26.2.2013

Ξυπνάς. Ντύνεσαι. Κοιτάς το έκτρωμα στον καθρέφτη και όταν αποφασίσεις πως δε σε νοιάζει η εμφάνισή σου ή πως αυτό που βλέπεις είναι ωραίο φεύγεις. Πας στη δουλειά σου, στη σχολή σου, στις υποχρεώσεις σου. Επιστρέφεις σπίτι σου όταν αποφασίσεις πως πρέπει και όλα κομπλέ! Κάνεις τις οικιακές δουλειές σου, ενδεχομένως να ικανοποιήσεις τα χόμπι σου, μαζί με την πείνα σου και πραγματικά ολοκληρώνεις ήρεμα τη μέρα σου.
Τι γίνεται όμως όταν η μέρα σου δε γεμίζει κι ας είναι γεμάτη υποχρεώσεις και ενέργειες ; Τι γίνεται όταν ακόμα κι αυτά που αποσυμπιέζουν την ημέρα σου τείνουν να γίνουν υποχρεώσεις και κομμάτι μιας καθημερινότητας που θαμιστικά επανέρχεται ; Κοινώς, τι γίνεται όταν τα πάντα στροβιλιστικά φτάνουν στη ρουτίνα ; Κάποτε το παρόν blog έλεγε πως θα ήθελε να χαθεί ο γράφων σε μια ρουτίνα. Όταν όμως οι συγκυρίες αλλάζουν τότε κατανοεί κανείς πως η ρουτίνα είναι η εύκολη λύση μέσα σε μια καθημερινότητα η οποία δίνει άπειρες ευκαιρίες απλά κανείς δεν τις εκμεταλλεύεται όλες λόγω της διστακτικής φύσης του ανθρώπου.
H απάθεια είναι μια από τις μάστιγες της εποχής. Σκεπτόμενος το μέλλον της ανθρωπότητας το μόνο που βλέπω στον ορίζοντα είναι άτομα τα οποία θα δουλεύουν για λίγα χρήματα, με μηδενικά ενδιαφέροντα που το μόνο που θα κάνουν θα είναι να διασκεδάζουν σε μαγαζιά κατώτερης διαλογής και θα επιδιώκουν την εύκολη λύση στην κάθε έκφανση της ζωής τους. Προχωράμε σε μια απλούστευση της πραγματικότητας, στα πλαίσια της οποίας, ο παραγωγικός και εργατικός θα θεωρείται περισσότερο γραφικός από τώρα, και ο εκλεπτυσμένος θα αντιμετωπίζεται ως ένας άλλος Διογένης που θα πουλάει αμπελοφιλοσοφίες από το πιθάρι του.
Έχουμε λοιπόν, το θάνατο της ανθρωπότητας που έρχεται ταχύτατα. Μπορεί να είναι σε δυο γενιές. Μπορεί και σε τρεις. Μπορεί να έφτασε ήδη. Τουλάχιστον φέρνει ενθαρρυντικά μηνύματα μαζί του. Ο κόσμος είναι τόσο ανίκανος για οποιαδήποτε ενέργεια που ο πόλεμος θα αποτελεί μεγάλη τροχοπέδη στη ραστώνη του καθενός. Επομένως θα μπορέσουμε όλοι ειρηνικά να βυθιστούμε στο βούρκο της τεμπελιάς και μιας οκνής ζωής που το μόνο που θα περιμένει θα είναι η επόμενη μέρα που ιδεατά θα αποτελέσει επανάληψη της σημερινής και της προηγούμενης.

Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση γεγονότα που αντιμετωπίζω καθημερινά στους χώρους που κινούμαι. Προτιμότερο να είσαι πρεζάκιας, κλέφτης και βιαστής. Τουλάχιστον είσαι χρήσιμος ως παράδειγμα για αποφυγή. Ο άχρηστος εν γένει, είναι τόσο αδιάφορος που ούτε αυτό δεν μπορεί να είναι.

ΥΓ. Σκέφτομαι καμιά φορά άτομα που παίζουν μουσικά όργανα. Ειδικά τους πιανίστες, που με ανάλαφρες κινήσεις παράγουν τόσο όμορφο ήχο. Πραγματικά αγγελικό. Δε θα κάνω ποτέ ο,τι κάνουν. Γιατί δεν έκατσε ποτέ να μάθω ένα μουσικό όργανο. Νιώθω όμως το ίδιο συναίσθημα όταν πατάω με μια καθορισμένη ροή και μια σιγουριά στα δάχτυλά μου τα πλήκτρα του πληκτρολογίου. Είναι ίσως ένα "εναλλακτικό" (γελάω με τον όρο) είδος μουσικής.

Μύρισε..

Και κάπως έτσι, χωρίς καμιά ουσιαστική ξεκούραση από Δευτέρα πάλι σχολή. Τέταρτο εξάμηνο και αρχίζουμε ωραιότατα με Ιλιάδα. Ο καιρός έφτιαξε ωραιότατα και πραγματικά η άνοιξη είναι ο οργασμός της φύσης. Ίσως είναι νωρίς βέβαια ακόμα για να λέμε κάτι τέτοιο, αλλά μυρίζει η άνοιξη στο μπαλκόνι σου, ακόμα κι αν είσαι στην Αθήνα.
Χωρίς να θέλω να επανέλθω σε ζητήματα ματαιότητας κλπ. θα θίξω απλά το πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος. Και πόσο δύσκολα ξεχνούν οι άνθρωποι, ή/και σε μερικές περιπτώσεις πόσο εύκολα ξεχνούν. Οι μέρες εξανεμίζονται καθημερινά και δεν το καταλαβαίνουμε. Δεν καταλαβαίνουμε πως μια ανάμνηση στα τρία χρόνια πίσω, είναι πραγματικά τόσο ζωντανή στο μυαλό μας σε σημείο που τη θεωρούμε χτεσινή. Και αντίθετα, πράγματα που κάναμε χτες, τα διαγράφουμε αυθημερόν από τη μνήμη μας λες και θέλουμε να αποδιώξουμε την ανάμνηση.
Μοιραία έρχεται πάντα η ματαιότητα στο προσκήνιο. Ίσως τελικά να είναι το αποκούμπι κάθε συλλογισμού. Το πόσο μάταιος τελικά είναι ο πλανήτης κρίνοντας από τα πρόσωπα που τον απαρτίζουν. Ο άνθρωπος έχασε κάθε τελευταίο σημάδι μαχητικότητας. Ο νωθρός του νους ενώ καταλαβαίνει το κακό και το επιβλαβές, εξακολουθεί να το προσπερνάει ρίχνοντας τη ματιά του αλλού. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Όμως στην καλοπέραση και την εύκολη λύση τα μάτια καρφώνονται μονομιάς στον στόχο. Σαν το άγριο θηρίο που θα επιλέξει όχι να φάει ένα μεγαλόσωμο αρσενικό από το κοπάδι με τα βουβάλια, αλλά το νεογέννητο ανυπεράσπιστο μικρό, κι ας μην έχει ούτε τα 1/3 του κρέατος πάνω του.

Ευλογία είναι να ξυπνάς και να έχεις κάτι να κάνεις. Να μη σε τρώει η μαρμάγκα. Να μην καταβαραθρώνεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό. Να μη σκουριάζουν οι αρθρώσεις σου και πεθαίνεις αργά αργά μόνος σου. Γιατί δεν υπάρχει χειρότερη κατάρα από το να πεθαίνεις μόνος σου.

ΥΓ. Είναι ωραίο πράγμα να έχεις φίλους που τους αγαπάς και σε αγαπάνε. Και πίσω από το μπινελίκι και την κοροϊδία ξέρεις πως κρύβεται ένας άνθρωπος που αν πάθεις κάτι θα είναι εκεί να σε βοηθήσει.
ΥΓ2. Διάλεξε πλευρά...

3 μικρές ιστορίες

Ένα μήνας. Ενεργός. Και κάνα δυο τρεις εβδομάδες προετοιμασίας. Η εξεταστική του τρίτου εξαμήνου έλαβε αίσιο τέλος. Τα αποτελέσματα κάποτε θα βγούνε και από Δευτέρα, περνάμε στη νέα ρουτίνα του τέταρτου εξαμήνου. Κόπος, κούραση και μόχθος και τρεις μέρες ξεκούρασης και ανάρρωσης από το αχαλίνωτο παθητικό σεξ που δέχτηκαν όσοι το πάλεψαν για αυτήν την εξεταστική.
Κακός λαιμός, άφθες στο στόμα λόγω αντιπυρετικών και στρες συμπληρώνουν το γαλήνιο τοπίο της νεκρής φύσης και της καμένης γης αυτής της εξεταστικής περιόδου.

Τι όμορφη που είναι η Αθήνα. Καμιά φορά τα γυαλιά σου πρέπει να τα σκουπίζεις. Τα φωνάζω χρόνια αυτά απλά σήμερα συνειδητοποίησα πως ζω στην ομορφότερη πόλη του κόσμου. Εκεί που τα πρόσωπα όλων των ανθρώπων έχουν διαφορετικές εκφράσεις. Εκεί που από τη μια θα δεις πρεζάκια να πεθαίνουν και από την άλλη τον Παρθενώνα! Πολλά "εκεί" θα μπορούσα να πω αλλά δε μου φτάνει ένα ολόκληρο μπλογκ για να πω όλα αυτά. Κράτα αναγνώστη τον βράχο και τα κίτρινα ταξί. Τίποτα παραπάνω.

Ήμουν στο χωριό πριν πάρα πολλά χρόνια. Δημοτικό πήγαινα σίγουρα. Η κυρά Μητρούλα, γυναίκα του ράφτη του χωριού μου, Αλέκου Ζώη, κατάγεται από τον Τρύφο. Χωριό της Ακαρνανίας και δη του Ξηρομέρου από το οποίο καταγόταν και η συγχωρεμένη η γιαγιά μου. Κοντά στον Τρύφο, το μοναστήρι και οι ιαματικές πηγές του Αγίου Βαρβάρου. Ένα απόγευμα σε κουβέντες από τις γριές στο χωριό έπιασα τη Μήτρω, να λέει για τον άγιο, πως ήταν ένας πολύ κακός άνθρωπος, ζούσε τρυφηλό και ακόλαστο βίο. Όπως αναφέρει και αντίστοιχος σύνδεσμος από το διαδίκτο:

Ο Άγιος Βάρβαρος έζησε το 820-829 μ.χ. επί της Βασιλείας του Μιχαήλ Τραυλού. Ήταν μέλος πειρατι­κής συμμορίας Αράβων, από την χώρα των Άφρων, οι οποίοι έκαναν επιδρομές στα μέρη της Ακαρνανίας. Με­τά από σκληρή μάχη στο χωριό Καραϊσκάκη Αστακού εναντίον τών Άκαρνάνων ό μόνος πού σώθηκε ηταν ό Βάρβαρος. Από τότε κατέφυγε στα βουνά του Τρύφου και ζούσε ως ληστής. Κάποια μέρα, ενώ ο ιερέας λει­τουργούσε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου στο όρος Νύσ­σα, αξιώνεται Θείας και Ουρανίου αποκαλύψεως. Η Χά­ρις του Θεού έκανε το μεγάλο θαύμα της μεταστροφής του! Πιστεύει στον Χριστό και βαπτίζεται. Κείρεται μο­ναχός και ασκείται στην έρημο με νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και σωφροσύνη. Κυνηγοί από την Πρέβεζα περιπλανώμενοι στο όρος για θηράματα συναντούν τον Βάρβαρο, τον οποίο εκλαμβάνουν ως άγριο θήραμα και τον θανατώνουν. Με ιερή συγκίνηση πριν παραδώσει την αγία του ψυχή στον αγαπημένο του Ιησού αναφω­νεί: «Μνήσθητί μου Κύριε, εν τη Bασιλεία Σου». Πνέο­ντας τα λοίσθια ψιθύρισε με δυσκολία: «Πίε, Βάρβαρε, ποτήριον αίμα οίον κεκέρακας». Πιές, Βάρβαρε, ποτήρι με αίμα, Όμοιο με αυτό που και συ πρόσφερες σε άλ­λους.

Μεγάλη διήγηση που λογικά σε αφήνει αδιάφορο αναγνώστη. Εμένα όχι. Όταν ο Βάρβαρος μπήκε στην εκκλησία τους είδε όλους να ίπτανται αφημένοι από αμαρτίες. Και αυτός να ακουμπάει κάτω. Να έχει βάρη. Βάρη τα οποία αποτίναξε από πάνω του και έγινε ελεύθερος άνθρωπος.
Πέρα από το χριστιανικό παράλληλο, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου -ναι με εσένα όποιος κι αν είσαι που διαβάζεις-, πως μετά από κάμποσα χρόνια από απανωτές αναποδιές και ορθογραφικά λάθη που δε διορθώνονταν, μπορώ να πω πως σε ένα βαθμό νιώθω ξανά ελεύθερος άνθρωπος. Ένας νέος που έχει τη ζωή μπροστά του και θα την εκμεταλλευτεί κατά τον καλύτερο τρόπο. Ακόμα βλέποντας το ποτήρι μισοάδειο. Αλλά αυτό είναι στάση ζωής.

ΥΓ. Κουράγιο σε όλους όσους έπαθαν ο,τι έκαναν.

Αυτονόητο

Μικρόβιο κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Θανατηφόρο μικρόβιο που μας οδηγεί όλους στον αφανισμό. Και ραγδαία μάλιστα. Όχι, δεν πρόκειται για κάποιον ρετροϊο. Για κάποια θανατηφόρα ασθένεια, ή για κάποια μεταδοτική νόσο που κολλάμε από τον αέρα. Πρόκειται για τον θάνατο του αυτονόητου.
Πέθανε το αυτονόητο, και του κάναμε και τα σαράντα.
Τίποτα πλέον δεν υφίσταται ως αξίωμα, ως σταθερή γνώση, ως κάτι έστω που να έχει τη βαρύτητα της "μη-εξήγησης". Κάποτε μπορούσες να μιλήσεις για παραδεδεγμένες αλήθειες. Κάποτε μπορούσες να μιλήσεις για παραδεδεγμένα αξιώματα και νόμους που κανείς ποτέ δε θα όρθωνε το ανάστημά του απέναντί τους. Σαφώς και οι ατάκες αυτές ίσως να είναι ερειστικές. Γιατί να μη σηκώνεις το ανάστημά σου στα δεδομένα ; Αυτό έγινε πράγματι, την περίοδο του διαφωτισμού. Όταν αμφισβητήθηκαν όλα και τα πάντα έφτασαν στην εκκοσμίκευση. Όμως υπήρχε ένα αρχέγονο ένδοξο παρελθόν το οποίο έχριζε αμφισβήτησης για την πρόοδο.
Πλέον είμαστε όλοι μέσα στη δίνη της εξέλιξης. Εξέλιξη.. Δε μας ενδιαφέρει αν είναι προς το καλό ή το κακό. Αν είναι πρόοδος ή αν είναι ύφεση. Μας νοιάζει απλά να αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως θέλουν αυτά. Κι έτσι πεθαίνει το λογικό και το αυτονόητο. Κι έτσι γεννιούνται blogs σαν αυτό που κάθονται και αναλύουν τα αυτονόητα. Πραγματικά πολλές φορές, αναγνώστη μου, έχω σκεφτεί πως διατηρώ ένα μπλογκ καθαρά για τον προσωπικό μου εγωισμό και για να ξεθυμαίνω σε έναν πλαστό σάκο του μποξ, αφού δεν μπορώ να τον έχω στο δωμάτιό μου.

Από την άλλη σκέφτομαι πως επιτελώ λειτούργημα, καθώς δίνω το προνόμιο σε κάποιον που δεν με ξέρει να βλέπει έστω επιφανειακά τη σκιαγράφηση μιας τυπικής "αυτονόητης" ζωής, αναλυμένης εκ των έσω.

Το αυτονόητο πέθανε.. Η ιστορία θα τα κρίνει όλα

ΥΓ. Ξεπεράσαμε τις 30000 προβολές. Πραγματικά εντυπωσιακό. Το ΞεκούρδιστοΛεμόνι ευχαριστεί εκ βαθέων.
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=PqZmJ7RGAP4&feature=endscreen

40βαθμοίΚελσίου

Μιας και μιλούσαμε για timing. Ξυπνάς την ωραιότατη σωτήρια μέρα της 18ης Φεβρουαρίου και διαπιστώνεις πως έχεις πυρετό. Κανένα πρόβλημα ως εδώ θα πεις. Έλα όμως που είμαι άυπνος γιατί δεν μπορώ εδώ και κάνα δίμηνο να κοιμηθώ φυσιολογικά. Έλα όμως που έδινα στις 16.30 κομβικής φύσεως μάθημα στη σχολή.
Μετά σου λέει να μη βρίζεις και να μη γίνεσαι αντίχριστος. Οκ. Εγώ φταίω που αρρώστησα, αλλά ρε Θεέ, βλέπεις πως μπαίνει η ζωούλα μου σε μια τάξη. Γιατί να μου τα κάνεις αυτά ; Τι σου φταίω ο έρημος ; Δεν μπορεί να ορθοποδήσει κανείς, εσύ εκεί να τον τυραννάς. Λες και δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι στον κόσμο και επιλέγεις εμάς, τα φιλήσυχα ανθρωπάκια που συμπληρώνουμε όμορφα και γαλήνια την πλάση...

Άλλο ένα μάθημα για το πέρας της εξεταστικής. Πραγματικά η γη της Επαγγελίας φαίνεται όλο και πιο κοντά. Η όαση στην έρημο του συνεχόμενου διαβάσματος φτάνει αισίως. Νέο εξάμηνο, νέες παραστάσεις, νέες συγκινήσεις. Ελπίζω τουλάχιστον.

Ας μπει η άνοιξη να ανθίσει ο ήλιος στον ελληνικό ουρανό. Δε διώχνω τον χειμώνα, απλά αναγνώστη μου, θέλω να μυρίσω Απρίλη όσο ποτέ.

ΥΓ. Άντε να δούμε.
ΥΓ2. Άλλος πάει αριστερά, άλλος ευθεία, άλλος δεξιά. Ο καθένας το δρόμο του. Υπάρχουν όμως και στενά που θα βρεθούμε πάλι πρόσωπο με πρόσωπο.

Σπηλιά

Υπάρχουν μέρες και μέρες που περνούν έτσι. Απλά για να συμπληρώσουν το ημερολόγιο. Δε με χαλάει όταν είμαι εξίσου οκνηρός όσο κι αυτές.


plötzlich...
hat das Leben neue
Bedeutung

Τα πισωγυρίσματα σε παθογενείς καταστάσεις είναι κακά. Και επιβλαβή σε τεράστιο βαθμό για τον άνθρωπο. Όμως η ανάκληση μια μνήμης χρήσιμης, που την είχε παρατήσει καιρό στο πίσω μέρος του μυαλού σου, μπορεί πραγματικά να δώσει ένα νέο ενδιαφέρον στη μέρα σου. Να λειτουργήσει ως κινούσα αιτία για μια νέα ανακάλυψη.

Δε θα επεκταθώ. Ήδη κατάλαβες αναγνώστη μου, πως πρόκειται για μια άχρηστη ανάρτηση απλά για να σου πω αυτή τη θυμοσοφική σκέψη. Τίποτα ιδιαίτερο. Συγγνώμη.

Αύριο δίνω το προτελευταίο μάθημα αυτής της εξεταστικής. Κουράστηκα πάρα πολύ. Οι προσδοκίες από τον εαυτό μου ήταν μεγάλες και πολλές. Πιστεύω πως σε ένα βαθμό με έβγαλα ασπροπρόσωπο άσχετα με το αν τα πράγματα καμιά φορά στραβώνουν απροσδόκητα. Τα πάντα είναι θέμα προγραμματισμού και σωστού timing. Άπαξ και αυτά τα δύο συμπίπτουν στην ιδιοσυγκρασία σου, δεν έχει να φοβάσαι τίποτα. Αν ένα από τα δύο λείπει, τότε πρέπει με τη σειρά σου να καταβάλεις διπλή και τριπλή και τετραπλή και πενταπλή προσπάθεια.

ΥΓ. Πραγματικά ανούσια μέρα. Έτσι θα είναι από δω και πέρα. Το είχα διαβλέψει ορθώς σε παλαιότερη ανάρτηση.
ΥΓ2. Αντίληψη. Αν την έχεις μεγάλη, μην φοβάσαι για οτιδήποτε άλλο "μικρό" πάνω σου.
ΥΓ3. Suddenly, life has new meaning

Όσα μου' χεις χαρίσει

Πόσο μου αρέσει το Σάββατο. Όχι το τυπικό Σάββατο που θεωρείται η εβδομαδιαία αργία του Έλληνα. Η σταθερά της διασκέδασης και της κραιπάλης. Γουστάρω το Σάββατο που θα γεμίσει απροσδόκητα.
Και θα γεμίσει με πράγματα τα οποία είναι ιδιαίτερα για σένα και δε τα μοιράζεσαι με πολλούς παρά μόνο με τον εαυτό σου. Πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα, και που τα έχεις στη ζωή σου στιγματίζοντάς την γι' αυτά αν χρειαστεί. Το γήπεδό σου, το διάβασμά σου, μια σφιχτή αγκαλιά με τον  καλύτερό σου φίλο σου που έχεις να τον δεις καιρό γιατί το χακί σας χώρισε.
Πριν πολλά χρόνια περάσαμε με την οικογένειά μου από το γήπεδο Καραϊσκάκη. Σταματήσαμε σε μέρα αγώνα καθώς περιμέναμε κάτι φίλους μας. Όπου γύρναγες έβλεπες γαύρους να περνάνε και να κατευθύνονται στις θύρες τους. Ο πατέρας μου με ειρωνεύτηκε για την κατάσταση της ΑΕΚ στον αγωνιστικό και διοικητικό τομέα. Έβαλα τα κλάματα μέσα στο αυτοκίνητο και ένιωσα ένα αρχέγονο μίσος για κάθε άλλη ομάδα πέρα από τη δικιά μου. Γιατί να είναι έτσι η ομάδα μου ; Γιατί ο πατέρας μου που με έκανε ΑΕΚ, με την ίδια ευκολία ειρωνεύεται την κατάσταση της ιδέας αυτής που κάποιοι άνθρωποι την ενσάρκωσαν το 1924 σε ομάδα ;
Την ίδια χρονιά πήγα γήπεδο με τον πατέρα ενός πρώην φίλου μου. Τρεις τέσσερις φορές σε κεντρικές θύρες. Δεν είδαμε κανένα ντέρμπι, απλά απολαύσαμε καθιστοί το ποδόσφαιρο της ομάδας μας. Αλλά κάτι μας έτρωγε σαν παρέα. Όλοι ΑΕΚτζήδες, η τοπική αλητεία ήταν μεγάλοι και τρανοί οπαδοί και όπως και να'χει έπρεπε κι εμείς να ενταχθούμε ασυνείδητα στο οπαδικό πλαίσιο για να "φαινόμαστε μάγκες σαν αυτούς". Πήγαμε την τελευταία αγωνιστική στο ΑΕΚ-Αστέρας Τρίπολης. Μπήκαμε στη θύρα των οργανωμένων και φωνάξαμε όσα συνθήματα ξέραμε. Ήμασταν πιτσιρίκια. Δεν ξέραμε από αυτά. Το μικρόβιο μπήκε...
Ο επόμενος Αύγουστος έφτασε και τα φιλικά προετοιμασίας μας βρήκανε στο πέταλο των οργανωμένων. Μάθαμε βασικά συνθήματα, κώδικες συμπεριφοράς, και πιάσαμε το νόημα του να είσαι οπαδός. Το ημερολόγιο έφτασε να λέει 31 Αυγούστου. ΑΕΚ-Παναθηναϊκός πρώτη αγωνιστική εντός. Φτάνουμε στο γήπεδο και γίνονται απανωτά ντου. Πελαγώνουμε και δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε. Ξαφνικά το ποδοβολητό αυτό νιώσαμε να μας παρασύρει. Μονομιάς μπήκαμε στη θύρα. Έφαγα μια τούμπα μόλις πήγα να μπω και έσκασε δακρυγόνο μπροστά μου. Δεν μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα το ταξίδι. Με τα πολλά, δάκρυα, σάλια και τσούξιμο φύγανε και εμείς επιστρέφαμε νικητές σπίτια μας.
Δεν ξέρω για τους άλλους. Το α'πληθυντικό πρόσωπο κόβεται κάπου εδώ. Εγώ τουλάχιστον γύρισα διπλά νικητής. Είχα πιάσει το νόημα της συνειδητής μάζας. Είμαι οπαδός. Όχι πρόβατο, όχι στρατιωτάκι που εξυπηρετώ τους πόθους και τις σκοπιμότητες κάποιων μεγάλων. Χαρτζιλικώνονται οι μεγάλοι οπαδοί. Πες μου κάτι που δεν ξέρω! Αυτό δε με αποτρέπει από το να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο παρών στα οπαδικά δρώμενα της ομάδας μου. Στο σχολείο μας έλεγαν πως όλα αυτά είναι απόρροια της διαλυμένης οικογένειας και των κακών προτύπων. Δεν ξέρω, στο σχολείο μας είπανε πολλά ψέματα. Σε ένα βαθμό είχαν δίκιο οι δάσκαλοι, αλλά όχι καθολικά.
Το οπαδικό σύνολο διαμορφώνει χαρακτήρα στο άτομο. Του δείχνει τρόπους επιβίωσης και αναρρίχησης  Τον μαθαίνει να αντιδρά όπως πρέπει, όπου πρέπει και απέναντι σε όποιους πρέπει. Μαθαίνεις να ζυγίζεις καταστάσεις. Να διεκδικείς. Να μην κάνεις βήμα πίσω. Να τρως βροχές, χιόνια, μπουνιές, κλωτσιές, κουτουλιές, μαχαιριές, κρατητήρια, προσαγωγές, δικαστήρια, παρακολουθήσεις, αναστολές. Να σε ψάχνουν αντίπαλοι, να τους ψάχνεις εσύ. Να ικανοποιείς κι άλλα πάθη σου μέσω αυτού.

Αυτός είναι ο οπαδισμός. Το αν σε βλέπουν στο δρόμο και σε λένε hooligan δε σε αφορά. Δεν αφορά κι αυτούς. Το άθλημα είναι η πρόφαση. Αυτό ο απλός φίλαθλος δεν θα το καταλάβει ποτέ. Οι θιασώτες της βίας θα υπάρχουν πάντα. Γιατί πρέπει να υπάρχουν πάντα. Το παυσίπονο της εργατικής τάξης θα ζει αιώνια. Εντός κι εκτός γηπέδων. Με μπλε και χακί ΜΑΤάδες, με ΔΙ.ΑΣ, με σκυλιά, κάμερες, ονομαστικά εισιτήρια. Με ρουφιανιές προέδρων, παραγόντων, άλλων οπαδών. Με όλες τις πιθανές καταστάσεις που αποτελούν εμπόδια.

Αυτή η γεμάτη φλέβες φάτσα. Αυτά τα τεντωμένα χέρια. Αυτό το καρφωμένο βλέμμα. Αυτή η έκφραση που δεν ξέρεις αν είναι τρομοκρατημένη ή απλά χαρούμενη. Αυτό το στόμα που δεν ξέρει τι να ξεστομίσει και απλά τρέμει μπροστά στους παίκτες. Αυτή η μέθη και η έκσταση που νιώθει ο καθένας όταν η ομάδα του έχει καταφέρει κάτι εξωπραγματικό.
Κι αυτή είναι η μαγεία του να υποστηρίζεις μια ομάδα. Να την ακολουθείς στο εξωτερικό. Να την βάζεις στην καθημερινότητά σου και να την αποθεώνεις. Αυτά τα ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου που σου ταρακουνάει τόσο δυνατά τον εγκέφαλο που και οι εκφράσεις στο πρόσωπό σου χάνουν την καθιερωμένη σημασία τους.

ΥΓ. ΑΕΚ για πάντα.

Παζλ. Λήξη.

Μεγαλώνεις. Παύεις να παίζεις με παζλ. Να παίζεις. Όχι να φτιάχνεις. Τα φτιάχνεις καλλωπιστικά πλέον. Απλά για να διακοσμήσεις έναν τοίχο. Και επειδή ίσως μεγαλώνεις παύεις να χάνεις τα κομμάτια.
Η ώριμη ηλικία σου έφτασε και πράγματι είσαι σε θέση να πάρεις την απόφαση του παζλ. Την απόφαση να αφιερώσεις πολλές ώρες από τη ζωή σου για να το φτιάξεις. Σιγά σιγά. Κι ας μην είναι τίποτα φαντασμαγορικό. Απλά να έχει πολλά κομμάτια για να τα συνταιριάξεις και να σου καταναλώσει πολύ χρόνο. Όχι για να γεμίσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, αλλά για να καλύψεις τα κενά σου. Κάθε άνθρωπος φτιάχνει παζλ στη ζωή του. Είτε το καταλαβαίνει είτε όχι. Και έρχεται η ώρα που στο μεγάλο παζλ της προσωπικότητάς του, το χαμένο κομμάτι δεν τον απασχολεί.
Ναι, δεν τον απασχολεί γιατί αυτός είναι. Ανολοκλήρωτος, μηδαμινός. We are the all singing all dancing crap of the world. Αυτό λέει ο Tyler Durden στο Fight Club. Κι έχει δίκιο. Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μικροσκοπικούς κόκκους άμμου σε μια τεράστια αμμουδιά στο Μαϊάμι που το κύμα και ο αέρας κάθε φορά μας φέρνουν δίπλα σε άλλους κόκκους. Αν είσαι τυχερός θα περιπλανάσαι για πάντα. Θα μπεις στη θάλασσα, θα κολλήσεις σε έναν βράχο, στους γλουτούς μιας όμορφης έφηβης, στο γυμνασμένο στήθος ενός εικοσάρη που το αίμα του θα σε καίει. Αν είσαι ακόμα πιο τυχερός όμως θα καταχωνιαστείς κάτω από έναν βράχο, και θα μείνεις εκεί για πάντα. Μαζί με άλλους κόκκους που θα βρωμάνε την ίδια δυσωδία τα χνώτα σας.
Γιατί είναι ευλογία να είσαι στάσιμος και να πηγαίνεις μπροστά. Είναι το μόνο οξύμωρο και παράδοξο στη ζωή που δικαιολογείται. Να είσαι στο ίδιο μέρος, και να προοδεύεις. Πραγματικά μεγαλειώδες. Τίποτα δε συγκρίνεται με την απειρότητα του "εγώ" σου, με την πρόοδό σου και την αίσθηση του παντοτινού. Δεν ξέρω πως να προσεγγίσω το τελευταίο. Βασικά δεν μπορώ γιατί είμαι σίγουρος πως η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που μπορεί να ετυμολογήσει, σημασιολογήσει, αναλύσει κλπ. κάθε λέξη ή φράση, πέρα από το σύνταγμα "για πάντα".


Αν ποτέ το καταφέρεις εσύ τυχαίε διανοούμενε, γλωσσολόγε, ασκητή του μυαλού έλα να μου το πεις. Και να το πεις και σε άλλους. Τότε ναι. Το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση δεν ειπώθηκε ανώφελα.

ΥΓ. Μια εβδομάδα ακόμα για το πέρας της εξεταστικής.
ΥΓ2. Συγχαρητήρια στον πρώτο άνθρωπο επί γης που κατάφερε να συλλάβει πως είναι άνθρωπος

Μη

Είναι μεγάλο προνόμιο να έχεις αυτοπειθαρχία. Το πως ορίζεται αυτή η έννοια είναι γνωστό, αλλά σίγουρα ο καθένας την ορίζει διαφορετικά για τον εαυτό του. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, όπως στα περισσότερα πράγματα γύρω μας. Όμως τελικά, πειθαρχία είναι το να τρως λαχανικά ή να μην τρως σοκολατάκια ; Να είσαι συνετός ή να μην κάνεις λάθη ; Να γυμνάζεσαι ή να μην κάθεσαι όλη μέρα στον υπολογιστή ; Εν γένει, να κάνεις κάτι ή να μην κάνεις κάτι ;
Το μην δεν είναι δηλωτικό άρνησης. Σαν να το ακούω στα αφτιά μου να το λέει ένας πολύ αγαπημένος μου καθηγητής. Το μην δηλώνει πολλά πράγματα, αλλά όχι την άρνηση. Δεν αρνείσαι με το μην. Αποτρέπεις, απαγορεύεις, συμβουλεύεις, παραινείς, εύχεσαι, απεύχεσαι, καταριέσαι, ορκίζεσαι, φοβάσαι και διατυπώνεις έναν ενδοιασμό. Δεν αρνείσαι. Δεν αρνείσαι. Δεν αρνείσαι.
Προσωπικά δε θεωρώ πως τα μη/μην στη ζωή μας λειτουργούν περιοριστικά. Ίσως αν η ζωή είναι φαγητό να είναι το πικάντικο μέρος του πιάτου που ονομάζεις καθημερινότητα. Ένα μη/μην σου κινητοποιεί νευρώνες οι οποίοι σε κάνουν να βάζεις κάτι σε μια λίστα με πράγματα τα οποία είτε σου κάνουνε κακό είτε δε συμφωνούν με τις κοινωνικές επιταγές.
Το ότι κάτι σου κάνει κακό, ο,τι κακό κι αν είναι αυτό ίσως να είναι κάτι που όντως μπορείς να αποφύγεις. Παρόλ'αυτά η πρόκληση είναι αυτό που μπορεί ακόμα και το πιο συντηρητικό άτομο να το εξοργίσει. Το γεγονός δηλαδή, πως μια κατάσταση, κάτι "άψυχο", σε κοιτάει πονηρά και είναι σαν να σου λέει:"Έλα κότα, δοκίμασε με!" Κάτι σου λέει ευθέως πως είσαι λίγος μπροστά του. Σε κινητοποιεί να ξεπεράσεις τα όρια του χαρακτήρα σου, είτε είναι χαλαρά είτε σφιχτά και να μπεις στο τριπάκι να δοκιμάσεις αυτό το απαγορευμένο μη-λο που οι γύρω σου, για το καλό σου προφανώς έμπαιναν επίμονα στη διαδικασία να σε αποτρέπουν.
Το να αποτρέπεσαι από έναν κύκλο ατόμων που σε νοιάζονται κατά τα λεγόμενά τους, από δακτυλοδεικτούμενες ενέργειες ή από πράγματα γενικότερα που είναι αντίρροπα στις κοινωνικές επιταγές, είναι πραγματικά η κινούσα αιτία ώστε να επιστρέψεις σε νηπιακές συμπεριφορές. Όπως λοιπόν, στο νήπιο θα του πεις να μην τραβάει το τραπεζομάντηλο, αυτό σίγουρα θα το κάνει, έτσι αντίστοιχα το να αποτρέψεις έναν νέο από το να βάλει σκουλαρίκια ή να καπνίσει θα τον οδηγήσει μαθηματικά σίγουρα σε αυτές τις αντιδράσεις. Σαφώς και αυτά τα παραδείγματα ίσως φαίνονται κάπως για τη σημερινή κοινωνία όμως οι δεκαετίες των 70-90's στιγματίστηκαν από τέτοιου είδους μη.

"Ίσως ο πλανήτης αυτός να ήταν διαφορετικός χωρίς όλα αυτά τα μη." ΌΧΙ. Θα ήταν μια βαρετή αναρχία. Ένα βαρετό συνονθύλευμα πραγμάτων με μηδενικό ενδιαφέρον. Η πρόκληση του μη θα είναι πάντα αυτό που θα αποτελεί την πρώτη ταχύτητα στο κιβώτιο ταχυτήτων του αυτοκινήτου του ρου της ιστορίας. Όλα ξεκινάνε από το μη. Και ίσως όλα να τελειώνουν στο μη.

ΥΓ. Ντο, ρε, μι.
ΥΓ2. Πρώην ελεύθερος άνθρωπος.
ΥΓ3. 11 μέρες για τη λήξη της εξεταστικής. 

Γούστα

Βροχή και αέρας στην Αθήνα. Όχι άσχημος καιρός. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Γούστα. Όχι προϊόντα επιλογών αλλά συγκυριών.
Ακούω τις κουβέντες γύρω μου και σκέφτομαι συνέχεια τον φίλο μου τον Κ. Κάποτε μου είπε σε κουβέντα. "Ρε μαλάκα ακούω τους γύρω μου και όλες οι κουβέντες τους μου φαίνονται ίδιες. Τους ακούω να κάνουν διαλόγους του τύπου: ''Πόσες καρέκλες έχετε σπίτι σας ; Τρεις ; Α εμείς περισσότερες''" Και πραγματικά έχει δίκιο. Δεν είναι ανωτερότητα, ούτε ψωροπερηφάνια. Μπορεί να ακουστεί έτσι αλλά δεν είναι. Είναι η αλήθεια για αυτόν που θέλει έστω και ελάχιστα να γυμνάζει το μυαλό του. Δεν είμαστε εμείς οι διανοούμενοι που πάντα μιλάμε για το τι είναι ζωή και θάνατος. Όλοι θα μιλήσουν και για τις καρέκλες του σπιτιού τους. Απλά είναι θλιβερό το παρθένο κόκκινο μυαλό του εικοσάρη να αναλώνεται στο υπο- και στο κατώτερο εν γένει.
Είναι θλιβερό να έχεις μηδενικό όραμα στη ζωή σου και είναι θλιβερό να μην μπορείς να τεντώσεις τα αφτιά σου στον καθένα και να ακούσεις αυτό που έχει να σου πει, εφόσον καταλαβαίνεις πως αυτό το κάτι που θα ακούσεις έχει κάποια αξία. Έστω και μικρή. Ο κόσμος αυτός δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Όπως είχε πει ο σοφός περιπτεράς κοντά στην εκκλησία της ενορίας μου: "Στην ανθρωπότητα αξίζει μόνο αφανισμός".

Πόσο δίκιο έχεις ρε Μαρμούτα

ΥΓ. Τα έχουμε ξαναπεί. Μπλε και κόκκινο χάπι.
ΥΓ2. Κανείς δεν πεθαίνει όταν πρέπει, αλλά όταν μπορεί.

Ξύπνα έχεις σχολείο

Τι παράξενο συναίσθημα ; Πανανθρώπινο πραγματικά. Κυριακή. Όσο κι αν προσπάθησαν οι θρησκείες να καθαγιάσουν αυτήν την ημέρα η καταχνιά από πάνω της δεν πρόκειται να φύγει ποτέ. Μια καταχνιά που φωλιάζει μέσα σου και σε συντροφεύει σε όλη σου την ενεργή ζωή. Από ένα σημείο και μετά απλώς οι μέρες περνούν και δεν έχει πολλή σημασία αν είναι Τρίτη ή Παρασκευή.
Όταν ήσουν παιδί περίμενες το σ/κ για να χαρείς τους γονείς σου, να σου αφιερώσουν χρόνο. Άσχετα αν το έκαναν ή όχι. Τουλάχιστον ήταν εκεί. Η μαμά σου θα έφτιαχνε μπριζόλες, γιουβέτσι ή παστίτσιο που εννοείται σου άρεσαν. Κυριακή απόγευμα ήξερες πως ξημερώνει Δευτέρα και θα είσαι μέσα στα παιχνίδια σου όλη μέρα περιμένοντας τη μαμά σου και τον μπαμπά σου να επιστρέψουν από τη δουλειά, κουρασμένοι χωρίς όρεξη για πολλά πολλά.
Μεγάλωσες και πήγες σχολείο. Για 12 χρόνια. Δώδεκα ολόκληρα χρόνια το απόγευμα της Κυριακής σηματοδοτούσε τη μικρή καταιγίδα στην καρδιά σου μπροστά σε μια νέα εβδομάδα. Κάτι που συνεχίστηκε και στο Πανεπιστήμιο, πιο χαλαρά μεν, αλλά σε κάθε περίπτωση παραμένεις μαθητής δε. Αν έχεις εργαστήρια ξυπνάς, αν έχεις προαιρετική παρακολούθηση και το μάθημα είναι σοβαρό πρέπει επίσης να ξυπνήσεις. Και για άλλη μια φορά στη ζωή σου η Κυριακή γίνεται αυτό που φοβάσαι περισσότερο.
Στον κόσμο των μεγάλων είναι η μέρα μετά το Σάββατο. Αρκετοί δουλεύουν εκείνη τη μέρα και δεν τους φαίνεται ιδιαίτερα κάπως όμως σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας εβδομάδας και έτσι, στο τελευταίο στάδιο του ενεργού ανθρώπινου βίου, η Κυριακή εξακολουθεί να δένει το στομάχι σου.
Αφορμή για την αναφορά αυτή στάθηκε το συναίσθημα που έχει κατακλύσει σήμερα τον γράφοντα, πως αύριο πρέπει να κάνει κάτι σημαντικό, και έτσι μετέτρεψε στη μέση της εξεταστικής περιόδους, το απόγευμα αυτής της Κυριακής σε έναν εφιάλτη.

Ερώτηση ενδοσκόπησης:
Όταν συνειδητοποιείς πως σαν άτομο έχει περισσότερα στραβά από καλά, αλλά μιλάμε για συντριπτικά περισσότερα στραβά, τι σου μένει να κάνεις ;

ΥΓ. Εκεί έξω, κάπου είναι ένα άτομο το οποίο περιμένει να ενωθεί μαζί σου, ως τα κομμάτια του παζλ που σου λείπουν και τούμπαλιν. Έχεις δυο επιλογές για το κομμάτι που σου λείπει. Ή να το ζωγραφίσεις και να το συμπληρώσεις, ή να το αφήσεις κενό. Αν το ζωγραφίσεις, μπορεί να μην φαίνεται πως λείπει, να ξεγελάς το μάτι σου αλλά πάντα θα σε τυραννάει. Όμως, θα είσαι καλά. Στην ψευδαίσθηση του ολόκληρου παζλ. Αν το αφήσεις κενό, πάντα κάτι θα λείπει..

Κουτσά

Διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα. Τίποτα ιδιαίτερο. Το Λεμόνι υπολειτουργεί λίγο αλλά θα επανέλθει. Η εξεταστική ξεκίνησε φουριόζα και άντε να την προλάβεις. Ο γράφων θα την παλέψει, το θέμα όμως είναι το τι τρέχει στο παρασκήνιο...

Καλό μήνα, και καλό κουράγιο στους συμπάσχοντες. Θα γίνονται αναρτήσεις ίσως με μικρότερη συχνότητα. Ίσως και με την ίδια. Είπαμε.. Πάντα το παρασκήνιο των γεγονότων είναι αυτό που πονάει..

ΥΓ. Φλεβάρης κουτσός, εμείς αρτιμελείς (;)