναι πολύ αργά. Πάρα πολύ αργά.

ΥΓ. ΣΤΟΠ
ΥΓ2. Γενοκτονία των Ποντίων σήμερα. Πόντιοι Αρμένιοι για πάντα ενωμένοι
ΥΓ3. Καλό καλοκαίρι και ευτυχισμένο το νέο έτος.

ΥΓ = ΥΓ

Ξημερώνουν δύσκολες μέρες. Μέρες δύσκολες γιατί ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βρει η επόμενη μέρα. Πολλάκις το παρόν μπλογκ μπορεί να χαρακτηριστεί μέχρι και θανατολάγνο. Όμως ποτέ δε διευκρίνισε πως, ο θάνατος είναι κάτι το θεμιτό και αναμενόμενο, εφόσον το περιμένεις, και ξέρεις πότε μπορείς να το επιτρέψεις στον εαυτό σου. Το αναπάντεχο μπορεί να είναι το αλάτι στη ζωή, όμως όχι στην προκειμένη περίπτωση.

Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να μου συμβεί θα ήταν να πεθάνω στον ύπνο μου. Ο θάνατος είναι ένα στάδιο της ζωής σου -οξύμωρο/παράλογο-, το οποίο οφείλεις να το βιώσεις. Το να περάσει παθητικά σαν ένα όνειρο το οποίο θα ξεχάσεις μέσα στο πεπερασμένο της RAM του εγκεφάλου σου, είναι ίσως η απόδειξη πως όλη η ζωή σου, ήταν το αντίθετο. Μια μη-ζωή που δεν είχε σκοπό το θάνατο. Ένα απροσδιόριστο "γαμώτο" δηλαδή, που το κουβαλούσες πάντοτε απλά δεν το γνώριζες. Και που να το γνωρίσεις άλλωστε ; 

Ξημερώνουν δύσκολες μέρες. Και οι δύσκολες μέρες αυτές, θα ήθελα να γίνουν δυσκολότερες. Να γίνουν ένας ατελείωτος Γολγοθάς, που κάποτε όμως θα φτάσει στο κρεσέντο του. Δεν ξέρω αν θα είναι ωραίο ιστορία. Κατά πάσα πιθανότητα δε θα είναι. Θα είναι μια επιβεβαίωση πρωτίστως στον εαυτό που σέρνεται μια ζωή από πίσω, αλλά και προς τον σημαντικό άλλο που πάντα αμφισβητούσε προθέσεις, ικανότητες, δυνατότητες και αισθήματα.

ΥΓ. ΥΓ

Συνέχειας συνέχεια.

Ένας χρόνος. Ένας χρόνος και φαίνεται πολύ περισσότερο, σε μένα τουλάχιστον. Μου φαίνεται μια ζωή κι ας φαίνεται αυτό υπερβολικό. Είναι όμως έτσι. Είναι μια ζωή απλά περιορίζεται στον απατηλό χρόνο ενός έτους. Κι όταν γράφω "μια ζωή", εννοώ βιώματα μιας ζωής. Μια ζωής που πλάθεται και συνεχίζει μεν, στα ίδια μήκη κύματος δε. Όχι στα ίδια. Στα ίδια μήκη κύματος, αλλά με άλλα ερεθίσματα και παραστάσεις τα οποία πάντα θα τροφοδοτούν τα ακροδάχτυλα.
Είναι ναρκωτικό. Η ανάγκη για έκφραση θυμίζει ναρκωτικό. Το να κάνεις χρήση του μυαλού σου, είναι ο φάρος στο καπέλο σου, σαν ανθρακωρύχος του δοκιμίου που θα ήθελες να λογίζεσαι. Φωτογραφίες σταμάτησαν να μπαίνουν αν και θα το ήθελα πολύ. Όμως όπως λέει και ένας καλλιτέχνης, τα μάτια μας οφείλουν να είναι οι φωτογράφοι μας, που θα αποθηκεύουν στο σκληρό δίσκο που είναι το μυαλό μας, τις εικόνες που απλά θα χρησιμοποιούμε ως ανάμνηση για τη δημιουργική σύγκριση με το παρόν. Πάντα προς την εξέλιξη. Πάντα προς μια πρόοδο, η οποία θα χαρακτηρίζεται από θετικό πρόσημο. Μια μετοχή στην οποία θα επενδύει κανείς μόνο για να κερδίσει.

Ο αναγνώστης, βασικός αρωγός της προσπάθειας, κερδήθηκε με τον καιρό ενδεχομένως. Το να παραμείνει είναι στα χέρια και τη γεύση του Λεμονιού. Για να κερδίζει έδαφος πάντως, κάτι ξινό, τότε μόνο κάτι θετικό μπορεί να συμβαίνει.

1 χρόνος. Στόχος δεν υπάρχει, και ο ορίζοντας είναι άσπρος από σύννεφα, συναντώντας μόνο ανθοφόρες λεμονιές. Επιλογή του καθενός αν θα συνεχίσει την αβέβαιη πορεία προς την τομή του ορίζοντα. Ίσως εκεί να βρει μια απάντηση στο ερώτημα του αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο.

ΥΓ. Το Λεμόνι ευχαριστεί άπαντες. Θα ψηλώσουμε κι άλλο.
ΥΓ2. Κάθε φορά που τη θέλω απελπιστικά, σαν να μη γνωριζόμαστε, πίσω στα προκαταρκτικά. Ανεξίτηλη στον χρόνο αυτή, για πάντα μένει νέα. Κι εγώ τη θέλω σαν τρελός, την κυνηγώ. Τη λεν Ιδέα.
ΥΓ3. Η Μούσα της βλάστησης πάντα δίπλα μας.

Η θάλασσα, η Αθήνα

Τέλος των διακοπών της Λαμπρής. Γλυκόπικρη γεύση καθώς πλησιάζει και το γενικότερο τέλος αυτής της σεζόν όσον αφορά τις πανεπιστημιακές υποχρεώσεις. Δε θα αναλωθεί όμως η παρούσα ανάρτηση στη μηχανιστική καταγραφή του ημερολογιακού έτους και της ατζέντας του. Το θέμα είναι κάτι εντελώς άλλο, το οποίο παρόλα αυτά, δεν είναι τίποτα εξεζητημένο και έχει απασχολήσει ως πηγή έμπνευσης πολύ κόσμο. Πρόκειται για τη θάλασσα.
"Και τι ξέρετε από θάλασσα εσείς οι Αθηναίοι;" μπορεί να πει ένα νησιώτης ο οποίος περιτριγυρίζεται από θάλασσα και του είναι άμεσα προσβάσιμη, πόσο μάλλον ένας νησιώτης που ζει σε ένα μικρό νησί και ενδεχομένως όπου κι αν κοιτάει γύρω του να τη βλέπει. Ενδεχομένως να έχει δίκιο, όμως στην παρούσα φάση πρέπει να δούμε αξιολογικά τι σημαίνει η θάλασσα για τον καθένα από τους δυο. Ο νησιώτης ζει από αυτήν ίσως ακόμα και αν δεν είναι ψαράς ή ναυτικός. Ζει από τον τουρισμό της. Ο Αθηναίος ζει από αυτήν γενικά. Τη ζητά και τη βλέπει σαν την εξόρμηση προς έναν νέο κόσμο τον οποίον, ο νησιώτης δεν καταλαβαίνει έχοντας συνηθίσει το ερέθισμα.
Η θάλασσα που βρέχει την Αττική -για να ξεφύγουμε από αναίτιες συγκρίσεις-, έχει κάτι το διαφορετικό. Ειδικά η νότια πλευρά, αυτό που θα ονομάζαμε Σαρωνικό, κρύβει ένα μυστήριο που λίγες θάλασσες μου το έχουν προξενήσει. Το χρώμα της και το πόσο αφιλόξενη είναι με κάνουν να θεωρώ πως τελικά η θάλασσα για τον κάτοικο της Αττικής είναι το καμάρι του, μέσα στα πολλά όπως τα φυσικά τοπία του νομού και η πόλη των Αθηνών. Είναι μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης για ο,τι κακό μπορεί να κρύβει η θάλασσα. Αυτό το σκούρο μπλε που δεν αλλάζει ακόμα και την πιο ηλιόλουστη μέρα, η αίσθηση του ότι ποτέ κανείς δεν κολύμπησε εκεί και πως δεν υπάρχει βυθός ούτε ζωή, είναι το τοπίο που παρακινεί κάποιον να μπαρκάρει για μακρινές θάλασσες.
Όνειρο του Αθηναίου το φορτηγό. Το πιστεύω. Όλοι οι νέοι το σκέφτηκαν έστω μια φορά στη ζωή τους πως θα ήταν να έφευγαν με ένα καράβι ως τελευταίοι ναύτες ενός πληρώματος, απλά για τον περίπλου της γης μια φορά. Χωρίς ιδιαίτερες στάσεις σε λιμάνια, χωρίς πόρνες, αλκοόλ και σκορβούτο που αρμόζουν σε κάθε μυθοπλασία μούτσου. Απλά πάνω στο καράβι κι όπου τους βγάλει. Το λιμάνι που θα ξανακατέβουν μετά το μπαρκάρισμα και θα είναι πάντα το ίδιο γνώριμο, θα είναι άλλωστε αυτό που ξεκίνησαν.

Η πόλη αυτή μας τρώει, μας τρώει σιγά σιγά και φτάνει όλο και πιο μέσα. Αρρωσταίνει το μυαλό και το κορμί, όμως αυτή η πόλη θα είναι πάντα ο τελικός προορισμός. Με την όμορφή της θάλασσα, με το βράχο της, με όλα αυτά που την καθιστούν αγαπητή και μισητή όσο καμιά άλλη. Αθήναι.

ΥΓ.Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
      Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με απ’ τη μοράβια.
      Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
      Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

Αγ. Γεώργιος

H αποχή από τις αναρτήσεις δεν οφείλεται σε καμία περίπτωση σε εορταστικές εκδηλώσεις. Δε θα πήγαινε πίσω το Λεμόνι, σε καμία περίπτωση, λόγω μεγαλογιορτών που αφορούν το πανελλήνιο ή προσωπικά τον γράφοντα. Το Πάσχα και οι διακοπές του σχόλασαν, δεδομένου πως σήμερα, Δευτέρα του Πάσχα και του αγίου Γεωργίου, έχουμε την τελευταία μεγάλη εκδήλωση εορτασμών γι'αυτό το πακετάκι των δύο εβδομάδων που πολλοί ξεκουράζονται από τις όποιες υποχρεώσεις τους.
Μουδιασμένο, θα χαρακτήριζα το φετινό Πάσχα, χωρίς να απέχει ιδιαίτερα από τα προηγούμενα. Το φτωχό τραπέζι του εργένη από πλευράς ποικιλίας, η απάθεια του κόσμου, που πάει στην εκκλησία παρά πέντε για να φύγει και πέντε, άντε και δέκα γιατί πρέπει να δείξει τα φανταχτερά του ρούχα που επίτηδες φόρεσε, αφού το απαιτεί η περίσταση, οι γύφτισσες που πουλάνε λαμπάδες και άλλα cult πλέον σκηνικά, τα οποία εκμαύλισαν ακόμα και το Πάσχα.
Απορίας άξιο, για μένα είναι το πώς γίνεται αρκετά άτομα να περνούν πάντα καλά. Πώς γίνεται ορισμένοι να βρίσκονται πάντοτε σε μια ευφορία η οποία τους παρακινεί να τρέπουν καθετί σε γιορτή και να μη διστάζουν ενώ κατακρίνουν τα γεγονότα των ημερών και χλευάζουν ανελλιπώς, να εκμεταλλεύονται τις μέρες για γλέντι και καλοπέραση. Θα ήθελα ειλικρινά να συμμερίζομαι λίγο από το μυαλό τους. Σίγουρα τα πράγματα θα μου φαίνονταν πιο όμορφα, με την προοπτική του γλεντιού σε κάθε δυνατή περίσταση.
Στα πλαίσια μιας πιο ανεκτικής συμπεριφοράς, δε θα κριθεί η παραπάνω στάση ζωής, καθώς θα λάβει την κρίση της από μόνη της, στην ώρα της. Το μόνο που πρέπει να αναφερθεί, με αρκετή δόση γραφικότητα, είναι κάτι που μας έλεγε στο δημοτικό ένας δάσκαλος που είχαμε. "Η ζωή είναι ένα τριαντάφυλλο, μυρίζει ωραία, αλλά για να το πιάσεις και να το μυρίσεις έχει αγκάθια και πρέπει να προσέξεις."

ΥΓ. Χριστός ανέστη
ΥΓ2. Χρόνια πολλά στη μισή Ελλάδα
ΥΓ3. "Η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε"

Ο καφές, ο χρόνος

Όμορφα πρωινά στην Αθήνα. Ηλιόλουστα, από αυτά όμως που καίγεσαι στον ήλιο όμως σε φυσάει γλυκό αεράκι όταν είσαι στον ίσκιο. Μ.Παρασκευή σήμερα, ίσως από τις αγαπημένες μου μέρες της Μ.Εβδομάδας. Οι καμπάνες χτυπούν όλη μέρα πένθιμα, και το βράδυ, αναβιώνει πάντα μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις μου με τον παππού μου. Να πηγαίνουμε μαζί στον επιτάφιο, περισσότερο για τη γύρα, για τη βόλτα. Η γιαγιά δεν ερχόταν ποτέ, και φέτος θα είναι η πρώτη φορά που δε θα έρθει όμως θα έχει σοβαρή δικαιολογία να απευθύνει στο Θεό για την απουσία της.

Οι φετινές διακοπές, έκρυβαν πολλά αναπάντεχα γεγονότα, όμως ποτέ δεν μπορεί ο ποταπός άνθρωπος να πάει κόντρα στην φύση του και να προβλέψει με ακρίβεια τα μελλούμενα, ούτε να πάρει τα μέτρα που χρειάζονται εκ προοιμίου, για να ανατρέψει καταστάσεις. Η οικονομία της ζωής μας, εφόσον την αντιμετωπίσουμε σαν δραματοποιημένη κατάσταση, είναι γεμάτη περιπέτεια και συνεχή αλλαγή δεδομένων. Όλα μας αιφνιδιάζουν, σε βαθμό τέτοιο που δεν έχουμε τις δυνάμεις να σταματήσουμε τον χείμαρρο των εξελίξεων. Χρειάζονται πολλά χέρια για να στήσουν φράγμα, όμως τα παραπανίσια χέρια που θα παρέμβουν στη ζωή σου, αποκλείεται να υπάρξουν γιατί θα πρέπει να κοιτάξουν σε πρώτο βαθμό τις δικές τους υποθέσεις.

Ένας καφές ίσως μας κάνει να σκεφτούμε πιο αισιόδοξα, όμως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, όταν έχει πλάσει τον εαυτό σου να λογίζεται τα πάντα βάσει του χειρότερου ενδεχόμενου ή βάσει της αποτυχίας να πλάθει δρομάκια για την επιτυχία. Ο καφές άλλωστε είναι κάτι πεπερασμένο, που ακόμα κι αν μας κάνει να δούμε πιο αισιόδοξα τη μέρα μας, μετά από λίγο θα ανήκει στο παρελθόν. Είναι αυτό που ο Μπερξόν υποστηρίζει για το πως πρέπει να χωρίζουμε τον χρόνο και τα γεγονότα, εντάσσοντάς τα μέσα σε αυτόν. Είτε δηλαδή να μιλούμε για απατηλό χρόνο, αυστηρά καθορισμένο μέσα σε μέρες, μήνες, χρόνια, χιλιετίες, είτε να μιλούμε για τη "διάρκεια", για τον πραγματικό χρόνο που δεν χαρακτηρίζεται από τίποτα. Απλά ρέει και εμείς το μόνο που βλέπουμε να επιτελεί, είναι ρυτίδες στο δέρμα μας. 

Μετά από αμφισβητήσεις προς τον Μπερξόν, από πολλούς διανοητές, εγώ θα ήθελα να μιλήσω για τον χρόνο ξεκάθαρα και πολύ σύντομα. Ο χρόνος είναι ο μόνος γιατρός που δεν πληρώνουμε. Ο μόνος νοσηλευτής που δεν ευχαριστούμε, και ο μόνος χειρούργος που δεν του δίνουμε φακελάκι για μια τυχαία μεταμόσχευση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Όλα με τον χρόνο περνάνε, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μην βυθιζόμαστε στην πεποίθηση πως όταν περνάς καλά ο χρόνος κυλάει γρήγορα ενώ όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση δυστυχίας τα λεπτά είναι βασανιστικά. Τα πάντα παίρνουν τη διάσταση του χρόνου που τους δίνουμε εμείς, και οποιαδήποτε συναισθηματική μετάπτωση κι αν υφιστάμεθα, είναι καθαρά επιλογή μας αν θα δώσουμε διάρκεια σε αυτή ή αν θα τη ζήσουμε στιγμιαία, σε τέτοιο βαθμό που ενδέχεται και να την ξεχάσουμε μέσα σε λίγο καιρό. 

Δεν ξέρω αν τα πάντα είναι σχετικά, ίσως να είναι. Πάντως αυτό που οφείλεις, αναγνώστη, είναι να σχετικοποιείς ο,τι σου φαίνεται ως εμπόδιο, και να το εξυψώνεις στη συνείδησή σου. Θα σε κουράσει πολύ περισσότερο να το υπερπηδήσεις, όμως ενώ η ανάβαση πάντα είναι σκληρή, η θέα ανταμείβει πάντοτε τον αναβάτη.

ΥΓ. Για ποιον χτυπάει η καμπάνα ; 

ΥΓ2. Ιδού ο Νυμφίος έρχεται

Κάιν

Πρωτομαγιά χτες. Γιορτή των εργατικών τάξεων ανά την υφήλιο. Σχόλη για αυτούς που σέβονται τις επιδιώξεις ορισμένων, για να υπάρχει σήμερα μια τάξη στα εργασιακά ζητήματα. Θεσμικά πάντα μιλώντας, γιατί επί τω πρακτέω, δεν αλλάζει τίποτα. Ίσως τα πράγματα να γίνονται ολοένα και χειρότερα για το σύγχρονο εργατικό δυναμικό. Τα συνδικάτα υπολειτουργούν και οι συνεταιρισμοί φθίνουν, για να μην πω πως πνέουν τα λοίσθια.
Εβδομάδα των Παθών επίσης. Σήμερα, Μ.Πέμπτη ο Χριστός κάλεσε τους μαθητές του σε γεύμα, τους έπλυνε τα πόδια, προσευχήθηκε και έπειτα ο Ιούδας επιτέλεσε το ρόλο που πάντα υπάρχει σε κάθε μεγαλειώδη ιστορία, αυτόν του προδότη. Το Πάσχα πλησιάζει και οι οικογένειες θα έρθουν πάλι πιο κοντά, τυφλά υιοθετώντας αυτόν τον κακοήθη όγκο, που ονομάζεται "οικογενειακή συσπείρωση". Πρόκειται για καρκίνωμα, καθώς τον παρουσιάζει η κάθε οικογένεια, σε περιοδικές φάσεις, σε χριστιανικές και ονομαστικές εορτές, γενέθλια, επετείους. Κατά τ΄άλλα, στέλνει ο ένας τον άλλον στο διάολο, συνεχώς όλο τον χρόνο μη συνειδητοποιώντας την ευχή που δίνει.
Το οξύμωρο της κατάστασης, είναι πως κατά κόρον, αυτό που ονομάζεται "σόι" συσπειρώνεται στα χωριά του ή έστω σε κλειστούς χώρους, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα και δευτερευόντως το Δεκαπενταύγουστο. Το "σόι" είναι η διευρυμένη οικογένεια που μπορεί ο δείκτης πίστεώς της στον χριστιανισμό να κυμαίνεται από τη θρησκοληψία στην αθεΐα. Παρόλ' αυτά όλοι θα μαζευτούν Χριστούγεννα και Πάσχα, έστω για να τιμήσουν το θεσμό της οικογένειας, "κατά τα χριστιανικά ιδεώδη". Μια θρησκεία στης οποία την Αγία Γραφή, το πρώτο βιβλίο -Γένεσις-,  περιγράφει αδελφοκτονία. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Ο άνθρωπος επιλέγει τότε να θυμηθεί πως συνδέεται με συγγενικούς δεσμούς με κάποιους άλλους ανθρώπους, που στην Πολιτεία του Πλάτωνα, δε θα γνώριζε ποτέ.

Καλά όλα αυτά, αλλά ίσως μέρες που είναι να μην χρειάζονται αυτές οι σκέψεις να καταγράφονται. Όχι τίποτα άλλο, αλλά φοβάμαι, δε στο κρύβω αναγνώστη μου, πως ο Θεός δεν καταλαβαίνει πόσο τον πιστεύω, και θα με θεωρήσει βλάσφημο για αυτά που γράφω. Ας είναι. Πόσοι και πόσοι συνέλαβαν διαφορετικά τον Χριστιανισμό και τον αγάπησαν. Άλλος ένας δε θα είναι τίποτα πάνω στη στοίβα.

ΥΓ«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας
       Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς.
       Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν Νεφέλαις.
       Ῥάπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ.
      Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας.
       Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου.
       Προσκυνοῦμεν σου τὰ πάθη, Χριστέ.
       Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἔνδοξόν σου ἀνάστασιν».