Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά του ιστότοπου που αφήνω ανοιχτό ενδεχόμενο συνέχισης της δραστηριότητας μέσα στην ίδια μέρα. Ίσως να οφείλεται στην απραξία για καιρό, ίσως και στο γεγονός πως ο ελεύθερος χρόνος είναι άπλετος για να γεμίζει με ανούσια πράγματα. Όπως είπα λοιπόν, διάβαζα το blogspot, μιας συμφοιτήτριας, επίδοξου μοντέλου.
Για να πω την πικρή μου αλήθεια, δεν έχω ανταλλάξει παρά ελάχιστες κουβέντες μαζί της. Οι παρέες είναι άλλες και γενικά τα χνώτα μας και τα lifestyles μας διαφέρουν. Διαφέρουν άρδην θα μπορούσα να πω, αλλά θα μείνω στο "διαφέρουν" γιατί οι πολλές λεπτομέρειες φορτώνουν/μπουκώνουν τον αναγνώστη. Στο θέμα μας, η συγκεκριμένη δεσποινίδα, αποτελεί την ενσάρκωση του νεοελληνικού ονείρου. Κάτι αντίστοιχο με το αμερικάνικο, αλλά σε λίγο πιο κιτς και λίγο πιο επιδειξιομανές. Κάτι μεταξύ Bmw X5 και Citroen Saxo. Κάτι μεταξύ φλάουτου και κλαρίνου. Ελπίζω να είμαι κατανοητός. Το συνηθίζω άλλωστε.
Με μεγάλη μου έκπληξη παρατήρησα λοιπόν μια ωραία πρωία, το blog να έχει την πρώτη του ανάρτηση. Μπήκα, τη διάβασα. Αναρωτήθηκα για πολλά πράγματα, κάτι το οποίο είναι τεράστιο προσόν για ένα δημιούργημα. Δείχνει ενδιαφέρον, το να μπορείς να κάνεις τον αναγνώστη σου να αναρωτιέται γιατί έγραψες αυτό, γιατί υπογράμμισες το άλλο, γιατί επέλεξες το δείνα κλπ. Έτσι κι εγώ αναρωτήθηκα για το ατημέλητο στυλ ενός ιστότοπου, μιας κατά τ'άλλα, κοκέτας συγγραφέως. Πως γίνεται η πούδρα να μην κλείνει εβδομάδα μέσα στο νεσεσέρ σου, και το blog σου να είναι ατημέλητο ; Επίσης, δεν κατάλαβα ποτέ το ζήτημα με τους τόνους και τα κεφαλαία γράμματα. Γιατί απουσιάζουν οι πρώτοι, και γιατί απουσιάζουν τα δεύτερα, ενώ παράλληλα εμφανίζονται ανά διαστήματα σε άκυρες λέξεις. Οκ, η αισθητική διαφέρει, αλλά το αντικειμενικά ωραίο είναι παράλληλο του αντικειμενικά έξυπνου, του αντικειμενικά σοφού κ.ο.κ.
Πέρα από αυτήν την πικρόχολη αντίδραση, καλό θα ήταν να τεκμηριωθεί η ανάρτηση με σοβαρά διαπιστευτήρια του εγκλήματος αυτού, κατά του blogging. Έτσι, ας αρχίσουμε θεματολογικά να ρίχνουμε κατά ριπάς. Τα πιασάρικα θέματα περί θεωριών συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν. Δεν προτείνεται κάποια αντίδραση σε αυτά, αλλά αντ'αυτού, λυκειακού επιπέδου προτροπές του στυλ "ας αλλάξουμε τον τόπο μας/τη δράση μας/τις νοοτροπίες μας" κατακλύζουν τα ροζ, glamourous κείμενα. Στο χωριό μου λένε μια λαϊκή έκφραση που δεν ήθελα να την χρησιμοποιήσω ποτέ στο blog μου αλλά θα το κάνω. "Με πορδές δε βάφονται αβγά". Τουτέστιν, οι εξαγγελίες εναντίον της κρίσης και των παγκόσμιων καρτέλ που ελέγχουν τον κόσμο, δεν πρόκειται να πιάσουν τόπο. ΠΟΤΕ. Ειδικά όταν προέρχονται από τα γραφόμενα της ίδιας της μπουρζουαζίας. (Θυμάσαι, Εκάλη-Αιγάλεω, Ρεαλ Μαδρίτης-Πανελευσινιακός). Ειδικά όταν η αλλαγή εκβιάζεται μέσα από το στόμα κάποιας, της οποίας το όνειρο θα ήταν να την χαρτζηλικώνει ένας 50άρης βιομήχανος.
Ακόμη, με μεγάλη μου θλίψη είδα μια ανάρτηση η οποία με σόκαρε. Ένα site που απέκτησε φήμη λόγω των άκυρων ειδήσεων που αναρτούσε και λόγω των καταγγελιών από πολίτες που κατέκλυζαν το portal του, διαφήμισε τη συνάδελφο, ως το next big thing των ελληνικών blogspots. Στο παρόν σημείο θα μπορούσες αναγνώστη να μιλήσεις για ζήλια, αλλά θα σε προλάβω λέγοντας πως προτιμώ να με διαβάζουν 1000 άτομα τη μέρα και να το έχω καταφέρει μόνος μου, παρά 10000 και να το έχω καταφέρει από το tromaktiko. Η θλίψη δεν προκύπτει από το γεγονός πως τη διαφήμισε, αλλά πως η ελληνική δημοσιογραφία (όχι με την στενή επαγγελματική δημοσιογραφική έννοια) και η ελληνική πλευρά που ασχολείται με την ανιδιοτελή δημιουργική γραφή, εκπροσωπήθηκε από την ανωτέρω αναφερόμενη. Ας είναι όμως.. Μου αρκεί που ο αναγνώστης μου δεν έχει ιδέα του προσώπου μου, ενώ η συνάδελφος έχει αφήσει ελάχιστα στην φαντασία μας.
Είναι ενθαρρυντικό ,μου είπε ένας φίλος, το γεγονός πως ένα τέτοιο υποκείμενο εκφέρει άποψη. Δυστυχώς, ενώ καταλαβαίνω τον τρόπο που το λέει, δε θα μπορέσω ποτέ να συμβιβαστώ με το υψηλό αίσθημα δημοκρατίας που θα έπρεπε να ασπάζομαι. Η άποψη είναι κάτι αυστηρά προσωπικό, και χρειάζεται τεράστια ενδοσκόπηση για να την εκφράσεις δημόσια. Πρέπει να πληροίς δύο προϋποθέσεις βασικότατες. Ή ότι η άποψή σου, δεν μπάζει από παντού, και χαρακτηρίζεται από Δικαιοσύνη, Ηθική (εκάστοτε ηθική, εκάστοτε κοινωνίας) και Αναγνωρισιμότητα ή ότι η άποψή σου θα είναι τόσο πολύ αντισυμβατική, που ενώ κανείς δε θα συμφωνεί, δε θα μπορέσει να βρει παραβίαση στα τρία προαναφερθέντα χαρακτηριστικά.
Για το κλείσιμο, θα ήθελα να υπογραμμίσω πως το παραπάνω βδελυρό κείμενο είναι μια φάρσα. Μια δοκιμή στηλίτευσης κάποιου άλλου. Κάποιου εύκολου στόχου για την ακρίβεια. Αυτό το ξέσπασμα, οφείλεται κυρίως στο γεγονός πως ο γράφων έχει στο νου του (έτσι θέλει να πιστεύει), το πλάνο της αγαπημένης αυτής συναδέλφου. Δεδομένου πως το όνειρο κάθε ξανθιάς είναι να γίνει μοντέλο και το όνειρο κάθε μελαχρινής να γίνει ξανθιά, η κατάσταση διαλευκαίνεται εύκολα. Το blog αποτελεί ένα bonus αναγνωρισιμότητας για την μετέπειτα πορεία στον χώρο του μόντελινγκ.
Εγώ μια πρόβλεψη έκανα. Κατινίστικο κείμενο δυστυχώς, αλλά όσοι ξέρουν (και είναι πολλοί), ελπίζω να συμφωνήσουν. Και θα το κάνουν.
ΥΓ. Καλύτερα άουτ, παρά δοκάρι.
ΥΓ2. Όλοι φοβούνται. Και οι μεν, και οι δε. Το θέμα είναι ποιος θα εκμεταλλευτεί τον φόβο.
Για να πω την πικρή μου αλήθεια, δεν έχω ανταλλάξει παρά ελάχιστες κουβέντες μαζί της. Οι παρέες είναι άλλες και γενικά τα χνώτα μας και τα lifestyles μας διαφέρουν. Διαφέρουν άρδην θα μπορούσα να πω, αλλά θα μείνω στο "διαφέρουν" γιατί οι πολλές λεπτομέρειες φορτώνουν/μπουκώνουν τον αναγνώστη. Στο θέμα μας, η συγκεκριμένη δεσποινίδα, αποτελεί την ενσάρκωση του νεοελληνικού ονείρου. Κάτι αντίστοιχο με το αμερικάνικο, αλλά σε λίγο πιο κιτς και λίγο πιο επιδειξιομανές. Κάτι μεταξύ Bmw X5 και Citroen Saxo. Κάτι μεταξύ φλάουτου και κλαρίνου. Ελπίζω να είμαι κατανοητός. Το συνηθίζω άλλωστε.
Με μεγάλη μου έκπληξη παρατήρησα λοιπόν μια ωραία πρωία, το blog να έχει την πρώτη του ανάρτηση. Μπήκα, τη διάβασα. Αναρωτήθηκα για πολλά πράγματα, κάτι το οποίο είναι τεράστιο προσόν για ένα δημιούργημα. Δείχνει ενδιαφέρον, το να μπορείς να κάνεις τον αναγνώστη σου να αναρωτιέται γιατί έγραψες αυτό, γιατί υπογράμμισες το άλλο, γιατί επέλεξες το δείνα κλπ. Έτσι κι εγώ αναρωτήθηκα για το ατημέλητο στυλ ενός ιστότοπου, μιας κατά τ'άλλα, κοκέτας συγγραφέως. Πως γίνεται η πούδρα να μην κλείνει εβδομάδα μέσα στο νεσεσέρ σου, και το blog σου να είναι ατημέλητο ; Επίσης, δεν κατάλαβα ποτέ το ζήτημα με τους τόνους και τα κεφαλαία γράμματα. Γιατί απουσιάζουν οι πρώτοι, και γιατί απουσιάζουν τα δεύτερα, ενώ παράλληλα εμφανίζονται ανά διαστήματα σε άκυρες λέξεις. Οκ, η αισθητική διαφέρει, αλλά το αντικειμενικά ωραίο είναι παράλληλο του αντικειμενικά έξυπνου, του αντικειμενικά σοφού κ.ο.κ.
Πέρα από αυτήν την πικρόχολη αντίδραση, καλό θα ήταν να τεκμηριωθεί η ανάρτηση με σοβαρά διαπιστευτήρια του εγκλήματος αυτού, κατά του blogging. Έτσι, ας αρχίσουμε θεματολογικά να ρίχνουμε κατά ριπάς. Τα πιασάρικα θέματα περί θεωριών συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν. Δεν προτείνεται κάποια αντίδραση σε αυτά, αλλά αντ'αυτού, λυκειακού επιπέδου προτροπές του στυλ "ας αλλάξουμε τον τόπο μας/τη δράση μας/τις νοοτροπίες μας" κατακλύζουν τα ροζ, glamourous κείμενα. Στο χωριό μου λένε μια λαϊκή έκφραση που δεν ήθελα να την χρησιμοποιήσω ποτέ στο blog μου αλλά θα το κάνω. "Με πορδές δε βάφονται αβγά". Τουτέστιν, οι εξαγγελίες εναντίον της κρίσης και των παγκόσμιων καρτέλ που ελέγχουν τον κόσμο, δεν πρόκειται να πιάσουν τόπο. ΠΟΤΕ. Ειδικά όταν προέρχονται από τα γραφόμενα της ίδιας της μπουρζουαζίας. (Θυμάσαι, Εκάλη-Αιγάλεω, Ρεαλ Μαδρίτης-Πανελευσινιακός). Ειδικά όταν η αλλαγή εκβιάζεται μέσα από το στόμα κάποιας, της οποίας το όνειρο θα ήταν να την χαρτζηλικώνει ένας 50άρης βιομήχανος.
