Πάνε τρεις εβδομάδες από την τελευταία ανάρτηση. Το κενό μεγάλο, ή για να μιλήσουμε με έναν πιο γενικευτικό και δόκιμο όρο, η παύση ήταν μεγάλη. Η τεχνολογία επανήλθε σε έναν ικανοποιητικό βαθμό και το Λεμόνι είναι έτοιμο να συνεχίσει, την πορεία του. Το αν είναι λαβωμένο από αυτή τη δυσκαμψία, θα το δείξει ο καιρός. Πάντως, τα χέρια που πατούν γρήγορα τα πλήκτρα για να γεμίσουν τον χαμένο χρόνο, είναι πρόθυμα να αντιμετωπίσουν έναν ακόμα χειμώνα, πάντοτε σκεπτόμενα και πάντοτε πρωτότυπα, κοιτώντας την "άλλη" πλευρά των πραγμάτων.
Περίοδος απραξίας και στασιμότητας. Για 6η συναπτή εβδομάδα, συνεχίζεται η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Η σχολή του γράφοντος επηρεάζεται, κι έτσι ακόμα δεν υπάρχει ένα πρόγραμμα το οποίο θα θέτει κάποια "όρια" στην καθημερινότητα. Ίσως, να είναι όλο αυτό ένας μηχανισμός ισορροπίας. Μια υπενθύμιση από τη Μοίρα, πως η σήψη πάντα καραδοκεί, και μπορεί να καταβάλλει το άτομο που θέλει μια τάξη.
Η αναστολή λειτουργίας του παρόντος ιστότοπου, τροφοδότησε τη σκέψη με πολλά ζητήματα τα οποία θα εξεταστούν εξονυχιστικά και γενικά, ειδικά και αδαώς, με μεροληψία και με αντικειμενικότητα. Το μόνο που χρειάζεται οπωσδήποτε, είναι όρεξη και θέληση, και δόξα τω Θεώ, αυτά υπάρχουν, ακόμη. Το μέλλον αβέβαιο, και η κατάληξη αυτού του χειμώνου αμφίρροπη. Αυτό μάλλον είναι και η επιδίωξη της ανθρώπινης ύπαρξης. Η τυχοδιωκτική στάση. Το ζειν επικινδύνως. Το αλάτι της μίζερης ζωής, σε έναν κόσμο που σε ωθεί στη συνειδητή κοινωνική αποχή. Μια αποχή που μπορείς να την χρησιμοποιήσεις ως το μεγαλύτερο όπλο για να κάνεις τελικά αυτά που σου αρέσουν, και αυτά που ποτέ δεν κατάφεραν να κάνουν οι άλλοι, που σαν μυρμήγκια, ακολουθούν το ρου της καθημερινότητας, μη γνωρίζοντας την καθοδική πορεία που έχουν επιλέξει.
Ο παραλληλισμός με τα μυρμήγκια, παρόλο που δεν με βρίσκει σύμφωνο, θα παραμείνει έτσι. Οι ενστάσεις μου έγκεινται στο γεγονός πως, ποτέ κανένας εντομολόγος, δεν παρατήρησε εγωιστικές τάσεις στα μυρμήγκια. Κανένα από αυτά δεν καυχιέται ότι εργάζεται, ούτε κοροϊδεύει το διπλανό του, για την ενδεχόμενη απραξία του. Απλά διεκπεραιώνει το έργο του, προς όφελος του συνόλου. Και αν δεν το κάνει για το όφελος του συνόλου, το κάνει για προσωπική ματαιοδοξία. Έτσι θα μπορούσε να είναι και ο άνθρωπος. Δυστυχώς όμως, τα πρώτα χρόνια της εργασίας, είναι τέτοια, που ακόμα και ο πλέον άχρηστος καυχιέται για την εργασία του, με τρόπο τέτοιο που φαίνεται πως εν τέλει, το να εργάζεσαι είναι μια ακόμα άσκηση επιβεβαίωσης. Κοινωνικής επιβεβαίωσης, που δεν έχει να κάνει καν με τα χρήματα, αλλά με την άσκηση επιβολής στον μη εργαζόμενο, και τον χαρακτηρισμό του ως τεμπέλη, και αδρανή.
ΥΓ. Θα τα λέμε πολύ συχνά
ΥΓ2. Η επιστροφή του αληθινού, του αυθεντικού
ΥΓ3. Πρόσφατα μπήκα και διάβασα το blogspot, συμφοιτήτριας-επίδοξου μοντέλου. [Συνεχίζεται...]
Περίοδος απραξίας και στασιμότητας. Για 6η συναπτή εβδομάδα, συνεχίζεται η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Η σχολή του γράφοντος επηρεάζεται, κι έτσι ακόμα δεν υπάρχει ένα πρόγραμμα το οποίο θα θέτει κάποια "όρια" στην καθημερινότητα. Ίσως, να είναι όλο αυτό ένας μηχανισμός ισορροπίας. Μια υπενθύμιση από τη Μοίρα, πως η σήψη πάντα καραδοκεί, και μπορεί να καταβάλλει το άτομο που θέλει μια τάξη.
Η αναστολή λειτουργίας του παρόντος ιστότοπου, τροφοδότησε τη σκέψη με πολλά ζητήματα τα οποία θα εξεταστούν εξονυχιστικά και γενικά, ειδικά και αδαώς, με μεροληψία και με αντικειμενικότητα. Το μόνο που χρειάζεται οπωσδήποτε, είναι όρεξη και θέληση, και δόξα τω Θεώ, αυτά υπάρχουν, ακόμη. Το μέλλον αβέβαιο, και η κατάληξη αυτού του χειμώνου αμφίρροπη. Αυτό μάλλον είναι και η επιδίωξη της ανθρώπινης ύπαρξης. Η τυχοδιωκτική στάση. Το ζειν επικινδύνως. Το αλάτι της μίζερης ζωής, σε έναν κόσμο που σε ωθεί στη συνειδητή κοινωνική αποχή. Μια αποχή που μπορείς να την χρησιμοποιήσεις ως το μεγαλύτερο όπλο για να κάνεις τελικά αυτά που σου αρέσουν, και αυτά που ποτέ δεν κατάφεραν να κάνουν οι άλλοι, που σαν μυρμήγκια, ακολουθούν το ρου της καθημερινότητας, μη γνωρίζοντας την καθοδική πορεία που έχουν επιλέξει.
Ο παραλληλισμός με τα μυρμήγκια, παρόλο που δεν με βρίσκει σύμφωνο, θα παραμείνει έτσι. Οι ενστάσεις μου έγκεινται στο γεγονός πως, ποτέ κανένας εντομολόγος, δεν παρατήρησε εγωιστικές τάσεις στα μυρμήγκια. Κανένα από αυτά δεν καυχιέται ότι εργάζεται, ούτε κοροϊδεύει το διπλανό του, για την ενδεχόμενη απραξία του. Απλά διεκπεραιώνει το έργο του, προς όφελος του συνόλου. Και αν δεν το κάνει για το όφελος του συνόλου, το κάνει για προσωπική ματαιοδοξία. Έτσι θα μπορούσε να είναι και ο άνθρωπος. Δυστυχώς όμως, τα πρώτα χρόνια της εργασίας, είναι τέτοια, που ακόμα και ο πλέον άχρηστος καυχιέται για την εργασία του, με τρόπο τέτοιο που φαίνεται πως εν τέλει, το να εργάζεσαι είναι μια ακόμα άσκηση επιβεβαίωσης. Κοινωνικής επιβεβαίωσης, που δεν έχει να κάνει καν με τα χρήματα, αλλά με την άσκηση επιβολής στον μη εργαζόμενο, και τον χαρακτηρισμό του ως τεμπέλη, και αδρανή.
ΥΓ. Θα τα λέμε πολύ συχνά
ΥΓ2. Η επιστροφή του αληθινού, του αυθεντικού
ΥΓ3. Πρόσφατα μπήκα και διάβασα το blogspot, συμφοιτήτριας-επίδοξου μοντέλου. [Συνεχίζεται...]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου