Ο τροχός γυρνάει

Υπάρχουνε δύο πόλεις μέσα στην ίδια πόλη. Στην πρώτη σου τα προσφέρουν όλα, κι εσύ επιλέγεις ο,τι θέλεις. Στην άλλη πρέπει εσύ να κυνηγήσεις τις επιθυμίες σου. Στην πάνω πόλη, όποιον σε υπακούει, πρώτα αυτόν θα προστατεύσεις, γιατί αυτός που σε υπακούει προδίδει κάποιον άλλον. Στην άλλη πόλη ο,τι και να κάνεις θα το κάνεις αφού πρώτα προδώσεις εσένα.
-Sonqo Pura 

Η πόλη μπορεί να σχολιαστεί τόσο στην κυριολεκτική όσο και στην συνυποδηλωτική της έννοια. Συμβολίζει την κοινωνία, ως τη βασική μορφή μαζικής κοινωνικοποίησης, συμβολίζει την καταγωγή, την εγκατάσταση σε ένα μέρος που ονομάζει το υποκείμενο "τόπος". Εκφράζει όμως και το καθεστώς νοημοσύνης ενός ανθρώπου. Το δρόμο που θα επιλέξει στη ζωή του. Τον τρόπο με τον οποίο θα σκέφτεται και το μυαλό του θα αντιδρά στα ερεθίσματα της κοινωνίας.
Σε αυτό το σχεδιάγραμμα, ο καλλιτέχνης μας δίνει μια σχηματική αναπαράσταση ιδιαίτερα γνώριμη σε όλους. Η κάθε πόλη, χωρίζεται σε υποενότητες. Σε μικρότερες ομαδοποιήσεις, συνειδητές ή ασυνείδητες. Ομαδοποιήσεις που επιλέχθηκαν από τα μόρια που απαρτίζουν τον οργανισμό αυτόν, ή ομαδοποιήσεις που έγιναν καταχρηστικά από αυτόν που εξουσιάζει την αρχική πόλη. Στη δεύτερη περίπτωση, ένα ''διαίρει και βασίλευε'' που παρατηρούμε σε πολλά επίπεδα της σύγχρονης χειραγωγούμενης ατομικής μάζας.
Η πρώτη πόλη ανταποκρίνεται στα άτομα αυτά που δεν κοπίασαν ποτέ για κάτι. Δεν προσπάθησαν, και απλώς το πιάτο με την τροφή βρέθηκε μπροστά τους. Πλούσια τροφή, περίσσια για τις ανάγκες τους μάλιστα. Οι σχέσεις που διαμορφώνονται σε αυτή την πόλη, βασίζονται σε ένα αέναο αλισβερίσι. Ένα marketing ανθρώπινων σχέσεων, και ένα σύστημα "πατήματος επί κεφαλών" με σκοπό την κοινωνική καταξίωση. Καθετί περιλαμβάνει δέσιμο μεταξύ δύο ατόμων, είναι πλασματικό και προέρχεται αμιγώς από συμφεροντολογική και ιδιοτελή πρόθεση. Όποιος υπακούει (δεν αγαπά, απλά υπακούει) προδίδει την εμπιστοσύνη και τα αισθήματα κάποιου άλλου. Είπαμε, η πρώτη πόλη δρα με συμφέροντα. Και τα συμφέροντα συνήθως συγκρούονται.
Η άλλη πόλη (όχι τυχαία η χρήση της λέξης "άλλη") αγκαλιάζει όσους με κόπο, μόχθο και προσπάθεια, σωματική ή νοητική προσπαθήσουν να κατακτήσουν το οτιδήποτε. Από ένα πιάτο φαγητό, μέχρι την απόλυτη γνώση, την Αλήθεια, την πνευματική καταξίωση. Αυτοί ακολουθούν ένα δρόμο Αρετής (όπως και ο Ηρακλής στο γνωστό μύθο). Ένα δρόμο ανηφορικό, δύσβατο που περικλείει θανάσιμους κινδύνους, όμως καμία δυνατότητα για επιστροφή. Υπάρχει μόνο ένα αλισβερίσι. Αυτό με τον εαυτό σου. Ένα κοίταγμα βαθιά στα μάτια του ειδώλου στον καθρέφτη. Μια προδοσία της εγωιστικής και κατώτερης ανθρώπινης φύσεως. Αφετηρία για μια λαμπρή πορεία.

#3

«Τρία τα τελούμενα εν ανθρώποις, το κατά φύσιν, το παρά φύσιν και το υπέρ φύσιν»
Και κατά φύσιν μεν εστίν ο γάμος, παρά φύσιν ο σοδομισμός και υπέρ φύσιν η παρθενία.
Και πάλιν, κατά φύσιν ο δικαίως συναγόμενος πλούτος, παρά φύσιν η πλεονεξία, υπέρ φύσιν η ακτημοσύνη.
Ομοίως, κατά φύσιν η ειρήνη, παρά φύσιν η εχθρότης, υπέρ φύσιν η συγχώρησις και ευεργεσία».

Μέγας Αθανάσιος

*Ομολογουμένως η μορφή αυτή, οργάνωσης μιας ανάρτησης ίσως να είναι απωθητική για πολλούς καθώς στερεοτυπικά παραπέμπει σε κείμενα χριστιανικού παροξυσμού ή αιρετικής διάθεσης. Έχουμε μια παράθεση από πάνω και ακολουθούν σχόλια, κηρύγματα, παραινέσεις, επιβολές, φοβέρες κλπ. Ξεκαθαρίζω εξαρχής, πως η παρούσα ανάρτηση δεν έχει καμία σχέση με κάτι σχετικό με θρησκεία και δη με τον Χριστιανισμό. Δεν αντιτίθεμαι καθόλου στις δύο τελευταίες έννοιες, κάθε άλλο. Απλώς διευκρινίζω τον χαρακτήρα της ανάρτησης, ακόμα και για τον πιο απαιτητικό και αμφισβητία -εφηβικού επιπέδου- αναγνώστη.

Ξεκινώντας, οπωσδήποτε θα ήθελα να αναφερθώ στα ερεθίσματα που μου δόθηκαν για την ανάρτηση αυτή. Διότι καλό θα ήταν ο αναγνώστης, όταν μιλάμε για ένα κείμενο ιδεών και όχι για ένα ημερολογιακό δοκίμιο όπως συνήθως συμβαίνει στο Λεμόνι, να γνωρίζει την πηγή που έδωσε τον σπινθήρα για μια τέτοια παραγωγή κειμένου. Για να μη μακρηγορώ, ευρισκόμενος σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, τον τελευταίο καιρό αποφάσισα να κάνω έναν έλεγχο στη λίστα των επαφών μου, με σκοπό να καταγράψω πόσοι διαμορφώνουν τυπικές για την εποχή συμπεριφορές. Με λίγα λόγια, ποιοι ακολουθούν κατά κόρον τη μόδα.
Για να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες πάνω σε αυτό, με βοήθησε πάρα πολύ το γεγονός πως πολλά άτομα αποτελούν ομαδοποιήσεις, έτσι και το έργο μου έγινε σαφώς ευκολότερο. Πολλοί εξ'αυτών άλλωστε αποτελούν πρόσωπα με τα οποία μπλέκω τα χνώτα μου χρόνια τώρα, και γνωρίζω αν είναι επιρρεπή στο να παρασύρονται από τις εκάστοτε μόδες κλπ. Τα νούμερα δεν είναι απαραίτητα, γι'αυτό άλλωστε και δεν τα κατέγραψα. Το συμπέρασμα όλου αυτού ήταν πως η συντριπτική πλειοψηφία ενός δείγματος νέων ανθρώπων, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο ακολουθούν το συρμό, τη μόδα. Κυρίως τα άτομα αυτά, διαμόρφωναν την ίδια συμπεριφορά και με παλαιότερα ρεύματα μόδας όπως το περίφημο του 2005-2008.
Ερχόμενοι στην εποχή μας, η μόδα κυρίως επηρεάζει συμπεριφοριστικά τον νέο. Πέρα από το ρουχισμό του, τις μουσικές επιλογές του κ.ά, επηρεάζει την ομιλία του, τις συνήθειές του, και τη στάση του απέναντι σε πάρα πολλά θέματα. Έτσι εν έτει 2013  θεωρείσαι πως είσαι μέσα στη μόδα όταν είσαι εκτός αυτής. Πάμε πάλι. To mainstream της εποχής είναι να μην είσαι mainstream. Κατανοώ πως αποτελεί μια ξεκάθαρα αντίφαση. Κι όμως έτσι είναι. Μια απέραντη λαοθάλασσα από άτομα που προσποιούνται σε σημείο που το πιστεύουν τελικά, πως βρίσκονται πέρα από την εποχή τους. Ενδυματολογικά αυτό έχει πλάκα. Είναι καλόγουστο μερικές φορές και αστείο κάποιες άλλες. Συμπεριφοριστικά όμως, θαρρώ πως αγγίζει την παθογένεια.
Στο σημείο αυτό, ερχόμαστε να κάνουμε μια σύνδεση με τη ρήση του Μεγάλου Αθανασίου παρατέθηκε ως κεφαλίδα στο παρόν κείμενο. Ο συρμός της εποχής έχει την τάση να αγιοποιεί, να χρυσώνει και να θεραπεύει οτιδήποτε είναι "παρά φύσιν". Καθετί τέτοιο, συναρπάζει το μοδάτο νέο.Επομένως ή το υπερασπίζεται μετά μανίας, κάτι που πριν 10 χρόνια το αντιμετώπιζε σχεδόν πουριτανικά, ή το ενσαρκώνει μάλιστα, για να μπει εντελώς στο πετσί του ρόλου. Ο επιφυλακτικός ή αρνητικός προς αυτό το "παρά φύσιν", θεωρείται άμεσα οπισθοδρομικός, συντηρητικός και απάνθρωπος. Μέσα σε δύο χρόνια δηλαδή, μια μεγάλη μερίδα ανεπηρέαστων από μόδες και τάσεις ανθρώπων, έμειναν έξω από το μαντρί του homo sapiens.

Το "παρά φύσιν" είναι θεμιτό. Για να υπάρχει η δυνατότητα επιλογής του και δοκιμής του, πάει να πει πως είναι κάτι το οποίο προβλέπεται. Σίγουρα όμως το γεγονός πως είναι "παρά την φύσιν", επιφέρει από πίσω του κάποιους παράγοντες που ενδεχομένως δεν έχουμε φανταστεί. Το ότι δίδεται η δυνατότητα δοκιμής του, δε σημαίνει πως ανάβει το πράσινο φως προς υιοθεσία του για μια ολόκληρη ζωή. Κι αυτό συμβαίνει όχι επειδή κάποιο ηθικό ή αξιακό σύστημα θα το καταδικάσει. Αυτό συμβαίνει διότι οτιδήποτε βαίνει "παρά φύσιν", κάποια στιγμή θα βρει την φύση μπροστά του. Ο ευσυνείδητος προς τον διπλανό του λοιπόν, δεν πρέπει να δρα "παρά φύσιν". Εδώ θέλω να διευκρινίσω κάτι. Το να τρυπά κανείς τα αφτιά του είναι κάτι "παρά φύσιν". Προφανώς και ποτέ η φύση δεν πρόκειται να αντιταχθεί σε κάτι τέτοιο. Για να προλάβω τέτοιου είδους σκέψεις, υπάρχουν πολύ χειρότερες "παρά φύσιν" συμπεριφορές οι οποίες τιμωρούνται από την φύση. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί. Αρκετοί θα πάνε στο προφανές. Κάποιοι ίσως δουν περισσότερα. Λίγοι θα καταλάβουν ενδεχομένως την 'απλή σκέψη του λέγοντος'  που λέγαμε και στη Θεωρητική κατεύθυνση.

Ο Μέγας Αθανάσιος κάνει την τριαδική αυτή αξιολογική/ηθικολογική προσέγγιση, χρησιμοποιώντας και τους χαρακτηρισμούς "κατά φύσιν" και "ϋπέρ φύσιν". Με μια πρόχειρη χριστιανοκεντρική ματιά καταλαβαίνει κανείς πως σχηματικά με αύξουσα σειρά έχουμε :παρα-κατα-υπερ φύσιν. Προς αποκατάσταση της τάξης, θα πρέπει να πούμε δύο κουβέντες και για τα δύο εναπομείναντα. Το κατά φύσιν, είναι η δοκιμασμένη μεσοβέζικη λύση. Είναι το σωστό κατά την φύση. Είναι αυτό που επηρεάζεται μόνο από την εξέλιξη και οδηγείται προς την κατεύθυνση της φυσικής επιλογής, σε όσους πυλώνες υφίσταται ακόμα αυτή η θεωρία. Μεταξύ μας, πρόκειται για την ασφαλέστερη επιλογή που μπορεί να κάνει κανείς. Να ζήσει στα πλαίσια που του ορίζει η φύση, και σε κατοπινή ανάλυση και η ηθική. Για να το πούμε διαφορετικά, ο άνθρωπος που ζει και πράττει κατά φύσιν, είναι ο κοινός άνθρωπος. Ο αποστειρωμένος μικροαστός που δεν παρεκκλίνει σε τίποτα από αυτό που του επιτάσσει η κοινωνία και φοβάται το Νόμο περισσότερο από το Θάνατο.

Το υπέρ φύσιν δεν υφίσταται. Είναι ένα μεταφυσικό κατασκεύασμα. Μια θεολογικής φύσεως υπόθεση. Η παρούσα ανάρτηση προβάλει μια ορθολογική κριτική. Μια επομένως εμπλοκή με αυτό το ζήτημα χρησιμοποιώντας μεγαλεπήβολες φράσεις όπως "υπέρβαση του ανθρώπινου, υποταγή του θυμικού κλπ.", θα ήταν περιττό έως και καταστροφικό. Η μόνη λογική παρατήρηση που θα μπορούσε να γίνει, είναι πως το "υπέρ φύσιν" θα μπορούσε να λειτουργήσει ως στόχος. Όμως καθετί ιδεατό και ουτοπικό, καταδικάζεται -ορθώς- σε θάνατο.

Νοικοκυρεμένα

Δεν έχω ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου. Θα ήθελα κάποτε να κάνω κάποια ταξίδια, σε μέρη που έχω σκεφτεί έντονα. Βέβαια οτιδήποτε άλλο προέκυπτε δε θα το απέρριπτα, απλά οπωσδήποτε θα ήθελα να μεταβώ σε μέρη που πέρα από την αντικειμενική ομορφιά τους, σημαίνουν ίσως κάτι παραπάνω από μια απλή επίσκεψη σε μια ξένη χώρα. Δυστυχώς δεν ξέρω αν είναι πρέπον να παίρνεις μια τέτοια απόφαση, για λόγους πέρα από τους προφανείς. Ίσως καμιά φορά η λογική να αναστέλλεται, και να επικρατεί η ιδέα, η κινητήριος δύναμη της σκέψης.

Αντιθέτως έχω γνωρίσει πολλά άτομα στη ζωή μου. Από πολλές χώρες, με διαφορετικές θρησκείες, πολιτικά ιδεώδη, στάσεις απέναντι στη ζωή. Άτομα ποικίλων ποιοτήτων και δυνατοτήτων. Εδώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να κάνω κάποια ευχή, γιατί είναι λάθος να πηγαίνεις κόντρα στη ζωή σου. Απλά θα επιθυμούσα να μην τους είχα γνωρίσει όλους. Θα επιθυμούσα να διέθετα ένα αισθητήριο, το οποίο θα με προειδοποιούσε για την χείριστη ποιότητα κάποιου. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο κάποιος, λόγω συγκυριών μπορεί να ονομάστηκε 'φίλος', και έτσι η απεμπόλησή του από τη ζωή σου, να είναι δυσκολότερη λόγω συναισθήματος. Δε θα μετάνιωνα για κάθε άτομο χαμηλής ποιότητας έχω γνωρίσει, γιατί η ζωή συν τοις άλλοις είναι ένα μακροχρόνιο σχολείο. Μετανιώνω όμως για κατά συρροήν λάθη. Και όπως έχουμε ξαναπεί, "το δις εξαμαρτείν.."

Η ζωή είναι πολύ μεγάλη και πολύ μικρή. Ο χωροχρόνος έχει μάζα, η οποία συστέλλεται και διαστέλλεται. Λογικό είναι επομένως να θεωρούμε κάτι πως κινείται αργά στον χρόνο ή κάτι άλλο πως κινείται γρήγορα. Φτάνοντας σε ένα σημείο ωρίμανσης, ξεκινάς να κάνεις μικρές μικρές ανασκοπήσεις στη ζωή σου. Συνήθως αυτές σταματάνε με μια ντροπιαστική ενέργεια που θα ήθελες να ξεχάσεις. Όπως και να'χει, η μετάνοια εμπεριέχεται σίγουρα μέσα σε κάθε αναδρομή στο παρελθόν. Μετανιώνεις για πολλές πράξεις, και τότε έρχεται ο βαρύς πέλεκυς. Συνειδητοποιείς πως σκορπάς τη ζωή σου, σε ευτελή και ανούσια πράγματα. Σκορπάς τον εαυτό σου, που είναι φθαρτός και ατυχώς ζει. (Κάποιος θα μπορούσε να πει 'ευτυχώς'. Θεωρώ πως το αντίθετο της ατυχίας είναι η ανάγκη.) Η ζωή είναι μικρή και μάταιη. Η ματαιότητα θέλει καλοπέραση. Όχι μια καλοπέραση που βασίζεται στη διασκέδαση. Μια καλοπέραση που σε συντριπτικό ποσοστό, έχει ως θεμέλιο την ψυχαγωγία και την εξέλιξη (σημ. όπου εξέλιξη=πρόοδος). Όλη αυτή η πλάση, εμπεριέχει πληροφορίες/γνώσεις, που είναι κρίμα να μένουν ανεκμετάλλευτες. Η ατομική πρόοδος, λοιπόν, χρειάζεται να βασιστεί στη γνώση. Τελικά αυτό μένει. Να γνωρίζεις κάτι τόσο καλά, ώστε να μπορείς να το μεταβιβάσεις χωρίς χαθεί τίποτα από την αρχέγονη προέλευσή του.

Τράκα

Αναπάντεχα ο δρόμος με έβγαλε κάπου στην Ακαδημίας να παρακολουθώ ένα συνέδριο σχετικό με τη Λογοτεχνία. Για να ακριβολογώ, είχα γνώση του εν λόγω συνεδρίου, απλά απρογραμμάτιστα και με μια εν βρασμώ απόφαση, έλαχε και έδωσα το παρόν. Ομολογώ πως μετά από πολύ καιρό ένιωσα την ανάγκη να εμπλακώ σε κάτι που ίσως μου θυμίσει την ιδιότητα που δηλώνω, όντας άνεργος, για να δικαιολογώ την ύπαρξή μου σε αυτήν την κοινωνία. Την ιδιότητα δηλαδή του φοιτητή. Με το όποιο κόστος μπορεί να έχει η ομολογία αυτή.
Παρευρισκόμενοι πολλών ειδών. Πολλών υποειδών καλύτερα, του ανθρώπινου είδους. Μια υποκρισία στα βλέμματά τους και τις κινήσεις τους. Στα λεγόμενα και πραττόμενά τους. Μια πλαστή δίψα για κάτι υψηλό, όντες τόσο μικροί. Μια δραστηριότητα για τη γνώση. Πιο συγκεκριμένα, μια εκδήλωση για το λόγο. Ο λόγος είναι η πρώτη ανάγκη της ψυχής. Πράγματα προσωπικά, που ο καθένας τα χρησιμοποιεί για να θεραπεύσει τις ανάγκες του, κι όχι για να επιδειχθεί ενώπιον πολλών και να τις πουλήσει όπως οι έμποροι στα σκαλιά του ναού της Ιερουσαλήμ. Κι όμως, η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών, ακόμα και με την παρουσία τους δήλωναν πως "είμαι εδώ γιατί πρέπει, κι αφού με βλέπετε πέτυχα τον στόχο μου". Ολοένα και περισσότερο κλίνω προς τη θεώρηση του Γιουνγκ. Δεν βρίσκω πλέον κάτι το οποίο να με αποτρέψει από την πεποίθηση πως όλα γίνονται για την κοινωνική καταξίωση.
Χειρότερα δε, πολλοί/ες χρησιμοποιούν εκδηλώσεις σαν κι αυτές για να προβάλλουν το έργο τους. Το έργο, είναι το αποτέλεσμα της ζωής. Ο,τι τελικά μένει πίσω. Εφόσον λοιπόν, η ζωή προνοεί να πεθάνουμε, το έργο θα μείνει πίσω. Η προβολή του πεισματικά και επαναλαμβανόμενα, ευτελίζει το περιεχόμενο. Ένα ωραίο γλυπτό θα το ξεχωρίσει ένα φιλόμουσο μάτι. Ένα κακό γλυπτό, θα το προσπεράσει. Αν το κακό γλυπτό κάποια στιγμή βγει σε δημοπρασία, προφανώς θα πωληθεί. Το καλό γλυπτό όμως, προϊόν ανεκτίμητης αξίας, θα παραμείνει να δεσπόζει στην αίθουσα. Η τάση του ανθρώπου να προβάλει το έργο του, είναι η πιο νοσηρή μορφή αναζήτησης επιβεβαίωσης. Ίσως και οι παρούσες αναρτήσεις, να εντάσσονται κάπως σε αυτό το κλίμα. Θα ήθελα να πιστεύω πως θα αφήσω πιο αξιόλογο έργο από ένα blogspot, γεμάτο νεανικές θυμοσοφίες.

-Επιλογικά. Αν σε έναν κυτταρικό κύκλο επιτευχθεί μια μίτωση, είναι αδύνατο η διαδικασία να ανασταλεί. Ο πολλαπλασιασμός του κυττάρου έχει ολοκληρωθεί, και κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να το αναστρέψει αυτό. Μια απόπτωση που θα προκύψει από κάποια κακοήθεια, ενδεχομένως να διακόψει την εξέλιξη. Πάρτε το παράδειγμα αυτό, και εφαρμόστε το σε κάθε ανάπηρο κρατικό μηχανισμό, σε κάθε ανεπαρκές ίδρυμα, σε κάθε αναξιοπρεπές γρανάζι αυτού του σάπιου συστήματος.

. 

Έθνος αυτόχειρων

Σκεφτόμουν σήμερα το πρωί ενώ περίμενα το λεωφορείο κάπου στο Περιστέρι, πως τα πάντα είναι προορισμένα τουλάχιστον όσο βρίσκονται στο στάδιο της ιδέας, να αγγίξουν την τελείωση/ολοκλήρωση. Σκέψη που πολλά χρόνια πριν έκαναν αρχαίοι Έλληνες διανοητές μεταξύ αυτών και ο Αριστοτέλης. Αυτό που φυσικά όμως με απασχόλησε σε αυτή τη στιγμιαία σκέψη που έκανα, ήταν φυσικά πολύ μακριά από αυτό που περιλαμβάνει η τελεολογική θεώρηση των πραγμάτων. Ήταν η ελληνική πραγματικότητα. Το καθεστώς αν-ολοκλήρωσης και προχειρότητας. Το να κάνεις κάτι, θεωρώντας το ήμισυ, ως τέλος. 

Έτσι μάθαμε. Οι στοιχειώδεις γνώσεις ιστορίας το φανερώνουν. Είμαστε στην χώρα του "αρκούντως". Δε μας νοιάζει το τέλειο. Δε μας φτάνει το full, το ολοκληρωμένο, το γεμάτο. Μας νοιάζει "να αρκεί". Έχουμε γονιδιακά επιλέξει την τσόντα από την ορθή κατασκευή. Κι αν θεωρήσουμε τον κόσμο σαν ένα οικοδόμημα, τότε ναι. Είμαστε κακοί τέκτονες. Είμαστε αυτοί που ενώ έχουμε οικονομική επιφάνεια να καλύψουμε την κατασκευή ενός τσιμεντένιου σπιτιού, θα επιλέξουμε το παράπηγμα "για συντομία". Συντομία από τι ; Λες και όλα τα υπόλοιπα είναι άρτια, και επιλέγουμε να κάνουμε τις δουλειές μας πρόχειρες, για να απολαύσουμε τα ολοκληρωμένα κομφόρ της πολιτείας μας. 

Εφαρμόσαμε το ίδιο νοσηρό και παθογενές σύστημα στις πολιτικές μας επιλογές. "Ωχ αδερφέ!", "τι με νοιάζει ;", "κι ο άλλος τα ίδια κάνει", "εγώ θα σώσω τον κόσμο ;". Διότι πέρα από τις εκλογές, όλα τα προαναφερθέντα, πρόκειται για πολιτικές επιλογές. Επιλογές δηλαδή που επηρεάζουν άμεσα τα κοινά. Ινα μη τι χείρον είπω, ας αφήσουμε το εκλογικό κομμάτι. Εκεί, το κάτοπτρο της κοινωνίας όπως σοφά ονομάζεται το πολιτικό σκηνικό, δείχνει ένα άριστο είδωλο της κανιβαλιστικής αυτής αγέλης που ονομάζουμε Ελληνικό γένος. Θέλει και κεφαλαίο, τρομάρα του...

Δεν περίμενα να το γράψω ποτέ αυτά. Δεν περίμενα ποτέ να συνειδητοποιήσω πως καλούμαι να διαιωνίσω ένα είδος το οποίο θα λάβει μια παιδεία που πνέει τα λοίσθια. Μια παιδεία που εγώ μπορεί να εκμεταλλεύτηκα σωστά, όμως βλέπω πως η εκμετάλλευση αυτή πάει στράφι στο βωμό μιας ξέφρενης πορείας προς τον γκρεμό. 

Καλέσματα για αλλαγή, και επαναδημιουργία κλπ, τα θεωρώ αδερφίστικα ουτοπικά. Τζημερισμοί κατώτατου επιπέδου. Ατομική πρωτοβουλία έξω από τις αγέλες. Ίσως το homo sapiens να πήρε την κατιούσα. Τι να γίνει ; Ακόμα και ο Ian Curtis αυτοκτόνησε. 

Στωικά

Κάποτε έπεσα πάνω σε αυτό:
"Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, παιδιά, φίλες και φίλοι της παρούσας κοινότητας σας χαιρετώ

Επειδή δυστυχώς δεν βρήκα απάντηση μέσα στο διαδίκτυο για αυτό που με απασχολεί, θέλω να ρωτήσω από το βήμα αυτό με την πεποίθηση να βρω απαντήσεις στην απορία μου.

Τα τελευταία χρόνια, κι αφού πέρασα ένα πολύ δυνατό επεισόδιο και πρόβλημα ψυχικής υγιεινής (παρανοειδή σχιζοφρένεια), την αποκατάσταση της εσωτερικής μου υγείας διαδέχτηκε μία κατάσταση πλήρους απάθειας. Με άλλα λόγια, κι ενώ όλα τα συμπτώματα και οι παθογενείς εκδηλώσεις της ψύχωσης που βίωσα υποχώρησαν και εξαφανίστηκαν, μία νέα κατάσταση εκδηλώθηκε η οποία χαρακτηρίζεται ως πλήρης απουσίας εσωτερικής-ψυχικής κίνησης. Την ψυχή μου τίποτε δεν την ελκύει κι ως αποτέλεσμα είναι η πλήρης ατονία όλων των εσωτερικών-ψυχικών μου δυνάμεων και ενεργειών. Η θέληση, δηλαδή, η βούληση, το ενδιαφέρον, η σκέψη και άλλα, δεν κατευθύνονται και δεν λειτουργούν προς κάποιον σκοπό, επιδιώξη ή όραμα. Νιώθω πως η ζωή δεν έχει πλέον απολύτως τίποτε να μου προσφέρει.

Στο σημείο αυτό συνίσταται η απορία μου. Πως ονομάζεται ή σε τι είδους ψυχικής ασθένειας περιήλθα;;; Είναι κατάθλιψη;;; Μανιοκατάθλιψη;;; Διπολική διαταραχή;;; Μελαγχολία;;; Ένα άλλο είδος παράνοιας και σχιζοφρένειας;;; Κάποιο άλλο είδος ψύχωσης;;;

Θα ήθελα την γνώμη όσων γνωρίζουν αλλά κι εκείνων που δίχως να γνωρίζουν αντιλαμβάνονται με κάποιον τρόπο την κατάσταση.


Σας ευχαριστώ."

Πρόκειται για μια ανάρτηση μέλους ενός φόρουμ, ασχολούμενο με υποστήριξη ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα. Για να προδώσω την πηγή μου, και να μην υπάρξει θέμα με το παρόν απόσπασμα πρόκειται για το e-psychology.gr
Σε ένα τυπικό καθημερινό σερφάρισμα, ανάμεσα στα θέματα που έψαξα ήταν κάποιες ψυχοπαθολογικές παθήσεις. Στη διαδικασία αναζήτησης ελληνικών πηγών, βρέθηκα μπροστά σε αυτό το φόρουμ, και ομολογουμένως άρχισα μανιωδώς να διαβάζω καταστάσεις ανθρώπων, που κατέθεταν τον πόνο τους, συζητούσαν για τα φάρμακά τους, και έδιναν κουράγιο ο ένας στον άλλον, αλλά και συμβουλές από τους γιατρούς τους, προσπαθώντας να βρουν μια χρυσή τομή στα κατά φαντασίαν προβλήματα που οι περισσότεροι αντιμετώπιζαν. Σαφώς κάποιες περιπτώσεις φαίνονταν πραγματικά ψεύτικες, αλλά κάποιες άλλες, ειδικά δε όταν έφταναν στο σημείο εξιστόρησης της συνταγογράφησης και της διαδικασίας φαρμακοληψίας δεν άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης.

 Η απάθεια πρόκειται για μια παθογένεια. Μια παθογόνα κατάσταση κατά την οποία το άτομο δε λαμβάνει κανένα ερέθισμα, δε δημιουργεί, δεν επηρεάζεται θετικά ή αρνητικά από καταστάσεις. Πέρα όμως από κάθε παθογένεια υπάρχει και η ηλιαχτίδα. Μια ηλιαχτίδα συνείδησης που μέσα σε αυτό το χάος, εξυψώνει μια παθογόνα έννοια, σε ανθρώπινη αξία. Η συνειδητή απάθεια μεταφράζεται με την ολοκλήρωση των συναισθημάτων. Όταν κάτι βρίσκεται σε μια σταθερή πορεία, με μια σταθερή ταχύτητα, δε διαφέρει σε τίποτα από κάτι ακίνητο (πρώτος νόμος Νεύτωνα). Όταν βιώνεις τη χαρά και τη λύπη, χωρίς εξάρσεις, σε οριζόντια μορφή στα πλαίσια του λογικού, τότε και να μη βιώνεις τα προαναφερθέντα συναισθήματα είναι το ένα και το αυτό.
Δεν είναι κακία. Δεν είναι χαιρέκακο συναίσθημα ή παθογένεια. Είναι η ολοκλήρωση της εκδήλωσης συναισθημάτων. Το καλύτερο σου γέλιο, συνέβη και πέρασε. Δε θα ξαναέρθει. Το επόμενο θα είναι μια τρυφηλή σπατάλη σε έναν φτωχό βίο. Η μεγαλύτερη στεναχώρια της ζωής σου, πέρασε. Θα έρθουν ενδεχομένως μεγαλύτερες, όμως αν συνηθίσεις στην αντιμετώπιση των κυμάτων με απάθεια, τότε αναπτύσσονται νέες άμυνες. Ψυχραιμία, σύνεση, σωφροσύνη. Γίνεσαι καλύτερος ναυτικός και τα κύματα φαίνονται ανεπαίσθητα ρεύματα πάνω στη θάλασσα.

Η απάθεια είναι η απόδειξη πως τα συναισθήματα είναι όλα ίσα. Τίποτα ποιοτικά ή ποσοτικά ανώτερο. Μέσα στον άνθρωπο εκφράζονται αναμεμειγμένα, όμως όταν ο τελευταίος βρίσκεται σε καθεστώς απάθειας, τότε είναι σαν να ενσαρκώνει όλα αυτά, σε μία έκφανσή του. Μια νιρβάνα αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε θεολογικά. Έναν έρωτα αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε φιλοσοφικά.

Ο κύριος του φόρουμ αυτού δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του.Συνοψίζοντας δεν ξέρω πως μπορεί να είχε το όλο αυτό μέσα στο μυαλό του. Αν βρισκόταν σε σύγχυση ή αν όντως το ζούσε καθημερινά. Η παραπάνω έκθεση είναι μια πειραματική ανάλυση που εκπροσωπεί ιδεώδη του γράφοντος όχι όμως στο απόλυτο. Ας ληφθεί καλύτερα υπόψιν από τον αναγνώστη, πως ενίοτε το ιστολόγιο φιλοξενεί την υπεράσπιση μιας κατά τ'άλλα "κακής" έννοιας, ανάμεσα στις αναρτήσεις του. Άλλωστε ίσως αυτό να έχει το περισσότερο γούστο. Να υπερασπίζεσαι κάτι χωρίς να το υποστηρίζεις. Αν το κάνεις επιμελώς και με μεράκι, μπορεί τελικά να το ενστερνιστείς.

ΥΓ. Θύμισε μου..

ID/AT

Συζητήσεις επί του θέματος, ανακίνησαν κάποιες παλιές απόψεις του γράφοντος σχετικά με την ηθοποιία που καλείται να διαμορφώσει ο άνθρωπος. Παλαιότερα (σχεδόν έναν χρόνο πίσω), υποστήριξα λοιπόν πως ο άνθρωπος πρέπει να είναι χαμαιλέοντας, διότι μόνο τότε επαληθεύει την φύση του. Η τάση αυτή -του χαμαιλέοντα δηλαδή-, προϋποθέτει προσαρμοστικότητα στην εκάστοτε κατάσταση και φάση. Πάνω σε αυτό, λοιπόν, πρέπει να γίνει μια απαραίτητη διευκρίνιση. .

Ο χαμαιλέοντας είναι χαμαιλέοντας. Ο,τι κι αν κάνει, όσα χρώματα κι αν αλλάξει, και όσους κινδύνους κι αν αποφύγει με το προσόν του αυτό. Όσες νίκες κι αν καταφέρει, όσες ήττες κι αν αποσοβήσει. Ο χαμαιλέοντας δε γίνεται μυρμήγκι, δε γίνεται λιοντάρι. Τουτέστιν εδώ ανοίγει ένα σοβαρό ζήτημα. Το ζήτημα αυτό ονομάζεται 'ταυτότητα'.  

Κάθε οργανισμός φέρει την ταυτότητά του. Ειδικά όταν μιλάμε για νοήμονα όντα (όπως είθισται) όπως ο άνθρωπος. Η ταυτότητα είναι κάτι που περικλείει πολλά χαρακτηριστικά, τα οποία καθορίζονται στη γέννα, και διαμορφώνονται τα πρώτα 5-7 χρόνια της ζωής ενός παιδιού. Όσες φουρτούνες κι αν έρθουν (εφηβεία, νεανικές απογοητεύσεις, ενδοσκοπήσεις και αναζητήσεις, ταπεινώσεις κ.ά.) το άτομο μπορεί να αναδιατυπώνει την ταυτότητά του, όμως πριν κοιμηθεί δεν μπορεί να την αποφύγει. Δεν έχει να κάνει με τη μοίρα ή το ριζικό. Έχει να κάνει με το dna και τα βιώματα που βαθιά μέσα του, έχουν σκαλίσει το υποσυνείδητο. 

Συχνά πολλοί άνθρωποι μη μπορώντας να αντέξουν την ταυτότητά τους, φεύγουν μακριά από αυτήν. Ο μόνος τρόπος είναι η αυτοκτονία. Τόσο σκληρή είναι λοιπόν ή έννοια αυτή. Σκληρή και αιώνια μέσα στο σώμα/πνεύμα του ατόμου. Έτσι, κάποια στιγμή θα κληθεί ο φέρων την ταυτότητα, να ζήσει την ηθοποιία. Να προσαρμοστεί σε καταστάσεις και να κόψει/ράψει στα μέτρα του, γεγονότα και φάσεις που διαφορετικά δε θα μπορούσε να υποστηρίξει. Θα πει ψέματα, θα υποδυθεί ρόλους που δεν ήθελε, θα ενδυθεί μανδύες άλλων, θα αλλοτριώσει το 'είναι' του. Θα κερδίσει ; Θα χάσει ; Αναλόγως το πόσο καλός ή κακός ηθοποιός είναι.

Η κατακλείδα είναι όμως πασιφανής. Ο,τι κι αν κάνει, ο,τι κι αν ενδυθεί, δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει την ταυτότητά του. Να ενσαρκώσει ένα ρόλο, θα το κάνει. Να φορέσει κατάσαρκα όμως τον χαρακτήρα και την ταυτότητα αυτού που υποδύεται ; Απίθανο. Ακατόρθωτο. Ανήκουστο.

Ο χαμαιλέοντας, δε γίνεται μυρμήγκι, δε γίνεται λιοντάρι.

Μέρες μομφής

Λίγη βροχή, για να δηλώσει ο χειμώνας την έλευσή του. Ξανά όμως επιστρέφουμε στο ίδιο μοτίβο, με την πλήξη σε πρώτο πλάνο, και τη στασιμότητα σε δεύτερο. Αν θέλαμε να δώσουμε μια καλλιτεχνική αναπαράσταση θα επιστρέφαμε στον πολυφορεμένο στις τελευταίες αναρτήσεις βάλτο.

Ομολογουμένως, η κατάσταση που υπόκειται ο γράφων τον τελευταίο καιρό, τον ωθεί στο να επικεντρώνεται σε μια θεματολογία που συνοψίζεται στο ρήμα "κατηγορώ". Θα μπορούσες να πεις αναγνώστη, πως είναι άλλη μια παραξενιά των καιρών, αυτό το μίσος προς τον άνθρωπο. Όμως θα σε διαβεβαιώσω πως είναι μια στάση ζωής που υπήρχε από πάντα. Απλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, κι έτσι ο γράφων για μια μακρά περίοδο έβαλε τον άνθρωπο μπροστά. Το ζήτημα βέβαια, με την φράση "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία", είναι πως η ελπίδα τελικά πεθαίνει. Τελευταία ή πρώτη ; Φυσικά αίτια ή μη ; Πεθαίνει. Και δεν ξαναζωντανεύει.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μπαίνουμε σε μια διαδικασία περιορισμού. Κοινωνικών επιταγών και καταπιεστικών 'πρέπει'. Κάποια από αυτά τελικά τα δεχόμαστε. Κάποια άλλα τα καταπίνουμε ενώ μας ενοχλούν. Κάποια τρίτα, δεν μπορούμε να τα χωνέψουμε με τίποτα. Σίγουρα, πάνω στον πλανήτη αυτόν, ένα συντριπτικό ποσοστό, δέχεται εξ'ολοκλήρου τη νομοτέλεια αυτή. Δεν έχει καμιά αμφιβολία. Κανέναν ενδοιασμό. Μένει δεσμευμένο στα κοινωνικά θέλω.

Ένα μικρότερο ποσοστό, αλλά εξίσου μεγάλο με το πρώτο, δέχεται την πλειοψηφία των επιταγών, και κάποιες από αυτές το ενοχλούν, όμως και πάλι κάνει πίσω και δέχεται την κατάσταση. Αντιστέκεται μεν, αλλά μετά σφίγγει το λουρί. Πρόκειται για κάποιους που βιώνουν ενδεχομένως μια πιο έντονη εφηβεία από τους πρώτους, και για το υπόλοιπο της ζωής τους, 1 από τις 365 μέρες του έτους, σκέφτονται ένα αέναο "γιατί ;" στο κεφάλι τους. Τη στιγμή που το σκέφτονται όμως, αμέσως με νευρικές κινήσεις διαλύουν το σύννεφο.

Το ελάχιστο εναπομείναν κομμάτι, ζει φυσιολογικά μέσα στο σύνολο. Καταπίνει κάποια πράγματα που δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά αν και ενοχλείται. Όμως κάποια άλλα, τα σκέφτεται υπερβολικά. Το απασχολούν όλη μέρα. Αυτά, είναι τα μεγαλύτερα "γιατί ;". Είναι αναζητήσεις και υπαρξιακές ερωτήσεις που θέτει αβίαστα το άτομο στον εαυτό του, και δεν παύει ποτέ να τις σκέφτεται. Διαβάζει γι'αυτές και ψάχνει την άκρη στο μίτο. Φτάνει στην υψηλή γνώση, και ίσως στα πρόθυρα της τρέλας. Όλα αυτά τα "γιατί ;" συναποτελούν την Αλήθεια.

Οι πρώτοι άνθρωποι, πήραν χωρίς δεύτερη σκέψη το μπλε χάπι. Οι δεύτεροι, σκέφτηκαν προς στιγμήν να πάρουν το κόκκινο όμως δίστασαν, και προτίμησαν το μπλε. Οι τρίτοι, χωρίς δισταγμό πήραν το κόκκινο. Θα ήθελαν να πάρουν το μπλε. Μάλλον, θα ήθελαν να μπορούσαν να πάρουν το μπλε. Όμως το κόκκινο χάπι, δεν είναι ανθρώπινη επιλογή. Το κόκκινο χάπι, είναι απόδειξη, πως τελικά ίσως. -και το τονίζω, ίσως- να υπάρχει Ελπίδα.

Σφαγεία

Ήρθε και ο Νοέμβριος. Το χειμωνιάτικο σκηνικό δε λέει να εμφανιστεί ακόμα. Η στασιμότητα δεν έχει προηγούμενο. Θλιβερά συμβάντα πλήττουν την καθημερινότητα της χώρας. Η νοσηρή ελληνική πραγματικότητα, υποστηριζόμενη από τυχαία (;) γεγονότα, επιτείνουν τη θέληση ολοένα και περισσότερων νοημόνων όντων, να εγκαταλείψουν μια για πάντα τα αστικά κέντρα, ακόμα και το βατερλό αυτό που ονομάζεται Ελλάς.
Η κοινωνία υφίσταται έναν πόλεμο. Έναν πόλεμο που η ίδια δημιούργησε με τις επιλογές της και την απαράλλακτη νοοτροπία της, καθ'όλη την ύπαρξή της. Όποιος σηκώνει το κεφάλι, του το παίρνουν. Τα πάντα παρακολουθούνται. Οι συστημικοί λακέδες συνεχίζουν να ρουφάνε το αίμα χιλιάδων πολιτών. Η προβοκάτσια είναι πλέον σύνηθες φαινόμενο. Ο τρόμος, διάσπαρτος στους δρόμους, καθιστά ένα ολόκληρο έθνος σε καθεστώς τρομοκρατίας.

Αλλά αυτό αξίζει στον Έλληνα. Όταν βάλλεσαι, σηκώνεις ανάστημα. Γιατί βάλλεσαι όμως ; Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να αναρωτηθείς. Βάλλεσαι Έλληνα γιατί είσαι καλοπερασάκιας. Είσαι απαιτητικός όταν είναι να πάρεις, αλλά συνδικαλίζεσαι όταν είναι να δώσεις. Είσαι θετικός στο να κάνεις κακό στο σύνολο, εξυψώνοντας το εγώ σου, είσαι αρνητικός όμως στο να κάνεις μια θυσία για να πάει μπροστά ο τόπος σου. Είσαι χαιρέκακος, και προτιμάς να είσαι πρώτος στο χωριό, παρά δεύτερος στην πόλη. Σε τρώει μια μεγαλομανία που δεν σου αξίζει. Τρελαίνεσαι για μεγαλοπιασίματα, όχι γιατί τα αξίζεις, αλλά για να ικανοποιήσεις την εγωπάθειά σου, και για να επιβεβαιωθείς σε τρίτους, που παρόλ'αυτά δε συμπαθείς και δε σε ενδιαφέρει -κατά τα λεγόμενά σου- τι θα πουν για σένα.

Πέθανε κι ο Φώσκολος. Ο γνήσιος κατήγορος έσπευσε να πετάξει την εξυπνάδα του. Να αναφερθεί στη ''Λάμψη'', στο ''Καλημέρα Ζωή''. Ακόμα και η κινηματογραφική ομάδα της Φιλοσοφικής, σε ανακοίνωσή της, αναφέρθηκε σε 10 γραμμές για τον Νίκο Φώσκολο, υπογραμμίζοντας πως χαρακτηριζόταν από συντηρητισμό, περίεργη έκφραση και στερεότυπους χαρακτήρες. Ένα 'κατηγορώ' από κάθε εξυπνάκια, που όταν έμαθε πως η 'Υπολοχαγός Νατάσα', η 'Κοινωνία ώρα μηδέν' και 'Το χώμα βάφτηκε κόκκινο' αποτελούν έργα του, λούφαξε και υποκλίθηκε στο μεγαλείο του τεράστιου αυτού δημιουργού.

ΥΓ. Ο κύκλος αίματος είναι φαύλος και ανοίγει. Η Κυβερνητική δολοφονική γραμμή, ακολουθείται κατά γράμμα και αποσταθεροποιεί την κοινωνία. Η Δημοκρατία ανήμπορη να αντιδράσει, πεθαίνει. Ο κόσμος μπορεί με τον ατομικό του αγώνα να αντιδράσει. Ζούμε όμως σε κοινωνία τυφλών χειραγωγούμενων αμνών. Τα σφαγεία είναι κοντά. Αν σκεφτεί κανείς, πως οι κυβερνήσεις όλων αυτών των ετών, ήθελαν να δημιουργήσουν αυτό το πλήθος ζόμπι, τότε τουλάχιστον γι'αυτό, μπορούμε να μιλάμε ελεύθερα για success story.