Λίγο μύρο ακόμα...

Σαββατόβραδο. Του αγίου Δημητρίου πέρασε, όμως ο γείτονάς μας, συνεχίζει την παράδοσή του, να γιορτάζει την ονομαστική του εορτή, καλώντας φίλους και γνωστούς, πίνοντας και χορεύοντας, στους ρυθμούς 2 ίδιων cd's εδώ και 23 χρόνια, που μένουν ακριβώς δίπλα μας. Τον χαίρομαι, γιατί μετά από δύο εμφράγματα, δεν πτοείται να πίνει και να καπνίζει, να οδηγάει υψηλού κυβισμού μηχανές, και να φωνάζει χαρούμενος όλη μέρα, για οποιοδήποτε ζήτημα τον ενθουσιάζει.
Δεν έχω κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Πολλά σκέφτομαι, και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σου αναγνώστη μου, έτσι για να φύγουν από μέσα μου. Θυμάσαι άλλωστε το παρόν ιστολόγιο με τι ασχολείται.

Με τρελαίνουν κάποιες συμπεριφορές. Συμπεριφορές ατόμων που αρνούνται να μεγαλώσουν και να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους. Που ζουν για να τους μεγαλώνει το φαγητό της μαμάς τους, τα λεφτά του μπαμπά τους, και να βρίσκουν πάντα καταφύγιο σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τόσο για να νιώθουν ασφάλεια, όσο και για να επιβεβαιώσουν τα απίστευτα χαοτικά κενά του χαρακτήρα τους. Ιδιαίτερα όμως με ενοχλεί η προσπάθεια αγιοποίησης της συμπεριφοράς τους. Ενώ ξέρουν πόσο παθογενές είναι αυτό που ακολουθούν, τείνουν να υιοθετούν παρακεταμόλες, για να νομιμοποιούν την παιδιάστικη συμπεριφορά τους. Στα πλαίσια της νομιμοποίησης, πάντα κρύβεται και η τάση της επιβεβαίωσης από όποιον μοιράζονται το πρόβλημά τους. Σε περίπτωση αντίθετης γνώμης, το Χ είναι τεράστιο και εννοείται πως οι αποστάσεις διευρύνονται ανάμεσα στον 'κακό συμβουλάτορα' και στο εύθικτο απεξαρτημένο (για τον εαυτό του) εξαρτημένο (όσο τίποτα) άτομο. Η προσωποποίηση της μιζέριας. Ο ορισμός της ανικανότητας. Η επιτομή του μηδενικού.

-------------------------------------------------

Σε λίγες μέρες πλησιάζει η επέτειος για το έπος του '40. Οι ταραχές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας ώθησαν τις πολιτικές δυνάμεις, να ταμπελοποιήσουν σχεδόν εμφυλιακά τον πληθυσμό. Έτσι δημιουργήσαμε εδώ, στην χώρα της ταμπέλας, νέες κατηγορίες ατόμων. Αυτούς που είναι υπέρ του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, και τους αντίθετους. Αυτούς που είναι υπέρ της παρέλασης και τους αντίθετους. Αυτούς που είναι υπέρ της τοποθέτησης σημαίας στο μπαλκόνι, και τους αντίθετους. Και πολλά άλλα. Η περηφάνια για μια εποποιία είναι κοινή. Δε γνωρίζει πολιτικές ταμπέλες και πεποιθήσεις. Στα πλαίσια της μονομορφοποίησης, ίσως να ξεχνιούνται όλα. Ειδικά δε στην Ελλάδα, ένα θέμα με τη μνήμη το έχουμε. Τα ξεχνάμε όλα σε λιγότερο από ένα μήνα. Είχαμε μια καλύτερη κάρτα μνήμης στην Ιστορική μνήμη. Την καταργήσαμε στο βωμό του πολιτικού συμφέροντος κι αυτή. Την καταργήσαμε, θεωρώντας λάθος το να εορτάζεται το γεγονός πως μια χούφτα Έλληνες καθυστέρησαν τα στρατεύματα του Άξονα όσο χρειάζεται για να κερδίσει ο κόκκινος στρατός. Κι όμως, αυτό θεωρείται από αρκετούς περιττό και λάθος. Ενδεχομένως μια παρέλαση να είναι περιττή. Μια ιστορική μνήμη όμως ; Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Αλλά με τι δύναμη να υψώσει κανείς το ανάστημά του μπροστά σε αυτά ; Θα τον φάνε οι ταμπέλες. Δεν αξίζει να ζει πια κανείς σε αυτήν την χώρα. Κανείς ελεύθερος. Οι υπόδουλοι, ζουν και αναπαράγονται άνετα, δίχως έννοιες. Τοποθετούν τις ταμπέλες και ξεχνούν.

Ταμπέλα και λήθη
Ταμπέλα.
Και.
Λήθη.

Όλα τα φώτα

Φεύγει γοργά ο Οκτώβρης. Ακριβώς όπως όλοι οι προηγούμενοι 20 του. Με τη μικρή διαφορά πως δεν ήταν ένας μήνας που υπήρχε πρόγραμμα, είχε όλα τα υπόλοιπα. Πρώτα κρύα, πρώτες ασθένειες/κρυώματα, πρώτα πισωγυρίσματα, πρώτα σοβαρά οικονομικά άγχη, και άλλες θλιβερές πρωτιές της κάθε σεζόν. Η άσπρη μέρα θα έρθει, αλλά μέσα σε ένα κλίμα αλλοπρόσαλλου εγωισμού, από την πλευρά της ζωής.
Σε κάθε κακή συγκυρία πρέπει να προσπαθείς να εντοπίσεις το κακό στη ρίζα του και να το χτυπήσεις με όλη σου τη δύναμη. Κι αν δεν μπορείς να βρεις τη ρίζα, πρέπει να προβλέψεις την εξέλιξή του, και να στήσεις εμπόδια ανασταλτικά. Οι πρακτικές αυτές πρέπει να εφαρμόζονται και στην καθημερινότητά μας, αν θέλουμε να διαμορφώνουμε αντιστάσεις και να μην μας καταπίνει η ρουτίνα (ουδέτερη η έννοια της 'ρουτίνας').

Διάβαζα ένα άρθρο μια κυρίας η οποία κατά τα γραφόμενά της έπασχε από μανιοκατάθλιψη. Τουλάχιστον η αίσθηση που μου άφησε το κείμενό της, ήταν πως ακόμα πάσχει. Πως ήθελε να πιστεύει δηλαδή, πως ακόμα πάσχει. Η ανάγκη επιβεβαίωσης μερικών ατόμων, τους γεννά ένα αισθητήριο, σύμφωνα με το οποίο πρέπει όλοι να τους λυπούνται. Επινοούν έτσι, παθήσεις στον εαυτό τους, Διερωτώμαι. Ποιος άφρων άνθρωπος το ξέρει πως είναι άφρων ; Ποιος μανιοκαταθλιπτικός καταλαβαίνει το πρόβλημά του ; Απλά ερωτήματα, ενός χαζού ανθρώπου. Λίγος σεβασμός σε άτομα που όντως πάσχουν από τέτοιες ψυχοπαθογένειες, δε θα έβλαπτε καθόλου.

Άσε δε αναγνώστη, που η όλη ιστορία, μου κίνησε το ενδιαφέρον για να διαβάσω περί διπολικής διαταραχής (το sick όνομα της ασθένειας). Τη μία -λέει- νιώθεις Θεός. Την άλλη σκουπίδι. Τη μία βρίσκεσαι σε υπερδιέγερση, την άλλη σε πλήρη κατάπτωση. Το όνειρο κάθε κοκαϊνομανή. Αντί να σκορπάει τα 60ευρα του, θα μπορούσε απλά να πάσχει από κάτι σαν αυτό. Μια κρίση επιβεβαίωσης και εγωκεντρισμού, θα μπορούσε να τον βοηθήσει να δημιουργήσει το πρόβλημα αυτό στον εαυτό του. Με τον τρόπο αυτό, καί θα ζει το όνειρό του χωρίς έξοδα, καί θα τραβάει την πολυπόθητη προσοχή από τους γύρω του.

ΥΓ. Δεν παίζουνε κρυφτό οι γενναίοι. 

ΧΧ

Ωραίες μέρες. Όλα σε μια αναστολή. Μάλλον, καταστολή. Είναι ωραίο να σταματάει ο υποχρεωτικός χρόνος και να βυθίζεσαι στο πεπερασμένο της επιλογής. Να κάνεις αυτό που πραγματικά θες, χωρίς τη δέσμευση του αύριο. Άλλωστε, οι ασχολίες που επιλέγουμε, πρέπει να μας δίνουν την ελευθερία να τις σταματάμε και να τις ξαναρχίζουμε όποτε θέλουμε. Να είμαστε εμείς οι κύριοι και αφέντες. Να μην περιοριζόμαστε. Να μην πιεζόμαστε.
Σε μια κοινωνία που τα χάπια είναι απαραίτητα, υπάρχουν μικρά παραθυράκια ευτυχίας. Ο καθένας επιλέγει αυτό που του ταιριάζει και τάσσεται. Το να είσαι ελεύθερος να το σταματήσεις, είναι προνόμιο, όμως όπως και να το κάνουμε δεν έχει γούστο. Αυτά που έχουν την ωραιότερη γεύση, είναι αυτά που αφήνουν στο στόμα λιπαρή γεύση και είναι βλαβερά. Έτσι πρέπει λοιπόν, να βιώνουμε τον κορεσμό της ευτυχίας και να είμαστε άμετροι, ως προς το πόσο θα ευχαριστηθούμε τη στιγμή που θα ξεφύγουμε.

Είμαστε δεμένοι πίσω από άρματα. Και σερνόμαστε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε πίσω με τίποτα. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ελευθερία στη ζωή. Να δεθείς μόνος σου σε ένα άρμα, του οποίου τα ξέφρενα άλογα, θα σταματήσουν να καλπάζουν όταν πεθάνουν.

Όλοι κάνουμε λάθη. Εσύ δεν έχεις κάνει λάθη στη ζωή σου ;

ΥΓ. Όλα καλά ρε. Όλα καλά.

Διαθεσιμότητα

Βράδυ Τετάρτης, ξημερώματα Πέμπτης. Πολύ όμορφη ώρα και πολύ όμορφο κλίμα για να γράψει κανείς μια ανάρτηση. Σπίτι του, με ρούχα που δε θα έβαζε έξω. Έξω ψύχρα, ίσως βροχή και κλασσικά σκαμπανεβάσματα του αθηναϊκού αλλοπρόσαλλου καιρού. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σχολιάσω. Ίσως να αφήσω τη ροή για άλλη μια φορά να με κάνει να ξεκινήσω από κάπου και να καταλήξω κάπου αλλού. Σύνηθες φαινόμενο στις αναρτήσεις του Λεμονιού.

Η κατάσταση όπως δείχνει σχετικά με το Πανεπιστήμιο, παραμένει αμετάβλητη. Τα νεότερα, δεν είναι νεότερα, γιατί παραμένουν ίδια με τα παλαιότερα. Περιστροφή γύρω από έναν στύλο, όμως όχι και τόσο αισθησιακά θα το έκανε μια στριπτιτζού. Κι εδώ ξεκινάει το παράλογο (που θα έλεγε κι ο φίλος μας ο Καμί, για να μην ξεχνιόμαστε). Στην χώρα που όλα γίνονται πρόχειρα, όλοι όπως είναι λογικό, έχουν δίκιο. Και οι μεν, και οι δε. Και οι πάνω, και οι κάτω. Μια σύντομη εξιστόρηση της κατάστασης ίσως να είχε πλάκα, έτσι για να δεις από την αμερόληπτη σκοπιά του ανεξάρτητου -στη σκέψη- φοιτητή, πως έχει η κατάσταση.
Κάποτε, το θεάρεστο αυτό κράτος, το οποίο τροφοδοτεί εξουσία τη Νέα Ελλάδα, αφού έλυσε τα προβλήματα που δημιουργούσε η πολιτική ανωμαλία της Επταετίας, άρχισε να δουλεύει τα μηχανάκια του Ελληνικού Πανεπιστημίου. Έτσι, στα πλαίσια της ακαδημαϊκής λειτουργίας, δημιουργήθηκαν τμήματα, σχολές, και άνοιξαν θέσεις τόσο για σπουδαστές, όσο και για καθηγητές, όσο και για διοικητικό προσωπικό. Η χώρα βρισκόταν σε ευημερία και όλα έβαιναν καλώς. Ικανοποιητικό επίπεδο σπουδών, που αρκούσε για να βγάλει καταρτισμένους επιστήμονες ανά πεδίο, για να καλυφθούν οι ανάγκες της χώρας, αλλά και να γίνει η αρμόζουσα εξαγωγή μυαλών στο εξωτερικό.Στα πλαίσια αυτού του νέου ξεκινήματος, και αυτών των νέων θέσεων έπρεπε να υπάρξει και η ανάλογη κάλυψη.
Έτσι λοιπόν, ακαδημαϊκοί πολίτες που πήραν το πτυχίο τους, μετά το μεταπτυχιακό και τη διατριβή τους, κατάφεραν και ακολούθησαν ακαδημαϊκή καριέρα. Άτομα ικανά, με πάθος για την επιστήμη, που ενέπνευσαν τον Έλληνα φοιτητή να προκόψει. Η κορώνα από το νόμισμα εκτέθηκε, όμως τα γράμματα ακόμα δεν τα είδαμε. Και ως γνωστό το νόμισμα έχει δύο όψεις... Στα γράμματα λοιπόν, βρίσκουμε αυτούς που χωρίς αντικειμενικά προσόντα -αλλά λόγω της πελατειακής πολιτικής και του σαθρού συστήματος της χώρας μας, που διευθύνεται από αχυράνθρωπους- κατέλαβαν εξίσου θέσεις διδασκόντων στα Ελληνικά ιδρύματα. Κάτι αντίστοιχο, έγινε και στην περίπτωση των διοικητικών υπαλλήλων. Αρκετοί ικανοί επωμίζονταν το βάρος της λειτουργίας του πανεπιστημίου, ενώ οι υπόλοιποι διήγαγαν τρυφηλό βίον.
Το πανηγύρι αυτό συνεχίστηκε για χρόνια, και όσο πιο πολύ προχωρούμε, τόσο περισσότερο χωνόμαστε στο σπήλαιο της διαφθοράς και του πελατειακού διορισμού πρασινοφρουρών και γαλάζιων παιδιών σε κομβικές θέσεις των ιδρυμάτων. Κάτι που από το '74 και μετά (αφού πλέον τα media αυτήν θεωρούν την ημερομηνία γέννησης της Ελλάδας) δεν απασχόλησε ποτέ κανέναν. Όλα πήγαιναν καλά, όμως κάπου στις αρχές τις δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η οικονομική κρίση έπληξε και την Παιδεία. Μη έχοντας άλλη επιλογή η κυβέρνηση, στα πλαίσια του εξευτελισμού κάθε δημόσιας υπηρεσίας και παροχής, αρχίζει την αποσύνθεση του jenga που λέγεται ελληνική Παιδεία και ελληνικά Πανεπιστήμια. Τότε εμφανίστηκε το πολύκροτο σχέδιο "Αθηνά".
Καταλήψεις ξεσπούν σε όλη την επικράτεια, σε σχολεία και σχολές. Το ημερολόγιο γράφει 2011, και εγώ είμαι πρωτοετής στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Οι καθηγητές με πρωτοφανές μίσος, εξαπολύουν επιθέσεις λεκτικού τύπου σε παρατάξεις και φοιτητικό κίνημα, για τις καταλήψεις, αγνοώντας την κατάσταση, και υποστηρίζοντας πως όλα αυτά γίνονται για να χαθεί μάθημα, και να λουφάρουν οι γνωστοί-άγνωστοι παραταξιακοί. Μια θέση που δεν είναι άδικη, δεδομένης της ποιότητας των φοιτητικών παρατάξεων, αλλά εν προκειμένω άκαιρη και άτοπη. Εν πάση περιπτώσει, οι καταλήψεις λήγουν και μονιάζουν όλοι.
Φτάνει το 2012. Οι πρώτες περικοπές σε μισθούς μελών ΔΕΠ και Διοικητικού προσωπικού είναι γεγονός. Με πρωτοφανή κωλοτούμπα, καθηγητές και διοικητικοί ζητούν τη συστράτευση των φοιτητών στις κινητοποιήσεις τους. Οι ίδιοι που μια χρονιά πριν εξαπέλυαν φλόγες, φέτος ζητούσαν το αγκαζέ. Σε μια εξίσου επίδειξη γυμναστικών πονημάτων, οι φοιτητικές παρατάξεις, ακολούθησαν το κάλεσμα των καθηγητών/διοικητικών, ξεχνώντας τις περσινές αντιπαραθέσεις. Πλέον, όλοι ακολουθούσαν κοινό μέτωπο. (Όποιος δεν καταλαβαίνει την ειρωνική χροιά μου, ας μη συνεχίσει την ανάγνωση).
Έτσι φτάνει το 2013 και οι διοικητικοί υπάλληλοι τίθενται σε διαθεσιμότητα. Απεργούν, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά τους να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Οι καθηγητές και τα μέλη ΔΕΠ συνολικά, συντάσσονται στο πλευρό των απεργών και κινητοποιούνται σε όλο το πανεπιστημιακό φάσμα της Ελλάδας. Πορείες, συλλαλητήρια, συνελεύσεις, καλέσματα, διαμαρτυρίες κάθε είδους. Η Ελληνική Πανεπιστημιακή Κοινότητα, στο μεγαλύτερο εύρος της δηλώνει αδυναμία και κατ'επέκταση Αναστολή λειτουργίας επ'αόριστον. Κανείς δεν κάνει πίσω, ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι απεργοί. Πάνω στις δύο εβδομάδες απεργίας, τα μέλη ΔΕΠ, σταματούν την απεργία τους, όμως με ανακοίνωσή τους δηλώνουν έμπρακτη συμπαράσταση. Ουσιαστικά, εφόσον απεργούν οι διοικητικοί, η σχολή παραμένει κλειστή. Ποιος ο λόγος επομένως, να απεργούν και οι καθηγητές συμβολικά ; Μπορούν κάλλιστα να δηλώνουν συμπαράσταση, μη-απεργώντας, και να τσεπώνουν και το μισθό, καθήμενοι.

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Όλοι έχουν δίκιο. Και οι διοικητικοί που χάνουν τις δουλειές τους. Και το Πανεπιστήμιο που χωρίς τους διοικητικούς πεθαίνει. Και η ΔΕΠ που συμπαρίσταται, αλλά δεν απεργεί. Και οι φοιτητές που συμπαραστέκονται γιατί το Πανεπιστήμιο τους κινδυνεύει. Και η κυβέρνηση (σε αδρές γραμμές) που ακολουθεί το πρόγραμμα εξευτελισμού της χώρας (sic).

ΌΜΩΣ
-Οι διοικητικοί κατά ένα 50% τους, ίσως και περισσότερο, πληρώνονταν doing nothing,* δίνοντας το πάτημα στην κυβέρνηση να τους θέσει σε διαθεσιμότητα.(*Οι white collared έτσι ; Γιατί η καθαρίστρια και ο φύλακας επιτελούσαν Λειτούργημα, όχι απλά ένα επάγγελμα).
-Οι καθηγητές για άλλη μια φορά, πλην λαμπρών εξαιρέσεων (ειδικά από την Φιλοσοφική) έδειξαν πως ενδιαφέρονται μόνο για τα μέτρα που αφορούν αυτούς (βλ. περικοπές), και όχι για την ακαδημαϊκή λειτουργία του Πανεπιστημίου.
-Οι φοιτητές με  τη στάση τους, έδειξαν πως δεν τους ενδιαφέρει η βιωσιμότητα του ιδρύματος, αλλά το να κάνουν τη δουλειά τους, άσχετα με το αν μπορεί όντως να γίνει η δουλειά τους με μια σχολή χωρίς διοικητικούς υπαλλήλους.
-Η κυβέρνηση είναι αυτή, που σαν ενιαία γραμμή από τον Καραμανλή το θείο κι έπειτα, διόρισε όλους αυτούς τους άχρηστους, ανάμεσα σε κάποιες πραγματικές ηλιαχτίδες, που επωμίζονταν όλη τη δουλειά. Τώρα, όχι απλά καθαιρεί αυτούς που διόρισε, αλλά καρατομεί όλους όσους δούλευαν πραγματικά, καθιστώντας έτσι το Πανεπιστήμιο ακέφαλο. Αφήνει πρωτοετείς στην αβεβαιότητα, προπτυχιακούς στην αναμονή, και επί πτυχίω στη νοσηρή φάση του "πήρα πτυχίο, αλλά δεν ορκίζομαι φέτος".

Άλλη μια μέρα πέρασε στην χώρα που όλοι κάνουν τα πάντα. Που όλοι έχουν δίκιο, κι όλοι έχουν άδικο.Που τα πάντα είναι παράλογα, αλλά δικαιολογούνται λες και είναι τα κατ'εξοχήν παραδείγματα λογικής. Τι ευλογημένος τόπος. Όσο ευλογημένος είναι ένας εξορκισμός..

Συνοψίζοντας και προσεγγίζοντας τον Σίσυφο: Μέρος B'

Συνεχίζεται η ανάγνωση του αριστουργήματος του Αλμπέρ Καμί. Τα συμπεράσματα συνεχίζουν να είναι εντυπωσιακά και η προσέγγιση-εμβάθυνση στο θέμα, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, συνάμα όμως και πιο ξεκάθαρη. Ο Καμί είναι ένας μέγας διανοητής, που καταφέρνει μέσα σε ένα κλίμα άρνησης, να βρει την αλήθεια της κατάφασης και του καθολικού.

H φιλοσοφική αυτοκτονία

-Το συναίσθημα του παραλόγου είναι αιώνιο, πέρα από το παράλογο το ίδιο. Όλα (έργα και πνεύματα) παρά τις αντιθέσεις που μοιραία διαμορφώνουν τελειώνουν πάντα πανομοιότυπα.
-Το παράλογο κατά τον Καμί  είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει, όταν χαρακτηρίσεις τον έναν όρο μιας δυσανάλογης σύγκρισης. Ουσιαστικά εστιάζει στη διάσταση, ως το βασικό χαρακτηριστικό του παραλόγου. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, όπως αναφέρθηκε και παλιότερα σε ανάρτηση στο Λεμόνι, το παράλογο είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει όταν προσπαθείς να χαρακτηρίσεις ως οργανικό μέρος της καθημερινότητας, την χιουμοριστική όψη της. Το παράλογο είναι μια όψη της πλάσης.
-Η μόνη βεβαιότητα, είναι όπως υπογραμμίζεται, πως ο κόσμος και ο άνθρωπος, όταν έρχονται σε τριβή, γεννούν το παράλογο. Το παράλογο που είναι η μόνη αλήθεια άξια υπεράσπισης. Άμεσο απότοκο της αλήθειας αυτής είναι η αυτοκτονία.
-Ο υπερασπιστής της αλήθειας του παραλόγου είναι υποχρεωμένος να δεχτεί το παράλογο, μέσα στην ίδια του τη ζωή. Ή να προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό. Οι συνέπειες όμως είναι προφανώς αναπόφευκτες. Για να ζήσεις με το παράλογο πρέπει συνειδησιακά να το εισάγεις μέσα στη ζωή σου.
-Ο Γιάσπερς για παράδειγμα θεοποιεί το παράλογο και την ελπίδα. Το υπεράνθρωπο παράλογο κυριαρχεί και η ταπεινωμένη και ανίκανη ύπαρξη και σκέψη, ουσιαστικά ευρισκόμενες στον πάτο, δηλώνουν την υπεροχή τους.
*Η ύπαρξη ξεκινά από την ταπείνωση. Ο κόσμος ταπεινωμένος δεν μπορεί να εξηγήσει το παράλογο κι έτσι 'παράλογα' επιβεβαιώνει την ύπαρξη.
-Ο Σεστώφ προτάσσει το επιχείρημα πως μπροστά στο αδιέξοδο, το ίδιο το αδιέξοδο αποτελεί το δρόμο. Άρα βλέπει στο πρόσωπο του παραλόγου τον Θεό ή την Ελπίδα. Ίσως βέβαια, στο σημείο αυτό να γίνεται υπαινιγμός πως το μεγαλείο του Θεού κρύβεται στην πιθανή υπερ-λογική, υπερ-φαντασιακή μνησίκακη στάση του. Το παράλογο είναι έννοια αυτή καθ'αυτή. Όταν το εντοπίζεις βλέπεις μέσα του την ελπίδα να ξεπεράσεις το Θεό. Βέβαια στο σημείο αυτό προκαλούνται ερωτήματα. Να ξεπεράσεις τον Θεό ή την ανάγκη για Θεό ;
-Η υπαρξιακή σκέψη προϋποθέτει το παράλογο κάτι που άπτεται της ανθρώπινης διάστασης. Ο Σεστώφ όμως το παρουσιάζει σημαντικά και τα διαλύει. Τελικά το προσαρμόζει σε 'χρήσεις' το παράλογο δίνοντας άλλες όψεις. "Για τον Σεστώφ η λογική είναι μάταιη αλλά πίσω της υπάρχει κάτι. Για ένα παράλογο πνεύμα, η λογική είναι μάταιη και πίσω απ'αυτή δεν υπάρχει τίποτα."
-Η άρνηση της λογικής είναι μάταια λόγω της τάξης που έχει. Ίσως έχει δίκιο ο Καμί, αλλά αξίζει να ζήσεις το παράλογο, κι όχι απλά να το μελετάς. βλ. Κίρκεγκορ
-Η ανάγκη του ατόμου να αποσαφηνίζει οδηγεί στο να καταστρέφει τους 'όρους' και να σκοτώνει το παράλογο. Ο Σεστώφ με τον σκεπτικισμό του αναιρεί κάθε ορθολογιστή. Έτσι διαφαίνεται η ματαιότητα του λογικού και η κυριαρχία του παραλόγου.
**Το ζήτημα είναι όμως, στα πλαίσια της εμπειρίας τί γίνεται.
-Ο Κίρκεγκορ, χρησιμοποιεί το παράδοξο ως κριτήριο της πίστης. Εμπειρικά το παράλογο υπάρχει στη ζωή. Όμως είναι κάτι υπεραισθητό που συνιστά τον υπόλοιπο κόσμο. Ουσιαστικά το παράλογο ζει με το να αρνείται, και το αρνείται με το να ζει. Ο Θεός είναι επίσης αμείλικτος τιμωρός και μηδενιστικός. Ταπεινώνει τον πιστό που στο παράδοξο, βλέπει τη δύναμη και καλλιεργεί την ελπίδα του. Ο
-Ξεφεύγει από το παράλογο, αλλά δε γίνεται. Η λογική είναι μάταιη.

Στο σημείο αυτό, ο Καμί κάνει μια απίστευτη σκέψη, που θα μπορούσε να λειτουργήσει τόσο λογικά, στα πλαίσια του παραλόγου, και να ενσαρκώσει την φιλοσοφική αυτοκτονία: Η αντίφαση είναι προφανής. Ο συλλογισμός μεγαλειώδης. Η ζωή τροφοδοτείται με την ελπίδα από το αντίθετό της >Θάνατος. Η τρανότερη απόδειξη του παραλογισμού μέσα στην ίδια την ύπαρξη.

Απελπισία: + Θεός +Αμαρτία
Παράλογο: -Θεός +Αμαρτία
Πίστη: +Θεός -Αμαρτία
Ελπίδα: Θάνατος
***Κατά τον Κίρκεγκορ, η Απελπισία συνεπάγεται την ίδια τη Ζωή.

Γενικευτικά, η συλλογιστική πορεία πέρα από τη λογική φανερώνεται σε δύο ροές.

• Ένας κόσμος χωρίς σημασία = > Μόνο και μόνο αυτό του δίνει την υπέρτατη σημασία
• Ένας κόσμος χωρίς διεύθυνση = > Μια υπέρτατη νομοτέλεια

****Μια νομοτέλεια ενεργητική (Μύθος του Σισύφου). Μια νομοτέλεια παθητική (Θρησκεία).

Ένα πακέτο τσιγάρα μείον...

Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά του ιστότοπου που αφήνω ανοιχτό ενδεχόμενο συνέχισης της δραστηριότητας μέσα στην ίδια μέρα. Ίσως να οφείλεται στην απραξία για καιρό, ίσως και στο γεγονός πως ο ελεύθερος χρόνος είναι άπλετος για να γεμίζει με ανούσια πράγματα. Όπως είπα λοιπόν, διάβαζα το blogspot, μιας συμφοιτήτριας, επίδοξου μοντέλου.
Για να πω την πικρή μου αλήθεια, δεν έχω ανταλλάξει παρά ελάχιστες κουβέντες μαζί της. Οι παρέες είναι άλλες και γενικά τα χνώτα μας και τα lifestyles μας διαφέρουν. Διαφέρουν άρδην θα μπορούσα να πω, αλλά θα μείνω στο "διαφέρουν" γιατί οι πολλές λεπτομέρειες φορτώνουν/μπουκώνουν τον αναγνώστη. Στο θέμα μας, η συγκεκριμένη δεσποινίδα, αποτελεί την ενσάρκωση του νεοελληνικού ονείρου. Κάτι αντίστοιχο με το αμερικάνικο, αλλά σε λίγο πιο κιτς και λίγο πιο επιδειξιομανές. Κάτι μεταξύ Bmw X5 και Citroen Saxo. Κάτι μεταξύ φλάουτου και κλαρίνου. Ελπίζω να είμαι κατανοητός. Το συνηθίζω άλλωστε.
Με μεγάλη μου έκπληξη παρατήρησα λοιπόν μια ωραία πρωία, το blog να έχει την πρώτη του ανάρτηση. Μπήκα, τη διάβασα. Αναρωτήθηκα για πολλά πράγματα, κάτι το οποίο είναι τεράστιο προσόν για ένα δημιούργημα. Δείχνει ενδιαφέρον, το να μπορείς να κάνεις τον αναγνώστη σου να αναρωτιέται γιατί έγραψες αυτό, γιατί υπογράμμισες το άλλο, γιατί επέλεξες το δείνα κλπ. Έτσι κι εγώ αναρωτήθηκα για το ατημέλητο στυλ ενός ιστότοπου, μιας κατά τ'άλλα, κοκέτας συγγραφέως. Πως γίνεται η πούδρα να μην κλείνει εβδομάδα μέσα στο νεσεσέρ σου, και το blog σου να είναι ατημέλητο ; Επίσης, δεν κατάλαβα ποτέ το ζήτημα με τους τόνους και τα κεφαλαία γράμματα. Γιατί απουσιάζουν οι πρώτοι, και γιατί απουσιάζουν τα δεύτερα, ενώ παράλληλα εμφανίζονται ανά διαστήματα σε άκυρες λέξεις. Οκ, η αισθητική διαφέρει, αλλά το αντικειμενικά ωραίο είναι παράλληλο του αντικειμενικά έξυπνου, του αντικειμενικά σοφού κ.ο.κ.
Πέρα από αυτήν την πικρόχολη αντίδραση, καλό θα ήταν να τεκμηριωθεί η ανάρτηση με σοβαρά διαπιστευτήρια του εγκλήματος αυτού, κατά του blogging. Έτσι, ας αρχίσουμε θεματολογικά να ρίχνουμε κατά ριπάς. Τα πιασάρικα θέματα περί θεωριών συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν. Δεν προτείνεται κάποια αντίδραση σε αυτά, αλλά αντ'αυτού, λυκειακού επιπέδου προτροπές του στυλ "ας αλλάξουμε τον τόπο μας/τη δράση μας/τις νοοτροπίες μας" κατακλύζουν τα ροζ, glamourous κείμενα. Στο χωριό μου λένε μια λαϊκή έκφραση που δεν ήθελα να την χρησιμοποιήσω ποτέ στο blog μου αλλά θα το κάνω. "Με πορδές δε βάφονται αβγά". Τουτέστιν, οι εξαγγελίες εναντίον της κρίσης και των παγκόσμιων καρτέλ που ελέγχουν τον κόσμο, δεν πρόκειται να πιάσουν τόπο. ΠΟΤΕ. Ειδικά όταν προέρχονται από τα γραφόμενα της ίδιας της μπουρζουαζίας. (Θυμάσαι, Εκάλη-Αιγάλεω, Ρεαλ Μαδρίτης-Πανελευσινιακός). Ειδικά όταν η αλλαγή εκβιάζεται μέσα από το στόμα κάποιας, της οποίας το όνειρο θα ήταν να την χαρτζηλικώνει ένας 50άρης βιομήχανος.
Ακόμη, με μεγάλη μου θλίψη είδα μια ανάρτηση η οποία με σόκαρε. Ένα site που απέκτησε φήμη λόγω των άκυρων ειδήσεων που αναρτούσε και λόγω των καταγγελιών από πολίτες που κατέκλυζαν το portal του, διαφήμισε τη συνάδελφο, ως το next big thing των ελληνικών blogspots. Στο παρόν σημείο θα μπορούσες αναγνώστη να μιλήσεις για ζήλια, αλλά θα σε προλάβω λέγοντας πως προτιμώ να με διαβάζουν 1000 άτομα τη μέρα και να το έχω καταφέρει μόνος μου, παρά 10000 και να το έχω καταφέρει από το tromaktiko. Η θλίψη δεν προκύπτει από το γεγονός πως τη διαφήμισε, αλλά πως η ελληνική δημοσιογραφία (όχι με την στενή επαγγελματική δημοσιογραφική έννοια) και η ελληνική πλευρά που ασχολείται με την ανιδιοτελή δημιουργική γραφή, εκπροσωπήθηκε από την ανωτέρω αναφερόμενη. Ας είναι όμως.. Μου αρκεί που ο αναγνώστης μου δεν έχει ιδέα του προσώπου μου, ενώ η συνάδελφος έχει αφήσει ελάχιστα στην φαντασία μας.

Είναι ενθαρρυντικό ,μου είπε ένας φίλος, το γεγονός πως ένα τέτοιο υποκείμενο εκφέρει άποψη. Δυστυχώς, ενώ καταλαβαίνω τον τρόπο που το λέει, δε θα μπορέσω ποτέ να συμβιβαστώ με το υψηλό αίσθημα δημοκρατίας που θα έπρεπε να ασπάζομαι. Η άποψη είναι κάτι αυστηρά προσωπικό, και χρειάζεται τεράστια ενδοσκόπηση για να την εκφράσεις δημόσια. Πρέπει να πληροίς δύο προϋποθέσεις βασικότατες. Ή ότι η άποψή σου, δεν μπάζει από παντού, και χαρακτηρίζεται από Δικαιοσύνη, Ηθική (εκάστοτε ηθική, εκάστοτε κοινωνίας) και Αναγνωρισιμότητα ή ότι η άποψή σου θα είναι τόσο πολύ αντισυμβατική, που ενώ κανείς δε θα συμφωνεί, δε θα μπορέσει να βρει παραβίαση στα τρία προαναφερθέντα χαρακτηριστικά.

Για το κλείσιμο, θα ήθελα να υπογραμμίσω πως το παραπάνω βδελυρό κείμενο είναι μια φάρσα. Μια δοκιμή στηλίτευσης κάποιου άλλου. Κάποιου εύκολου στόχου για την ακρίβεια. Αυτό το ξέσπασμα, οφείλεται κυρίως στο γεγονός πως ο γράφων έχει στο νου του (έτσι θέλει να πιστεύει), το πλάνο της αγαπημένης αυτής συναδέλφου. Δεδομένου πως το όνειρο κάθε ξανθιάς είναι να γίνει μοντέλο και το όνειρο κάθε μελαχρινής να γίνει ξανθιά, η κατάσταση διαλευκαίνεται εύκολα. Το blog αποτελεί ένα bonus αναγνωρισιμότητας για την μετέπειτα πορεία στον χώρο του μόντελινγκ.

Εγώ μια πρόβλεψη έκανα. Κατινίστικο κείμενο δυστυχώς, αλλά όσοι ξέρουν (και είναι πολλοί), ελπίζω να συμφωνήσουν. Και θα το κάνουν.

ΥΓ. Καλύτερα άουτ, παρά δοκάρι.
ΥΓ2. Όλοι φοβούνται. Και οι μεν, και οι δε. Το θέμα είναι ποιος θα εκμεταλλευτεί τον φόβο.

Επάνοδος

Πάνε τρεις εβδομάδες από την τελευταία ανάρτηση. Το κενό μεγάλο, ή για να μιλήσουμε με έναν πιο γενικευτικό και δόκιμο όρο, η παύση ήταν μεγάλη. Η τεχνολογία επανήλθε σε έναν ικανοποιητικό βαθμό και το Λεμόνι είναι έτοιμο να συνεχίσει, την πορεία του. Το αν είναι λαβωμένο από αυτή τη δυσκαμψία, θα το δείξει ο καιρός. Πάντως, τα χέρια που πατούν γρήγορα τα πλήκτρα για να γεμίσουν τον χαμένο χρόνο, είναι πρόθυμα να αντιμετωπίσουν έναν ακόμα χειμώνα, πάντοτε σκεπτόμενα και πάντοτε πρωτότυπα, κοιτώντας την "άλλη" πλευρά των πραγμάτων.
Περίοδος απραξίας και στασιμότητας. Για 6η συναπτή εβδομάδα, συνεχίζεται η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Η σχολή του γράφοντος επηρεάζεται, κι έτσι ακόμα δεν υπάρχει ένα πρόγραμμα το οποίο θα θέτει κάποια "όρια" στην καθημερινότητα. Ίσως, να είναι όλο αυτό ένας μηχανισμός ισορροπίας. Μια υπενθύμιση από τη Μοίρα, πως η σήψη πάντα καραδοκεί, και μπορεί να καταβάλλει το άτομο που θέλει μια τάξη.
Η αναστολή λειτουργίας του παρόντος ιστότοπου, τροφοδότησε τη σκέψη με πολλά ζητήματα τα οποία θα εξεταστούν εξονυχιστικά και γενικά, ειδικά και αδαώς, με μεροληψία και με αντικειμενικότητα. Το μόνο που χρειάζεται οπωσδήποτε, είναι όρεξη και θέληση, και δόξα τω Θεώ, αυτά υπάρχουν, ακόμη. Το μέλλον αβέβαιο, και η κατάληξη αυτού του χειμώνου αμφίρροπη. Αυτό μάλλον είναι και η επιδίωξη της ανθρώπινης  ύπαρξης. Η τυχοδιωκτική στάση. Το ζειν επικινδύνως. Το αλάτι της μίζερης ζωής, σε έναν κόσμο που σε ωθεί στη συνειδητή κοινωνική αποχή. Μια αποχή που μπορείς να την χρησιμοποιήσεις ως το μεγαλύτερο όπλο για να κάνεις τελικά αυτά που σου αρέσουν, και αυτά που ποτέ δεν κατάφεραν να κάνουν οι άλλοι, που σαν μυρμήγκια, ακολουθούν το ρου της καθημερινότητας, μη γνωρίζοντας την καθοδική πορεία που έχουν επιλέξει.

Ο παραλληλισμός με τα μυρμήγκια, παρόλο που δεν με βρίσκει σύμφωνο, θα παραμείνει έτσι. Οι ενστάσεις μου έγκεινται στο γεγονός πως, ποτέ κανένας εντομολόγος, δεν παρατήρησε εγωιστικές τάσεις στα μυρμήγκια. Κανένα από αυτά δεν καυχιέται ότι εργάζεται, ούτε κοροϊδεύει το διπλανό του, για την ενδεχόμενη απραξία του. Απλά διεκπεραιώνει το έργο του, προς όφελος του συνόλου. Και αν δεν το κάνει για το όφελος του συνόλου, το κάνει για προσωπική ματαιοδοξία. Έτσι θα μπορούσε να είναι και ο άνθρωπος. Δυστυχώς όμως, τα πρώτα χρόνια της εργασίας, είναι τέτοια, που ακόμα και ο πλέον άχρηστος καυχιέται για την εργασία του, με τρόπο τέτοιο που φαίνεται πως εν τέλει, το να εργάζεσαι είναι μια ακόμα άσκηση επιβεβαίωσης. Κοινωνικής επιβεβαίωσης, που δεν έχει να κάνει καν με τα χρήματα, αλλά με την άσκηση επιβολής στον μη εργαζόμενο, και τον χαρακτηρισμό του ως τεμπέλη, και αδρανή.

ΥΓ. Θα τα λέμε πολύ συχνά
ΥΓ2. Η επιστροφή του αληθινού, του αυθεντικού
ΥΓ3. Πρόσφατα μπήκα και διάβασα το blogspot, συμφοιτήτριας-επίδοξου μοντέλου. [Συνεχίζεται...]