Αιμοσφαίρια

Αναγνώστη μου, καιρό είχα να γράψω. Έτσι μου φαίνεται εμένα τουλάχιστον. Σε περίπου μια εβδομάδα λύω τους ζυγούς. Θα τα λέμε πιο συχνά.
Άλλωστε θα ήταν ανούσιο να γράφω απλά και μόνο για να γράφω. Να άνοιγα το πολιτικο-οικονομικό καθημερινό μαγκαζίνο και να σχολίαζα. Δεν θα υπήρχε λόγος. Δεν θα ήταν καν blogspot.Θα επανέλθω δριμύς με ανασκοπήσεις γενικότερες και σχόλια επί παντός επιστητού. Η φετινή χρονιά μου δίνει την εντύπωση πως μοίρασε κούραση. Δεν ξερω αν η οικονομική κρίση το διαμόρφωσε όλο αυτό, κι αν έφτασε στο απώγειό της, ή αν εχούμε ακόμα κι άλλη κατρακύλα. Πάντως γύρω μου βλέπω ανθρώπους κουρασμένους. Από το παραμικρό. Και δεν ξέρω πως μπορεί να ερμηνευτεί αυτό. Επίσης δεν ξέρω αν παρατήρησες πως η φετινή χρονιά ήταν η χρονιά του "δεν". Τα σώματα, βρίσκονταν σε μια παντελή άρνηση για οτιδήποτε. Και βλέποντας πως δεν μπορούν να κάνουν όνειρα μέσα στο ζοφερό της κατάστασης, δεν προχωρούσαν παρακάτω, μένανε στάσιμα από κάθε άποψη και τελικά όλη η κοινωνία βάλτωνε. Προσωπικά δεν θα μπορούσα να κρίνω αν είναι θετικό ή αρνητικό αυτό το κλίμα γιατί είναι καθαρά θέμα αισθητικής. Ο Αναγνωστάκης θα έλεγε πως δεν είναι καιρός για ποίηση. Ο γράφων θα έλεγε πως ο Ρομαντισμός εφαρμόζεται για τρίτη φορά στον ρου της λογοτεχνικής ιστορίας και καθιερώνει μια νέα εποχή γλυκού και παραγωγικού πεσιμισμού. Περί ορέξεως που λέει και ο σοφός στις ρήσεις (και σε τίποτα περαιτέρω) λαός μας.
Δεν ξέρω αν έρχονται καλές ή κακές μέρες, πάντως ξέρω πως θα τα λέμε από δω. Είναι καταφύγιο η γραφή είτε σε υλική μορφή είτε σε ψηφιακή. Και η ανάγνωση το ίδιο. Αυτό είναι το πάθος για τα γράμματα. Και ίσως αυτό να είναι και το πάθος γενικότερα. Να ορίζεται μέσω μικρών καθημερινών μικρής αξίας φιλοσοφικών στοχασμών η κινητήριος δύναμη της σκέψης σύμφωνα με τον μεγαλύτερο διανοητή όλων των εποχών, τον Σωκράτη, που είναι ο έρως. Όταν ο έρως είναι ασυγκράτητος γίνεται πάθος, για καθετί.

Πάθος είναι να ξυπνάς κάθε πρωί και να αντικρίζεις όπου κι αν είσαι τα ίδια γνώριμα μάτια.

Έλληνας και μουσική

Οι Έλληνες έχουμε πολλά θετικά γνωρίσματα τα οποία δεν θα ήθελα να εκθέσω εδώ. Και όχι γιατί θα είχα πρόβλημα, απλά, πλέον στην χώρα αυτή, όλοι θυμούνται την εθνική τους υπερηφάνεια όταν παίζει η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, ενώ όταν βγάλεις μια σημαία στο μπαλκόνι, θεωρείσαι φασίστας/εθνικιστής. Επομένως, θα ήθελα να αποφύγω εθνικιστικές εξάρσεις για να μην έχει να λέει κανείς τίποτα στην τόσο politicamente correcto Ελλάδα.
Αυτό που έχω να πω και να αναγνωρίσω, είναι κάτι που μου κάνει εντύπωση τόσο εμένα όσο και στον Ευρωπαίο. Ο Έλληνας σε μεγάλο βαθμό έχει πολύ καλό γούστο στη μουσική. Εννοείται πως όχι η πλειοψηφία των Ελλήνων, γιατί τότε θα είχαμε και καλή εγχώρια μουσική παραγωγή και όχι αυτά τα τραγούδια μιας εβδομάδας που ακούγονται στο ραδιόφωνο. Μια μειοψηφία επιλέγει να ακούει εναλλακτικά είδη μουσικής τόσο από εξωτερικό όσο και από την Ελλάδα. Το εναλλακτικό αυτό όμως θα είναι ο,τι καλύτερο. Μεγάλη συγκίνηση πλημμυρίζει τον γράφοντα όταν μπαίνει να ακούσει κομμάτια του Rory Gallagher και βλέπει στα σχόλια χιλιάδες σχόλια από Έλληνες που εκδηλώνουν την λατρεία τους για έναν Ιρλανδό ροκά, με απίστευτες κιθαριστικές δεξιότητες.
Θέλω να πω πως δεν θα αναλωθούν τόσο στους τετριμμένους Bon Jovi για παράδειγμα. Όσο στο ότι θα το πάνε ένα βήμα παραπάνω και θα ακούσουν κάτι ποιοτικότατο μεν, ψαγμένο δε. Δε θα μηδενίσω επ' ουδενί την εγχώρια μουσική παραγωγή, ειδικά όταν πρόκειται για εναλλακτικά είδη μουσικής ή καλλιτεχνών που δεν προβάλλονται σαν μαϊντανοί παντού στην τηλεόραση και παρόλ' αυτά μαζεύουν κόσμο στις συναυλίες τους, κόσμο που τραγουδάει τα τραγούδια τους επειδή γουστάρει κι όχι επειδή τον υποχρεώνει το ραδιόφωνο να μάθει τους στίχους απ' έξω.

ΥΓ. Θα ήθελα κάποτε να δω από κοντά αυτόν τον βαρύτονο τύπο που κάνει το βράδυ εκπομπή στον Ατλαντίς FM. Απορώ πως μπορεί να είναι το πρόσωπο αυτού του ανθρώπου. Αυτουνού του διδάσκαλου καλής μουσικής.
ΥΓ2. Όσον αφορά Τσαλίκηδες, Ρουβάδες, Stan, Κιάμους και λοιπούς, δε θα μειώσω την επιτυχία τους, -ποιος είμαι εγώ άλλωστε;-, απλά θα πω πως η μουσική δεν είναι πέντε νότες και μια επαναλαμβανόμενη ηλιθιότητα ενός "εύκολου"  συνθέτη, απλά για να δημιουργηθεί ένα hit όπως είθισται να λέγεται, για -το πολύ- ένα εξάμηνο.
ΥΓ3. Ευχαριστώ τον άνθρωπο που μου έμαθε αυτό το τραγούδι. Που τυχαία μου το 'δωσε να το ακούσω.

Ζώντας στα άκρα

Σιχαίνομαι τα κοινά πράγματα. Δεν μου αρέσουν, ειδικά όταν πρόκειται για λόγια που λένε όλοι σε δύσκολες και μη στιγμές. Τα εκτιμώ μόνο αν μου τα λένε άτομα που αποδεδειγμένα τα εννοούν και δεν τα λένε με την κοινότοπη χροιά όλων. Η εισαγωγή αυτή έγινε γιατί μέσα σε αυτά τα λόγια είναι και το γνωστό "ζήσε τη ζωή σου σαν να μην υπάρχει αύριο".
Και θυμώνω με αυτήν την φράση γιατί την χρησιμοποιούν βολεμένα πλουσιόπαιδα τα οποία έχουν τα μέσα για να εκπληρώσουν κάθε τους επιθυμία και έχουν διασφαλισμένο το "αύριο" τους. Όταν λοιπόν, δεν κωλώνεις να κάνεις το οτιδήποτε (οικονομικά πάντα), και ξέρεις πως ο,τι κι αν κάνεις δεν θα μπεις και σε μεγάλο κίνδυνο τότε είναι πανεύκολο να βγάζεις διαγγέλματα τύπου, "ζεις μονό μια φορά", "ζήσε τη ζωή σου" και ούτω καθεξής.
Ας έρθουν να το πουν αυτό σε μας. Στα άτομα των λαϊκών συνοικιών του λεκανοπεδίου. Γιατί τελικά πρέπει να δίνουμε αξία στα πράγματα τα οποία είναι αληθινά. Και όχι από τη μαρκίζα του κάθε πράγματος να του φοράμε ταμπέλες. Ζεις την ζωή σου στο έπακρο. Πότε; Πίνοντας mojito κάθε μέρα στο BeD και στο DC ή περπατώντας στις γειτονιές της Αθήνας φοβούμενος για την προσωπική σου σωματική ακεραιότητα ; Σαφώς στον κόσμο της εφηβείας τα πρότυπα που περνάνε είναι τα πρώτα, αφού είναι πιο όμορφα. Και αμερικανοφερμένα. Το δεύτερο είναι επικίνδυνο, και αποφευκτέο. Και προς Θεού. Δεν θα ήθελα ο αδερφός μου να περπατάει στην Κυψέλη για να ζήσει τη ζωή του. Όμως αντίστοιχα δεν θα ήθελα να μου το παίζει γερόλυκος της ζωής επειδή μου πήγε και σε δέκα κλαμπάκια.
Δεν είναι λίβελλος εναντίον των πλουσίων αλλά πρέπει να επανεκτιμήσουμε κάποια πράγματα. Γιατί παρουσιάζεται ο εύπορος να σου εξιστορεί σκηνικά της ζωής του θεωρώντας πως είναι πλήρης έργων -αν όχι και ημερών-, και εσύ έχοντας ζήσει περισσότερα δεν του τα εξιστορείς γιατί ξέρεις πως ούτε θα τα εκτιμήσει ούτε και θα καταλάβει πως ο πιο έμπειρος είσαι εσύ που διαμένεις σε μια λαϊκή συνοικία και είναι αβέβαιο αν η μάνα σου θα έχει ετοιμάσει φαγητό γιατί είναι ολημερίς στη δουλειά. Πως είσαι εσύ, γιατί τα μάτια σου έχουν δει τη διαφθορά και την εγκληματικότητα να μεγαλώνουν στο διπλανό σου θρανίο. Πως είσαι εσύ που έχεις οδηγηθεί πέντε φορές στην εκκλησία με πένθιμες καμπάνες γιατί έχασες φίλους. Και για πάμπολλους άλλους λόγους.
Θα μου απαντήσεις τώρα ρωτώντας με: Και τι ; Είναι μαγκιά να ζεις στην παρανομία, να περπατάς στο σκοτάδι και να αράζεις μέχρι τα χαράματα σε παρκάκια και πλατείες ; Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω γιατί μπορεί να το πάρεις κάπως γι'αυτό θα στο θέσω εντελώς διαφορετικά. Τι είναι τελικά μαγκιά και εμπειρία ζωής ; Το να σε απασχολεί αν θα σου φτάσουν τα λεφτά για να πας μπουζούκια και μετά στο Γκάζι και τέλος σε κανένα after, ή αν θα σου φτάσουν τα λεφτά για να πάρεις τσιγάρα και άμα περισσέψουν λίγα φραγκοδίφραγκα να ζητήσεις από τον κολλητό σου άλλα λίγα για να πάρεις μια μπύρα και να καθίσετε στο πιο κοινό γηπεδάκι της περιοχής σας ; Το να ξυπνάς και η πρώτη σου δουλειά θα είναι να ανεβάσεις τις φωτογραφίες από το μεγάλο ξενύχτι σου ή να ξυπνάς και να πηγαίνεις να δεις αν σου απάντησαν από εκείνη τη δουλειά που πριν τρεις μήνες έστειλες βιογραφικό για να μοιράζεις φυλλάδια (!) ; Το να κοιμάσαι σκεπτόμενος ότι αύριο είναι Κυριακή και παίρνεις 100 ευρώ για να περάσεις την εβδομάδα ή το να κάθεσαι απλά στο κρεβάτι σου σκεπτόμενος πως δεν μπορείς να κοιμηθείς επειδή σκέφτεσαι πως θες να κάνεις πράγματα στη ζωή σου ενώ δεν έχεις κανέναν πόρο για να τα εκπληρώσεις πέρα από αιματηρές οικονομίες στα πενιχρά χαρτζιλίκια των γονιών σου (επειδή δεν μπορούνε παραπάνω και το ξέρεις) ;
Ο Ζορμπάς του Καζαντζάκη δηλώνει πως δεν φοβάται τον θάνατο. Όμως φοβάται πως ανά πάσα στιγμή θα πεθάνει. Και γι'αυτό ζει την ζωή του στο έπακρο μη υπολογίζοντας τι μπορεί να αποτελέσει συνέπεια αυτού. Τρώει σαν να μην υπάρχει αύριο, πίνει, κάνει έρωτα. Του αρκούν τα λίγα. Τα καθημερινά και τα ανθρώπινα.

Το θέμα αναγνώστη μου είναι να μην δίνεις στη ζωή τόση σημασία. Άσε να της δίνουν σημασία αυτοί που επειδή την φοβούνται προσπαθούν να την ξεχάσουν κάνοντας ευτελή πράγματα. Αυτοί που την εξαγοράζουν με το μόνο μέσο που διαθέτουν. Εσύ δώσε σημασία στο να περνάς καλά όσο μπορείς με όσα έχεις, αλλά να έχεις στόχους και να μάχεσαι για περισσότερα. Και αν είσαι όντως μάγκας και κυνηγήσεις τα περισσότερα, τότε πάρε πίσω όλα όσα η ζωή σου στέρησε στο δεκαπλάσιο.

ΥΓ. Καλή επιτυχία στην Ελλάδα σήμερα. Μια καλή εμφάνιση, κι ας χάσουμε. Απλά να δει η Ευρώπη ποιοι είμαστε
ΥΓ2. Always draw the snake from the hole but with another's hand
ΥΓ3. http://www.youtube.com/watch?v=yqRcHCfbB1o&feature=results_video&playnext=1&list=PL76EDBBEAF58097B5
ΥΓ4.What else are you gonna do on a Saturday? Sit in your fuckin' armchair wankin' off to Pop Idols? Then try and avoid your wife's gaze as you struggle to come to terms with your sexless marriage? Then go and spunk your wages on kebabs, fruit machines and brasses? Fuck that for a laugh! I know what I'd rather do. Tottenham away, love it! http://www.youtube.com/watch?v=-ItlBeBcueY&oref=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fresults%3Fsearch_query%3DFOOTBALL%2BFACTORY%2BWHAT%2BELSE%26oq%3DFOOTBALL%2BFACTORY%2BWHAT%2BELSE%26aq%3Df%26aqi%3D%26aql%3D%26gs_l%3Dyoutube-reduced.3...21528.28748.0.28939.26.20.0.6.6.0.557.2566.7j12j5-1.20.0...0.0.GmURvNiOMQc&has_verified=1

Αυτοί είμαστε

Δύο εκλογικές αναμετρήσεις μετά από τρία χρόνια οικονομικής κρίσης. Τα ελληνικά νοικοκυριά άρχισαν εδώ και μήνες να παίρνουν την κάτω βόλτα. Οι δουλειές λιγοστεύουν και αυτές που υπάρχουν μπαίνουν ολοένα και περισσότερο στον χορό των περικοπών.
Πολυάριθμα σκάνδαλα προέκυψαν ανά περιόδους. Και είδε το πανελλήνιο πως υπαίτιοι γι΄αυτά ήταν οι άμεσα εμπλεκόμενοι στις κυβερνήσεις του δικομματισμού από τη Μεταπολίτευση και μετά. Είδε το πανελλήνιο επίσης, πως ένας κομματικός μηχανισμός, υποτίμησε τα εκατομμύρια Ελλήνων και οδήγησε την χώρα χωρίς πρώτα να την ρωτήσει στον μηχανισμό οικονομικής στήριξης. Το γνωστό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου δηλαδή, στην πλάτη του ελληνικού λαού. Τα σενάρια ακόμα και στην μετριοπαθέστερη μορφή τους παρέμεναν για μήνες δυσβάσταχτα για την τσέπη και την ψυχολογία του λαού, κάτι που όπως θα ήταν αναμενόμενο, θα ωθούσε τους νοήμονες ανθρώπους σε μια γενικευμένη αντίδραση. Έφτασε τότε η ώρα του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος και οι Αγανακτισμένοι Έλληνες έδωσαν το παρόν μπροστά από τη Βουλή. Κανένα αποτέλεσμα.
Τελευταία λύση "για να τους ρίξουμε" όπως έλεγαν όλοι οι Έλληνες. Οι εκλογές. Φτάσανε λοιπόν. Το διακύβευμα σημαντικότατο για την πορεία του κράτους. Κι όμως. Αποχή σε επίπεδα που ξεπερνούσαν κάθε προηγούμενο. Και περίπου 50% στα μεγάλα κόμματα. Κι όμως ναι. Η επαρχία που δεν παθαίνει ποτέ τίποτα ; Τα γερόντια ; Το κλασσικό ελληνικό κομματόσκυλο ; Οι φοιτητικές παρατάξεις που τα παίρνουν για να φτιάχνουν στρατό ; Δεν ξέρω. Πάντως δεν τους τιμώρησες. Και η άνοδος του Συ.Ριζ.Α δεν μου λέει τίποτα. Συναισθηματική ψήφος στην αριστερά. Όπως γίνεται πάντα. Κι αντί να μας νοιάζουν αυτά και αν προσπαθούμε να κάνουμε καλύτερο τον ηλίθιο διπλανό μας που παίρνει εσφαλμένες αποφάσεις κρατώντας και την τύχη μας στην ψήφο του (μια αναπηρία της Δημοκρατίας μέσα στις πολλές) στεκόμαστε στις μικροπολιτικές κόντρες, και σε αυτά που όπως σοφά λέει ο Δημοσθένης, θα λέγαμε σύγχρονα, "άρτος και θεάματα".

Μας νοιάζει η άνοδος της Χρυσής Αυγής, και όχι οι ανυπολόγιστοι φόνοι στο κέντρο της Αθήνας κατά βάση από λαθρομετανάστες, οι ληστείες, οι βιασμοί, η γκετοποίηση του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας και η ανεπάρκεια της Ελληνικής Αστυνομίας
Μας νοιάζει αν ο πουλημένος Κουβέλης θα συνεργαστεί, λες και δεν ξέραμε οτι είναι ένας καιροσκόπος παλαιός πολιτικός, που απλά θέλησε να βγει στο προσκήνιο.
Μας νοιάζει η Καννέλη και ο Κασιδιάρης και η Δούρου.


Παρόλ' αυτά επειδή είμαστε άξιοι της μοίρας μας, δεν μας νοιάζει η τεράστια αποχή, η προσκόλληση στα μεγάλα κόμματα, τα "όχι" του ορφανού του Στάλιν, της Αλέκας, ο ΓΑΠ, ο Ρουσόπουλος, ο Άκης, ο Κωστάκης ο Καραμανλής, η SIEMENS, ο Σημίτης, ο Λαλιώτης, ο Πάγκαλος, ο Παπακωνσταντίνου, ο Βουλγαράκης και εκατομμύρια άλλα πράγματα.

Ξεχνάς Έλληνα. Ξεχνάς. Μείνε κολλημένος στο τι λέει ο κάθε λαϊκιστής Λαζόπουλος, και η Καννέλη. Μείνε στο χαζοκούτι, και στο Μega που λειτουργεί ως το δικομματικό όργανο επικοινωνίας. Μείνε στα ρουσφέτια αγράμματε και άχρηστε επαρχιώτη που δεν σε νοιάζει καν τι γίνεται πέρα από την μπύρα σου και το χωράφι σου. Μείνετε εκεί. Έχει ο Θεός.

Ο Ήλιος όμως είναι ένας, και η Γη πολύ μικρή για να μας χωρέσει όλους.

Ο κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αρμόζει. Όσο θα ασχολείστε με αυτά που σας δίνουν να ασχολείστε οι μισθοί σας θα γίνονται όλο και πιο στρογγυλεμένοι προς τα κάτω. Και όταν αναγνώστη μου θα τους δω να βάζουν τα χέρια στην τσέπη και να πιάνουν τις κάλτσες, τότε θα δεις πως θα το χαρώ.

ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=NMeuMFjKFME

Εν τάξει

Έπεσε η ζέστη. Αεράκια το μεσημεράκι, και μια γλυκιά δροσιά το βράδυ. Έτσι, και μην σου πω αναγνώστη μου, και με λιγότερη ζέστη θέλω το καλοκαίρι. Ίσα ίσα να ζητάς το μπάνιο. Δεν άρχισα να βλέπω με άλλα μάτια το καλοκαίρι. Δεν μου αρέσουν οι κωλοτούμπες και στο έχω ξαναπεί αυτό πολύ πρόσφατα. Απλά βλέπω τα πράγματα να πηγαίνουν αν όχι καλά, καλύτερα από πριν.
Είναι εκείνη η στιγμή, για να σε βάλω στο κλίμα, που παλεύεις μέσα σε μια θάλασσα και πνίγεσαι και πνίγεσαι και πνίγεσαι και δώσε κύματα και χαλασμός. Γνωρίζεις πως ξέρεις να κολυμπάς, όμως παρόλ' αυτά, τρελαίνεσαι στην ιδέα ότι ενδεχομένως να πνιγείς, ή να σε κατασπαράξει το θηρίο. Ξάφνου ο σκοτεινός ουρανός γίνεται γαλάζιος, πετάγονται τρεις τέσσερις ηλιαχτίδες και η θάλασσα γαληνεύει. Από το πουθενά πετιέται ένα κούτσουρο, το καβαλάς για δεκανίκι, και σαν να μην φτάνει αυτό πετάγεται και το δελφινάκι και σε πάει ταχύτατα στην στεριά. Και όλα μπαίνουν σε μια σειρά και μια τάξη. Και συνειδητοποιείς, σαν να μην φτάνει αυτό, πως η σωτηρία σου δεν οφείλεται στην τύχη. Δεν σώθηκες λόγω του γαληνέματος του καιρού, αλλά λόγω της μαγκιάς σου που δεν πνίγηκες στη θαλασσοταραχή. Ο καιρός μοιραία θα έφτιαχνε.
Έτσι λοιπόν, αναγνώστη μου, ξεθολώνεις και βάζεις τα πράγματα την προαναφερθείσα τάξη. Σκέφτεσαι πιο ψύχραιμα και αρχίζεις να σχεδιάζεις το μέλλον σου με μεγαλύτερη φρόνηση. Κοινώς ωριμάζεις, μεγαλώνεις.

Είναι ωραίο να σου κάνει τέτοια η ζωή. Το δέρμα σου σκληραίνει και παύει να τρυπιέται στην πρώτη αναταραχή. Δε σε σκιάζει τίποτα και προχωράς μέσα στα αγκάθια σαν ζώο που είσαι χωρίς να ενοχλείσαι. Απλά πίστη θέλει στον Θεό που κρύβεις μέσα σου.

ΥΓ. "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται" Ν.Καζαντζάκης. Το διαβάζεις δίχως δεύτερη σκέψη
ΥΓ.2 http://www.youtube.com/watch?v=x9u24nyYkEM
ΥΓ.3 Πατριώτη αύριο εκλογές. Το κρίμα στον λαιμό σου.

Ο φίλος

Φίλους είχα και έχω. Άλλοτε πιστούς κι άλλοτε όχι τόσο άξιους. Άλλωστε στα ευαίσθητα εφηβικά χρόνια οι φίλοι ήταν πολλές φορές αναγκαίο κακό, καθώς το σχολείο σε ωθούσε στο να κάνεις παρέα με άτομα, τα οποία απλά έπρεπε να είναι συμμαθητές σου, λόγω των στενών πλαισίων του σχολείου. Έπειτα ξεκινάς να βγαίνεις και κάνεις νέους φίλους και ανεξαρτητοποιείσαι όμως ακόμα και τότε, φιλτράρεις με τον καιρό και βλέπεις ποιον θες δίπλα σου και ποιον όχι.
Έναν φίλο μου τον γνώρισα κάπου στο Γυμνάσιο. Ήταν περίεργος, ψηλόλιγνος, και εμφανιζόταν ενδεδυμένος με πολλά χρώματα. Έπαιρνε διάφορα σχέδια και αυτό ήταν αρχικά που με εξίταρε. Άλλοτε γινόταν καουμπόης, άλλοτε καμήλα, άλλοτε ινδιάνος, άλλοτε Γαλάτης, γάτα, ελέφαντας, πρίγκηπας, αετός και άλλα πολλά. Η ανάσα του δε μύριζε και τέλεια, αλλά με τραβούσε, και ενώ ήταν  άντρας, με έκανε τόσο πολύ να θέλω να τον φιλήσω. Να ζήσω αυτήν την ανάσα. Πειραματισμοί εφηβικοί ; Ολέθριο λάθος ; Μια μέρα τον φίλησα. Τόσο παθιασμένα που πνίγηκα και έβηξα. Αρχικά τρόμαξα όμως αυτός χαμογέλασε. Γλυκά, τόσο μα τόσο ερωτικά. Τα βράδια μου από τότε άλλαξαν. Τον σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν αν όντως είναι φίλος μου. Μέχρι που ένα βράδυ μετά από αμέτρητα φιλιά, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, φόρεσα τα παπούτσια μου και βγήκα απελπισμένος να τον βρω. Έψαχνα παντού, να τον βρω, να του εξομολογηθώ τα πάντα και να ενωθώ για πάντα μαζί του. Το έκανα. Κόστισε τότε σε εμένα όλο αυτό 2,50 ευρώ. Ήταν λευκός, καλοντυμένος, μέσα σε μια κασετίνα και τον έλεγαν Καρέλια.
Από εκείνο το βράδυ τον έβαλα στη ζωή μου. Και συνεχίζω κι ας του φέρθηκα κάπως άσχημα τελευταία που τον έβαλα σε δεύτερη μοίρα. Δεν πειράζει. Καλό μου έκανε λίγος καιρός που δεν τα λέγαμε τόσο συχνά. Ίσως κάποια στιγμή έρθει η ώρα να τα ξαναλέμε τόσο συχνά. Τότε είμαι σίγουρος πως δεν θα χωρίσουμε. Πως θα είναι οριστικό αυτό το σύμπλεγμα. Μπορεί σαν φίλος να είναι η κάκιστη επιρροή. Κάθε φορά μου βάζει τρικλοποδιά στο ίδιο σημείο. Κι όμως εγώ εξακολουθώ να πηγαίνω από τον ίδιο δρόμο. Γιατί αυτός μου τον χάραξε. Κι αυτός ξέρει.

Τον αγάπησα σαν γάτα. Τι οξύμωρο να μην αγαπώ καθόλου τις γάτες στην πραγματικότητα ; Αυτή η γάτα μου λένε όλοι πως θα με πάει γρήγορα στα ενδότερα της γης, γιατί είναι ύπουλη και δηλητηριώδες το δάγκωμά της. Ας με πάει. Το μνήμα ακόμα θα ζέχνει από τη μυρωδιά του φίλου μου.

Αναγνώστη πρέπει να ξέρεις πως καταθέτω κόπο για να γράψω. Ειλικρινά από δω και στο εξής να σέβεσαι τις αναρτήσεις περισσότερο από ο,τι σεβόσουν πριν. Όχι οτι είναι άξιες σεβασμού. Απλά τα χέρια -για άλλους λόγους- είναι πολύ βαριά για πληκτρολόγιο.

ΥΓ. 'Κι εσύ ζωή με έριξες να περπατώ μονάχος
       Μα θα με βγάλει απ' τους καημούς πολύ γοργά ο τάφος'

YΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=meAIMM1YsSU

Take Risks Create Memories

Διάβασα το τετράτομο έργο του Murphy πριν χρόνια για το νόμο της "Αναποδιάς". Ή για να το πούμε πιο δόκιμα, ο νόμος των Αντίθετων Πιθανοτήτων. Αν σε μια κατάσταση υπάρχει ένα μικρό περιθώριο να πάει κάτι λάθος, θα πάει. Τι είναι η Τύχη όμως ;
Οι αρχαίοι Έλληνες τη θεωρούσαν θεά, κόρη του Ερμή και της Αφροδίτης. Προστάτιδα πόλεων κατά βάση. Η αντίστοιχη θεότητα στο Ρωμαϊκό κόσμο λεγόταν Fortuna. Από αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε κάτι σημαντικό. Fortune. Η ειμαρμένη δηλαδή του καθενός. Κάτι προσχεδιασμένο το οποίο ο καθένας το εκμεταλλεύεται συνολικά στη ζωή του ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του. Luck αντιθέτως είναι η περιστασιακή τύχη. Το να κερδίσεις δηλαδή το λαχείο είναι luck, ενώ το να βρεις μια γυναίκα που να σε καλύπτει εξ' ολοκλήρου είναι fortuna>fortune.
Το θέμα με τον Murphy τώρα. Παρόλο που είναι καθαρά ένα τρικ του εγκεφάλου να κρατά το χειρότερο ενδεχόμενο ή συμβάν, και με βάση αυτό να ζυγιάζει τα πράγματα, είναι υπερβολικά εκνευριστικό.
Είναι από τα λίγα πράγματα που με κάνουν να πιστεύω στην ύπαρξη αυτής της ανώτερης δύναμης  που φθονεί τον άνθρωπο και παίζει μαζί του, σαν έναν μπέμπη που πλάθει τις ιστορίες του παίζοντας με στρατιωτάκια του. Είναι εκείνες οι στιγμές που θες να ανάψεις τσιγάρο και θα έρθει το λεωφορείο, ή θα προβλέψεις κάτι στο στοίχημα και θα κάτσει. Όμως κατά έναν παράδοξο λόγο πάλι δεν θα το έχεις παίξει.

Τελικά, αξίζει να παίρνεις το ρίσκο. Και να μην ζυγιάζεις πολύ την επόμενη κίνηση και το κόστος. Μέχρι να το καταφέρουμε αυτό βέβαια θέλουμε ακόμα πολλή δουλειά, καθώς είμαστε υπερβολικά υλιστές για κάτι τέτοιο.

ΥΓ. Έχω την εντύπωση, αναγνώστη μου ότι τελικά εδώ ήθελα να καταλήξω και απλά έκανα έναν εκτενή πρόλογο. Αλλά ας είναι!
ΥΓ2. Ξεκινάει η εξεταστική αύριο. Σε λιγότερο από μήνα θα τελειώσει. Τρεις βδομάδες και κάτι για την ακρίβεια. Εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε. Απλά το μοιράστηκα και με σένα εδώ.
ΥΓ3. Ένα τραγούδι που είχα παρεξηγήσει. Το άκουσα χτες στο αμάξι γυρνώντας με φίλους από μια βολτίτσα. Και κατάλαβα ότι κάποια πράγματα πρέπει να μεγαλώσουμε λίγο για να τα εκτιμήσουμε.
Αφιερωμένο στην γυναίκα της ζωής μου. http://www.youtube.com/watch?v=wUK2QmdUXas

Αγγελτήριο Θανάτου

Ζέστη, κακός προάγγελος ενός ξηρού καλοκαιριού. Στο ίδιο μοτίβο οι αναρτήσεις αναγνώστη μου, για κάμποσο καιρό ακόμα. Αλλά ας έχει.
Αγγελτήριο θανάτου. Πέθανε η Ζωρζ Σαρή. Σε ηλικία 87 χρονών βρήκε ήρεμα από παθολογικά αίτια τον αιώνιο νανουριστή. Πασίγνωστη συγγραφέας. Παιδικά μυθιστορήματα με πλοκή, περιπέτεια και ένταση. Μεγάλωσαν γενιές και γενιές με αυτά. Μεταξύ αυτών και πολλοί από μας. Τα λόγια είναι περιττά ώστε να περιγράψουν τις διακρίσεις και το συγγραφικό έργο της.

Βίος και εργογραφία:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CF%89%CF%81%CE%B6_%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%AE

Τίποτα

Δεν έχω καμία όρεξη σήμερα, όμως ήθελα να γράψω μόνο αυτό.
Είναι κάτι μέρες που απλά ξυπνάς και θες να ξανακοιμηθείς για να ξεχάσεις αυτά που σκέφτεσαι. Που πνίγεσαι από ο,τι σκεφτείς και δεν βρίσκεις πουθενά κάτι στον ορίζοντα να σου προμηνύει κάτι θετικό. Και αναφέρομαι σε καταστάσεις και επ' ουδενί σε άτομα.
Μια τέτοια μέρα είναι και σήμερα. Δεν θα κάτσω να γράψω για το περιστατικό Κασιδιάρη-Κανέλλη. Έχω απλά να πω πως χάρηκα για τη σφαλιάρα στην υποκρίτρια - ορφανό του Μαρξ, όμως στεναχωρήθηκα που φτάσαμε ως εδώ. Αφού φτάσαμε όμως, βία στη βία. Όπως πολύ παλιά έπραττε ο άνθρωπος.

Αυτά για σήμερα.
Μια από τις ωραιότερες σκηνές του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Όλοι μας ένας Μίμης είμαστε. http://www.youtube.com/watch?v=gpXao6ycT2U

ΥΓ. Έχω κόψει το κάπνισμα (το να αγοράζω πακέτο δηλαδή) πάνω από έναν μήνα. Σήμερα θέλω οπωσδήποτε να καπνίσω. Περισσότερο από ποτέ.

Καλοκαίρι και Αθήνα

Καλοκαίρι. Θέρος. Μια εποχή μέσα στις άλλες. Μια εποχή που η φύση περνάει στο μεταβατικό της στάδιο. Η απερχόμενη οργασμική άνοιξη, παραχωρεί τη θέση της στην περίοδο των τριών αυτών μηνών, πριν την σήψη. Το φθινόπωρο, που κατά κύριο λόγο τα πάντα ετοιμάζονται κάτω από τα όμορφα πορτοκαλοκίτρινα χρώματα, να υποδεχθούν τον βασιλιά τον Εποχών, που με το πέρασμά του και τις διαθέσεις του, είτε συντηρεί στο κρύο τα πάντα, ή τα ισοπεδώνει δίνοντας εκ νέου στην άνοιξη, το έργο της δημιουργίας εκ του μηδενός.

Το καλοκαίρι είναι συνδυασμένο στις συνειδήσεις των ανθρώπων με τη θάλασσα, τις διακοπές, την καλοπέραση, τη σχόλη από κάθε εργασία και γενικότερα έναν τρόπο ζωής που αρμόζει σε κηφήνα. Η εικόνα αυτή, πλασμένη κατά σύμβαση και με παρωχημένα μέσα, προσωπικά με θλίβει.
Άλλες φορές από επιλογή μου και άλλες φορές λόγω των περιστάσεων ξόδεψα την θερινή μου παύση στο Λεκανοπέδιο. Την αγαπώ με όλη μου την καρδιά την Αθήνα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά την αγαπώ. Όλο το βουητό και όλη την κατρακύλα. Τον αμοραλισμό που περιπλανάται φραγκάτος ή φτωχός, μαύρος ή άσπρος, σε αυτοκίνητο ή μπουσουλώντας ακόμα μην έχοντας καν γευτεί το γάλα από τη θηλή της μάνας του. Το βράχο που κοιτάει χρόνια αγέρωχος την κατηφόρα. Την παρακμή αυτών που κάποτε ζούσαν πάνω του και στα πόδια του. Τα κίτρινα ταξί που αν εξαιρέσεις αυτούς που τα οδηγούν είναι αυτό που μετά από ένα ταξίδι εκτός Αθήνας, θα σε πείσει πως επέστρεψες.

Δεν θέλω να μένω στην Αθήνα το καλοκαίρι. Κάτι με κρατάει εδώ μα δε το θέλω πλέον. Ή μάλλον, θέλω, αλλά τουλάχιστον να φύγω έστω λίγο. Με οποιονδήποτε. Να δω λίγο το μπλέ. Να φύγω από το γκρίζο. Μετά ας ξανάρθω. Το έχω ανάγκη τελικά. Είμαι εθισμένος στις μυτιές από αμίαντο και καυσαέριο. Θέλω να μένω όμως με τον τρόπο μου. Με τον τρόπο που γουστάρω εγώ χωρίς να κάνω αυτά που επιβάλει ο in τρόπος ζωής. Clubs, καφέδες κάθε μέρα κλπ. Προτιμώ δυο γεμάτα μπάνια την εβδομάδα, ατελείωτα ξενύχτια με κουβέντες, αναθεώρηση του "εσω" και χαλάρωση του "εξω". Για την επιτέλεση αυτών χρειάζεσαι όσα χρειαζόσουν και όταν εγκατέλειψες το σώμα της μάνας σου.

Τίποτα. Θέληση. Θέληση να βγάλεις από πάνω σου τη βλέννα με ένα δυνατό βήξιμο και να συμβιβαστείς με την γύμνια σου.

Ξεφεύγω. Κλείνω.

http://www.youtube.com/watch?v=VC3qO2V1AXY

Παζάρια

Αγίου Πνεύματος σήμερα! Σχόλη, για τους δημόσιους υπάλληλους. Για τον μεροκαματιάρη λαό όχι. Κακοί χειρισμοί ενός κάκιστου καρεκλοκενταυρικού κράτους. Πολιούχος της πόλης μου η Αγία Τριάδα και τί καλύτερο από μια βόλτα με τον "άνθρωπό" σου στο παζάρι.
Μου αρέσουν τα παζάρια. Πήγαινα από μικρός και απλά χάζευα. Δεν ψώνιζα παιχνίδια γιατί ήξερα ότι είναι μούφες, θα χαλούσαν σε μια εβδομάδα, και πέραν αυτού, στεναχωριόμουν με τα γυφτάκια πίσω από τον πάγκο που δεν είχαν παιχνίδια. Μεγαλώνοντας κατάλαβα, πως τα "παιχνίδια" τους ήταν πολύ πιο αντρικά από τα δικά μου, και πήρα πίσω τη θλίψη μου για τους μικρούς Πωμακο-αθίγγανους.
Εν πάσῃ περιπτώσει, το παζάρι φέτος ήταν πολύ πεσμένο συγκριτικά με το παρελθόν. Λίγα είδη, και μικρότερο, χωρίς πολύ κόσμο και χωρίς το ενδιαφέρον του παρελθόντος. Σημάδια σήψης ακόμα και εκεί.
Παζάρι όμως σημαίνει "παζάρι". Να πάρεις στην καλύτερη δυνατή τιμή ακόμα και κάτι που αντέχει το βαλάντιο σου. Γούσταρα που το έκανα. Είχα καιρό. Και οφείλω να ομολογήσω πως το έκανα καλά από παλιά όταν διαπραγματευόμασταν με τους γύφτους για τις μαϊμούδες εμφανίσεις της ΑΕΚ. Έστω κι ένα ευρώ ήταν σημαντικό.
Το παζάρι είναι τέχνη αλλά είναι και κάτι άλλο πέρα από μια απλή εμπορική συναλλαγή με τον πωλητή. Είναι ένα από τα ανατολικά χαρακτηριστικά που κληρονομήσαμε, δυστυχώς ή ευτυχώς από την αλληλεπίδραση με τους Πέρσες και έπειτα από την Οθωμανική κατοχή. Όμως όσο ανατολικό χαρακτηριστικό και να είναι, κανείς άλλος πέρα από τον Έλληνα δεν θα μπορούσε να το ενσαρκώσει τόσο καλά και να το κάνει γνώρισμα στο πετσί του. Κανείς δεν θα μπορούσε να το κάνει με μεγαλύτερη τέχνη, ποτέ όμως πουλώντας την αξιοπρέπειά του! Γι΄αυτό άλλωστε και είμαστε διαφορετικοί. Γιατί μπορούμε, (σαν άλλοι χαμαιλέοντες) μεταλλασσόμαστε μέσα στο διηνεκές της ιστορίας και καταφέρνουμε να φέρνουμε τούμπα τα πράγματα.

Σαν ένα καλό παζάρεμα, που παίρνεις το προϊον στο 1/3 και σου φιλάνε και το χέρι.

Ο παππούς και τα κορόμηλα

Αναγνώστη μου η συγκεκριμένη ανάρτηση έχει περισσότερο χαρακτήρα ημερολογίου, αλλά θα την κάνω στα γρήγορα προτού ξεκινήσω το σαββατιανό μου διάβασμα πάνω στο "Περὶ τοῦ στεφάνου" του υπέροχου Δημοσθένη.
Ξύπνησα σαν όλες τις άλλες μέρες, τακτοποίησα τα πουλιά μου και έπειτα ανέλαβα να φτυαρίσω από την ταράτσα ένα ογκώδες τσουβάλι με οικοδομική άμμο, ώστε να μην πιάνει υγρασία το δάπεδο, και συνεκδοχικά το ταβάνι μου. Τη δουλειά αυτή δεν την έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση, καθώς δεν μου αρέσουν οι κωλοτούμπες. Την συγκεκριμένη άμμο την είχα μαζέψει εγώ 2-3 χρόνια πριν κάνοντας επίσης κάτι εργασίες με τον παππού μου. Ολοκληρώνεται η δουλειά, και ξαφνικά ένιωσα μια απέραντη νοσταλγία, δεδομένου ότι έχω ζήσει την απώλεια φίλων, αλλά όχι συγγενικών προσώπων. Σκέφτηκα λοιπόν, πως αυτή η αγγαρεία ενδεχομένως να ήταν και η τελευταία που έκανα συντροφιά με τον παππού (που θεωρώ μαζί με τον νονό μου, τους πιο μάγκες άντρες που έχω γνωρίσει). Και κυριεύτηκα από μια θλίψη, που με οδήγησε στο ότι η Χριστιανική Εντολή "Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου" είναι λάθος, και θα έπρεπε να είναι "Τίμα τον παππού σου και τη γιαγιά σου, γιατί είναι δυο φορές πατέρας σου και μητέρα σου".
Μετά το πέρας των εργασιών, κατέβηκα κάτω και αντίκρισα την κορομηλιά μας. Γεμάτη ζουμερά πρασινοκίτρινα κορόμηλα, κρεμάμενα σαν τσαμπιά σταφύλια από τα γέρικα κλαδιά. Έσωσα μερικά και τα έφαγα. Είχα χρόνια. Ένιωσα περίεργα. Αυτή η αρχέγονη γλυκόξινη γεύση μου έχει φάει την μέχρι τώρα ζωή μου. Με πήγε πίσω όταν τα μάζευα όλα αρχές καλοκαιριού καλή ώρα και τα μισά τα έτρωγα, και τα άλλα μισά τα σούταρα πάνω από την μάντρα μας, δίπλα στον κήπο της γειτόνισσας. Να πω την αλήθεια. Το έκανα και σήμερα.

Πάω για διάβασμα. Τα λέμε,

Όταν

Όταν ζεις στα όρια της φτώχειας.
Όταν δεν κάνεις αυτά που θες λόγω ένδειας χρημάτων.
Όταν όλα σου τα όνειρα μένουν όνειρα λόγω των δυσκολιών σου χρηματικών κατά κύριο λόγο.
Όταν κάποιος σου βάζει το χέρι στην τσέπη και σου αφαιρεί με την μορφή προστίμου χρηματικά ποσά για να παρουσιάσει κάποιο έργο, και παρόλ' αυτά γράφει την οδό σου στο χαρτί της κλήσης λάθος γιατί είναι ένας αγράμματος που νομίζει ότι έπιασε τον παπά από τα αρχίδια.
Όταν ο κάθε αλήτης δεν έχει τη στοιχειώδη ανθρωπιά να σεβαστεί τον άνεργο φοιτητή που αύριο - μεθαύριο θα είναι ο πνευματικός ταγός που θα μορφώνει τα παιδιά του και τα εγγόνια του.
Όταν η έννοια ''κοινωνικό κράτος'' δεν υπάρχει.
Όταν κουμάντο κάνουν άχρηστοι βολεμένοι, που δεν αξίζουν ούτε το ευγενές επάγγελμα-λειτούργημα του σκουπιδιάρη.
Όταν κόβεις το κάπνισμα για να πας διακοπές.
Όταν κάνεις τα πάντα για να εξασφαλίσεις αυτά που σου λείπουν

...και βλέπεις πως μαζί με τόσα άλλα που κάνεις, δεν αλλάζει τίποτα γύρω σου, σου μένει απλά να φωνάξεις:

ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

-Επίθεση κάθε τύπου σε κάθε κρατικό μηχανισμό.