Έθνος αυτόχειρων

Σκεφτόμουν σήμερα το πρωί ενώ περίμενα το λεωφορείο κάπου στο Περιστέρι, πως τα πάντα είναι προορισμένα τουλάχιστον όσο βρίσκονται στο στάδιο της ιδέας, να αγγίξουν την τελείωση/ολοκλήρωση. Σκέψη που πολλά χρόνια πριν έκαναν αρχαίοι Έλληνες διανοητές μεταξύ αυτών και ο Αριστοτέλης. Αυτό που φυσικά όμως με απασχόλησε σε αυτή τη στιγμιαία σκέψη που έκανα, ήταν φυσικά πολύ μακριά από αυτό που περιλαμβάνει η τελεολογική θεώρηση των πραγμάτων. Ήταν η ελληνική πραγματικότητα. Το καθεστώς αν-ολοκλήρωσης και προχειρότητας. Το να κάνεις κάτι, θεωρώντας το ήμισυ, ως τέλος. 

Έτσι μάθαμε. Οι στοιχειώδεις γνώσεις ιστορίας το φανερώνουν. Είμαστε στην χώρα του "αρκούντως". Δε μας νοιάζει το τέλειο. Δε μας φτάνει το full, το ολοκληρωμένο, το γεμάτο. Μας νοιάζει "να αρκεί". Έχουμε γονιδιακά επιλέξει την τσόντα από την ορθή κατασκευή. Κι αν θεωρήσουμε τον κόσμο σαν ένα οικοδόμημα, τότε ναι. Είμαστε κακοί τέκτονες. Είμαστε αυτοί που ενώ έχουμε οικονομική επιφάνεια να καλύψουμε την κατασκευή ενός τσιμεντένιου σπιτιού, θα επιλέξουμε το παράπηγμα "για συντομία". Συντομία από τι ; Λες και όλα τα υπόλοιπα είναι άρτια, και επιλέγουμε να κάνουμε τις δουλειές μας πρόχειρες, για να απολαύσουμε τα ολοκληρωμένα κομφόρ της πολιτείας μας. 

Εφαρμόσαμε το ίδιο νοσηρό και παθογενές σύστημα στις πολιτικές μας επιλογές. "Ωχ αδερφέ!", "τι με νοιάζει ;", "κι ο άλλος τα ίδια κάνει", "εγώ θα σώσω τον κόσμο ;". Διότι πέρα από τις εκλογές, όλα τα προαναφερθέντα, πρόκειται για πολιτικές επιλογές. Επιλογές δηλαδή που επηρεάζουν άμεσα τα κοινά. Ινα μη τι χείρον είπω, ας αφήσουμε το εκλογικό κομμάτι. Εκεί, το κάτοπτρο της κοινωνίας όπως σοφά ονομάζεται το πολιτικό σκηνικό, δείχνει ένα άριστο είδωλο της κανιβαλιστικής αυτής αγέλης που ονομάζουμε Ελληνικό γένος. Θέλει και κεφαλαίο, τρομάρα του...

Δεν περίμενα να το γράψω ποτέ αυτά. Δεν περίμενα ποτέ να συνειδητοποιήσω πως καλούμαι να διαιωνίσω ένα είδος το οποίο θα λάβει μια παιδεία που πνέει τα λοίσθια. Μια παιδεία που εγώ μπορεί να εκμεταλλεύτηκα σωστά, όμως βλέπω πως η εκμετάλλευση αυτή πάει στράφι στο βωμό μιας ξέφρενης πορείας προς τον γκρεμό. 

Καλέσματα για αλλαγή, και επαναδημιουργία κλπ, τα θεωρώ αδερφίστικα ουτοπικά. Τζημερισμοί κατώτατου επιπέδου. Ατομική πρωτοβουλία έξω από τις αγέλες. Ίσως το homo sapiens να πήρε την κατιούσα. Τι να γίνει ; Ακόμα και ο Ian Curtis αυτοκτόνησε.