Libellula saturata

Ο θρίαμβος του μετρίου. Η νομιμοποίηση της τεμπελιάς. Ο ωφελιμισμός σε κάθε προέκταση της ζωής. Τρεις αξιώσεις, που συνιστούν τη σύγχρονη κοινωνία. Καθορίζουν τη νόρμα και τείνουν να λάβουν θέση αυτονόητου, καθιστώντας καθετί διαφορετικό ως γραφικό, λάθος, και αντικοινωνικό. Ίσως τελικά, η αναξιοκρατία να είναι φυσιολογική συμπεριφορά. Το να ρέπει κανείς προς το παράνομο είναι κάτι ερεθιστικό. Ακόμα και στην παρανομία όμως, υπάρχει αξιοκρατία. Η ροπή στην αναξιοκρατία όμως είναι παθογένεια. Είναι ο θάνατος του homo sapiens.
Κατά τα πρότυπα του καλού και του κακού, υπάρχει το σωστό και το λάθος, το υψηλό και το χαμηλό και χίλια άλλα. Η μεσότητά τους, κάτι που δεν ενστερνίζεται το Λεμόνι, σε κάποια από αυτά τα αντιθετικά ζεύγη ίσως να είναι αποδεκτή. Σε κάποια άλλα βέβαια, είναι συνώνυμο της μετριότητας. Ερχόμενοι στην ταμπακιέρα λοιπόν, είναι προτιμότερο το να αποτυγχάνεις. Είναι προτιμότερο να μην είσαι καλός σε κάτι, να μην είσαι καλός άνθρωπος γενικά, να μην, να μην, να μην. Είναι σαφώς καλύτερο ακόμα το να είσαι καλός σε κάτι, να επιτυγχάνεις, να αποδεικνύεις πως είσαι ικανός. Όμως δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από το να είσαι μέτριος. Η χροιά και μόνο της λέξης αυτής δηλώνει κάτι το αρνητικό. Η μετριότητα είναι η γάγγραινα που τρώει τα πάντα. Να κάνεις κάτι μέτρια, συνεπάγεται δύο πράγματα. Ή πως λόγω παθολογικής τεμπελιάς δεν προσπαθείς να πετύχεις ή πως απλώς επιδιώκεις το αποτέλεσμα, άσχετα με το αν είναι καλό ή όχι. Απλά να γίνει. Να διεκπεραιωθεί η εργασία, κι ας μην είναι καλή. Μέτρο σύγκρισης για τον μέτριο δεν υπάρχει. Ακόμα κι ο καφές όταν είναι μέτριος, τείνει άλλοτε στον σκέτο κι άλλοτε στον γλυκό.
Σε τελική ανάλυση, ας είσαι κακός στη ζωή σου, σε ο,τι κάνεις. Θα συγκρίνεσαι με τον καλό και θα σε καταβαραθρώνουνε. Δύο τινά θα σου προκαλέσει αυτό. Ή να ζήσεις την παρακμή σου και ποτέ δεν ξέρεις, να βγάλει κάπου όλο αυτό (σκέψου πόσοι decadants ποιητές έγιναν πασίγνωστοι από την καταραμένη ζωή τους), ή θα λάβεις κίνητρα για να ακολουθήσεις το λαγό που θα προπορεύεται και θα είναι ο φαινομενικά "καλός". Σε κάθε περίπτωση, θα επιτελείς το αντίβαρο του καλού και θα έχεις λειτουργικό ρόλο μέσα στην κοινωνική δομή, δεδομένου πως δε ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων. Χαίρομαι τους ανήθικους κατ'επιλογήν. Με εξιτάρει το γεγονός πως το αξιακό τους σύστημα είναι τέτοιο που τους ωθεί να προβαίνουν συνειδητά σε τέτοιες πράξεις. Δεν κυμαίνονται τουλάχιστον στη μετριότητα. Στο βάλτο της κοινής ζωής.
Ο ωφελιμιστής θα συντριβεί. Όσο σκέφτεται τα αποτελέσματα της πράξης του, βυθίζεται στην αδράνεια. Κάποια στιγμή θα του πάρει πίσω η ζωή όλα αυτά που κατέκτησε από συγκυρίες και από τυχαίες επιλογές που απλά "του βγήκαν". Παίρνει ρίσκα, το αναγνωρίζω αυτό, αλλά ρίσκα τα οποία όταν έρθει η συντριβή, δε θα έχουν πια καμία αξία. Το μόνο πράγμα που παίρνεις μαζί σου είναι η γνώση και τίποτα παραπάνω. Οι επιλογές σου και τα ροδοπέταλα, ή αγκάθια, ανάλογα του τι αντιμετώπισες, δεν έχουν καμία αξία απέναντι στον Κριτή όλων. Προσεύχομαι καθημερινά να μην είναι Κριτής αλλά Τιμωρός. Τότε τουλάχιστον θα δικαιωθώ.

Ο άξιος πλέον δεν πάει μπροστά. Ίσως να είναι γραφικός. Αλλά σίγουρα κάποια στιγμή η ζωή θα πληρώσει τον ιδρώτα του. Μπορεί να φτάσει στο σημείο της παρακμής, μπορεί στην αποθέωση. Η ζωή θα τον πληρώσει πάντως και θα τον κατονομάσει ως "μη κοινό άνθρωπο".

Θάνατος στην Κοινότητα. Θάνατος στην Αγελαία ζωή. Θάνατος στο ασυνείδητο κοπάδι.

ΥΓ. Οφείλεις αναγνώστη να μπεις στη μάζα για να την κρίνεις. Να φορέσεις, όπως λέει κι ο ποιητής, τη μάσκα του ανθρώπου, και να κάνεις για λίγο το βήμα προς τη μάζα. Να γίνεις κοινός, και να καταλάβεις πως δεν έχει αξία το καλό και το κακό, το πάνω και το κάτω. Αρκεί να ανήκεις σε κάποια ΕΠΙΛΟΓΗ. Κι ας είναι τα άκρα. Η μέση οδός, σε βγάζει πιο γρήγορα στον προορισμό σου, όμως το στομάχι δε συνηθίζει στις στροφές των πλαγίων οδών. Όταν θα έρθει η ώρα όμως να οδηγήσεις στην Κορίνθου-Πατρών, να κρατάς σακούλες. Η κένωση είναι αναπόφευκτη

Ανάλωση κατά προτίμηση:

Τελειωμένη υπόθεση χαρακτηρίζεται κάτι, μόνο όταν είμαστε σε θέση να το κατατάξουμε στο ντουλάπι εκείνο, με τα υπόλοιπα πράγματα για τα οποία είμαστε σίγουροι. Διαφορετικά τίποτα δεν είναι τελειωμένο, μέχρι την τελευταία στιγμή της ύστατης προσπάθειας. Η σημερινή μέρα ίσως να απέδειξε στον γράφοντα πως καμιά φορά όταν σκέφτεσαι κάτι έντονα και θα ήθελες να το καταφέρεις, ίσως να κινητοποιεί συμπαντικές δυνάμεις που συνωμοτούν τελικά υπέρ σου. Οι εξαγγελίες αυτές δε μου αρέσουν καθόλου γιατί είναι πολύ γραφικές και φτάνουν στα όρια του χαζού. Μου θυμίζουν την εξαθλίωση της τέχνης που την εκμεταλλεύεται η κάθε νεανίδα για να κάνει φιγούρα ευρυμάθειας.
Τα πάντα ξεπουλιούνται. Κάποια πράγματα μένουν αληθινά. Ένα από αυτά μου φανερώθηκε με ένα επισφράγισμα γεμάτο πηχτό μελάνι σήμερα. Κάνω μια παρέκβαση. Πριν καιρό σκέφτηκα πως δεν είμαι ικανός να κάνω ποτέ παιδιά. Πως θα τα διαπαιδαγωγήσω ; Πως θα τους δώσω κατευθύνσεις ως θιασώτης του πεσιμισμού ; Πως θα τους διδάξω πολιτική αγωγή όταν τα ιδεώδη μου την ξεπερνούν και φτάνουν το incorrecto ; Τι μουσική θα παίζω στο αυτοκίνητό μου ; ΒηταΠεις ; Wu Tang ; Onyx ; Ή μήπως psy trance, trip hop, lounge, thrash metal κ.ά είδη που τυγχάνει να ακούω ; Τις σκέψεις μου αυτές τις μοιράστηκα με έναν φίλο ο οποίος υποστήριξε πως ο άνθρωπος αλλάζει και στην τελική δε θα ακούς για μια ζωή χιπ χοπ.
To σκέφτηκα σοβαρά και ένιωσα κενός για μέρες. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω πως ο τρόπος ζωής σου, σκέψης, δράσης, θα έχει ημερομηνία λήξης. Θα σοβαρευτώ, θα τελειώσω τις σπουδές μου, θα έχω δουλειά, γυναίκα, παιδί και στο αυτοκίνητο θα παίζει κάτι "correcto". Το mp3 δεν έκλεισε ποτέ αυτές τις μέρες, μόνο για μια σύντομη κουβέντα με κάποιον. Κάποιον που θα μπορούσα να τον ονομάσω ευεργέτη, γιατί σε δύσκολες στιγμές ήρθε με αλεξίπτωτο μουσικό και έδωσε κίνητρο. Έδωσε ρυθμό στο περπάτημα, νέο ρυθμό στους χτύπους της καρδιάς και γενικά συνέχισε να με οδηγεί στο δρόμο εκείνο, που περπατούσα ήδη από το 2001-2002.
Συνειδητοποίησα πως η μουσική που ακούς, είσαι εσύ. Κάποιοι παθιάζονται με αυτό που κάνουν. Δίνουν την τέχνη κι ας μην είναι πολύ μορφωμένοι. Τη δίνουν απλόχερα μόνο και μόνο για να ζουν αυτοί γεμάτοι, και να παίρνουν αιμοδοσία από την χαρά αυτών που λειτουργούν ως δέκτες. Αυτοί τι αξίζουν πέρα από αποθέωση ; Ίσως κάτι πολύ παραπάνω. Αξίζουν το να τους παίζεις στο αμάξι σου για πάντα. Όταν θα ξεκινάς για τη δουλειά με το πουκάμισο να τους ακούς και να θυμάσαι πως κάποτε τα πάντα γύρω σου ερμηνεύονταν από ένα δεκαεξάμετρο του τάδε ή του δείνα. Και να δείχνεις τα θετικά στοιχεία που θα δώσουν κατευθύνσεις και στο γιο σου. Να του πεις να "μην φοβάται το αύριο", να του πεις "ανθρωπάκο ξύπνα", να του πεις "χάσε την πίστη σου"¨.

Η τελειωμένη υπόθεση δεν ήταν έτσι. Όταν αγαπάς κάτι, δεν έχει ημερομηνία λήξης. Η αγάπη είναι για πάντα, όπως λέει κι ο ποιητής.

ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=BC4wOc6iEdw
ΥΓ2. Όλα οκ, δωρεάν, αφού η τιμή ξεκινάει σε άλλα επίπεδα

Ραγάδες

Κάποιες μέρες είναι εξ ορισμού μοναδικές. Ίσως να τις διαισθάνεσαι πριν βγεις. Από το σπίτι σου ακόμα να ξέρεις πως έπεται μια νύχτα μέσα σε συμπτώσεις, αξιομνημόνευτα σκηνικά και διασκέδαση. Σε καμία περίπτωση δε θα προβεί το Λεμόνι σε τέτοιου είδους διηγήσεις, παρά μόνο θα εστιάσει σε μικρές εξαμβλωματικές σκέψεις. Σκέψεις που προφανώς, μπορεί και να μην είναι καθόλου σχετικές με την παραπάνω εξαγγελία. Εκ προοιμίου αναφέρεται, πως δε θα υπάρξει ιδιαίτερη συνοχή σκέψεων και γραπτών.

Σκέψη 1: Πόση δύναμη έχει ο νους του ανθρώπου ; Πως μπορεί να σκέφτεται πρόσωπα, καταστάσεις, να δημιουργεί deja vu πριν καν συμβεί το φαινόμενο αυτό μέσα στο κεφάλι του ; Άραγε μπορούμε σαν άλλες Ματίλντα, να μετακινήσουμε αντικείμενα ; Πραγματικά έχει πολύ ενδιαφέρον κάποτε να μπορούσαμε να καταλάβουμε το τι είμαστε δυνατοί να κάνουμε. Άνθρωπος, ως ο απόλυτος κυρίαρχος του εαυτού του και του είδους του, ποτέ όμως κατά της μάνας φύσης. Ίσως αυτή η γραφική αναφορά στον ανθρώπινο νου να γίνεται λόγω μιας σειράς περιστατικών που αποδεικνύει πως το μυαλό μπορεί να φτάσει πολύ μακριά, να προβλέψει, να συντονιστεί με άλλα μυαλά και να δημιουργήσει φαινόμενα πεταλούδας, πάντα προς όφελός του. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, απλά όποιος μας περιορίζει, ίσως να καταλαβαίνει πως αν μας δοθούν πολλές δυνάμεις θα κάνουμε κακό σε όλη την πλάση. Έτσι, γιατί μπορούμε.

Σκέψη 2: Ο άντρας έλκεται από την παρακμή. Όποιος δεν έλκεται από την παρακμή, παραμένει άντρας όμως σίγουρα εκδηλώνει θηλυκές πλευρές οι οποίες έχουν πέραση στις γυναίκες οι οποίες θέλουν τη σιγουριά ενός φίλου-συντρόφου. Αν ο σύντροφος αυτός είναι "φίλη" συμπεριφορικά, τότε κατά πάσα πιθανότητα, μιλάμε για την απόλυτη σχέση. Στα πλαίσια του φόβου για την απόρριψη του μικρού πέους, κάτι που βασανίζει το αντρικό φύλο και επηρεάζει όλο το φάσμα συμπεριφορών του άντρα, ο τελευταίος, επιδιώκει να επιδίδεται σε διαγωνισμούς ποτού ακόμα και με τον εαυτό του. Να καπνίζει, να κάνει χρήση ναρκωτικών, να διαπράττει εγκλήματα, και άλλα σχετικά, με τη δύναμη που του εξασφαλίζει η επικρατούσα θέση του σε σχέση με τη γυναίκα όσον αφορά τη σωματική ρώμη. Έλκεται από καταστάσεις παρακμής, και δεν έχει πρόβλημα στο μυαλό του να σκέφτεται μεθύσια, γυμνά γυναικεία σώματα και ηδονικές καταστάσεις πάντα ευνοϊκές προς το πρόσωπό του. Κι όλα αυτά για να αυτο-επιβεβαιωθεί αλλά και να λάβει λευκές επιταγές αποδοχής από το υπόλοιπο αντρικό κοινό.

Σκέψη 3: Δεν έχει αξία να επαινείς κανέναν. Είναι πάντα ικανός να σε απογοητεύσει μέσα στο επόμενο δευτερόλεπτο. Και θα το κάνει γιατί νομοτελειακά το μαύρο μισό με τη λευκή κουκκίδα είναι κάτι καθαρά διακοσμητικό. Κανονικά είναι μαύρο, και πάντα επικρατεί του λευκού στην ανθρώπινη συμπεριφορά λες και θέλει πάντα να υποβαθμίζει την προσωπικότητά του. Προφανώς και κανείς δεν είναι τέλειος -για εμάς, γιατί για τον εαυτό του μπορεί να είναι-, αλλά κανείς δεν είναι τόσο ατελής ώστε να μην αξίζει ένα θετικό σχόλιο. Κι όμως, κάποιοι είναι ανάξιοι ακόμα και πτυέλου.

Σκέψη 4: Όλα για το σεξ, όλα για τη λίμπιντο. Όλα για τη σαρκική ευχαρίστηση και τις εφήμερες χαρές. Δε λέω. Σε ποιον δεν αρέσουν ; Αλλά μόνο αυτό ; Μόνο μια αλληλεπίδραση κάποιων στιγμών ηδονής και οργασμού με ανταλλαγή σωματικών υγρών ; Μόνο ιδρωμένα σεντόνια ; Μόνο φλερτ και όμορφες κουβέντες για ένα βράδυ το οποίο ικανοποιείται με το χέρι ενίοτε καλύτερα ; Η σκέψη αυτή έχει να κάνει περισσότερο όχι με ερωτικές αηδίες και εξαγγελίες περί πλατωνισμού στον έρωτα, αλλά με αυτούς τους ζητιάνους της ευχαρίστησης. Πεθαίνεις, και δεν παίρνεις τίποτα μαζί σου. Εκμεταλλεύσου τις ορμές σου, αλλά όχι μόνο αυτές. Αν και σε τελική ανάλυση, είναι πολύ όμορφη απόδειξη της ζωώδους φύσης μας.

ΥΓ. Ζούμε τις πιο γαμημένες μας μέρες τέλεια

13.06.2013

Γκρίζες μέρες στις αρχές του καλοκαιριού. Συμβολισμοί ; Κυριολεξίες ; Δεν έχει σημασία. Η απέραντη φύση του ανθρώπινου "εγώ", έχει την τάση να αναλύει και να αφομοιώνει όπως θέλει αυτή τα πράγματα που έρχεται αντιμέτωπη μέρα με τη μέρα.

Τέτοιες μέρες κάποτε τελειώναμε το σχολείο. Ξέγνοιαστες εποχές κι ας μην είχαμε τις ανέσεις της σημερινής ζωής. Κινητά, υπολογιστές με ίντερνετ, αρκετά χρήματα για να πηγαίνουμε στην πλατεία της πόλης μας, όπως έκαναν παιδιά από άλλες συνοικίες όμορες της πλατείας. Περιοριζόμασταν σε ένα αδιέξοδο, με ποδήλατα και μπάλα, ενώ το μοιραίο λάθος του να φτάσουμε κάποτε κοντά στην Τατοϊου αποτέλεσε αφορμή για να τιμωρηθούμε όλοι παρέα, που δείξαμε τέτοιο θράσος να φύγουμε από την γειτονιά μας και να φτάσουμε κοντά στον θανατηφόρο αυτοκινητόδρομο.

Με τα χρόνια καταλάβαμε πως ο κόσμος είναι μεγαλύτερος και βαλθήκαμε κάθε φορά και περισσότερο να τον κατακτήσουμε και να γνωρίσουμε και τα παιδιά της μεγάλης πλατείας. Να έρθουμε σε επαφή μαζί τους, να γίνουμε φιλαράκια και να κάνουμε τα ίδια με αυτούς, αντιλαμβανόμενοι όμως μακροπρόθεσμα, πως η τάση της κατάκτησης αυτής στο τέλος σε φέρνει αντιμέτωπο με τον καθρέφτη σου. Με το γεγονός, πως τελικά, μπορεί να είσαι στο κοπάδι των φίλων σου, όμως η επιλογή της κατάκτησης και του "παραπέρα" είναι κάτι που επιλέγεις εσύ ο ίδιος. Μόνος σου. Το αν σε συντροφεύει κάποιος, έχει να κάνει με καθαρή τύχη. Τίποτα δεν σας κίνησε να ξεκινήσετε μαζί. Ο καθείς έκανε την επιλογή να πάτε στην ίδια κατεύθυνση.

Μάλλον εκεί καταλήγουν όλα. Και μάλλον από εκεί ξεκινούν όλα. Το γεγονός πως δεν ανήκεις πουθενά και ποτέ δε θα βρεις κάτι που να σε γεμίζει τόσο πολύ που να σε κρατήσει κοντά του για πάντα. Είτε είναι ένα κρεβάτι, ένα χόμπι, ένας άνθρωπος, μια κατάσταση. Το αίμα που κουβαλάς είναι κι αυτό μια αξία, εφήμερη όμως και ξεκάθαρα ωφελιμιστική μόνο και μόνο για  να το χρησιμοποιείς σαν συναισθηματικό κίνητρο στις μαύρες μέρες σου. Κατά τ'άλλα είναι κάτι προσωπικό σου, αφού οι δεσμοί, οι πάσης φύσεως δεσμοί, είναι απλά συμβάσεις. Ακόμα και ο γονεϊκός δεσμός είναι μια σύμβαση η οποία ξεπερνιέται.

Τη μοίρα του ο καθένας την έχει προδιαγεγραμμένη στο DNA του. Οι επιλογές του και οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκεται τον κάνουν νομοτελειακά να καταλήξει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, στο σκοπό που έχει θέσει η ίδια η ζωή του, για αυτόν. Από τότε ακόμα που δε μιλούσε ή δεν περπάταγε, ο οργανισμός του ήξερε πότε θα πεθάνει, γιατί, για τι, για ποιον, με ποιον, που, πως πότε, κλπ. Τα πάντα στοχεύουν κάπου. Ο,τι παραδέχονται οι πολλοί λέγεται σύμβαση. Ο,τι παραδέχονται οι λίγοι λέγεται ανοησία. Ο,τι παραδέχεσαι εσύ, λέγεται ορθή μοίρα. Όλα τα άλλα θέλουν απλά να σε βγάλουν από το "παραπέρα" που μόνος σου επεδίωκες.

Η πατρίδα σου, η φυλή σου, όσο ψηλά κι αν τα έχεις και τα αγαπάς, ποτέ δε σε νοιάστηκε. Ο Θεός σου ποτέ δε σε νοιάστηκε ακόμα κι αν πιστεύεις πως είσαι εσύ ο Θεός του εαυτού σου. Η οικογένειά σου, η νυν, η πρώην κοπέλα σου, οι μετέπειτες γυναίκες, γκόμενες, ξεπέτες, πουτάνες, τα αδέρφια σου, μετά το θάνατό σου θα βρουν όλοι πάλι τις ζωές τους. Οι φίλοι (περίεργος δεσμός), θα σε θυμούνται σαν αντικείμενο που καθόταν συνήθως σε αυτήν την πολυθρόνα και κάπνιζε τα τάδε τσιγάρα. Ποτέ σαν τα ιδεολογήματά σου. Το μόνο που θα είναι πάντα μαζί σου θα είναι το μυαλό σου και οι επιλογές σου. Οι αναμνήσεις και τα σχέδια σου. Τα τσιγάρα σου..

ΣΤΟΠ

Πολλές φορές εκπλήσσεσαι από το πόσο εσφαλμένη εντύπωση έχεις διαμορφώσει για ένα άτομο. Πέφτεις από τα σύννεφα τελικά, όταν ενώ το θεωρούσες πραγματικά έναν κοινό νου, που βλέπει σήριαλ και τρέφεται με τα προϊόντα της τηλεόρασης, συζητάς μαζί του και διαπιστώνεις πως μπορεί να αρθρώσει λόγο, να σχολιάσει καταστάσεις με ορθή κρίση και γενικότερα να σταθεί μέσω του λόγου σε μια κουβέντα. Προσωρινά, κάτι τέτοιο είναι μια στιγμή λάμψης για εσένα που υποτιμάς τόσο εύκολα τους γύρω σου, όμως τα φαινόμενα απατούν. Και μέσα στο πλαίσιο των φυσικών φαινομένων είναι προφανώς και οι διάττοντες αστέρες.

Φτάνει λοιπόν η στιγμή να ελέγξεις την ηθική αυτού του ανθρώπου. Μάλλον, ας ξεκινήσουμε από τη βάση πως ο ηθικός και ο ανήθικος δεν εμπεριέχουν αξιολογικές διαφορές αλλά είναι χαρακτηρισμοί ξεκάθαροι και κυριολεκτικοί. Ηθικός χαρακτηρίζεται αυτός που συμμορφώνεται με το παραδεδεγμένο σύστημα ηθικής μιας κοινωνίας. Ανήθικος είναι αυτός που αποκλίνει από αυτό. Το να κολλήσουμε ταμπέλες "καλού" και "κακού" είναι ανόητο, δεδομένου πως ακόμα κι ένας ανήθικος άνθρωπος, έχει συναισθήματα αγαθά, και αρετές τουλάχιστον προς αυτούς που διάκειται φιλικά. Επανερχόμενοι λοιπόν, στην πρώτη περίοδο, ελέγχεις την ηθική ενός ατόμου για το οποίο έχεις θετικά δείγματα αλλά αμφιβολίες λόγω του ενστίκτου σου.

Αυτό ίσως, προσωπικά πάντα μιλώντας, να είναι το μεγαλύτερο τεστ για να διαπιστώσεις τελικά την ποιότητα κάποιου. Ας εξετάσουμε τις περιπτώσεις. Πρώτη περίπτωση αποτελεί αυτή, στην οποία το άτομο είναι ηθικό, και συμπεριφέρεται ηθικά, κάτι που βγαίνει πηγαία από μέσα του. Στην προκειμένη περίπτωση, μιλούμε για έναν οργανισμό ο οποίος στέκεται σταθερά στα δυο του πόδια και εμπιστεύεται ξεκάθαρα τον εαυτό του και την πίστη του (όχι αμιγώς θρησκευτική), για να προχωράει στη ζωή του. Θετική γεύση αφήνει στο στόμα μια τέτοια στάση ζωής γιατί απαιτεί σθένος και πάνω απ'όλα καταπάτηση του υπέρμετρου, πέρα από τα μέτρα, ανθρώπινου εγωισμού.

Στη δεύτερη περίπτωση θα παρουσιαστεί ο τύπος αυτός που είναι μεν άτομο αμφισβητούμενης ποιότητας κατά τα φαινόμενα, είναι δε όμως και ταγμένος στην επιλογή του. Πρόκειται επομένως για τον ανήθικο, ο οποίος συνειδητά προβαίνει σε ανήθικες πράξεις λόγω του ότι τα κίνητρά του είναι πάντα κάτω από το τραπέζι και οι επιδιώξεις του είναι τέτοιες οι οποίος στόχο έχουν να υποσκάπτουν πάντα το έργο κάποιου άλλου. Αυτό που σίγουρα καταλογίζουμε σε αυτόν τον τύπο, είναι το γεγονός πως τρέφει κακία μέσα του. Αντιθέτως όμως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως κάνει αυτό που του αρέσει και δεν ντρέπεται τόσο να το δηλώνει όσο και εφόσον ερωτηθεί να το παραδεχτεί. Είναι ένας επίσημα δηλωμένος ανήθικος άνθρωπος.

Περνάμε στην τρίτη θέση, την οποία καταλαμβάνει ο χαζός, αφελής, αγαθός ίσως και αλλοπρόσαλλος της υπόθεσης. Είναι αυτός που θέλει να περνιέται για ανήθικος όμως δεν έχει το σθένος να διαπράξει κάτι τέτοιο, και τελικά καταλήγει να είναι ένας μέγας ηθικολόγος, περισσότερο κι από αυτόν που ανήκει στην πρώτη κατηγορία [+ηθικός/+ηθικός]. Θα τον χαρακτηρίζαμε ως μη επαρκή για κάτι τέτοιο, και προφανώς κάτι τέτοιο δηλώνει μια παθογένεια και μια εμμονή στη λεζάντα (η λεζάντα, η οποία δεν είναι κάτι απαραίτητα κακό, αρκεί να ξέρει κανείς να την χειριστεί στα πλαίσια της καθημερινής ηθοποιίας) 

Και φτάνουμε μετά από μια -ίσως- μεγάλη παρέκβαση στην ταμπακιέρα. Τέταρτος τύπος είναι ο άνθρωπος ο οποίος μοχθεί να πλάσει μια εικόνα η οποία θα είναι ένα ηθικό ολόγραμμα του εντελώς ανήθικου εαυτού του. Ίσως η σκοπιμότητα και η χρησιμοθηρία της εποχής μας να μην απέρριπτε κατ'ευθείαν τη στάση αυτή. Και η αλήθεια είναι πως πολλοί, πίσω από ένα ηθικό χαμόγελο, και ένα image θετικό, κάνουν τα μεγαλύτερα ανοσιουργήματα. Ωφελιμισμός, Μακιαβέλι ; Ενδεχομένως. Τουλάχιστον όσοι ενδύονται αυτόν τον τέταρτο τύπο, να είναι άνθρωποι που κοιτούν ψηλά. Εκεί που η βάρκα παίρνει νερά, είναι η περίπτωση αυτών που προσπαθούν να φανούν ηθικοί, ενώ είναι εντελώς ανήθικοι, και πλαστά μάλιστα, κατακρίνουν την ανηθικότητα ορισμένων. Υποκριτές τουλάχιστον θα τους χαρακτηρίζαμε, όμως υπάρχει καλύτερη λέξη γι'αυτούς. Οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονται "λίγοι". 

Ονομάζεται "λίγος", αυτός που δεν μπορεί να γίνει "πολύς". Αυτός που πάντα θα καλείται από τους γύρω του ως κουτοπόνηρος, ψευτόμαγκας, φθηνός και έυκολος. Και εννοείται όλα αυτά και στο θηλυκό γένος.

ΥΓ. ΣΤΟΠ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Χρεωστική ικανότητα

To να δικαιολογείσαι για μια κατάσταση στην οποία έχεις περιέλθει, και δεν είσαι υποχρεωμένος να διεκπεραιώσεις είναι ανούσιο. Σύμφωνα με αυτή τη λογική λοιπόν, το να ζητήσω συγγνώμη για την απουσία από το Λεμόνι, θα ήταν κάτι περιττό, καθώς πολλάκις έχω αναφέρει την φοιτητική μου ιδιότητα. Όμως όπως έχει προλεχθεί, το αυτονόητο έχει πεθάνει. Κάτι τέτοιο με φέρνει σε αυτή τη δύσκολη θέση, απέναντι στον αναγνώστη. Να απολογηθώ για αθέτηση των γραφομένων περί τακτικών αναρτήσεων στη νέα era.
Η ευθύνη απέναντι στο αναγνωστικό κοινό θα μπορούσε να λογιστεί ως μια ευθύνη ανάμεσα στις πολλές ευθύνες που ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του, ο καθείς επιλέγει να αναλάβει. Αλλά προφανέστατα, και να μην αναλάβει. Πολλές φορές δικαιολογημένα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή υπόνοια έλλειψης θάρρους. Άλλες φορές αδικαιολόγητα, κάτι που πρέπει πρωτοβάθμια να εξεταστεί βάσει της δυσκολίας του, κι αν αυτή είναι ανυπέρβλητη ίσως λειτουργήσει ως σωσίβια λέμβος. Από την άλλη, αν γίνεται συστηματικά με διαφορετικής σημασίας ευθύνες, τότε μιλάμε για ευθυνοφοβία. Μια ασθένεια η οποία κατακλύζει τη σημερινή κοινωνία και όχι τυχαία.
Από τα γεννοφάσκια του ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος ζει στο πλαίσιο μιας γυάλινης σφαίρας, μιας υπερπροστατευτικής γονεϊκής προστασίας ακόμα κι αν νιώθει απελευθερωμένος, μιας αντίρροπης δύναμης που τον κρατάει μακριά από το αναλάβει ευθύνες από μικρός. Ίσως να φταίει το μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας, ίσως της μοντέρνας οικογένειας. Ποιος ξέρει με σιγουριά ; Πάντως όπως και να έχει, ο νέος άνθρωπος μένει πίσω, υπό το πρίσμα, του ότι δεν μπαίνει στη δεινή θέση της ανάληψης και διεκπεραίωσης ευθυνών. Ευθυνών που σαφώς, θα ακολουθούν κλιμακωτές δυσκολίες, αλλά και συνέπειες στην περίπτωση μη εκπλήρωσής τους.
Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λογιστεί ως λύση, όμως το έγκλημα έχει γίνει και είναι μη αναστρέψιμο. Η ευθύνη πλέον καλλιεργείται με χαστούκια. Με ηλεκτροσόκ τα οποία επιφυλάσσει η ζωή και δεν περίμενες ποτέ πως θα ξεκαμπίσει μπροστά σου. Με μικρές κρίσεις πανικού, από "στραβωμένες" καταστάσεις, που σε κάνουν να αναλαμβάνεις το ιερό χρέος της ευθύνης απέναντι στην ίδια την κατάσταση, απέναντι σε ένα πρόσωπο, απέναντι σε εσένα τον ίδιο.
Στο ίδιο μήκος κύματος, η τάση του να αναβάλλουμε πράγματα. Η αναβλητικότητα, με κάθε προέκταση. Όχι μόνο απέναντι σε υποχρεώσεις, αλλά σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Το φαινόμενο αυτό, έχει μια αρνητική essence στους κύκλους αυτών που το συζητούν όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Υπάρχει κάτι, που ονομάζεται νόμος του "όχι". Ή βασικά για να ακριβολογούμε, δεν υπάρχει, το παρόν μπλογκ μόλις το επινόησε. Επειδή το πιστεύει προφανώς κι όχι επειδή βολεύει την επέκταση της παραγράφου και της σκέψης. Ο νόμος του "όχι" λοιπόν, είναι μια διπλωματική μέθοδος στην οποία αρνείσαι πάντοτε να κάνεις κάτι επειδή σου προτείνεται. Όχι σε μορφή αντίδρασης, αλλά σαν μια επιβεβαίωση της ελεύθερης βούλησης. Ίσως η αναβλητικότητα αν την εξετάσουμε από μια θετική οπτική γωνία, να είναι ένα σημάδι υπεροχής.
Και για να γίνουν τα πράγματα πιο συγκεκριμένα. Καμιά φορά η ικανότητα κάποιου να ολοκληρώσει κάτι που του έχει ανατεθεί επαρκεί. Αν δεν περιορίζεται χρονικά, η πράξη, εφόσον δυνητικά γίνεται, είναι σαν να έχει επιτελεστεί. Στην περίπτωση αυτή, η αναβλητικότητα, αποτελεί μια συντήρηση δυνάμεων, για πράγματα που επείγουν. Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που δεν κάνουν ούτε όσα επείγουν στην ώρα τους. Ε, αυτοί οι άνθρωποι, δεν είναι πιο χαζοί ή αργόστροφοι σε καμία περίπτωση. Παρόλ'αυτά, οφείλουμε να διαγνώσουμε, πως απλώς αργούν να πάρουν μπρος και θέλουν παρότρυνση ώστε να επιτελέσουν έργο. Προσωπική μου άποψη είναι πως 9 στους 10 αναβλητικούς είναι ικανοί να κάνουν όλα όσα αναβάλουν. Απλά το πακέτο της ευθυνοφοβίας τους κρατάει πίσω.

Ένα χαστούκι κάποτε θα είναι αυτό που θα λειτουργήσει αφυπνιστικά. Δεν είναι κακό. Είναι απλά η υπενθύμιση πως είμαστε μέρος της φύσης και η τελευταία, επιδιώκει με κάθε τρόπο την ισορροπία.

ΥΓ. Σεισμός και πανικός. Όλα στο πλάνο είναι.