Αγγίζει σημεία σχιζοφρένειας η συστηματικότητα με την οποία κάποιοι παραποιούν γεγονότα. Η άνεση με την οποία μπορεί κάποιος φορώντας τη δορά μιας ιδεολογίας ή μιας πίστης να ανατρέπει την αλήθεια με σκοπό να επικρατήσει η γνώμη του. Αυτό όμως που ξεπερνάει την παράνοια αυτής της συμπεριφοράς είναι η ελλιπής ικανότητα των ίδιων αυτών υποκειμένων να εντοπίσουν το τυπογραφικό λάθος σε δύο αράδες. Η τραγικότητα αυτής της πράξης είναι άξια συμπόνοιας σε πρώτο πλάνο, μοιραία όμως το προβάδισμα το κερδίζει το ακατάσχετο γέλιο που προκαλείται από μια τέτοια παθογενή κατάσταση. Μέσα Οκτώβρη ακόμα, και καλό είναι να μην μπλέκουμε με μακροπερίοδο λόγο και εκζήτηση σύνταξης ή λεξιλογίου γιατί όταν θα σφίξουν οι ζέστες θα εκτεθούμε από την πεζότητα. Επομένως με άλλα λόγια περισσότερο κατανοητά θα εξηγήσουμε τι σημαίνει η πρώτη αυτή παράγραφος.
Εντοπίζουμε υποκείμενα πιστά και ταγμένα σε ένα ιδεολόγημα, σε μια πίστη, σε μια ιδέα. Τα υποκείμενα αυτά έχουν πρωτίστως ως καταστατικό στόχο τους τη διάδοση των ιδεών τους και την επίρρωση της κοινωνικής θέσης της ομάδας που διαμορφώνουν. Με άλλα λόγια, η ταυτότητά τους δεν τους αρκεί, γι'αυτό και πρέπει να τη διευρύνουν πληθυσμιακά με ενδεχόμενο σκοπό την απόκτηση κύρους, ή έστω φωνής και εκπροσώπησης στο κοινωνικό στερέωμα. Ένας ανασταλτικός παράγοντας στη διάδοση μιας οποιασδήποτε ιδέας, είναι η αλήθεια. Αυτό συμβαίνει όχι επειδή οι ιδέες είναι φαύλες αλλά επειδή πολλές φορές για να προωθηθεί κάτι γρήγορα και εύκολα χρειάζεται οπωσδήποτε ο εξωραϊσμός. Μια λέξη που παρά την αναπτυξιακή της υφή, είναι εντελώς συμβιβασμένη με το ψέμα.
Έτσι, τα υποκείμενα αυτά καλούνται να διαστρεβλώσουν την αλήθεια. Να την παραλλάξουν, ή καμιά φορά να τη στρέψουν εντελώς ανάποδα για να ωφεληθεί η πίστη τους. Να πάνε κόντρα στην αλήθεια, χωρίς φόβο του να εκτεθούν ή να αποτύχουν. Μια τέτοια ενέργεια όμως, όπως και ο μηχανισμός του ψεύδους, προϋποθέτουν υψηλή νοημοσύνη και εκπαιδευμένη αντίληψη. Σπουδαγμένα αντανακλαστικά και πονεμένα αισθητήρια αισθητικής. Σε περίπτωση που όλα αυτά είναι σύμφωνα, τότε υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η διαστρέβλωση αυτή να επιτύχει. Τότε μιλάμε για έναν επιτυχημένο μηχανισμό προπαγάνδας. Κάτι εξαιρετικά θεμιτό για τη σύγχρονη εποχή όπου οι ανθρώπινες σχέσεις δεν χτίζονται πάνω στην ειλικρίνεια αλλά πάνω στην πειθώ. Στην αντίθετη περίπτωση όμως μιλάμε για κάτι αρχικά θλιβερό, και τελικά γελοίο. Μιλάμε για μια μη συνειδητοποίηση πως η παραλλαγή της αλήθειας είναι εμφανής. Κάτι τέτοιο οδηγεί τα εμπλεκόμενα υποκείμενα στο να εκτίθενται και τελικά είτε να παραγκωνίζονται από το σύστημα ως τσαρλατάνοι και προβοκάτορες, είτε να χρησιμοποιούνται από αυτό σαν επίδοξα μέσα προπαγάνδας.
Στην ελληνική περίπτωση, συνήθως έχουμε την περίπτωση της κακόγουστης διαστρέβλωσης της καθεστηκυίας τάξης και της επίπλαστης ανατροπής της αλήθειας. Διακρίνουμε συχνά πυκνά το ξεβράκωμα αυτό, των επίδοξων μεσσιανιστών που φορούν τη δορά του φιλεργατικού και ελευθεριάζοντος οργανισμού, καταλήγοντας στο πλήθος των περιπτώσεων να εκτίθενται, κατηγορούμενοι για το ύψιστο αμάρτημα του λαϊκισμού. Η παροχολογία ελευθερίας, δεν μπορεί να γίνεται από παραχαράκτες της αλήθειας. Η προπαγάνδα αποτελεί ένα όπλο επιτυχίας για το σύστημα που την χρησιμοποιεί σωστά. Κάθε μέρα υφιστάμεθα προπαγάνδα. Κυβερνητική, πολιτική, αθλητική, κοσμοθεωρητική. Αν πετυχαίνει θα το απαντήσει ο καθείς για τον εαυτό του. Αυτό που σίγουρα όμως πετυχαίνει σε δεύτερο χρόνο, είναι να μην εκτίθεται.
