Λίγη βροχή, για να δηλώσει ο χειμώνας την έλευσή του. Ξανά όμως επιστρέφουμε στο ίδιο μοτίβο, με την πλήξη σε πρώτο πλάνο, και τη στασιμότητα σε δεύτερο. Αν θέλαμε να δώσουμε μια καλλιτεχνική αναπαράσταση θα επιστρέφαμε στον πολυφορεμένο στις τελευταίες αναρτήσεις βάλτο.
Ομολογουμένως, η κατάσταση που υπόκειται ο γράφων τον τελευταίο καιρό, τον ωθεί στο να επικεντρώνεται σε μια θεματολογία που συνοψίζεται στο ρήμα "κατηγορώ". Θα μπορούσες να πεις αναγνώστη, πως είναι άλλη μια παραξενιά των καιρών, αυτό το μίσος προς τον άνθρωπο. Όμως θα σε διαβεβαιώσω πως είναι μια στάση ζωής που υπήρχε από πάντα. Απλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, κι έτσι ο γράφων για μια μακρά περίοδο έβαλε τον άνθρωπο μπροστά. Το ζήτημα βέβαια, με την φράση "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία", είναι πως η ελπίδα τελικά πεθαίνει. Τελευταία ή πρώτη ; Φυσικά αίτια ή μη ; Πεθαίνει. Και δεν ξαναζωντανεύει.
Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μπαίνουμε σε μια διαδικασία περιορισμού. Κοινωνικών επιταγών και καταπιεστικών 'πρέπει'. Κάποια από αυτά τελικά τα δεχόμαστε. Κάποια άλλα τα καταπίνουμε ενώ μας ενοχλούν. Κάποια τρίτα, δεν μπορούμε να τα χωνέψουμε με τίποτα. Σίγουρα, πάνω στον πλανήτη αυτόν, ένα συντριπτικό ποσοστό, δέχεται εξ'ολοκλήρου τη νομοτέλεια αυτή. Δεν έχει καμιά αμφιβολία. Κανέναν ενδοιασμό. Μένει δεσμευμένο στα κοινωνικά θέλω.
Ένα μικρότερο ποσοστό, αλλά εξίσου μεγάλο με το πρώτο, δέχεται την πλειοψηφία των επιταγών, και κάποιες από αυτές το ενοχλούν, όμως και πάλι κάνει πίσω και δέχεται την κατάσταση. Αντιστέκεται μεν, αλλά μετά σφίγγει το λουρί. Πρόκειται για κάποιους που βιώνουν ενδεχομένως μια πιο έντονη εφηβεία από τους πρώτους, και για το υπόλοιπο της ζωής τους, 1 από τις 365 μέρες του έτους, σκέφτονται ένα αέναο "γιατί ;" στο κεφάλι τους. Τη στιγμή που το σκέφτονται όμως, αμέσως με νευρικές κινήσεις διαλύουν το σύννεφο.
Το ελάχιστο εναπομείναν κομμάτι, ζει φυσιολογικά μέσα στο σύνολο. Καταπίνει κάποια πράγματα που δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά αν και ενοχλείται. Όμως κάποια άλλα, τα σκέφτεται υπερβολικά. Το απασχολούν όλη μέρα. Αυτά, είναι τα μεγαλύτερα "γιατί ;". Είναι αναζητήσεις και υπαρξιακές ερωτήσεις που θέτει αβίαστα το άτομο στον εαυτό του, και δεν παύει ποτέ να τις σκέφτεται. Διαβάζει γι'αυτές και ψάχνει την άκρη στο μίτο. Φτάνει στην υψηλή γνώση, και ίσως στα πρόθυρα της τρέλας. Όλα αυτά τα "γιατί ;" συναποτελούν την Αλήθεια.
Οι πρώτοι άνθρωποι, πήραν χωρίς δεύτερη σκέψη το μπλε χάπι. Οι δεύτεροι, σκέφτηκαν προς στιγμήν να πάρουν το κόκκινο όμως δίστασαν, και προτίμησαν το μπλε. Οι τρίτοι, χωρίς δισταγμό πήραν το κόκκινο. Θα ήθελαν να πάρουν το μπλε. Μάλλον, θα ήθελαν να μπορούσαν να πάρουν το μπλε. Όμως το κόκκινο χάπι, δεν είναι ανθρώπινη επιλογή. Το κόκκινο χάπι, είναι απόδειξη, πως τελικά ίσως. -και το τονίζω, ίσως- να υπάρχει Ελπίδα.
Ομολογουμένως, η κατάσταση που υπόκειται ο γράφων τον τελευταίο καιρό, τον ωθεί στο να επικεντρώνεται σε μια θεματολογία που συνοψίζεται στο ρήμα "κατηγορώ". Θα μπορούσες να πεις αναγνώστη, πως είναι άλλη μια παραξενιά των καιρών, αυτό το μίσος προς τον άνθρωπο. Όμως θα σε διαβεβαιώσω πως είναι μια στάση ζωής που υπήρχε από πάντα. Απλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, κι έτσι ο γράφων για μια μακρά περίοδο έβαλε τον άνθρωπο μπροστά. Το ζήτημα βέβαια, με την φράση "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία", είναι πως η ελπίδα τελικά πεθαίνει. Τελευταία ή πρώτη ; Φυσικά αίτια ή μη ; Πεθαίνει. Και δεν ξαναζωντανεύει.
Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μπαίνουμε σε μια διαδικασία περιορισμού. Κοινωνικών επιταγών και καταπιεστικών 'πρέπει'. Κάποια από αυτά τελικά τα δεχόμαστε. Κάποια άλλα τα καταπίνουμε ενώ μας ενοχλούν. Κάποια τρίτα, δεν μπορούμε να τα χωνέψουμε με τίποτα. Σίγουρα, πάνω στον πλανήτη αυτόν, ένα συντριπτικό ποσοστό, δέχεται εξ'ολοκλήρου τη νομοτέλεια αυτή. Δεν έχει καμιά αμφιβολία. Κανέναν ενδοιασμό. Μένει δεσμευμένο στα κοινωνικά θέλω.
Ένα μικρότερο ποσοστό, αλλά εξίσου μεγάλο με το πρώτο, δέχεται την πλειοψηφία των επιταγών, και κάποιες από αυτές το ενοχλούν, όμως και πάλι κάνει πίσω και δέχεται την κατάσταση. Αντιστέκεται μεν, αλλά μετά σφίγγει το λουρί. Πρόκειται για κάποιους που βιώνουν ενδεχομένως μια πιο έντονη εφηβεία από τους πρώτους, και για το υπόλοιπο της ζωής τους, 1 από τις 365 μέρες του έτους, σκέφτονται ένα αέναο "γιατί ;" στο κεφάλι τους. Τη στιγμή που το σκέφτονται όμως, αμέσως με νευρικές κινήσεις διαλύουν το σύννεφο.
Το ελάχιστο εναπομείναν κομμάτι, ζει φυσιολογικά μέσα στο σύνολο. Καταπίνει κάποια πράγματα που δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά αν και ενοχλείται. Όμως κάποια άλλα, τα σκέφτεται υπερβολικά. Το απασχολούν όλη μέρα. Αυτά, είναι τα μεγαλύτερα "γιατί ;". Είναι αναζητήσεις και υπαρξιακές ερωτήσεις που θέτει αβίαστα το άτομο στον εαυτό του, και δεν παύει ποτέ να τις σκέφτεται. Διαβάζει γι'αυτές και ψάχνει την άκρη στο μίτο. Φτάνει στην υψηλή γνώση, και ίσως στα πρόθυρα της τρέλας. Όλα αυτά τα "γιατί ;" συναποτελούν την Αλήθεια.
Οι πρώτοι άνθρωποι, πήραν χωρίς δεύτερη σκέψη το μπλε χάπι. Οι δεύτεροι, σκέφτηκαν προς στιγμήν να πάρουν το κόκκινο όμως δίστασαν, και προτίμησαν το μπλε. Οι τρίτοι, χωρίς δισταγμό πήραν το κόκκινο. Θα ήθελαν να πάρουν το μπλε. Μάλλον, θα ήθελαν να μπορούσαν να πάρουν το μπλε. Όμως το κόκκινο χάπι, δεν είναι ανθρώπινη επιλογή. Το κόκκινο χάπι, είναι απόδειξη, πως τελικά ίσως. -και το τονίζω, ίσως- να υπάρχει Ελπίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου