Μόνος σου

Όχι αναγνώστη μου δεν έχω μοναξιές. Ούτε με εγκατέλειψε ο κόσμος, ούτε τον εγκαταλείπω εγώ. Απλά σήμερα ''δι' ἀσήμαντον ἀφορμήν'' έκανα κάποιες σκέψεις.

Οι σκέψεις αυτές με οδήγησαν σε ένα πόρισμα, σύμφωνα με το οποίο, τα περισσότερα πράγματα, στην καθημερινότητα του ανθρώπου, πρέπει να γίνονται ατομικά. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτος και κύριος, είναι το ότι καθετί έχει να κάνει με την ηδονή και την ευχαρίστηση που απολαμβάνει ο άνθρωπος όταν ολοκληρώνει μια εργασία που είτε του ανατέθηκε είτε τη διάλεξε ο ίδιος. Αν είσαι άτιμος και επιχειρείς να κερδίσεις τα περισσότερα δυνατά οφέλη με τον μικρότερο δυνατό κόπο, τότε το πράγμα χάνει τη μαγεία του. Οι αρχαίοι ἡμῶν πρόγονοι άλλωστε έλεγαν ότι τα "ἀγαθὰ κόποις κτῶνται
". Τι να την κάνεις μια νίκη αν δεν είναι δική σου ; Εκτός κι αν είσαι Μακιαβελικός και υποστηρίζεις το ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Πέραν αυτού, κατακτώντας κάτι δια της πλάγιας οδού, χάνεις άμεσα το δικαίωμα του να κρίνεις τον άλλον, ο οποίος κέρδισε κάτι και δεν το άξιζε. Οδηγούμαστε δε τάχιστα σε μια κοινωνία τυφλών στην οποία θα βασιλέψει κάποια στιγμή ο μονόφθαλμος. Γιατί όμως να μην είμαστε όλοι υγιείς ως προς την όραση ;

Αν κάτι είναι πράγματι δύσκολο, έως και ακατόρθωτο, ίσως να δικαιολογήσω το να προσπαθήσει κάποιος να το ξεπεράσει με αθέμιτα μέσα. Και αυτό έχει τη δράση του. Όμως, το να έχει τη δυνατότητα και το υπόβαθρο να το καταφέρει, και παρ' όλ' αυτά να αποφασίζει να εξαρτάται από κάποιον άλλον, είναι μια κατάφωρη υποτίμηση του ίδιου του του εαυτού. Κλασικό παράδειγμα τέτοιων συμπεριφορών μπορούμε να αντλήσουμε από τον καθημερινό φοιτητικό βίο, όταν αρκετοί επιλέγουν τη ράθυμη ζωή καθ' όλη τη διάρκεια του εξαμήνου, και επιδιώκουν να καταφέρουν τον στόχο τους να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα με τον λιγότερο δυνατό κόπο, εκμεταλλευόμενοι συνεπείς συμφοιτητές τους -απαιτώντας μάλιστα σημειώσεις- αντιγράφοντας και λοιδορώντας πάντοτε τον καθηγητή, ο οποίος φέρει την αποκλειστική ευθύνη της αποτυχίας τους.

Εννοείται πως οι παραπάνω νύξεις έχουν πολλές κατευθύνσεις και εφαρμόζονται σε πάμπολλες πτυχές του καθημερινού βίου του ανθρώπου, που έχουν να κάνουν με την επαγγελματική του σταδιοδρομία ή τις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος. Το θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι τελικά αυτά τα άτομα είναι αυτά που γίνονται αποδεκτά από την κοινωνία και προελαύνουν σε βάρος των τίμιων και εργατικών, οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως αγαθότεροι με την υποτιμητική φυσικά έννοια, και γραφικοί. Σαν να επιτελούν κάποιο κακοπροαίρετο έργο, ακολουθώντας την νόμιμη (στην περίπτωση του γνωστού "φακελακίου" στους γιατρούς ή στα ρουσφέτια για ψηφοθηρία), ή την ηθική διαδικασία (στην περίπτωση της Εξεταστικής).

Δεν τίθεται θέμα αντικοινωνικότητας, απλά ο άνθρωπος πέρα από αγελαίο ζώο που του επέβαλαν να πιστεύει πως είναι, πρέπει να ακολουθεί το δρόμο του "Λύκου της Στέπας" όπως θα έλεγε και ο Έσσε. Να επιλέγει τον μοναχισμό, για να καταφέρει αυτά που ποθεί. Άλλωστε η ζωή είναι ένα παραμύθι. Και τα παραμύθια έχουν συνήθως αίσιο τέλος. Επομένως, όσο κι αν κερδίζουν οι πονηροί και κακοί, κάποια στιγμή θα θριαμβεύσει αυτός που αγωνίζεται μόνος του και δεν κρέμεται πάντα από κάποιον ανώτερό του, ή δεν χρησιμοποιεί κάποιον κατώτερο ως δεκανίκι του.

Ούτε δούλος, ούτε αφέντης. Κυρίως όχι δούλος. Αφέντης, ναι, του εαυτού σου!

Ως επιμύθιο:

Solitude is independence. It had been my wish and with the years I had attained it. It was cold. Oh, cold enough! But it was also still, wonderfully still and vast like the cold stillness of space in which the stars revolve.

The Steppenwolf, Hermann Hesse

Εκείνη η αποφράδα μέρα

Κάπως έτσι τελείωσαν όλα. Το ημερολόγιο της αποφράδας εκείνης μέρας έλεγε 29 Μαΐου 1453.
Διαλυμένη αυτοκρατορία, μισθοφορικό ετερογενές στράτευμα, η Δύση αμέτοχη για άλλη μια φορά. Η ομορφότερη Πόλη του κόσμου, περικυκλωμένη. Μόνο η Πίστη κρατά τους Βυζαντινούς όρθιους. Μια αβλεψία, μια πύλη αφύλακτη, η Πόλη πέφτει, η Αγιά Σοφιά τρέπεται σε τζαμί, ο Σουλτάνος επιβάλλει το νόμο του.

Οι Έλληνες μπορούμε τα ακατόρθωτα. Κι ας πέρασαν τόσα μα τόσα χρόνια. Κι ας έχει αλλάξει τόσο το τοπίο καμιά Ελληνική Καρδιά δε μερεύει με το θέαμα του μιναρέ στον ομορφότερο ναό της γης.
Το πιστεύω.. Πάλι με χρόνια, με καιρούς πάλι δικά μας θα 'ναι. Πρωτεύουσα της Ελλάδας είναι η Βασιλεύουσα. Θα την ξαναπάρουμε Έλληνες. Το πιστεύω..

http://www.youtube.com/watch?v=_P1EGw50yz8&feature=related

Τα κεφάλια μέσα...

Ο καθείς θεωρεί το πρόβλημά του το μεγαλύτερο στον κόσμο. Επομένως, οι μεν μαθητές του γυμνασίου και της α' και β' Λυκείου ζουν το δράμα των ενδοσχολικών εξετάσεων, οι δε τελειόφοιτοι της γ' Λυκείου ζουν το Γολγοθά των Πανελληνίων και οι φοιτητές ετοιμάζονται καρτερικά για την Εξεταστική Περίοδο του Εαρινού τους Εξαμήνου.  Ήρθε η ώρα της εξεταστικής λοιπόν.

Είναι ζόρι, γιατί καλώς ή κακώς είτε συνεπής είσαι, ή τεμπέλης, είναι οδυνηρό να μπαίνεις στο λούκι του διαβάσματος. Όλο το εξάμηνο, παρακολουθείς, κωλοβαράς, κάνεις τα δικά σου διαβάσματα σε θέματα που σε ενδιαφέρουν και κάποια στιγμή πρέπει να βάλεις τα πράγματα σε δεύτερη μοίρα για να αντιμετωπίσεις την Εξεταστική. Προσωπικά μου αρέσει αυτή η νόρμα. Άραγμα, καφεδάκι, φτιάχνεις ένα πρόγραμμα, και ξεκινάς. Από την άλλη εκμηδενίζεις την προσωπική σου ζωή καθώς η επικοινωνία σου με τον έξω κόσμο πραγματοποιείται μέσω του κινητού σου τηλεφώνου, και τον υπολογιστή. Η όμορφη προοπτική του καλοκαιριού σε συναρπάζει, καθώς βλέπεις μετά το πέρας της εξεταστικής την απόλυτη ελευθερία, που δικαιωματικά θεωρείς πως αξίζεις, -λες και ως φοιτητής είσαι κλεισμένος μέσα. 

(Αν και κόβονται αυτά καθώς, τα λεφτά είναι λίγα και οι πολλαπλές διέξοδοι του καλοκαιριού αρχίζουν δυστυχώς και συρρικνώνονται απότομα).

Παρ΄ότι απαισιόδοξο άτομο ο γράφων έχει να σου προτείνει αν δεν την παλεύεις καθόλου, να προσεγγίσεις το θέμα από τις θετικές του όψεις και να το δεις επίσης σαν μια καλή ευκαιρία να κλείσεις τις τρύπες που έχεις δημιουργήσει στο τρέχον ή σε παρελθόντα εξάμηνα. Πάντοτε πρέπει να βρίσκεις λίγο χρόνο να μετράς ως το δέκα, και να αντιμετωπίζεις τις ευτράπελες καταστάσεις (βλ. την Εξεταστική ως τρανταχτό παράδειγμα) με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Καιρός για διάβασμα λοιπόν, συστηματικότερη ενασχόληση με το αντικείμενό σου, και ( γιατί όχι; ) μια ενδοσκόπηση που θα σε βοηθήσει να δεις το μέλλον σου και να πάρεις κάποιες δραστικότερες αποφάσεις για το τι θα κάνεις και που θα φτάσεις σε αυτόν τον κόσμο.

Καλή σου επιτυχία Γυμνασιάκι, Λυκειάκι, υποψήφιε Πανελληνίων, Φοιτηταρά!

Η ανίκητη ηλιθιότητα

Αναγνώστη μου, ο τίτλος ίσως να σε κάνει να πιστέψεις πως η παρούσα ανάρτηση θα έχει καντάρια θυμού και πολύ μπινελίκι, κάτι που ο γράφων συνηθίζει στην ομιλία του (και δεν το θεωρεί προτέρημα), όμως σε προδιαθέτω λέγοντας πως ουδεμία όρεξη έχω να θυμώνω με αυτά τα θέματα. Άλλωστε πρέπει να αντιμετωπίζουμε νοσηρές καταστάσεις του κόσμου μας, όπως η ηλιθιότητα, είτε με ευθυμία, είτε με στεναχώρια. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη ομάδα.

Η βλακεία, η ηλιθιότητα, ξεκαθαρίζω πως είναι συμπεριφοριστικές τάσεις του ανθρώπου, επ' ουδενί έμφυτες. Δεν γεννιέται κανείς βλάκας. Η Παιδεία του είναι αυτή που τον τρέπει από εν δυνάμει νοήμονα σε βλάκα, η ελλιπής οικογενειακή ώθηση προς τη γνώση και την έλλογη κρίση και ενδεχομένως -το πιο θλιβερό απ'όλα- η ατομική του επιλογή.

''Ποιο είναι εσένα το πρόβλημα σου'' θα με ρωτήσεις αναγνώστη μου, και θα έχεις εν μέρει δίκιο. Θα μπορούσα κάλλιστα, να εκμεταλλεύομαι τον βλάκα, να κερδίζω από τη σύγκριση μαζί του, και να κερδίζω βαθμούς και αξιώματα καταλήγοντας κάποια στιγμή να εξουσιάζω τον βλάκα. Αν και ενίοτε εκμεταλλεύομαι το ελλιπές άτομο, προς ίδιον όφελος, η αλήθεια είναι πως νιώθω μια βαθιά συμπόνοια γι'αυτό. Αυτή τη συμπόνοια τη στηρίζω στο γεγονός πως αγαπάω πολύ τον άνθρωπο για να τον βλέπω να μην εκμεταλλεύεται σωστά αυτό που έχει στο κεφάλι του, και αποτελεί την ειδοποιό διαφορά μεταξύ αυτού και του καναρινιού, που είναι εξίσου και οι δύο το ίδιο ζώα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει τόσες μα τόσες δυνατότητες κι όμως κάποιοι πεισματικά επιμένουν να κρατούν τον νου τους σε πλήρη αδράνεια, ασχολούμενοι με Ζώδια, εφήμερα φλερτ, ανούσιες κατινιές και γενικότερα, αυτήν την υποκουλτούρα που δεν αρμόζει σε κανέναν υγιή πολίτη.

Σαφώς και δεν αναφέρομαι με τον όρο βλακεία στις επιδόσεις κάποιου στο μαθητικό/φοιτητικό του στίβο, και γενικότερα στην μόρφωση του. Αναφέρομαι ξεκάθαρα στο πόσο όμορφα χειρίζεται το μυαλό του και την ελεύθερη βούλησή του, καθώς επίσης και στο πόσο επιρρεπής είναι σε αυτό που θα τον κατατάξει ως έναν κοινό μαζοποιημένο άνθρωπο. Η μόρφωση στο συγκεκριμένο θέμα παίζει ρόλο, όμως όχι απαραίτητα. Ο αμόρφωτος παππούς μου καταδικάζει -για παράδειγμα- τις μεσημβρινές κουτσομπολίστικες εκπομπές ποικίλης ύλης, και δεν έχει πατήσει ουδεμία μέρα στο σχολείο.

Αποφάσισα να κάνω αυτήν την ανάρτηση, ορμώμενος από μια κατάσταση που αντικρίζω καθημερινά στη Σχολή μου και γενικότερα στην κοινωνική μου ζωή, η οποία πρωτίστως με θλίβει και δευτερευόντως με εξοργίζει, λόγω του γεγονότος της απάθειας που επιδεικνύουν αυτοί που εκπροσωπούν αυτήν την στάση ζωής. Η γενικότερη απάθεια του νέου, είναι κάτι κοινότοπο, που κατακερματίζει οτιδήποτε έχει να κάνει με το μέλλον -τουλάχιστον- του Έθνους μας, και μηδενίζει την όποια ελπίδα μπορούμε να έχουμε για ανάκαμψη σε όλα τα επίπεδα. Όχι μόνο οικονομικά. Κυρίως ηθικοπνευματικά και κοινωνικά.

Κλείνω, υπογραμμίζοντας ότι, η ανίκητη ηλιθιότητα που μου προκαλεί αυτή την νωχελική στάση απέναντι στα πράγματα, μπορεί να σχολιαστεί, και ως κάτι αναγκαίο για τις κοινωνικές δομές. Για του λόγου το αληθές, ορίστε και μια πανέμορφη μελέτη για τη συγκεκριμένη άποψη. http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/evangelos_lempesis_idiots.htm

Είμαι στο τσακ, αναγνώστη μου να μεταπηδήσω σε αυτήν την αντιμετώπιση, και να συμβιβαστώ επιτέλους με τα σημεία των καιρών. Ως τότε όμως, σε προτρέπω να προσπαθείς να αλλάξεις τον ηλίθιο που βρίσκεται δίπλα σου. Έστω κι αν είναι ακατόρθωτο, τουλάχιστον εσύ ως καλός πολίτης, προσπάθησες.

Πανελλήνιες 2012

Ξεκινήσανε οι Πανελλήνιες λοιπόν! Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Για μένα τουλάχιστον! Περίπου αυτές τις μέρες πέρυσι, βίωνα και εγώ ,αναγνώστη μου, τη δοκιμασία αυτή. Την πρώτη σοβαρή δοκιμασία που υφίσταται ένας νέος στην Ελλάδα. Φιλαράκια βρίσκονται φέτος σε αυτή τη θέση και η αλήθεια είναι πως με γαργαλάει λίγο, το να τα πάνε καλά.
Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε η όλη διαδικασία των Πανελληνίων. Σε κρατούσε όλη την χρονιά σε μια ένταση. Σε μια τσίτα, μια αδρεναλίνη που κινούταν συνεχώς μέσα σου, σαν μια δράκαινα που σου τρώει τα σωθικά. Όσο ανώμαλο κι αν ακούγεται, εμένα μου άρεσε όλο αυτό. Ήταν αφυπνιστική διαδικασία. Σου καλλιεργούσε την ευθύνη. Μια ευθύνη που δεν καταλάβαινα αν είναι δική μου, για τους δικούς μου (οι οποίοι δεν με πίεσαν λεπτό), για τους δασκάλους μου, για τον περίγυρό μου, για το συγγενολόι. Εν πάσῃ περιπτώσει, τα κατάφερα σε έναν ικανοποιητικό βαθμό δεδομένων των δύσκολων, ή καλύτερα αλλόκοτων περυσινών θεμάτων (2011).
Από τη διαδικασία δεν βγήκα αλώβητος, καθώς μου έμειναν πολλά νεύρα, μια αυστηρή αξιολόγηση για καθετί γύρω μου, κάποιες άσπρες τρίχες και παραπανίσια κιλά που αποδιώχνω πλέον και νιώθω πολύ καλύτερα. Με ώριμη σκέψη δηλώνω πως το ξαναέκανα. Ίσως είναι και η μαζοχιστική λογική του γράφοντος, σαν να θέλει να τιμωρήσει το γεγονός πως δεν πέτυχε εντελώς αυτό που ήθελε (κάτι που του βγήκε σε καλό βέβαια). Στην τελική καμιά φορά πρέπει να τρώμε κάνα χαστούκι για να ορθοποδούμε και να επανεκτιμούμε τα πράγματα γύρω μας.
Αυτό που θα συμβούλευα τον κάθε μαθητή είναι να αγχωθεί στο βαθμό που θα τον αφυπνίσει και θα τον βοηθήσει να είναι παραγωγικός, και όχι να καταβληθεί. Επιπροσθέτως, να σκεφτεί πως οι Πανελλήνιες είναι η πρώτη του χοντρή μάχη με ένα σάπιο από τις ρίζες Εκπαιδευτικό σύστημα που βασίζεται στην παπαγαλία και την αναξιοκρατία και σε καμία περίπτωση στις ίσες ευκαιρίες.
Τέλος, κλείνω λέγοντας, πως δεν είναι οι Πανελλήνιες η πανάκεια για μια επιτυχημένη σταδιοδρομία. Στην τελική δεν γίνεται όλοι να γίνουν τεχνοκράτες και εργάτες του άσπρου γιακά. Κάποιος θα πρέπει να επανδρώσει και την εργατιά, και το ελεύθερο εμπόριο, ως ελεύθερος επαγγελματίας. Οι δρόμοι βέβαια στην νεκρή Ελλάδα, είναι στενοί. Όποιος δουλεύει όμως ανταμείβεται και τα καταφέρνει.

Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον.
Έτσι για την καλή επιτυχία το μεγαλύτερο ή το δεύτερο μεγαλύτερο συγκρότημα που γέννησε αυτός ο πλανήτης.http://www.youtube.com/watch?v=N8LZGQ4MkvQ

Ναρκωτικά. Γιατί δεν δίνω φράγκο στον επαίτη ναρκομανή

Αναγνώστη, όπως έχεις συνηθίσει πλέον, θα δίνονται κάποιες διευκρινίσεις από τον γράφοντα κάθε φορά   πάνω στο θέμα που θα πραγματεύεται, γιατί δεν βλέπουμε όλοι τα πράγματα από την ίδια σκοπιά. Θέμα λοιπόν τα ναρκωτικά, αλλά όχι τόσο τα ναρκωτικά αυτά καθ'αυτά αλλά οι χρήστες τους.
Αρχικά, λοιπόν, αναφορικά με τα ναρκωτικά, ξεκαθαρίζω πως ως ναρκωτικά θεωρώ αυτά που ως αυθύπαρκτες ουσίες οδηγούν από μόνες τους στο θάνατο. Για παράδειγμα, ηρωίνη, κοκαΐνη, μορφίνη, και όλα τα οπιούχα υποκατάστατά της, καθώς και άλλα ναρκωτικά όχι τόσο διαδεδομένα στην χώρα μας όπως οι αμφεταμίνες, τα βαρβιτουρικά κ.ά. Οι υπόλοιπες ουσίες οι οποίες δεν οδηγούν στο θάνατο από μόνες τους όμως οι παρενέργειες τους στην συμπεριφορά του ανθρώπου (όπως τα ψυχοτρόπα μανιτάρια, ή το LSD), ή αυτές που απλά προκαλούν κάτι διαφορετικό στον ψυχισμό του ανθρώπου (όπως η ινδική κάνναβη), τα θεωρώ απλά ουσίες που σε σωστή χρήση απλά βοηθούν τον αδύναμο άνθρωπο να ξεφύγει. Δεν εγκρίνω τη χρήση τους εννοείται, πάντως αν μου έλεγαν πως πρέπει οπωσδήποτε να πάρω μια ουσία θα διάλεγα σαφώς την κάνναβη από την ηρωίνη.
Στην ταμπακιέρα τώρα. Ο ναρκομανής, δεν γεννήθηκε έτσι. Γεννήθηκε όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, απλώς είτε ατυχή περιστατικά της ζωής του, είτε οι μειωμένες του αντιστάσεις, είτε οι παρέες του, είτε η προσωπική του επιλογή τον οδήγησαν στο βόθρο των ναρκωτικών. Εν πάσῃ περιπτώσει, όμως, ο,τι και αν σου συμβεί στη ζωή δεν πάει να πει πως θα το ρίξεις στην πρέζα. Και εμένα, και σένα αναγνώστη μου σου έχουν τύχει αναποδιές που ένιωσες πως θες να ανοίξει η γη να σε καταπιεί. Αυτό όμως σε έκανε στην χειρότερη να ανάψεις ένα τσιγάρο ή να χτυπήσεις έναν κράσο για να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Όχι να πιάσεις το "σεο", να ζεστάνεις την καφετιά και να την χτυπήσεις στην κοντινότερη ευρισκόμενη φλέβα σου.
Με τα παραπάνω θέλω απλώς να πω πως ο ναρκομανής έχει κάνει την επιλογή του. Μπορεί από ένα σημείο και έπειτα να ήθελε να κόψει -όμως το σώμα του να τον οδηγεί μακριά από τη στέρηση- αλλά τουλάχιστον αρχικά θεωρώ -χωρίς να έχω προσωπική εμπειρία βεβαίως-βεβαίως- πως θα μπορούσε να συμβουλευτεί κάποιον που θα είχε τα μέσα και τη δυνατότητα να του προσφέρει βοήθεια. Άποψη μου, λοιπόν, είναι πως τελικά, αυτός που αποφασίζει να πέσει στον κυκλώνα τον ναρκωτικών προβαίνει σε μια συνειδητή και αργή αυτοκτονία. Από τη στιγμή που θέλει επομένως να αυτοκτονήσει, δεν θα γίνω συνένοχος στον φόνο του δίνοντάς του λεφτά για να συντηρήσει τον εθισμό του. Προτιμώ να τον αφήσω να βρει τελικά τον θάνατο που αναζητά.
Επίσης, δεν θα πρέπει να παραλείψουμε κάτι άλλο. Όλοι μας θα θέλαμε να σταματήσει το φαινόμενο των ναρκωτικών στα πάρκα και στους δρόμους. Για να συμβεί κάτι τέτοιο δεν θα πρέπει να αφανιστούν τα πρεζόνια, αλλά να φροντίσει το Κράτος, να υπάρχει καταστολή και αυστηρότατες ποινές στους διακινητές. Γιατί τελικά από εκεί ξεκινάει το κακό. Ο έμπορας είναι αυτός που πρέπει να φάει γερό πλήγμα. Όσο λοιπόν δε δίνεις λεφτά στον χρήστη τόσο περισσότερο μέσα μπαίνει ο έμπορος. Βέβαια, το γιατί δεν πιάνουν τον έμπορο αναγνώστη μου, αυτό φαντάζομαι το καταλαβαίνεις. Δεν θα είναι κανένας τυχαίος. Σίγουρα θα μοιράζει προμήθειες σε πολιτικούς και μπάτσους. Νομίζεις πως η οποιαδήποτε Αστυνομική διεύθυνση δεν μπορεί να μάθει ποιοι σπρώχνουν στο κέντρο στην Αθήνα ; Εξυπακούεται πως μπορούν, όμως τα συμφέροντα που διακυβεύονται οδηγούν διμοιρίες των ΜΑΤ, και δίκυκλα της ΔΙ.ΑΣ. στα γήπεδα και στις διαδηλώσεις για να καταστείλουν τον καθένα που φωνάζει για την κάβλα του ή για το δίκιο του αντιστοίχως.
Αυτό βέβαια είναι τεράστιο θέμα. Και δυστυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ για κάποια πράγματα την αλήθεια. Αν θες πάντως αναγνώστη μου, σε παρακαλώ να ακολουθήσεις τη συμβουλή μου. Μην γίνεσαι συνένοχος. Καλό θα κάνεις έστω και σε ελαχιστότατο βαθμό. Άλλωστε στην περίοδο μας, δεν μπορείς να ικανοποιήσεις τις δικές σου ανάγκες. Θα παρέχεις από το υστέρημά σου, για να φροντίσεις την ποταπή σωματική ανάγκη κάποιου άλλου ;

ΥΓ. Αν και τα σκληρότερα ναρκωτικά πωλούνται στο περίπτερο.

Γιατι είμαστε όλοι ρατσιστές ;

Ακούω γύρω μου για αντιρατσισμό, αντιφασισμό, αντικομουνισμό και γενικότερα πάσης φύσεως αντί-. Γενικότερα τέτοια ρεύματα με βρίσκουν εντελώς αντίθετο, καθώς είναι πολύ εύκολο να είσαι αντί- σε κάτι, όμως πάρα πολύ δύσκολο, να είσαι κάτι άλλο που ο κόσμος το θεωρεί "κακό" ή περίεργο.
Θα πιάσω στην συγκεκριμένη ανάρτηση το ζήτημα του αντιρατσισμού. Να ξεκαθαρίσουμε αρχικά όμως τι σημαίνει ρατσισμός. Ή τουλάχιστον πως εκλαμβάνομαι εγώ την έννοια του ρατσισμού και να αποδείξω με βάση τη δική μου λογική πως όλοι ανεξαιρέτως είμαστε ρατσιστές.
Αρχικά, ρατσισμός σημαίνει η μη ανοχή της διαφορετικότητας και η στηλίτευση της, για να μην πω ο κατακερματισμός της. Είναι εθνικός, φυλετικός, κοινωνικός και απαντάται και σε πολλές άλλες μορφές. Επικεντρώνομαι στον κοινωνικό ρατσισμό. Ο κοινωνικός ρατσισμός περιλαμβάνει το ρατσισμό απέναντι σε ανάπηρους, διανοητικά καθυστερημένους, φιλομόφυλους, ναρκομανείς και άλλες, περιθωριακές και μη, κοινωνικές ομάδες. Άποψη του γράφοντος είναι πως μπορεί κάλλιστα κάποιος να μην είναι φυλετικά ή εθνικά ρατσιστής. Να μην πιστεύει στην ιδέα της φυλής και να μην έχει κανένα πρόβλημα η κόρη του να του παρουσιάσει στα 25 της τον Μουσταφά, Ιρανό pizza boy, ως τον εραστή της και μέλλοντα άντρα της. Όμως αντιθέτως, άποψη του γράφοντος είναι πως όλοι μα όλοι είμαστε κοινωνικοί ρατσιστές.
Όπως προαναφέρθηκε, ρατσισμός είναι η μη ανοχή της διαφορετικότητας. Με κάθε τρόπο. Δηλαδή στο θέαμα ενός αναπήρου, να μην αλλάζεις πεζοδρόμιο, (δεν χρειάζεται άλλωστε), αλλά να του δείχνεις οίκτο και να τον κατηγοριοποιείς, ξεχωρίζοντας τον από το ενιαίο κοινωνικό σύνολο. Άπαξ και θεωρήσεις τους υπόλοιπους κανονικούς και αυτόν μη κανονικό έκανες το βήμα προς τον ρατσισμό. Δεν είναι ανάγκη να τον χλευάσεις. Δεν είναι ανάγκη να τον βρίσεις. Μόνο ο οίκτος που του δείχνεις σε κάνει να τον θέτεις αμέσως, εκτός συνόλου και να τον θεωρείς "διαφορετικό". Μια διαφορετικότητα που δεν σου αρέσει. Άρα, βλέπεις καμιά ομοιότητα με αυτό που ορίζει ως ρατσισμό ο γράφων ;
Επίσης, αν δεν σου φτάνει αυτό, σκέψου το και διαφορετικά, αναγνώστη μου. Κλείσε τα μάτια και πλάσε μια εικόνα με το μυαλό σου. Σκέψου το γιο σου ή την κόρη σου, ως ναρκομανή, φιλομόφυλο στο μέλλον, ή αν δεν έχεις παιδιά σκέψου πως ο μέλλοντας γιος σου θα είναι διανοητικά καθυστερημένος ή η κόρη σου ανάπηρη. Εξυπακούεται πως ο,τι επιλογές και αν κάνουν τα παιδιά σου, ή όποια προβλήματα έχουν, θα τα αγαπάς εφόσον είναι κομμάτι σου. Η κληρονομιά σου και η συνέχεια σου. Όμως τη σκέψη και μόνο δεν νιώθεις έναν κόμπο ; Δεν νιώθεις πως δεν θα ήθελες ποτέ να σου τύχει ; Αν ναι, (που σίγουρα ναι, γιατί ποιος θα ήθελε το παιδί του να γεννηθεί τυφλό;) τότε αυτό αυτόματα σημαίνει πως θεωρείς όλες τις προαναφερθέντες ομάδες μη κανονικές. Επομένως τις εξαιρείς από το κοινωνικό σύνολο. Επομένως είσαι κοινωνικός ρατσιστής.

Δεν σε καταδικάζω. Είναι φυσιολογικό. Απλά να μην έχουμε αυταπάτες. Και να μην πλασάρουμε την ανοχή μας σε όλα τα μοντερνιστικα και προοδευτικά πράγματα που μας περιβάλλουν. Είναι εύκολο να αγαπάς τους ναρκομανείς και να τους θεωρείς άρρωστους. Θα ήθελες όμως έναν πρεζάκια σπίτι σου ;
Δεν κατηγορώ κανέναν. Απλά προσπαθώ να κινητοποιήσω τη σκέψη σου και να σε βγάλω από κάποια καλούπια. Η Παιδεία είναι η πανάκεια. Να το θυμάσαι. Δεν σου ζητάω να πάψεις να είσαι κοινωνικός ρατσιστής. Δεν γίνεται. Όμως να το παραδέχεσαι και να σταματήσεις επιτέλους την επίπλαστη αυτή ανθρωπιστική καταιγίδα που σε κάνει in. Πίστεψε με! Δεν το πιστεύεις αυτό που λες οτι πρεσβεύεις και φαίνεται... Σε εμένα τουλάχιστον..