Ακόμη, με μεγάλη μου θλίψη είδα μια ανάρτηση η οποία με σόκαρε. Ένα site που απέκτησε φήμη λόγω των άκυρων ειδήσεων που αναρτούσε και λόγω των καταγγελιών από πολίτες που κατέκλυζαν το portal του, διαφήμισε τη συνάδελφο, ως το next big thing των ελληνικών blogspots. Στο παρόν σημείο θα μπορούσες αναγνώστη να μιλήσεις για ζήλια, αλλά θα σε προλάβω λέγοντας πως προτιμώ να με διαβάζουν 1000 άτομα τη μέρα και να το έχω καταφέρει μόνος μου, παρά 10000 και να το έχω καταφέρει από το tromaktiko. Η θλίψη δεν προκύπτει από το γεγονός πως τη διαφήμισε, αλλά πως η ελληνική δημοσιογραφία (όχι με την στενή επαγγελματική δημοσιογραφική έννοια) και η ελληνική πλευρά που ασχολείται με την ανιδιοτελή δημιουργική γραφή, εκπροσωπήθηκε από την ανωτέρω αναφερόμενη. Ας είναι όμως.. Μου αρκεί που ο αναγνώστης μου δεν έχει ιδέα του προσώπου μου, ενώ η συνάδελφος έχει αφήσει ελάχιστα στην φαντασία μας.
Είναι ενθαρρυντικό ,μου είπε ένας φίλος, το γεγονός πως ένα τέτοιο υποκείμενο εκφέρει άποψη. Δυστυχώς, ενώ καταλαβαίνω τον τρόπο που το λέει, δε θα μπορέσω ποτέ να συμβιβαστώ με το υψηλό αίσθημα δημοκρατίας που θα έπρεπε να ασπάζομαι. Η άποψη είναι κάτι αυστηρά προσωπικό, και χρειάζεται τεράστια ενδοσκόπηση για να την εκφράσεις δημόσια. Πρέπει να πληροίς δύο προϋποθέσεις βασικότατες. Ή ότι η άποψή σου, δεν μπάζει από παντού, και χαρακτηρίζεται από Δικαιοσύνη, Ηθική (εκάστοτε ηθική, εκάστοτε κοινωνίας) και Αναγνωρισιμότητα ή ότι η άποψή σου θα είναι τόσο πολύ αντισυμβατική, που ενώ κανείς δε θα συμφωνεί, δε θα μπορέσει να βρει παραβίαση στα τρία προαναφερθέντα χαρακτηριστικά.
Για το κλείσιμο, θα ήθελα να υπογραμμίσω πως το παραπάνω βδελυρό κείμενο είναι μια φάρσα. Μια δοκιμή στηλίτευσης κάποιου άλλου. Κάποιου εύκολου στόχου για την ακρίβεια. Αυτό το ξέσπασμα, οφείλεται κυρίως στο γεγονός πως ο γράφων έχει στο νου του (έτσι θέλει να πιστεύει), το πλάνο της αγαπημένης αυτής συναδέλφου. Δεδομένου πως το όνειρο κάθε ξανθιάς είναι να γίνει μοντέλο και το όνειρο κάθε μελαχρινής να γίνει ξανθιά, η κατάσταση διαλευκαίνεται εύκολα. Το blog αποτελεί ένα bonus αναγνωρισιμότητας για την μετέπειτα πορεία στον χώρο του μόντελινγκ.
Εγώ μια πρόβλεψη έκανα. Κατινίστικο κείμενο δυστυχώς, αλλά όσοι ξέρουν (και είναι πολλοί), ελπίζω να συμφωνήσουν. Και θα το κάνουν.
ΥΓ. Καλύτερα άουτ, παρά δοκάρι.
ΥΓ2. Όλοι φοβούνται. Και οι μεν, και οι δε. Το θέμα είναι ποιος θα εκμεταλλευτεί τον φόβο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου