Προσεγγίζοντας από άλλες, πιο οξείες γωνίες, το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, η σκέψη ξεπέρασε το σαρκικό και το ψυχολογικό κομμάτι. Διερευνήθηκαν όχι τα βαθύτερα αίτια της ομοφυλοφιλίας, αλλά η αποκρυστάλλωση της πρωταρχικής έννοιας. Ή για να γίνει πιο πλατωνικό το θέμα, της Ιδέας της ομοφυλοφιλίας, όσο sic κι αν μπορεί να λογιστεί κάτι τέτοιο. Το πρίσμα είναι εντελώς διαφορετικό και η βάση της ανάρτησης, προϋποθέτει καθαρή από μπαριέρες σκέψη.
Ορίζοντας αρχικά την κατάσταση, ας πούμε πως ομοφυλοφιλία είναι η τάση ενός φαινομενικά άντρα, να ερωτεύεται και να ερωτοτροπεί με έναν άλλον, επίσης φαινομενικά άντρα. Το πόσο ενσαρκώνουν την κατά φύσιν έννοια του άντρα είναι άλλο κομμάτι. Αυτό πάντως που μας ενδιαφέρει είναι το ανατομικό τους σκέλος. Το γεγονός δηλαδή πως -στο σώμα τουλάχιστον- έλκονται δύο αρσενικοί οργανισμοί. Στο σημείο αυτό, διευκρινίζω πως θίγω το θέμα ανδροκεντρικά. Προφανώς, ο,τι ακολουθήσει μπορεί να εφαρμοστεί και στο αντίθετο φύλο. Απλά, το ανδρικό παράδειγμα, λόγω του φύλου του γράφοντος, ίσως να είναι πιο εύκολο να αναλυθεί.
Έχοντας ορίσει λοιπόν κατά κόσμον, τι εστί ομοφυλοφιλία, περνάμε στην ταμπακιέρα, και στο πρώτο επίπεδο σκέψης. Πέρα από τον έρωτα, και τη σωματική έλξη/λίμπιντο, εννοείται πως δύο άνθρωποι βρίσκουν και συναισθηματικά κοινά χαρακτηριστικά τα οποία τους ωθούν στο να ερωτευθούν. Ουσιαστικά λοιπόν, το σαρκικό κομμάτι μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, όταν υπάρξει συναίσθημα. Το συναίσθημα δημιουργεί τον έρωτα, ο οποίος με τον καιρό τρέπεται σε αγάπη, ουσιαστική αγάπη. Σε ακραίες περιπτώσεις γίνεται εμμονή, παθολογικό πρόβλημα κλπ, κάτι που δεν μας αφορά στην παρούσα φάση.
Σε μια δεύτερη σκέψη, πρέπει να θυμηθούμε μια βασική λειτουργία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Πρόκειται για τον εγωισμό, και τον εγωκεντρισμό που απαντάται στην συντριπτική πλειοψηφία των υγιών ατόμων. Το απέραντο εγώ του καθενός, θα μπορούσε να εξεταστεί ως ένας θαυμασμός του ατόμου προς τον ίδιο του τον εαυτό. Επομένως, ο καθείς είναι ερωτευμένος τρόπον τινά με τον εαυτό του. Στο τρίτο στάδιο, σκεφτόμαστε φυσιολογικά, πως ο καθένας μας, δεδομένου πως είναι ερωτευμένος με το εγώ του, είναι ερωτευμένος με το ίδιο του το φύλο. Κάτι τέτοιο σαν συνεπαγωγή, μας οδηγεί στο αδιάσειστο συμπέρασμα, πως από τα πρώτα πρώτα στάδια της συνειδητοποίησης του εσωτερικού μας κόσμου, δημιουργήσαμε μια ομοφυλοφιλική τάση με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ξεφεύγοντας από αυτό, η σκέψη προχωρά (κρατώντας τα παραπάνω δεδομένα), και πηγαίνει σε ένα νέο μονοπάτι, που λέγεται αγελαία ζωή. Η αγελαία ζωή του ανθρώπου, επιτάσσει τη συναναστροφή με άτομα του ίδιου είδους, και καμιά φορά παρατηρούμε πως κάποιοι άνθρωποι έχουν παθολογικά την ανάγκη να συναναστρέφονται με κόσμο, για να είναι υγιείς-προφανώς ψυχικά. Αυτά τα άτομα συμπερασματικά, κρατάνε την ιδιότητα του εγωισμού/εγωκεντρισμού που ερμηνεύεται ως αρχέγονη ομοφυλοφιλική τάση, αλλά δεν μπορούν να πλησιάσουν την ιδέα της ομοφυλοφιλίας εφόσον έχουν μια κοινωνικώς αποδεκτή κατά φύσιν σεξουαλική ζωή. Με απλά λόγια δηλαδή, το ομοφυλοφιλικό ένστικτο του έρωτα προς το εγώ τους, ερμηνεύεται ως ένας καθαρός ανθρώπινος εγωισμός και ξεφεύγει από την ταμπέλα της ομοφυλοφιλίας.
Αντιθέτως όμως πρέπει να εξετάσουμε τα μονήρη άτομα. Αυτούς που από επιλογή, ή λόγω συνθηκών επέλεξαν να είναι για πάντα στη ζωή, μόνοι τους. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το γεροντοπαλήκαρο. Δεν θα παντρευτεί ποτέ, δεν είχε σεξουαλικές επαφές και πέρα από την επιθυμία δεν προχώρησε ποτέ στην κατά φύσιν εκδήλωση των ενστίκτων του. Αυτό το άτομο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο κατεξοχήν ομοφυλόφιλος. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λογίσουμε την ταμπέλα αυτή σαρκικά. Είπαμε παραπάνω τα δεδομένα της σκέψης και περιορίσαμε την ιδιότητα αυτή σε ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο.
Σε μια πιο συνοπτική και συστηματοποιημένη μορφή
Γεροντοπαλήκαρο > Μια ζωή μόνος, με συντροφιά το εγώ του > Εγωισμός φυσιολογικός και ανθρώπινος > Έρωτας προς το εγώ του > Έρωτας προς το φύλο του > Περιορισμός της έννοιας "φύλο", στο άτομό του > Ομοφυλόφιλος
Αν επομένως, μπούμε στη διαδικασία να παραβλέψουμε το σαρκικό και κατακριτέο από πολλούς κομμάτι, η πρωταρχική Ιδέα της ομοφυλοφιλίας ενσαρκώνεται στο άτομο που παραμένει για μια ζωή μόνος του. Η αποφυγή της τριβής με το αντίθετο φύλο, τον τρέπει στην αναπόφευκτη λύση του έρωτα για το δικό του φύλο και κατ'επέκταση τον ίδιο του τον εαυτό. Σε μια πιο correct διατύπωση θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε εγωκεντρικά "ομοφυλόφιλο". Αν και κάτι τέτοιο θα ήταν περιττό, δεδομένης της ετυμολογικής ανάλυσης της λέξης ομοφυλόφιλος, η οποία χωρίς τα σαρκικά παρελκόμενα δηλώνει από μόνη της τον φίλο του ομοίου του, του φύλου. Τον αγαπών άντρες δηλαδή. Άρα αυτόν που αγαπά τον άντρα μέσα του, άρα τον καθένα από εμάς.
Κατά Πλάτωνα επομένως, η μη σύναψη ερωτικών σχέσεων καθ'όλη τη ζωή κάποιου, είναι το κατ'εξοχήν απόσταγμα ομοφυλοφιλίας. Ο πιο γνήσιος gay είναι αυτός που πεθαίνει μόνος του, μη έχοντας ερωτοτροπήσει μήτε με γυναίκα, μήτε με άντρα, παρά με τον ίδιο του τον εαυτό.
Ορίζοντας αρχικά την κατάσταση, ας πούμε πως ομοφυλοφιλία είναι η τάση ενός φαινομενικά άντρα, να ερωτεύεται και να ερωτοτροπεί με έναν άλλον, επίσης φαινομενικά άντρα. Το πόσο ενσαρκώνουν την κατά φύσιν έννοια του άντρα είναι άλλο κομμάτι. Αυτό πάντως που μας ενδιαφέρει είναι το ανατομικό τους σκέλος. Το γεγονός δηλαδή πως -στο σώμα τουλάχιστον- έλκονται δύο αρσενικοί οργανισμοί. Στο σημείο αυτό, διευκρινίζω πως θίγω το θέμα ανδροκεντρικά. Προφανώς, ο,τι ακολουθήσει μπορεί να εφαρμοστεί και στο αντίθετο φύλο. Απλά, το ανδρικό παράδειγμα, λόγω του φύλου του γράφοντος, ίσως να είναι πιο εύκολο να αναλυθεί.
Έχοντας ορίσει λοιπόν κατά κόσμον, τι εστί ομοφυλοφιλία, περνάμε στην ταμπακιέρα, και στο πρώτο επίπεδο σκέψης. Πέρα από τον έρωτα, και τη σωματική έλξη/λίμπιντο, εννοείται πως δύο άνθρωποι βρίσκουν και συναισθηματικά κοινά χαρακτηριστικά τα οποία τους ωθούν στο να ερωτευθούν. Ουσιαστικά λοιπόν, το σαρκικό κομμάτι μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, όταν υπάρξει συναίσθημα. Το συναίσθημα δημιουργεί τον έρωτα, ο οποίος με τον καιρό τρέπεται σε αγάπη, ουσιαστική αγάπη. Σε ακραίες περιπτώσεις γίνεται εμμονή, παθολογικό πρόβλημα κλπ, κάτι που δεν μας αφορά στην παρούσα φάση.
Σε μια δεύτερη σκέψη, πρέπει να θυμηθούμε μια βασική λειτουργία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Πρόκειται για τον εγωισμό, και τον εγωκεντρισμό που απαντάται στην συντριπτική πλειοψηφία των υγιών ατόμων. Το απέραντο εγώ του καθενός, θα μπορούσε να εξεταστεί ως ένας θαυμασμός του ατόμου προς τον ίδιο του τον εαυτό. Επομένως, ο καθείς είναι ερωτευμένος τρόπον τινά με τον εαυτό του. Στο τρίτο στάδιο, σκεφτόμαστε φυσιολογικά, πως ο καθένας μας, δεδομένου πως είναι ερωτευμένος με το εγώ του, είναι ερωτευμένος με το ίδιο του το φύλο. Κάτι τέτοιο σαν συνεπαγωγή, μας οδηγεί στο αδιάσειστο συμπέρασμα, πως από τα πρώτα πρώτα στάδια της συνειδητοποίησης του εσωτερικού μας κόσμου, δημιουργήσαμε μια ομοφυλοφιλική τάση με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ξεφεύγοντας από αυτό, η σκέψη προχωρά (κρατώντας τα παραπάνω δεδομένα), και πηγαίνει σε ένα νέο μονοπάτι, που λέγεται αγελαία ζωή. Η αγελαία ζωή του ανθρώπου, επιτάσσει τη συναναστροφή με άτομα του ίδιου είδους, και καμιά φορά παρατηρούμε πως κάποιοι άνθρωποι έχουν παθολογικά την ανάγκη να συναναστρέφονται με κόσμο, για να είναι υγιείς-προφανώς ψυχικά. Αυτά τα άτομα συμπερασματικά, κρατάνε την ιδιότητα του εγωισμού/εγωκεντρισμού που ερμηνεύεται ως αρχέγονη ομοφυλοφιλική τάση, αλλά δεν μπορούν να πλησιάσουν την ιδέα της ομοφυλοφιλίας εφόσον έχουν μια κοινωνικώς αποδεκτή κατά φύσιν σεξουαλική ζωή. Με απλά λόγια δηλαδή, το ομοφυλοφιλικό ένστικτο του έρωτα προς το εγώ τους, ερμηνεύεται ως ένας καθαρός ανθρώπινος εγωισμός και ξεφεύγει από την ταμπέλα της ομοφυλοφιλίας.
Αντιθέτως όμως πρέπει να εξετάσουμε τα μονήρη άτομα. Αυτούς που από επιλογή, ή λόγω συνθηκών επέλεξαν να είναι για πάντα στη ζωή, μόνοι τους. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το γεροντοπαλήκαρο. Δεν θα παντρευτεί ποτέ, δεν είχε σεξουαλικές επαφές και πέρα από την επιθυμία δεν προχώρησε ποτέ στην κατά φύσιν εκδήλωση των ενστίκτων του. Αυτό το άτομο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο κατεξοχήν ομοφυλόφιλος. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λογίσουμε την ταμπέλα αυτή σαρκικά. Είπαμε παραπάνω τα δεδομένα της σκέψης και περιορίσαμε την ιδιότητα αυτή σε ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο.
Σε μια πιο συνοπτική και συστηματοποιημένη μορφή
Γεροντοπαλήκαρο > Μια ζωή μόνος, με συντροφιά το εγώ του > Εγωισμός φυσιολογικός και ανθρώπινος > Έρωτας προς το εγώ του > Έρωτας προς το φύλο του > Περιορισμός της έννοιας "φύλο", στο άτομό του > Ομοφυλόφιλος
Αν επομένως, μπούμε στη διαδικασία να παραβλέψουμε το σαρκικό και κατακριτέο από πολλούς κομμάτι, η πρωταρχική Ιδέα της ομοφυλοφιλίας ενσαρκώνεται στο άτομο που παραμένει για μια ζωή μόνος του. Η αποφυγή της τριβής με το αντίθετο φύλο, τον τρέπει στην αναπόφευκτη λύση του έρωτα για το δικό του φύλο και κατ'επέκταση τον ίδιο του τον εαυτό. Σε μια πιο correct διατύπωση θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε εγωκεντρικά "ομοφυλόφιλο". Αν και κάτι τέτοιο θα ήταν περιττό, δεδομένης της ετυμολογικής ανάλυσης της λέξης ομοφυλόφιλος, η οποία χωρίς τα σαρκικά παρελκόμενα δηλώνει από μόνη της τον φίλο του ομοίου του, του φύλου. Τον αγαπών άντρες δηλαδή. Άρα αυτόν που αγαπά τον άντρα μέσα του, άρα τον καθένα από εμάς.
Κατά Πλάτωνα επομένως, η μη σύναψη ερωτικών σχέσεων καθ'όλη τη ζωή κάποιου, είναι το κατ'εξοχήν απόσταγμα ομοφυλοφιλίας. Ο πιο γνήσιος gay είναι αυτός που πεθαίνει μόνος του, μη έχοντας ερωτοτροπήσει μήτε με γυναίκα, μήτε με άντρα, παρά με τον ίδιο του τον εαυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου