Σαββατόβραδο. Του αγίου Δημητρίου πέρασε, όμως ο γείτονάς μας, συνεχίζει την παράδοσή του, να γιορτάζει την ονομαστική του εορτή, καλώντας φίλους και γνωστούς, πίνοντας και χορεύοντας, στους ρυθμούς 2 ίδιων cd's εδώ και 23 χρόνια, που μένουν ακριβώς δίπλα μας. Τον χαίρομαι, γιατί μετά από δύο εμφράγματα, δεν πτοείται να πίνει και να καπνίζει, να οδηγάει υψηλού κυβισμού μηχανές, και να φωνάζει χαρούμενος όλη μέρα, για οποιοδήποτε ζήτημα τον ενθουσιάζει.
Δεν έχω κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Πολλά σκέφτομαι, και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σου αναγνώστη μου, έτσι για να φύγουν από μέσα μου. Θυμάσαι άλλωστε το παρόν ιστολόγιο με τι ασχολείται.
Με τρελαίνουν κάποιες συμπεριφορές. Συμπεριφορές ατόμων που αρνούνται να μεγαλώσουν και να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους. Που ζουν για να τους μεγαλώνει το φαγητό της μαμάς τους, τα λεφτά του μπαμπά τους, και να βρίσκουν πάντα καταφύγιο σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τόσο για να νιώθουν ασφάλεια, όσο και για να επιβεβαιώσουν τα απίστευτα χαοτικά κενά του χαρακτήρα τους. Ιδιαίτερα όμως με ενοχλεί η προσπάθεια αγιοποίησης της συμπεριφοράς τους. Ενώ ξέρουν πόσο παθογενές είναι αυτό που ακολουθούν, τείνουν να υιοθετούν παρακεταμόλες, για να νομιμοποιούν την παιδιάστικη συμπεριφορά τους. Στα πλαίσια της νομιμοποίησης, πάντα κρύβεται και η τάση της επιβεβαίωσης από όποιον μοιράζονται το πρόβλημά τους. Σε περίπτωση αντίθετης γνώμης, το Χ είναι τεράστιο και εννοείται πως οι αποστάσεις διευρύνονται ανάμεσα στον 'κακό συμβουλάτορα' και στο εύθικτο απεξαρτημένο (για τον εαυτό του) εξαρτημένο (όσο τίποτα) άτομο. Η προσωποποίηση της μιζέριας. Ο ορισμός της ανικανότητας. Η επιτομή του μηδενικού.
-------------------------------------------------
Σε λίγες μέρες πλησιάζει η επέτειος για το έπος του '40. Οι ταραχές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας ώθησαν τις πολιτικές δυνάμεις, να ταμπελοποιήσουν σχεδόν εμφυλιακά τον πληθυσμό. Έτσι δημιουργήσαμε εδώ, στην χώρα της ταμπέλας, νέες κατηγορίες ατόμων. Αυτούς που είναι υπέρ του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, και τους αντίθετους. Αυτούς που είναι υπέρ της παρέλασης και τους αντίθετους. Αυτούς που είναι υπέρ της τοποθέτησης σημαίας στο μπαλκόνι, και τους αντίθετους. Και πολλά άλλα. Η περηφάνια για μια εποποιία είναι κοινή. Δε γνωρίζει πολιτικές ταμπέλες και πεποιθήσεις. Στα πλαίσια της μονομορφοποίησης, ίσως να ξεχνιούνται όλα. Ειδικά δε στην Ελλάδα, ένα θέμα με τη μνήμη το έχουμε. Τα ξεχνάμε όλα σε λιγότερο από ένα μήνα. Είχαμε μια καλύτερη κάρτα μνήμης στην Ιστορική μνήμη. Την καταργήσαμε στο βωμό του πολιτικού συμφέροντος κι αυτή. Την καταργήσαμε, θεωρώντας λάθος το να εορτάζεται το γεγονός πως μια χούφτα Έλληνες καθυστέρησαν τα στρατεύματα του Άξονα όσο χρειάζεται για να κερδίσει ο κόκκινος στρατός. Κι όμως, αυτό θεωρείται από αρκετούς περιττό και λάθος. Ενδεχομένως μια παρέλαση να είναι περιττή. Μια ιστορική μνήμη όμως ; Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Αλλά με τι δύναμη να υψώσει κανείς το ανάστημά του μπροστά σε αυτά ; Θα τον φάνε οι ταμπέλες. Δεν αξίζει να ζει πια κανείς σε αυτήν την χώρα. Κανείς ελεύθερος. Οι υπόδουλοι, ζουν και αναπαράγονται άνετα, δίχως έννοιες. Τοποθετούν τις ταμπέλες και ξεχνούν.
Ταμπέλα και λήθη
Ταμπέλα.
Και.
Λήθη.
Δεν έχω κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Πολλά σκέφτομαι, και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σου αναγνώστη μου, έτσι για να φύγουν από μέσα μου. Θυμάσαι άλλωστε το παρόν ιστολόγιο με τι ασχολείται.
Με τρελαίνουν κάποιες συμπεριφορές. Συμπεριφορές ατόμων που αρνούνται να μεγαλώσουν και να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους. Που ζουν για να τους μεγαλώνει το φαγητό της μαμάς τους, τα λεφτά του μπαμπά τους, και να βρίσκουν πάντα καταφύγιο σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τόσο για να νιώθουν ασφάλεια, όσο και για να επιβεβαιώσουν τα απίστευτα χαοτικά κενά του χαρακτήρα τους. Ιδιαίτερα όμως με ενοχλεί η προσπάθεια αγιοποίησης της συμπεριφοράς τους. Ενώ ξέρουν πόσο παθογενές είναι αυτό που ακολουθούν, τείνουν να υιοθετούν παρακεταμόλες, για να νομιμοποιούν την παιδιάστικη συμπεριφορά τους. Στα πλαίσια της νομιμοποίησης, πάντα κρύβεται και η τάση της επιβεβαίωσης από όποιον μοιράζονται το πρόβλημά τους. Σε περίπτωση αντίθετης γνώμης, το Χ είναι τεράστιο και εννοείται πως οι αποστάσεις διευρύνονται ανάμεσα στον 'κακό συμβουλάτορα' και στο εύθικτο απεξαρτημένο (για τον εαυτό του) εξαρτημένο (όσο τίποτα) άτομο. Η προσωποποίηση της μιζέριας. Ο ορισμός της ανικανότητας. Η επιτομή του μηδενικού.
-------------------------------------------------
Σε λίγες μέρες πλησιάζει η επέτειος για το έπος του '40. Οι ταραχές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας ώθησαν τις πολιτικές δυνάμεις, να ταμπελοποιήσουν σχεδόν εμφυλιακά τον πληθυσμό. Έτσι δημιουργήσαμε εδώ, στην χώρα της ταμπέλας, νέες κατηγορίες ατόμων. Αυτούς που είναι υπέρ του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, και τους αντίθετους. Αυτούς που είναι υπέρ της παρέλασης και τους αντίθετους. Αυτούς που είναι υπέρ της τοποθέτησης σημαίας στο μπαλκόνι, και τους αντίθετους. Και πολλά άλλα. Η περηφάνια για μια εποποιία είναι κοινή. Δε γνωρίζει πολιτικές ταμπέλες και πεποιθήσεις. Στα πλαίσια της μονομορφοποίησης, ίσως να ξεχνιούνται όλα. Ειδικά δε στην Ελλάδα, ένα θέμα με τη μνήμη το έχουμε. Τα ξεχνάμε όλα σε λιγότερο από ένα μήνα. Είχαμε μια καλύτερη κάρτα μνήμης στην Ιστορική μνήμη. Την καταργήσαμε στο βωμό του πολιτικού συμφέροντος κι αυτή. Την καταργήσαμε, θεωρώντας λάθος το να εορτάζεται το γεγονός πως μια χούφτα Έλληνες καθυστέρησαν τα στρατεύματα του Άξονα όσο χρειάζεται για να κερδίσει ο κόκκινος στρατός. Κι όμως, αυτό θεωρείται από αρκετούς περιττό και λάθος. Ενδεχομένως μια παρέλαση να είναι περιττή. Μια ιστορική μνήμη όμως ; Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Αλλά με τι δύναμη να υψώσει κανείς το ανάστημά του μπροστά σε αυτά ; Θα τον φάνε οι ταμπέλες. Δεν αξίζει να ζει πια κανείς σε αυτήν την χώρα. Κανείς ελεύθερος. Οι υπόδουλοι, ζουν και αναπαράγονται άνετα, δίχως έννοιες. Τοποθετούν τις ταμπέλες και ξεχνούν.
Ταμπέλα και λήθη
Ταμπέλα.
Και.
Λήθη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου