Αίας

Ένας από τους πιο συγκλονιστικούς μονολόγους της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Ο Αίαντας ευρισκόμενος στα αρχικά στάδια της εμβολής του από θεϊκή μανία, προαναγγέλλει την αυτοκτονία του.

«Είναι στηµένος ο σφαγέας, τόσο που να µπορεί / κάθετα να µε κόψει – µιλώ σαν κάποιον που έχει / ακόµη τον καιρό να λογαριάζει. / ∆ώρο του Εκτορα αυτό το ξίφος, του ξένου που τον µίσησα / όσο κανέναν άλλο – χειρότερο εχθρό δεν είδανε τα µάτια µου. / Είναι ο σφαγέας στηµένος στο χώµα της αντίπαλης Τρωάδας, / στο αµόνι ακονισµένος που τρώει το σίδηρο. / Καλά και µε την πρέπουσα φροντίδα, τον έµπηξα ο ίδιος, / τόσο που πρόθυµος το σώµα αυτό θα θανατώσει γρήγορα / Είµαστε έτοιµοι λοιπόν, πανέτοιµοι.// Και τώρα, ω ∆ία, απ’ όλους πρώτον, καταπώς αρµόζει, / εσένα επικαλούµαι, βοήθεια ζητώντας. / ∆εν σου ζητώ µεγάλη χάρη: µαντατοφόρο στείλε, / να πει στον Τεύκρο το πικρό µαντάτο. Πρώτος αυτός στα χέρια του / να µε σηκώσει απ’ το µατοβαµµένο µου σπαθί, να µην προλάβουν / οι εχθροί και µείνω απορριγµένος, λεία στα λαίµαργα σκυλιά και στα κοράκια. / Τόσο µονάχα, ∆ία, σε ικετεύω. // Συνάµα ανακαλώ / τον χθόνιο, ψυχοποµπό Ερµή, να µε κοιµίσει ήρεµα, όταν απότοµα πηδώντας / πάνω σ’ αυτό το ξίφος, θα σχίσω την πλευρά µου, / δίχως να σφαδάξω. / Φωνάζω ακόµη να παρασταθούν οι αθάνατες παρθένες, / που επιβλέπουν συνεχώς όλα τα πάθη των βροτών. Τις Ερινύες καλώ, σεµνές κι ωκύποδες, να µάθουν / πόσο άδικα απ’ τους Ατρείδες χάνοµαι, ο δύσµοιρος. / Αυτούς κακήν κακώς να τους αρπάξουν, να τους εξολοθρεύσουν, / εµένα βλέποντας που µε το ίδιο µου το χέρι σφάζοµαι και σβήνω. / Ετσι κι αυτοί ν’ αφανιστούν, σφαγµένοι να βρεθούν / από το χέρι των παιδιών τους. / Φανείτε, εκδικηθείτε, Ερινύες, τώρα, το αίµα τους γευθείτε / κανέναν µέσα στον στρατό µη λυπηθείτε. // Ηλιε µου εσύ, που κυβερνάς ψηλά στον ουρανό / το ένιππο άρµα σου, όταν πάρει το µάτι σου την πατρική µου γη / συγκράτησε για λίγο το χρυσό σου χαλινάρι, κι ανάγγειλε / ολόκληρη τη συµφορά, µε το µοιραίο τέλος της, / στον γέροντα πατέρα µου και στη φτωχή µου µάνα. Οταν η δύστυχη / ακούσει αυτή την είδηση, / µεγάλον κοπετό σίγουρα θα σηκώσει σ’ όλη την πόλη. // Αλλά σε τίποτα δεν ωφελεί αυτός ο µάταιος θρήνος. / Πρέπει το πράγµα να τελειώσει, όσο µπορεί πιο γρήγορα. / Θάνατε, ω Θάνατε, έφτασε η ώρα, / έλα και ρίξε πάνω µου τώρα το βλέµµα σου, παρότι θα ’χω όλον τον καιρό / µαζί σου να συνοµιλώ. Ω λάµψη πάµφωτης ηµέρας, Ηλιε αρµατηλάτη, / για ύστατη φορά σας χαιρετώ – ποτέ ξανά, Ω φέγγος, χώµα ιερό της πατρικής µου γης, της Σαλαµίνας, / ω βάθρο της προγονικής εστίας, ω δοξασµένη Αθήνα, / σύντροφοι ναυτικοί, κρήνες, ποτάµια, κάµποι γύρω της Τρωάδας, / σας αποχαιρετώ. Εσείς µε αναθρέψατε.

Αυτή ’ναι η τελευταία λέξη που προφέρει ο Αίας, / τ’ άλλα στους ένοικους κάτω του Αδη θα διηγηθώ».

 Σοφοκλέους-Αίας-Γ'Επεισόδιο 

ΜΠΑΜ

Όλα μας αιφνιδιάζουν, τίποτα όμως δε μας εντυπωσιάζει. Ανάλογα φυσικά κι από τα μούσκουλα του εγκεφάλου του καθενός, προκύπτει η αντίστοιχη ή καλύτερα ανάλογη έκταση της εγκυρότητας της πρώτης περιόδου. Είναι μέρες που η ύπαρξη νοσεί, σαν τη δόξα του Πενθέα. Αυτές οι μέρες πρέπει ή να σε εγκλωβίσουν για να μείνεις μακριά από τη νόσο ή να σε εξοβελίσουν από τους τέσσερις τοίχους για να αποφύγεις να σε μιτώσει.

ΥΓ. http://www.24grammata.com/?p=13645

Ασκητική, Salvatores Dei

Η ΣΙΓΗ
Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου. ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει!"

Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες,
αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως.
Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραμμή που ανηφορίζει. τρεμάμενο αίματερό φωσφόρισμα, που σούρνεται σαν έντομο ερωτεμένο μέσα από τους αποβροχάρικους γύρους του μυαλού μου.
Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσματα από χώμα και μυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεμογγάστρωτες ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε.
Από που ερχόμαστε; Που πηγαίνουμε; Τι νόημα έχει τούτη η ζωή; φωνάζουν οι καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος.
Και μια φωτιά μέσα μου κίνησε ν΄ απαντήσει. Θα ΄ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να καθαρίσει τη γης. Θα ΄ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή είναι η Δευτέρα Παρουσία.
Μια γλώσσα πύρινη είναι η ψυχή κι αγλείφει και μάχεται να πυρπολήσει τον κατασκότεινο όγκο του κόσμου. Μια μέρα όλο το Σύμπαντο θα γίνει πυρκαγιά.
Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσωπίδα του Θεού μου. Ανάμεσα σε δυο μεγάλες πυρές χορεύουμε και κλαίμε.
Λαμποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασμοι και τα κορμιά μας. Γαλήνιος στέκουμαι ανάμεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα μου ακίνητα μέσα στον ίλιγγο και λέω:
Πολύ μικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάμεσα στις δυο πυρές, πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος της ζωής. δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! Βιάζουμαι!
Κι ολομεμιάς ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβιλίζεται,
γίνεται αίωνιότητα, το κάθε σημείο -θες έντομο, θες άστρο, θες Ιδέα. γίνεται χορός.
Ήταν φυλακή, κι η φυλακή συντρίβεται κι οι φοβερές δυνάμες μέσα λευτερώνουνται και το σημείο δεν υπάρχει πια!
Ο ανώτατος αυτός βαθμός της άσκησης λέγεται: Σιγή. Όχι γιατί το περιεχόμενο είναι η ακρότατη άφραστη απελπισία για η ακρότατη άφραστη χαρά κι ελπίδα. Μήτε γιατί είναι η ακρότατη γνώση, που δεν καταδέχεται να μιλήσει, για η ακρότατη άγνοια, που δεν μπορεί.
Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια στην
ανώτατη κορφή της προσπάθειας. πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε φωνάζει. ωριμάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια με το Σύμπαντο.
Αρμοδέθηκε πια, σοφίλιασε με την άβυσσο, όπως ο σπόρος του αντρός με το σπλάχνο της
γυναίκας.
Είναι πια η άβυσσο η γυναίκα του και τη δουλεύει, ανοίγει, τρώει τα σωθικά της, μετουσιώνει το αίμα της, γελάει, κλαίει, ανεβαίνει, κατεβαίνει μαζί της, δεν την αφήνει!
Πώς μπορείς να φτάσεις στο σπλάχνο της άβυσσος και να την καρπίσεις; Αυτό δεν μπορεί να
ειπωθεί, δεν μπορεί να στριμωχτεί σε λόγια, να υποταχτεί σε νόμους. καθένας έχει και τη λύτρωση τη δική του, απόλυτα ελεύτερος.
Διδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν΄ ανοίξει δρόμο. >ρόμος ν΄ ανοιχτεί δεν υπάρχει.
Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες
μυαλό του.
Μέσα στη βαθιά Σιγή, όρθιος, άφοβος, πονώντας και παίζοντας, ανεβαίνοντας ακατάπαυτα από κορυφή σε κορυφή, ξέροντας πως το ύψος δεν έχει τελειωμό, τραγουδά, κρεμάμενος στην άβυσσο, το μαγικό τούτο περήφανο ξόρκι:
ΠΙΣΤΕΥΩ Σ΄ ΕΝΑ ΘΕΟ, ΑΚΡΙΤΑ, ΔΙΓΕΝΗ, ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΟ, ΠΑΣΧΟΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΟ, ΟΧΙ
ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ, ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΣΤ΄ ΑΚΡΟΤΑΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ
ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΣ, ΤΙΣ ΟΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤ΄ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ, ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ
ΞΕΚΡΙΝΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΥΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΑΡΥΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΔΑΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΡΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ. ΤΗ
ΖΩΟΔΟΧΑ ΠΗΓΗ ΦΥΤΩΝ, ΖΩΩΝ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΟ ΧΩΜΑΤΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ, ΟΠΟΥ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ
ΠΑΛΕΥΕΙ Ο ΑΚΡΙΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
"ΒΟΗΘΕΙΑ!" ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. "ΒΟΗΘΕΙΑ!" ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΚΟΥΩ.
ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΡΑΤΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΚΙ ΟΛΗ Η ΓΗΣ, ΑΚΟΥΜΕ ΜΕ
ΤΡΟΜΟ, ΜΕ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΣΟΥ.
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: "ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ
ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ."
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΑΝ, ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: "ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΕΝΑ."
ΚΑΙ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ, ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΜΕΓΑ,
ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ:
ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
ΤΕΛΟΣ

Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική, Salvatores Dei, χ.ε., Αθήνα, 1945

Ηρωίνη

Οι υπερρεαλιστές σκόπευαν στη διακήρυξη των θέσεων τους το 1924 να δώσουν μια θέαση του κόσμου μέσω της ονειρικής διάστασης. Ίσως ενστερνίζονταν την άποψη πως τα όνειρα είναι μίνι προβολές της ζωής, αβίωτες μεν, υποσυνείδητα πραγματωμένες δε. Δεν μπορείς να ζήσεις κάτι στον ύπνο σου, αν δεν το έχεις βιώσει στον ξύπνιο σου. Προφανώς το να βγάζεις παχύρρευστα μπλε υγρά από τα μάτια δεν είναι κάτι που έχεις βιώσει στον ξύπνιο σου, πάντως σίγουρα έχεις δακρύσει και ξέρεις την αίσθηση. Ιδιαίτερο όμως ενδιαφέρον δημιουργείται, όταν βιώνεις στο όνειρο κάτι, που στην πραγματικότητα δεν έχεις βιώσει ούτε κατά διάνοια και οι σωματικές αντιδράσεις είναι τόσο έντονες, που ξυπνώντας είσαι σίγουρος πως αποτελεί άλλη μια αξεπέραστη στιγμή της ζωής σου. Σίγουρα ο Φρόιντ ή κάποιοι συνεχιστές του, να έχουν κάποια ονομασία για το φαινόμενο αυτό. Δεν το έψαξα, και έτσι η βιβλιογραφία εδώ είναι λαβωμένη. Θέλω να σταθώ όμως σε μια προσωπική εμπειρία.
Παρόλο που δε θα μου άρεσε ποτέ να διαβάσω κάτι αντίστοιχο από κάποιον άλλον, θα το πράξω κι ας μην έχει μεγάλη επιτυχία. Άλλωστε ο εγωιστικός χαρακτήρας και η αυτοαναφορικότητα των τελευταίων μηνών τσακίζει κόκαλα. Επομένως, τι κι αν μαχαιρώσεις ένα πτώμα 10 φορές, τι κι αν το μαχαιρώσεις 11 ; Στο θέμα μας. Σε περιόδους πιεστικές ο οργανισμός τείνει να επιβαρύνεται και το ίδιο συμβαίνει και με τα όνειρα. Συνηθίζουμε να βλέπουμε εφιάλτες όμως κυρίως να βλέπουμε αλλόκοτα όνειρα. Ο καθένας φυσικά σε διαφορετικό βαθμό και ένταση. Μια προσωπική εμπειρία όπως αναφέρθηκα παραπάνω, είναι η εξής: Χτες βράδυ η ονειρική περιπλάνηση ξεκίνησε στο αυτοκίνητο ενός φίλου. Κρυβόμασταν από κάποιους που ήθελαν προφανώς το κακό μας. Όταν καταφέραμε και ξεφύγαμε, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, έβγαλα από το μπουφάν μου μια ένεση και εισήγαγα μια δόση ηρωίνης στην φλέβα μου.
Ασφαλώς δεν είμαι τοξικομανής και ούτε είχα προγενέστερη εμπειρία με τη συγκεκριμένη ουσία. Η τριβή με άρθρα και η εφηβική περιέργεια με ώθησαν να ψάξω πολύ για το συγκεκριμένο ναρκωτικό και τις συνέπειές του, για τη δομή του, την χρήση του, το εμπόριό του, την παραγωγή του κλπ. Μαρτυρίες, ντοκιμαντέρ, βόλτες έξω από τον ΟΚΑΝΑ, και τουλάχιστον 4-5 άτομα που μοιράστηκαν εμπειρίες, εννοείται όχι στο άμεσο φιλικό περιβάλλον, αλλά σε αυτό που θα λέγαμε 'κατά περίσταση περιβάλλον΄, δηλαδή γήπεδο, παρκάκια και βόλτες στο κέντρο. Η βαθιά γνώση αυτής της ουσίας, τουλάχιστον λίγο παραπάνω από αυτούς που ξέρουν απλά για μια σκόνη που την σουτάρεις, έβαλαν τον εγκέφαλό μου στη διαδικασία να δημιουργήσει εικόνες στα πλαίσια ενός ονείρου. Το ιδιότροπο της υπόθεσης ωστόσο, δεν είναι η ακρίβεια και η φυσικότητα της χρήσης, όσο το συναίσθημα της παραίσθησης που δημιουργεί. Μια χαλάρωση, μια νιρβάνα, ένα μούδιασμα της ραχοκοκαλιάς και μια ένωση με το Θείο. Ο,τι πιο ηδονικό και ο,τι πιο σιχαμένο. Ο,τι πιο ακριβές και ο,τι πιο έωλο. Μαζί με την παραίσθηση αυτή έπεισα και τον εαυτό μου πως θα ήταν ''για μια φορά''.
Ξύπνησα νιώθοντας πως ο,τι συνέβη έγινε στην πραγματικότητα. Απόρησα προς στιγμήν και αναρωτήθηκα: Τελικά ποια είναι η πραγματικότητα; Αναρωτήθηκα που βρίσκεται τελικά η πρέζα ; Στην τσέπη ενός Αφγανού ή στη βελόνα ενός απόκληρου ; Στο πτυσσόμενο ενός αστυνομικού ή στην φωνή ενός τηλεβόα ; Στην τηλεόραση ή σε ένα βιβλίο ; Στα πάρκα και στα τσαντήρια ή στις μπανιέρες και στα σπίτια των νοικοκυραίων ; Τι είναι η πρέζα ; Είναι η κόρη της μορφίνης που χορηγούσαν ως παυσίπονο στον πόλεμο ή είναι η ιδέα που μας κρατά εγκλωβισμένους στην φυλακή της ύπαρξης ;

Πολύ μακριά πήγε η σκέψη. Ας είναι. Γλίτωσα από την εμπειρία της ηρωίνης. Μιας που τη γεύτηκα χτες βράδυ, δεν χρειάζεται να την ψάξω στο υπόλοιπο της ζωής μου. Και εις ανώτερα να μου ευχηθώ ; Δεν ξέρω. Ίσως μετά από τα παυσίπονα, να πιάσω να βρω κανένα παυσίλυπο.

Κι όπως λέει κι ο Πανούσης: Πρέζα δεν είναι μόνο η ηρωίνη. Απλά η ηρωίνη σκοτώνει.  

Επαλήθευση

Εναγωνίως μοχθούμε να εντάξουμε την ύπαρξή μας σε θιάσους ατόμων, που το κύριο μέλημά τους δεν είναι να φέρουν εις πέρας την παράσταση συλλογικά, αλλά να κερδίσουν το ρόλο του πρωταγωνιστή, σκηνοθέτη, σεναριογράφου και σε ακραίες περιπτώσεις, ακόμα και την παθητική θέση του ακροατή. Έτσι οι θίασοι αυτοί γίνονται φαρσικά μπουλούκια που περιφέρονται ανάλογα με τον πετεινό στον ανεμοδείκτη, δίχως κατεύθυνση, σκοπό και τέλος.
Κάτι τέτοια Σάββατα σκέφτομαι πως η πραγματικότητα μπορεί να μην υπάρχει, πάντοτε μέσα από τη θεώρηση πως ο,τι ζούμε είναι πλαστό. Η ουσία της πραγματικότητας, είναι προφανώς έωλη. Μέσα στην πραγματικότητα αυτή πείθουμε τον εαυτό μας και το συλλογικό εαυτό μας με στερεότυπα που σίγουρα προκύπτουν από λογική αναγκαιότητα, όμως την ίδια στιγμή κρατάνε την ύπαρξη στο νηπιακό στάδιο, δέσμια σε πολώσεις και ιδέες-εξαμβλώματα. Η συνειδητοποίηση της βλάβης είναι ένα πρώτο βήμα. Έπειτα τίθεται η προσπάθεια λύσης της βλάβης ή καλύτερα αποκατάστασης της βλάβης, μιας και το ελληνικό λεξιλόγιο επιτρέπει τον πλουραλισμό στην παραγωγή λόγου. Και τέλος έρχεται ο θρίαμβος ή η αποτυχία.
Όταν συνειδητοποιεί κάποιος τη βλάβη που έχει υποστεί η ανθρωπότητα, ο νοητικός του περίπατος τον οδηγεί σε πυκνές φυλλωσιές που από την όψη τους μοιάζουν αβέβαιες και επικίνδυνες. Εκεί ο σοφός νους θα αποτρέψει την συσσώρευση σκέψεων και θα προχωρήσει λίγο παραπάνω. Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να ριψοκινδυνεύσει να χάσει μεγάλο μέρος των κοινωνικών του αισθητηρίων, όχι όμως σε βαθμό γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης Αφού λάβει εμπειρίες που θα τον καταστήσουν σίγουρο για τη σήψη αυτή, τότε μπορεί να επιδιώξει να βρει λύσεις. Λύσεις που θα ανταποκρίνονται είτε στην ανάγκη του εαυτού του είτε στην ανάγκη μιας επαναπροσέγγισης της διάπλασης του συλλογικού εαυτού. Κατά τον γράφοντα, το δεύτερο πρόκειται για μια ματαιότητα περιωπής.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο μαύρα όσο παρουσιάζονται εδώ κι εκεί. Πάντοτε θα υπάρχουν φωνές που θα σπέρνουν τον πανικό και την καταστροφολογία. Πάντα θα μιλούν κάποιοι για έκπτωση των ηθών και των φραγμών και θα προτείνουν προγράμματα σε κονσέρβες. Αντίστοιχα, οι ωχαδελφιστές (κοινώς σταρχιδιστές) ανέκαθεν επέλεγαν και θα επιλέγουν την οπτιμιστική θεώρηση, έχοντας προφανώς λυμένα τα προβλήματά τους. Γι'αυτούς "όλα θα πάνε καλά", και "η ζωή είναι μικρή επομένως πρέπει να τη ζήσεις δίχως ιδιαίτερες σκοτούρες" -και διανοητικές γυμναστικές συμπληρώνω. Η ύπαρξη απλώς περνάει την κρίση της. Τα προβλήματα του δαρβινικού μοντέλου, φανερώνουν πως η εξέλιξη καμιά φορά μπορεί να έχει πολλαπλές ταχύτητες και πάνω που περνάμε επίσημα στο νέο είδος να πλημμυρίζει η υδρόγειος από γενιές χαζών πιθήκων. Επιλογικά, ατυχώς ζούμε (ή ευτυχώς, ανάλογα το ποτήρι-το γνωστό ποτήρι ναι), κάτι που σημαίνει πως κάθε μέρα πάνω από τη γη είναι μια καλή μέρα (βλ. Scarface 1971-2). Η πορεία δε θα δικαιώσει κανέναν. Απλά θα αποδείξει το πώς οι ανώτερες υπάρξεις είναι καταδικασμένες να ζουν με κλειστά παράθυρα, κατακτώντας έναν κόσμο εκ των έσω και πώς τελικά, η μεγαλύτερη καταδίκη για τον άνθρωπο, είναι να επιβεβαιώσει την ύπαρξη και την φύση του. 

Σύνδρομο Horsepal

Κατακλυσμός νέων ιδεών και τάσεων. Η βιομηχανία θεάματος σε συνδυασμό με τις οθόνες της (μικρή και μεγάλη), προβάλουν με ζήλο όλα τα νέα πρότυπα. Κοσμοθεωρήσεις που ανήκουν σε λίγους, όμως σταδιακά πρέπει να εξυπηρετήσουν στόχους και να μπολιαστούν μέσα στο κεφάλι του δείνα υποκειμένου. Έτσι, μπαίνουν με πάσης φύσεως συμβολισμούς μέσα στην προαναφερθείσα παραγωγή, και το σύμβολο γίνεται συνείδηση και νόρμα. (Η σύντομη αυτή εισαγωγή στη σημερινή ανάρτηση, θα μπορούσε να είναι ένα προοίμιο μιας ακόμα απόπειρας κάποιου, να "ξεσκεπάσει" κάθε λογής συνωμοσία που παίζεται στην πλάτη μας. Ομολογουμένως, δε με άγγιξαν ποτέ αυτές οι ανησυχίες καθώς είτε ισχύουν είτε όχι, οδηγούν το υποκείμενο στο μηδενισμό και αντί τελικά να το αφυπνίσουν, το κοιμίζουν ακόμα περισσότερο, βυθίζοντάς το σε έναν μόνιμο φόβο πως όλα είναι υποκινούμενα.) Πίσω όμως στο ζήτημά μας. Οι νέοι αέρηδες, τα νέα ρεύματα.
Δε θα επιθυμούσα να θίξω ποιες είναι οι μόδες της εποχής μας. Μια σύντομη συγκριτική των κοινωνιών του 21ου αιώνα και του τέλους του 20ου, αποδεικνύουν περίτρανα τι έχει αλλάξει. Δεν χρειάζεται ιχνηλάτης για να κατευθύνει τη σκέψη του αναγνώστη. Καμιά φορά άλλωστε δεν χρειάζεται αυτού του είδους η χειραγώγηση από τον γράφοντα, γιατί καταλήγει το κείμενο να παίρνει τον χαρακτήρα δημοσιογραφικού ανακοινωθέντος, ενώ συνδηλώνει αραιά και που. Εν πάση περιπτώσει, οι νέοι δρόμοι που ανοίγονται και φαίνονται (ή τείνουν να φαίνονται) φυσιολογικοί, βρίσκουν απέναντί τους αρκετούς ανθρώπους οι οποίοι ωστόσο εκπροσωπούν διαφορετικές απόψεις και στάσεις και δεν συγκροτούν ένα ενιαίο μέτωπο αντίθεσης. Στο μπλοκ αυτό εντάσσονται όλες αυτές οι κατηγορίες υποκειμένων που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει συντηρητικούς, όμως η κονσέρβα αυτή κάθε φορά περιέχει μέσα κι άλλο εδώδιμο. Θρησκεία, πολιτικές τοποθετήσεις, επιστημονικές αγκυλώσεις, επιστημονικές αλήθειες, απλές αγκυλώσεις, πανανθρώπινες αλήθειες κ.ά. Βέβαια ακόμα και στην περίπτωση της επιστημονικής αλήθειας ή μιας γενικώς αποδεκτής αλήθειας, όταν αντιτίθεται σε κάτι ριζοσπαστικό, νέο, που αγγίζει αρκετή μάζα, τότε αυτόματα μπαίνουν και αυτές σε συντηρητικό καλάθι.
Πέρα όμως από αυτή την πόλωση. Παραβλέποντας τα δύο στρατόπεδα που μάχονται με επιχειρήματα, λογικά και μη, πολλές φορές και με τη βία, υπάρχει κι μια άλλη ομάδα για την οποία δεν έχει γίνει ποτέ λόγος. Και ούτε πρόκειται. Ίσως είναι φαινόμενο, ίσως είναι ψυχοπαθολογική πάθηση. Ενδεχομένως να μην μπορέσουν κάποιοι να την καταλάβουν, όμως αρκεί να γίνει απλά μια αναφορά. Στην ομάδα αυτή, εντάσσονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν πέψη της διαφορετικότητας. Ξέρουν να σέβονται το καλαίσθητο, το πρωτότυπο, το μοντέρνο και το άκεντρο. Όμως δεν μπορούν να αντέξουν τη διαφορετικότητα. Δεν μπορούν να υιοθετήσουν στο εγκεφαλικό τους σύμπαν την Πλειοτροπία. Την κάθε παραλλακτική συμπεριφορά μιας νόρμας. Προσοχή! Η θεώρηση αυτή, δεν προϋποθέτει αδυναμία προσαρμοστικότητας. Είναι απλά μια ολόκληρη εγκεφαλική δομή που δεν μπορεί να κατανοήσει την πληροφορία του διαφορετικού. Η ασπρόμαυρη αυτή θεώρηση, δε θα μπει στο μικροσκόπιο της παρούσας ανάρτησης. Αν είναι καλή ή κακή, αν είναι δίκαιη ή άδικη για τους υπόλοιπους. Αυτό που μπορούμε να πούμε σαν ένα πρόχειρο συμπέρασμα, είναι πως η συμπεριφορά αυτή απλώς υπάρχει. Αυτός που το νιώθει και το σκέφτεται, ίσως να το αναγνωρίσει. Αυτός όμως που δεν το έχει προσεγγίσει έτσι, ίσως μείνει στη μόνιμη άγνοια της αρτηριοσκληρωτικής του συμπεριφοράς.

ΥΓ:http://nest.drkameleon.com/%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7/%CF%80%CE%B5%CF%83%CF%83%CF%8C%CE%B1/%CF%86%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%83%CF%83%CF%8C%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BD%CE%BF%CF%80%CF%89%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF-tabacaria.html

Latet anguis in herba

Σημαντικό ρόλο στη ζωή παίζει το momentum. Πολλές φορές αισθανόμαστε πως κάπου εκεί ψηλά ένα άστρο καίγεται για χάρη μας. Μπορεί να απέχει έτη φωτός και αυτό που βλέπουμε να είναι μια ετεροχρονισμένη εικόνα, ωστόσο όλοι καταλαβαίνουμε τι μπορεί να σημαίνει το να έχει κάποιος "άστρο". Το άστρο αυτό τον βοηθά να πορεύεται, τον βοηθά να καταφέρνει πράγματα (με μεγάλη ή μικρή δόση τύχης), τον βοηθά να αδράττει ευκαιρίες ή να βρίσκεται στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Είναι το σύνολο των ευνοϊκών συγκυριών που δημιουργούν ένα καθεστώς εκ διαμέτρου αντίθετο με το νόμο του Murphy.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάντοτε κοιτώντας ψηλά θα το βλέπουν. Ο καθένας θα αποδίδει τα επιτεύγματά του, ποταπά ή μνημειώδη, σε αυτό. Κάποιος ευγνωμονεί το άστρο του γιατι επιβιώνει, κάποιος άλλος επειδή ανελίχθηκε κάπου (με την αξία του ή όχι). Οι άνθρωποι αυτοί είναι προικισμένοι με μια αύρα που θα τους συμπορεύεται καθ'όλη τη ζωή τους. Δε θα χάσουν ποτέ, δεν έχουν μάθει να χάνουν άλλωστε. Κι αν ποτέ συμβεί αυτό, τότε σίγουρα η δομή του Εγώ τους είναι τέτοια, που δικαιολογεί καταστάσεις και αρκετές φορές τροφοδοτείται από μια ήττα για να ξανανέβει. Δεν ξέρω αν αυτοί είναι οι οπτιμιστές/αισιόδοξοι. Δε θα τους έβαζα ταμπέλα, ξεκάθαρα επειδή κρίνω ως πολύ μοιρολατρική στάση το να δοξάζει κάποιος το άστρο του "επειδή ξύπνησε και σήμερα σώος και αβλαβής". Όπως και να'χει όμως, η αξιοζήλευτη αυτή ομάδα, θα συνοδεύεται πάντα από βάγια και κλάδους.
Στην αμέσως επόμενη κάστα θα μπορούσαμε να εντάξουμε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πρόκειται για τη ζωή την ίδια. Η οποία είναι απρόβλεπτη και όπως λέει και ο Αθάνατος στους Ιππείς της Πύλου "..είναι πιο πουτάνα από το θάτρο. Η ζωή είναι τέχνη..". Πόσες φορές ένιωσες πως όλα είναι καλά και ευθύνεσαι εσύ, όμως η τύχη είναι δίπλα σου ; Πόσες φορές ήταν που κοίταξες ψηλά κι ακόμα κι αν ήσουν άθεος ένιωσες πως κάτι κατευθύνει τον σκοπό σου ; Και επίσης πόσες φορές ήταν που πίστεψες βαθιά μέσα σου πως μπορείς να κατακτήσεις αυτά που ποθείς ; Κι όμως, όσο καιρό κι αν έζησες αυτή τη ρέντα, κάτι προέκυψε που σε έθεσε πάλι στην τροχειά της αποτυχίας. Μια αέναη, δυναμική αντιπαραγωγικότητα, στασιμότητα, βάλτωμα. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να νιώθουν την ψευδαίσθηση της ρέντας. Η περιστασιακή αυτή τύχη σε νιοστή δύναμη, τους κάνει να παράγουν ποσότητες αδρεναλίνης που είναι αναγκαίες. Φυσικά έκει, προκύπτει το ρυθμιστικό μέτρο μιας γκίνιας που συνετίζει τον επαιρόμενο, επαναφέρει τον συνετό, στεναχωρεί τον ορθολογιστή. Η ζωή είναι έτσι.
Τέλος, βρίσκουμε μια ομάδα που δε δρα σαν συγκροτημένο σύνολο. Δεν έλκονται μεταξύ τους τα υποκείμενα, παρά διασκορπισμένα μέσα στην πόλη, περπατούν σέρνοντας την σιδερένια μπάλα με την αλυσίδα στο πόδι τους. Πρόκειται για την συνομοταξία των ανθρώπων που δεν έλαμψε ποτέ άστρο για αυτούς. Προσοχή, στο σημείο αυτό, δεν εννοούνται οι απόκληροι της ζωής λόγω συνθηκών (ορφανά, τοξικομανείς, άστεγοι κλπ). Προφανώς και αυτοί εμπεριέχονται σε αυτή την τάξη όμως κανένας φυσικός νόμος δεν τους αποκλείει από το να ενταχθούν σε μια από τις παραπάνω δύο περιπτώσεις. Έτσι για να επανέλθουμε, το άστρο αυτών των ατόμων είναι σβηστό για χρόνια. Δεν έλαμψε ποτέ, παρά μόνο στη γέννησή τους που είναι και ουσιαστικά η δικαίωση του μόχθου ενός σπερματοζωαρίου. Ίσως να λάμπει, όμως πνέει τα λοίσθια και δεν υφίσταται καμία περίπτωση αναζωπύρωσης. Δεν ξέρω αν οι τίτλοι "παιδιά ενός κατώτερου Θεού" και άλλες τέτοιες δημοσιογραφίστικες ατάκες, τους αρμόζουν. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν το άστρο τους. Δε γνωρίζω αν παρά το γεγονός πως παραπονιούνται, πραγματικά ενδιαφέρονται να κάνουν κάτι που θα επαφίεται της πρώτης περίπτωσης. Η ζωή είναι μικρή. Ο χρόνος όμως τεράστιος και σχετικός. Επομένως ίσως, σε κατοπινή ανάλυση να μπορέσω να δώσω κάποια πιο εμπεριστατωμένη άποψη πάνω στις επιδιώξεις των τελευταίων.

Επιλογικά, όλοι ψάχνουμε το αστέρι μας. Είτε αυτό θα το δούμε στον ουρανό, είτε αυτό θα το βρούμε στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, είτε στα μάτια ενός ζώου, είτε στο μόχθο μιας εργασίας, ενός χόμπι κλπ. Πάντως κανείς δεν το αφήνει στην τύχη του. Ακόμα δε, κι αν το αφήνει, σίγουρα όταν αυτό βρίσκεται στη λαμπρή του περίοδο θα τον συντροφεύει. Οι προτεραιότητες και οι πρώτης τάξεως επιλογές θα το αναδείξουν. Αλλιώς, η ζωή για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται άδικη. 

Sum

Ο Μάρτης επιβεβαίωσε την ταυτότητά του. Για μια ακόμα χρονιά οι παρατεταμένες αλκυονίδες μέρες, ξύπνησαν το ένστικτο της άνοιξης, ωστόσο ο πρώτος μήνας της εποχής αυτής επέβαλε το νόμο του και την ιδιοτροπία του. Οι ουρανίσκοι παγώνουν και ο φάρυγγας ξεραίνεται από την παγωμένη ανάσα. Αν έχεις τσιγάρα και βρίσκεσαι έξω, τότε το σκηνικό αυτόματα γίνεται υποφερτό. Χειμώνας ιμιτασιόν, ετεροχρονισμένος, αλλά προφητικός για μια ολάνθιστη και παραγωγική άνοιξη. Τα πρώτα δέντρα φορτώθηκαν γύρη. Ας είμαστε συγκρατημένοι. Ο αθηναϊκός καιρός πάντα επιφυλάσσει εκπλήξεις.
Συνηθίζουμε να ζούμε τη ζωή μας με ορόσημα. Περιμένοντας και περιμένοντας για αργίες, εορτές, εξετάσεις, υποχρεώσεις, διακοπές και ούτω καθεξής. Έτσι για να ξεφύγουμε από τον καθημερινό θαμιστικό κλοιό. Συνειδητοποιώ με τον καιρό, πως όσο μεγαλώνουμε τα χρόνια φαίνονται να περνάνε όλο και πιο γρήγορα. Προσδοκίες που καλλιεργούμε για τους εαυτούς μας, στόχους και απαιτήσεις που καλλιεργούμε, εργασίες που αναλαμβάνουμε, τείνουν είτε να καταρρίπτονται εν ριπή οφθαλμού είτε να διαιωνίζονται και να αβγατίζουν σε βάθος χρόνου. Η φύση η ίδια μας κάνει ράθυμους και τιποτένιους. Κι όταν πέφτουμε για ύπνο ζούμε έναν ονειρικό κόσμο μιας ιδεατής πραγματικότητας στην οποία κατέχουμε τα πάντα. Πόσο έξω πέφτουμε ;

Πόσο ήρωες και πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που ζουν ταγμένοι σε ιδεολογίες ; Χαράζουν τη ζωή τους για κάτι που είναι σωστό αν εφαρμοστεί ολοκληρωτικά, αλλά η ανθρώπινη φύση πάντα έρχεται ως τροχοπέδη ; Γιατί λοιπόν να στηρίζεις κάτι ; Γιατί συνειδητά να τάσσεσαι με το μέρος μιας ομάδας που ξέρεις πως ποτέ δε θα σε σώσει, όταν θα κρατιέσαι με τον παράμεσο και το μικρό δαχτυλάκι, στο χείλος του γκρεμού ; Ο συμβιβασμός με την καθεστηκυία κατάσταση είναι μια λύση όμως τότε σε καταπίνει η δίνη. Ο παραγωγικός συμβιβασμός ; Μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

ΥΓ. Ευτυχώς που υπάρχουμε. Δεν ξέρω αν ζούμε. Αλλά υπάρχουμε. 

1863

Γιατί να κοινοποιώ τις σκέψεις μου ; Γιατί να αναλώνομαι στην κατάποση ενός μικρού σαν καραμελίτσα χαπιού που ονομάζεται κοινωνική καταξίωση ; Και για να ακριβολογούμε απέναντι σε κάθε καλοθελητή, το χάπι ονομάζεται 'κυνήγι της κοινωνικής καταξίωσης'. Γιατί να μη βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων και να προσφέρουμε placebo ηδονής στον ίδιο μας τον εαυτό, δικαιολογώντας τις ενέργειές μας ;

Ζούμε σε μια εποχή, που τίποτα δε μένει πίσω. Καμία πράξη, κανένα έργο. Καμία παρακαταθήκη στον πολιτισμό ή στην ανθρωπότητα. Ακόμα και η μουσική εξαχνώνεται μέσα στο διηνεκές. Μέχρι και τεράστια έργα κάποιου Μπαχ, ή κάποιου Μπετόβεν, κρατούν ένα κοινό πιστό, όμως δεν παύει το κοινό αυτό να αποτελείται από ένα μάτσο γραφικούς φιλόμουσους, στους οποίους θα μπορούσα -για να προλάβω την άσχημη εντύπωση- να εντάξω και τον εαυτό μου. Η αγάπη προς το ωραίο και κλασσικό τείνει να θεωρείται μια προσποιητή γραφικότητα, που αποτελεί τελικά τη βάρκα για να πλεύσει κάποιος μακριά από τα νερά του επικρατούντος ρεύματος.

Γιατί να θέλει κάποιος να εκτίθεται στο κοινό ; Γιατί να θέλει να κυνηγά τη δόξα της αναγνώρισης ; Άραγε υπάρχει κανείς από τους μεγάλους δημιουργούς που δεν είχε έστω σαν ίχνος ιδέας το ότι το έργο του θα γίνει ο Κανόνας ; Υπάρχουν μερικοί, όμως αυτοί κερδίζουν τον τίτλο του μεγάλου ανθρώπου και όχι δημιουργού (βλ. ο Κάφκα ή ο Καβάφης). Ποιος δε θέλει να μνημονεύεται ; Ως κάτι καλό, ως κάτι κακό. Να μνημονεύεται εις τους αιώνας των αιώνων. Ως ο... Ποιος ; Ως ο... -*τερος.
Ποια κακή κατάρα έπεσε στον άνθρωπο και τον έκανε να θέλει να γυμνάζει το μυαλό του, για να βλέπουν οι υπόλοιποι ; Ποιο όφελος είδε ο πρώτος αυτάρεσκος διανοούμενος, ο πρώτος μουσικός που αυτοονομάστηκε έντεχνος, ο πρώτος πολιτικός διανοητής που ενέταξε σε αράδες ιδεολογικής φόρτισης το στοιχείο της βίας ;

Βιώνουμε την era του κενού. Το ένδοξο παρελθόν, που για τους σύγχρονούς του ήταν σάπιο, πλέον φαίνεται ως μια νοσταλγικά όμορφη ανάμνηση. Κίνητρο για τη δημιουργία, όποια κι αν είναι, αποτελούν όλοι αυτοί που μέσα στα συντρίμμια μιας αποσταθεροποιημένης ζωής, βρήκαν καταφύγιο στην μαγειρική των λέξεων. Όμως μια μαγειρική για προσωπική και όχι μαζική κατανάλωση. Πρέπει να διωχθεί η γάγγραινα της επιβεβαίωσης. Κρατά τον άνθρωπο πίσω. Μακάρι να μη βλέπαμε καθρέφτες ποτέ στη ζωή μας. Ο ίδιος ο ήλιος, το ίδιο το φως καταστρέφουν την πρώτη περιέργεια του ανθρώπου. Το να ερωτευθεί το είδωλό του.