Περιστάσεις και συγκυρίες με κράτησαν μακριά όχι από το πληκτρολόγιο αλλά από την παραγωγή γραπτού λόγου, και συγκεκριμένα δημιουργικού λόγου. Καιρός ήταν να σπάσει ο πάγος αυτής της σύντομης παύσης και να αρχίσει εκ νέου ένας κύκλος εναπόθεσης εμπειριών και παραπόνων από μια ζωή, που μοιάζει με σουρωτήρι παρά με σφουγγάρι.
Το σφουγγάρι βαστάει όλα τα υγρά, χωρίς να τα φιλτράρει και τα κατακρατεί ώσπου να το σφίξει κάποιος και ο,τι περιττό, να φύγει. Μένει λοιπόν σε μια υγρή κατάσταση. Συμβολικά θα μπορούσαμε να πούμε πως το βαρύ σφουγγάρι έχει μαζέψει σωρεία εμπειριών που όταν σφουγγιστεί καλά, διώχνει τις σκάρτες και κρατά τις ωφέλιμες. Αυτό ίσως να είναι μια καλή τακτική που συμβάλει στην πρόοδο. Όμως το decadant στοιχείο είναι δύσκολο αν έχει αφομοιωθεί να απομακρυνθεί τόσο βίαια όσο ένα στράγγισμα.
Το σουρωτήρι αντιθέτως λειτουργεί διαφορετικά. Ξεχωρίζεις το στέρεο από το υγρό και ανάλογα με το πάχος της σίτας ή της τρύπας σε κάθε ένα από αυτά, έχεις σουρωτήρια για πολλαπλές χρήσεις. Βέβαια για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η συγκριτική προσέγγιση σπόγγου και σουρωτηριού πρέπει να γίνει με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Επομένως το σουρωτήρι όταν δεχτεί υγρό, το γεύεται για λίγο και έπειτα το απομακρύνει από τις τρύπες του. Μεγάλες ή μικρές. Στο επίπεδο της εμπειρίας αυτό ίσως είναι η συναισθηματική αυτοκτονία που μπορεί να διαπράξει κάποιος. Η απάθεια απέναντι στην εμπειρία σε κάνει να τη βιώνεις και να κρατάς ένα ίχνος από αυτήν. Σε κλάσματα δευτερολέπτου όμως έχει περάσει δίχως να σου προκαλεί κάποια έκπληξη. Τα πάντα καταγράφονται στη μνήμη και αποθηκεύονται για να χρησιμοποιηθούν όταν θα χρειαστούν.
Κάπως έτσι καταλήγω στο συμπέρασμα πως η ζωή μου, θα μπορούσε να είναι σουρωτήρι. Η εγωκεντρική διάθεση δεν ξέρω αν μπορεί να θίγει τον αναγνώστη, όμως όπως και να΄χει ένα αφετηριακό μήνυμα μετά από καιρό, καλό θα ήταν να του εξηγεί την περίσταση. Η εμπειρία λοιπόν, είναι κάτι πεπερασμένο που απλά αποθηκεύεται στον σκληρό δίσκο, και όχι στην μνήμη RAM. Ίσως αυτό να δηλώνει ένα άτομο χωρίς συναισθήματα. Καλύτερα θα μπορούσα να γράψω, για έναν άνθρωπο δίχως ταυτότητα.
Τελειώνοντας για να βρεθεί και μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας, θα μπορούσαμε να αξιώσουμε ένα θετικό στο σουρωτήρι. Το νερό μπορεί να πέφτει αιώνια μέσα του και να περνάει από τις τρύπες του μέχρι εξαντλήσεως του αποθέματος. Το σφουγγάρι κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο νερό. Ή θα σαπίσει ή θα το στραγγίξεις.
-Το καλοκαίρι κάνει κύκλους. Ενός κακού μύρια έπονται. Ας ζήσουμε τη ζωή του αμοραλιστή. Το μόνο που μένει. All in. Αν δεν κάτσει, δεν έκατσε.
Το σφουγγάρι βαστάει όλα τα υγρά, χωρίς να τα φιλτράρει και τα κατακρατεί ώσπου να το σφίξει κάποιος και ο,τι περιττό, να φύγει. Μένει λοιπόν σε μια υγρή κατάσταση. Συμβολικά θα μπορούσαμε να πούμε πως το βαρύ σφουγγάρι έχει μαζέψει σωρεία εμπειριών που όταν σφουγγιστεί καλά, διώχνει τις σκάρτες και κρατά τις ωφέλιμες. Αυτό ίσως να είναι μια καλή τακτική που συμβάλει στην πρόοδο. Όμως το decadant στοιχείο είναι δύσκολο αν έχει αφομοιωθεί να απομακρυνθεί τόσο βίαια όσο ένα στράγγισμα.
Το σουρωτήρι αντιθέτως λειτουργεί διαφορετικά. Ξεχωρίζεις το στέρεο από το υγρό και ανάλογα με το πάχος της σίτας ή της τρύπας σε κάθε ένα από αυτά, έχεις σουρωτήρια για πολλαπλές χρήσεις. Βέβαια για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η συγκριτική προσέγγιση σπόγγου και σουρωτηριού πρέπει να γίνει με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Επομένως το σουρωτήρι όταν δεχτεί υγρό, το γεύεται για λίγο και έπειτα το απομακρύνει από τις τρύπες του. Μεγάλες ή μικρές. Στο επίπεδο της εμπειρίας αυτό ίσως είναι η συναισθηματική αυτοκτονία που μπορεί να διαπράξει κάποιος. Η απάθεια απέναντι στην εμπειρία σε κάνει να τη βιώνεις και να κρατάς ένα ίχνος από αυτήν. Σε κλάσματα δευτερολέπτου όμως έχει περάσει δίχως να σου προκαλεί κάποια έκπληξη. Τα πάντα καταγράφονται στη μνήμη και αποθηκεύονται για να χρησιμοποιηθούν όταν θα χρειαστούν.
Κάπως έτσι καταλήγω στο συμπέρασμα πως η ζωή μου, θα μπορούσε να είναι σουρωτήρι. Η εγωκεντρική διάθεση δεν ξέρω αν μπορεί να θίγει τον αναγνώστη, όμως όπως και να΄χει ένα αφετηριακό μήνυμα μετά από καιρό, καλό θα ήταν να του εξηγεί την περίσταση. Η εμπειρία λοιπόν, είναι κάτι πεπερασμένο που απλά αποθηκεύεται στον σκληρό δίσκο, και όχι στην μνήμη RAM. Ίσως αυτό να δηλώνει ένα άτομο χωρίς συναισθήματα. Καλύτερα θα μπορούσα να γράψω, για έναν άνθρωπο δίχως ταυτότητα.
Τελειώνοντας για να βρεθεί και μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας, θα μπορούσαμε να αξιώσουμε ένα θετικό στο σουρωτήρι. Το νερό μπορεί να πέφτει αιώνια μέσα του και να περνάει από τις τρύπες του μέχρι εξαντλήσεως του αποθέματος. Το σφουγγάρι κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο νερό. Ή θα σαπίσει ή θα το στραγγίξεις.
-Το καλοκαίρι κάνει κύκλους. Ενός κακού μύρια έπονται. Ας ζήσουμε τη ζωή του αμοραλιστή. Το μόνο που μένει. All in. Αν δεν κάτσει, δεν έκατσε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου