Review

Το τελευταίο που περίμενα φέτος το καλοκαίρι όταν ξεκινούσε, θα ήταν να κάνω ένα review διακοπών κάποια στιγμή, στα τέλη Αυγούστου. Κι όμως καμιά φορά τα πράγματα αλλάζουν άρδην εκεί που δεν τα περιμένουμε και ανατρέπονται καταστάσεις ή καλύτερα, κατεστημένα, που έμοιαζαν ως τους τελευταίους σθεναρούς πύργους του παρελθόντος.
Ίσως η ανάρτηση να αφήνει επίγευση σχολικής έκθεσης. "Πως πέρασα στις διακοπές μου". Ας είναι κι έτσι. Πρόκειται για εμπειρία που ο γράφων είχε να ζήσει αρκετά έτη (στο πολυήμερο, οικογενειακό πλαίσιο). Έτσι, σαν παιδί θα μπορούσε κανείς να του επιτρέψει να προσεγγίσει το ζήτημα. Όχι τόσο αθώα, ούτε και σαν review article του oneman.gr. Περισσότερο, ως 'εντύπωση' θα χαρακτήριζες το άρθρο για τις διακοπές σου, παρά ως 'ανασκόπηση'. Στην 'εντύπωση' θα δώσεις και την προσωπική σου χροιά, ημερολογιακά αλλά αόριστα. Στην 'ανασκόπηση', οφείλεις να αναφέρεις το cafe bar που έφαγες "αξέχαστες βάφλες". Εγώ προσωπικά, δεν έφαγα βάφλες, αλλά και να έτρωγα ήδη θα τις είχα ξεχάσει.

-Το μίσος για το καλοκαίρι επιτάθηκε, καθώς η σκέψη κατευθείαν ταξίδεψε σε όλους αυτούς που λούονται με ξένα κόλλυβα, τρεις και τέσσερις μήνες τον χρόνο, και έχουν και παράπονο. Κάποιοι άλλοι φεύγουν για 2 μέρες -και αυτές κουτσές- για να επιστρέψουν από Δευτέρα στη δουλειά τους. Αυτοί είναι εννοείται, οι φτωχομπινέδες, που αν πάρουν mojito, αντιμετωπίζονται ως: "Κοίτα το βλάχο, θέλει και mojit(α). Όχι, αυτός ο άνθρωπος μοχθεί για δύο μέρες διακοπών, και δοκιμάζει το cocktail, μπας και ζήσει λίγη από τη μαγεία των διακοπών που βλέπει μόνο σε βίντεο κλιπ στην τηλεόραση. Μπας και καταλάβει πως είναι να τρως τα λεφτά του πατέρα σου δύο βδομάδες στην Πάρο και στη Μύκονο. Και μπας και καταλάβει τελικά, γιατί τέτοιος παροξυσμός για ένα ρόφημα, που αν αρέσει στους μισούς που το πίνουν, είναι για θαύμα.
-Τα παπούτσια βγήκαν, πέραν της μιας μέρας που έγινε μια μίνι πεζοπορία στην ευρύτερη περιοχή που έλαβε χώρα η παραθέριση. Οι παντόφλες φορέθηκαν ολημερίς και ολονυχτίς. Τα πόδια ελευθερώθηκαν, και ανέκτησαν δυνάμεις για να κατακτήσουν πάλι την πρωτεύουσα σε έναν χειμώνα που προβλέπεται μακρύς και βαρύς από υποχρεώσεις και τρέξιμο. Όμως, γι'αυτά ζούμε. Άλλωστε, ευτυχώς που κάποιοι επιβεβαιώνουν τον αναγραμματισμό του πολίτη-οπλίτη.
-Η ζωή είναι τη μέρα, η αληθινή ζωή είναι τη νύχτα. Εννοείται πως υπάρχει τεράστια δόση αλήθειας στην εξαγγελία αυτή. Όμως, η ζωή στο όνειρο μιας ζεστής νύχτας, ίσως να μην μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Ο ύπνος βυθίζει στη λήθη όλα τα προηγούμενα. Όλα αυτά που ενδεχομένως σαν λάκκος με κινούμενη λάσπη, σε τραβούσαν μέσα στη δίνη. Αυτά έφυγαν, πάνε. Αντικρίζεις στον καθρέφτη το νέο εαυτό σου. Προσοχή όμως, γιατί τα παλιά παπούτσια σου, μπορεί να μην τα βλέπεις, αλλά αν σέβεσαι τον εαυτό σου, τα κρατάς στη ντουλάπα σου.

-Πολλά θα μπορούσα να γράψω. Όμως θα περιοριστώ σε αυτά που αποτελούν το πρόσφορο έδαφος, από το compost αυτού του ιστότοπου. Compost που σκουληκιάζει καμιά φορά, αλλά δεν πειράζει. Ας παρασιτεί. Και τα παράσιτα χρειάζονται, ειδάλλως η φυσική επιλογή θα τα απέρριπτε.

Έτσι δεν είναι ; Έτσι είναι.

ΥΓ. Την οικογένεια δεν την επιλέγεις. Τους άλλους όμως τους επιλέγεις και θέτεις εσύ αυστηρά κριτήρια εξαρχής. Αν είναι ευλύγιστο ξύλο, μετά από λίγη ώρα πίεσης, θα σπάσει.
ΥΓ2. Θα τον μνημονεύσω κι ας μην έχει ιδέα. Παλιός συμμαθητής. Παρακολουθούσαμε παρέα μαθήματα υπολογιστών για πάνω από μια δεκαετία, όταν το internet ήταν άγνωστη έννοια. Είχαμε προχώ γονείς φαίνεται. Βέβαια αυτός είχε και φράγκα ενώ ο δικός μου δούλευε δυο δουλειές. Μαζί πήραμε το ECDL και το ECDL Expert. Αυτός συνέχισε κι άλλο. Εγώ έμεινα σε αυτές τις γνώσεις. Κάτοικος Πολύδροσου, σύνορα Μαρούσι με Χαλάνδρι. "Με τους φίλους μου έχω καθιερώσει ένα point system. Μετά από ένα άθροισμα αρνητικών πόντων, τους κόβω." Παναγιώτης Νικ. Κ.