Το Λεμόνι πλέον εκπέμπει και από το facebook.
Όσοι πιστοί προσέλθετε!
https://www.facebook.com/ksekourdistolemoni?ref=tn_tnmn
Όσοι πιστοί προσέλθετε!
https://www.facebook.com/ksekourdistolemoni?ref=tn_tnmn
Τρίτη 30 Απριλίου 2013
Σάββατο 27 Απριλίου 2013
Πέρασμα
Αποδιοργάνωση. Αλλάζουν οι ώρες που κοιμάσαι, που ξυπνάς. Αλλάζουν οι συνήθειές σου. Αλλάζει το πρόγραμμά σου και συνάμα αλλάζεις ολόκληρος, εσύ ο ίδιος. Χάνεις το μυαλό σου, ξεχνάς τα βασικά καθημερινά σου, και στρέφεσαι σε άλλα, τα οποία είτε δε σου αρμόζουν ή απλά δε θες να κάνεις. Η απουσία αισιόδοξης προοπτικής σε όλο αυτό εξακολουθεί να κάνει την κατάσταση άσχημη. Πολύ απλά, πρέπει να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου.
Έπειτα από αυτή τη σύντομη εισαγωγή, η οποία σκιαγραφεί τις τελευταίες ημέρες συνολικά, περνάω σε πιο απτά, καθημερινά πράγματα. Τριάντα βαθμοί Κελσίου στην Αθήνα, απότομη αλλαγή θερμοκρασίας, κάτι που πυροδοτεί ως αλυσιδωτή αντίδραση πολλά πράγματα. Ξεκινά μια μακρά περίοδος ζέστης, η οποία δεν αρέσει ιδιαίτερα στον γράφοντα, ο οποίος δυσφορεί τα μάλα σε τέτοιες συνθήκες. Η ανάγκη για δροσιά, ή ακόμα και ψύχος, γίνεται επιτατική, καθώς η ζέστη λειτουργεί άσχημα ψυχοσωματικά σε βαθμό τέτοιο, που να ανήκει στις αιτίες της κατάστασης της πρώτης παραγράφου.
Συνεχίζω στα μελλούμενα, τα οποία αφορούν το Πάσχα, ξεκάθαρα. Κλείσανε σχολεία και σχολές, πάρθηκαν οι άδειες των τυχερών που έχουν δουλειά και εν γένει βρισκόμαστε σε κλίμα διακοπών του Πάσχα. Ανούσιες διακοπές δεδομένου πως για τους φοιτητές η εξεταστική είναι πολύ κοντά, και για τους υπόλοιπους, η θερμοκρασιακή κατάσταση δίνει την εντύπωση πως το εναπομείναν χρονικό διάστημα ως την καλοκαιρινή τους άδεια, θα είναι δυσβάστακτο και δύσκολα διαχειρίσιμο. Παρόλ' αυτά, ίσως το μόνο θετικό είναι πως, η παύση αυτή ίσως να λειτουργήσει ευεργετικά για αυτούς που ανήκουν στην φάση της πρώτης παραγράφου, και θα ήθελαν να κάνουν μια ανασυγκρότηση.
Πραγματικά δυσάρεστο συναίσθημα το να είναι σε αταξία η ζωή σου. Καιρός για ριζικές αλλαγές και στροφή πως χαλιναγωγημένες καταστάσεις. Τέρμα το "όσα έρθουν κι όσα πάνε". Η αταξία συνεπάγεται δυσμενών καταστάσεων. Και πρέπει να αποφευχθεί προτού να είναι αργά.
ΥΓ. Αύριο ελπίζω, πιο συγκροτημένος
ΥΓ2. Καλό ταξίδι σε όσους ταξιδέψουν για τα μέρη τους
ΥΓ3. Κουράγιο σε όσους μείναν μόνους.
Έπειτα από αυτή τη σύντομη εισαγωγή, η οποία σκιαγραφεί τις τελευταίες ημέρες συνολικά, περνάω σε πιο απτά, καθημερινά πράγματα. Τριάντα βαθμοί Κελσίου στην Αθήνα, απότομη αλλαγή θερμοκρασίας, κάτι που πυροδοτεί ως αλυσιδωτή αντίδραση πολλά πράγματα. Ξεκινά μια μακρά περίοδος ζέστης, η οποία δεν αρέσει ιδιαίτερα στον γράφοντα, ο οποίος δυσφορεί τα μάλα σε τέτοιες συνθήκες. Η ανάγκη για δροσιά, ή ακόμα και ψύχος, γίνεται επιτατική, καθώς η ζέστη λειτουργεί άσχημα ψυχοσωματικά σε βαθμό τέτοιο, που να ανήκει στις αιτίες της κατάστασης της πρώτης παραγράφου.
Συνεχίζω στα μελλούμενα, τα οποία αφορούν το Πάσχα, ξεκάθαρα. Κλείσανε σχολεία και σχολές, πάρθηκαν οι άδειες των τυχερών που έχουν δουλειά και εν γένει βρισκόμαστε σε κλίμα διακοπών του Πάσχα. Ανούσιες διακοπές δεδομένου πως για τους φοιτητές η εξεταστική είναι πολύ κοντά, και για τους υπόλοιπους, η θερμοκρασιακή κατάσταση δίνει την εντύπωση πως το εναπομείναν χρονικό διάστημα ως την καλοκαιρινή τους άδεια, θα είναι δυσβάστακτο και δύσκολα διαχειρίσιμο. Παρόλ' αυτά, ίσως το μόνο θετικό είναι πως, η παύση αυτή ίσως να λειτουργήσει ευεργετικά για αυτούς που ανήκουν στην φάση της πρώτης παραγράφου, και θα ήθελαν να κάνουν μια ανασυγκρότηση.
Πραγματικά δυσάρεστο συναίσθημα το να είναι σε αταξία η ζωή σου. Καιρός για ριζικές αλλαγές και στροφή πως χαλιναγωγημένες καταστάσεις. Τέρμα το "όσα έρθουν κι όσα πάνε". Η αταξία συνεπάγεται δυσμενών καταστάσεων. Και πρέπει να αποφευχθεί προτού να είναι αργά.
ΥΓ. Αύριο ελπίζω, πιο συγκροτημένος
ΥΓ2. Καλό ταξίδι σε όσους ταξιδέψουν για τα μέρη τους
ΥΓ3. Κουράγιο σε όσους μείναν μόνους.
Τετάρτη 24 Απριλίου 2013
Wisterol
Δυστυχώς, καμιά φορά νιώθεις άσχημα όταν επιβεβαιώνεσαι για κάποια πράγματα, που παρόλο που τα υποστηρίζεις θα ήλπιζες να μην ισχύουν στην πραγματικότητα. Περίτρανα, μέρα με τη μέρα δικαιώνεται η θέση πως "σημασία έχει τι δείχνεις, κι όχι ποιος είσαι". Προφανώς, αυτό που θα προξενήσεις στον άλλον, και ονομάζεται εντύπωση, είναι κάτι που σε πρώτο βαθμό έχει να κάνει με τα ρούχα σου, το σώμα σου, τη γλώσσα του σώματός σου και την κίνησή σου στον χώρο.
Το τι υποστηρίζεις, πιστεύεις ή στοχάζεσαι δεν έχει νόημα. Σημασία έχει να είσαι χαβαλές ή κλειστός, απλά για να δώσεις ευθέως στον άλλον να καταλάβει πώς είσαι και τι επιδιώκεις από τη ζωή σου. Το θέμα το οποίο οφείλεις να προσέξεις είναι, συμβιβαζόμενος με την εντύπωση που σου δίνει ο άλλος, αν θα ρίξεις τα στάνταρτς σου. Σε πρώτο στάδιο δεν το καταλαβαίνεις, αλλά αν υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτόν τον πλανήτη, κάποτε θα εκτιμήσεις "το άλλο".
Τα μοδάτα ρούχα σου, το καλοφτιαγμένο μαλλί σου, τα τοπ αξεσουάρ σου, τα γυμνασμένα μπράτσα σου που προαιρετικά θα έχουν και κάποια τατουάζ, και γενικά το lifestyle αυτού που ενσαρκώνει τον τέλειο νέο της εποχής, θα είναι όλα αυτά που θα σε αναδείξουν ως τον ιδανικό άνθρωπο. Τον πιο ποθητό για γυναίκες, τον πιο αρεστό σε μια αντροπαρέα, τον πιο μισητό από έναν ίδιας πάστας και τον πιο αγαπητό για εκείνον που τον βλέπει σαν ίνδαλμα. Το φαίνεσθαι, και η συνολική εντύπωση σε διπλή διάσταση είναι όλα αυτά τα οποία αν τα προσαρμόσεις στο πλαίσιο της εποχής σου, θα σε ανεβάσουν ένα ολόκληρο επίπεδο στις κοινωνικές σου σχέσεις.
Πριν πιάσεις τους αλτήρες όμως, σκέψου αν θα κατεβάσεις τα standards κάποιου που τα είχε ήδη ψηλά.
ΥΓ. Κόψτε τον ύπνο. Σας κάνει να βλέπετε πιο καθαρά.
Το τι υποστηρίζεις, πιστεύεις ή στοχάζεσαι δεν έχει νόημα. Σημασία έχει να είσαι χαβαλές ή κλειστός, απλά για να δώσεις ευθέως στον άλλον να καταλάβει πώς είσαι και τι επιδιώκεις από τη ζωή σου. Το θέμα το οποίο οφείλεις να προσέξεις είναι, συμβιβαζόμενος με την εντύπωση που σου δίνει ο άλλος, αν θα ρίξεις τα στάνταρτς σου. Σε πρώτο στάδιο δεν το καταλαβαίνεις, αλλά αν υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτόν τον πλανήτη, κάποτε θα εκτιμήσεις "το άλλο".
Τα μοδάτα ρούχα σου, το καλοφτιαγμένο μαλλί σου, τα τοπ αξεσουάρ σου, τα γυμνασμένα μπράτσα σου που προαιρετικά θα έχουν και κάποια τατουάζ, και γενικά το lifestyle αυτού που ενσαρκώνει τον τέλειο νέο της εποχής, θα είναι όλα αυτά που θα σε αναδείξουν ως τον ιδανικό άνθρωπο. Τον πιο ποθητό για γυναίκες, τον πιο αρεστό σε μια αντροπαρέα, τον πιο μισητό από έναν ίδιας πάστας και τον πιο αγαπητό για εκείνον που τον βλέπει σαν ίνδαλμα. Το φαίνεσθαι, και η συνολική εντύπωση σε διπλή διάσταση είναι όλα αυτά τα οποία αν τα προσαρμόσεις στο πλαίσιο της εποχής σου, θα σε ανεβάσουν ένα ολόκληρο επίπεδο στις κοινωνικές σου σχέσεις.
Πριν πιάσεις τους αλτήρες όμως, σκέψου αν θα κατεβάσεις τα standards κάποιου που τα είχε ήδη ψηλά.
ΥΓ. Κόψτε τον ύπνο. Σας κάνει να βλέπετε πιο καθαρά.
Σάββατο 20 Απριλίου 2013
Πολύχρονος
Κάποιες μέρες είναι απλά αδιάφορες. Απλά μουντές και γκρι, που δε σε κινητοποιούν να κάνεις κάτι ουσιαστικό. Ενδεχομένως να φταίει ο καιρός, ή πράγματα που σε κρατάνε πίσω, ή δεν ξέρω τι, πάντως σίγουρα έχεις νιώσει, αναγνώστη, το συναίσθημα αυτό. Το θέμα είναι πως δεν πολεμιέται ο,τι κι αν κάνεις. Αν ακολουθήσεις τη ρουτίνα σου τότε θα βυθιστείς ακόμα περισσότερο στον φαύλο κύκλο αυτής της μαυρίλας.
Απουσιάζει ο σφυγμός, ο παλμός που σε ενεργοποιεί και ζεσταίνει το αίμα σου, για να κάνεις πράγματα που αρμόζουν στη νεανική σου ηλικία. Και ; Τι έγινε ; Γιατί να "πρέπει" να κάνουμε τόσα πράγματα ; Το έχουμε συζητήσει σε παλιότερη ανάρτηση, όμως αυτό το πράγμα είναι πάντα επίκαιρο. Γεμίζουμε τον χρόνο μας με ανούσιες κουβέντες, με γέλια, αγγίγματα, κοιτάγματα και αλληλεπιδράσεις που δεν προσφέρουν τίποτα, και γίνονται απλά για να γίνουν. Παρέες που βρίσκονται για έναν καφέ και μόλις βγουν, ανανεώνουν όλο χαρά για το επόμενο ραντεβού ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να ξαναβρεθούν για τα επόμενο δύο χρόνια.
Δεν είναι διδάγματα του Buscaglia για αγάπες, πεταλούδες και ιστορίες, απλά η απεικόνιση μιας πραγματικότητας πλαστών προσωπείων. Όχι προσώπων, αλλά προσωπείων, άρα μια διπλή απάτη, που δεν ξέρεις αν τελικά η μία αναιρεί την άλλη, ή αν η μία επικαλύπτει την άλλη. Και σε αυτό το σημείο ξεκινάει η παράνοια της εποχής. Το ζήτημα είναι αν θα επιλέξεις να παίξεις σε αυτό το παιχνίδι προσαρμοστικότητας ή αν θα ταχθείς με την απαθή πλευρά. Τίποτα δεν είναι λάθος, απλά δείχνει στοιχεία για τον χαρακτήρα σου και το πως διαχειρίζεσαι καταστάσεις πίεσης που προέρχεται από κοινωνικά χαστούκια της εποχής.
Δεν ξέρω ο ειρμός που καταλήγει. Τι σημασία έχει άλλωστε ; Όπως έγραψε και ένα φιλικό μπλογκ, μιλάμε για μια ζωή πλην μια αιωνιότητα. Κάτι τόσο συγκεκριμένο και αόριστο συνάμα. Επομένως, λίγη σημασία έχει η σκέψη και το να σπάζεις το κεφάλι σου πάνω σε θέματα που από πολλούς θα χαρακτηριστούν γραφικά και αμπελο-(το υπόλοιπο δικό σας).
ΥΓ. Έχω ξαπλώσει στα σκαλάκια στην άκρη της γειτονιάς
Νιώθω τόσο ευτυχισμένος που δε με νοιάζει για μας...
ΥΓ2. Πες μου χρόνια πολλά, σήμερα θλίψη μου γιορτάζω
Το πικρό μου το χαμόγελο, καθρέφτη τώρα αλλάζω
Σκύλα ζωή σε έμαθα πια, γι'αυτό γουστάρω που γερνάω
Και πίσω δε γυρνάω
Τετάρτη 17 Απριλίου 2013
Προς τα κάτω
Η λατρεία της καθόδου. Ο φόβος για την άνοδο. Η φοβική συμπεριφορά απέναντι στο καινούριο και καινοτόμο. Θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως δείγμα δειλίας μια τέτοια συμπεριφορά, όμως το να καταδικάζεις κάτι, και γενικότερα το να είσαι "αντι-" -όπως πολλάκις έχει επισημανθεί- είναι πολύ ευκολότερο από το να το αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο ή να γίνεις θιασώτης αυτού.
Ηθικός στόχος του ανθρώπου είναι η παράδοση ενός καλύτερου κόσμου στους απογόνους του σε συνδυασμό με την εξασφάλιση της ευζωίας του, με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Οι απόγονοι λοιπόν, οφείλουν να αντικρίσουν μια πραγματικότητα η οποία να είναι σαφώς καλύτερη και ολοένα, αυξανόμενα καλύτερη, από τον κόσμο των προγόνων τους. Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει η πρόοδος. Πρόοδος, που σημαίνει πως κάτι εξελίσσεται σε κάτι καλύτερο. Σε μια καλύτερη και τελειότερη, -βάσει του περιβάλλοντός του- κατάσταση. Εδώ μάλιστα, προκύπτει ένα άλλο ζήτημα. Το ζήτημα της εξέλιξης. Η εξέλιξη, κυριολεκτικά είναι το επόμενο στάδιο ενός πράγματος, σε σχέση με μια προγενέστερη κατάσταση. Αυτό πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε, αν εξέλιξη είναι όντως το παραπάνω αναφερθέν ή απλά ένα συνώνυμο της προόδου. Η εξέλιξη, λοιπόν, συνάδει με την πρόοδο;
Η εξέλιξη είναι πάντα θετική ;
Καταχρηστικά θα μπορούσαν να παρουσιαστούν πολυάριθμα παραδείγματα εξελικτικής συμπεριφοράς προς κάτι καλύτερο. Αντιθέτως, θα μπορούσαν αρκετοί να υποστηρίξουν πως γνωρίζουν και περιπτώσεις "εξέλιξης προς το χειρότερο". Εδώ αναρωτιέμαι. Πρόκειται για "εξελιξη προς το χειρότερο" ή απλή φθορά ; Το ζήτημα μπορεί να εστιάζεται τελικά στις λέξεις, αλλά είναι βαθύτερο. Η φυσική ροή των πραγμάτων προϋποθέτει γέννηση-ακμή-φθορά. Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εξελικτικό, αλλά μέσα στο πεπερασμένο της ζωής ενός στοιχείου. Επομένως, ξεκινώντας από αυτή τη βάση μπορούμε κάλλιστα να υποστηρίξουμε πως η φθορά δεν μπορεί να είναι εξελικτικός μηχανισμός. Κάτι που περίτρανα αποδεικνύει πως η εξέλιξη δεν μπορεί να είναι κάτι κακό.
Λαμβάνοντας αυτό ως αξίωμα επιστρέφουμε στις αρχικές δηλώσεις. "Ο φόβος για την άνοδο". Γιατί να φοβάσαι την άνοδο όταν στα πλαίσια της εξέλιξης έχεις να περιμένεις μόνο καλύτερα πράγματα ; Γιατί να επιλέγεις την στάσιμη ή οπισθοχωρητική στάση, όταν η επίθεση/προέλαση είναι δεδομένη πως θα επιφυλάξει νίκη ; Ως απάντηση σε αυτό, μπορεί να υποστηριχθεί κάλλιστα η εμμονή στον φόβο. Ένα διαχρονικό συναίσθημα που αλλάζει κατευθύνσεις πανεύκολα άσχετα από τη δυναμική αυτού που το προκαλεί ή την ευαλωτότητα αυτού που το δέχεται. Ένα συναίσθημα το οποίο μπορεί να κάμψει τη θέληση, ακόμα και μπροστά σε κάτι θετικό, όπως είναι η εξέλιξη. Μια δυναμική κατά τ'άλλα διαδικασία, που δεν την καταλαβαίνεις, όμως μπορείς να την αναστείλεις με τον φόβο ή τη δυσπιστία σου.
Γιατί λοιπόν να επιδίδεται κάποιον στη "λατρεία της καθόδου"; Ένα καλό επιχείρημα απέναντι σε αυτό, θα ήταν η στάση της ουδετερότητας και της αργής αναμονής της επίδρασης του δηλητηρίου της εξέλιξης. Πολλάκις όμως από τον παρόντα ιστότοπο έχει με επιχειρήματα απορριφθεί η χρήση της μετριοπάθειας και της ουδετερότητας. Η πρόοδος έρχεται πάντα από τα άκρα, τα ριζοσπαστικά άκρα τα οποία είναι αυτά που θα αντιταχθούν στη συντηρητική ευθεία οδό. Το άκρο στην παρούσα περίπτωση, αντικατοπτρίζεται στη "λατρεία της καθόδου". Όχι δηλαδή την άπλετη δεκτικότητα σε οτιδήποτε καινούριο, αλλά την συστηματική αμφισβήτηση του "νέου" και την επιφύλαξη απέναντι σε αυτό που είθισται να βελτιώνει την πλάση.
Άλλωστε τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό. Όλα αλλάζουν χαρακτήρα και ταμπέλα ανάλογα την χρήση που τους γίνεται. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, το "πίσω βήμα", "η οπισθοχώρηση", "η δύσπιστη αντιμετώπιση", ακόμα και η απαισιοδοξία, δεν πρέπει να χρωματίζονται αρνητικά, αλλά να αποτελούν βασικά όπλα στην φαρέτρα του υποκειμένου που σέβεται την ύπαρξή του και νιώθει πως είναι κύριος του εαυτού του.
ΥΓ. Όλα γίνονται, αρκεί να το θες. Αλλά και να μην το θες δεν υπάρχει πρόβλημα. Το Λεμόνι σε θεωρεί δικό του άνθρωπο.
ΥΓ2. Impossible is nothing λέει η Adidas. Ας τους ενημερώσει κάποιος πως πολλά πράγματα είναι impossible.
Ηθικός στόχος του ανθρώπου είναι η παράδοση ενός καλύτερου κόσμου στους απογόνους του σε συνδυασμό με την εξασφάλιση της ευζωίας του, με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Οι απόγονοι λοιπόν, οφείλουν να αντικρίσουν μια πραγματικότητα η οποία να είναι σαφώς καλύτερη και ολοένα, αυξανόμενα καλύτερη, από τον κόσμο των προγόνων τους. Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει η πρόοδος. Πρόοδος, που σημαίνει πως κάτι εξελίσσεται σε κάτι καλύτερο. Σε μια καλύτερη και τελειότερη, -βάσει του περιβάλλοντός του- κατάσταση. Εδώ μάλιστα, προκύπτει ένα άλλο ζήτημα. Το ζήτημα της εξέλιξης. Η εξέλιξη, κυριολεκτικά είναι το επόμενο στάδιο ενός πράγματος, σε σχέση με μια προγενέστερη κατάσταση. Αυτό πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε, αν εξέλιξη είναι όντως το παραπάνω αναφερθέν ή απλά ένα συνώνυμο της προόδου. Η εξέλιξη, λοιπόν, συνάδει με την πρόοδο;
Η εξέλιξη είναι πάντα θετική ;
Καταχρηστικά θα μπορούσαν να παρουσιαστούν πολυάριθμα παραδείγματα εξελικτικής συμπεριφοράς προς κάτι καλύτερο. Αντιθέτως, θα μπορούσαν αρκετοί να υποστηρίξουν πως γνωρίζουν και περιπτώσεις "εξέλιξης προς το χειρότερο". Εδώ αναρωτιέμαι. Πρόκειται για "εξελιξη προς το χειρότερο" ή απλή φθορά ; Το ζήτημα μπορεί να εστιάζεται τελικά στις λέξεις, αλλά είναι βαθύτερο. Η φυσική ροή των πραγμάτων προϋποθέτει γέννηση-ακμή-φθορά. Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εξελικτικό, αλλά μέσα στο πεπερασμένο της ζωής ενός στοιχείου. Επομένως, ξεκινώντας από αυτή τη βάση μπορούμε κάλλιστα να υποστηρίξουμε πως η φθορά δεν μπορεί να είναι εξελικτικός μηχανισμός. Κάτι που περίτρανα αποδεικνύει πως η εξέλιξη δεν μπορεί να είναι κάτι κακό.
Λαμβάνοντας αυτό ως αξίωμα επιστρέφουμε στις αρχικές δηλώσεις. "Ο φόβος για την άνοδο". Γιατί να φοβάσαι την άνοδο όταν στα πλαίσια της εξέλιξης έχεις να περιμένεις μόνο καλύτερα πράγματα ; Γιατί να επιλέγεις την στάσιμη ή οπισθοχωρητική στάση, όταν η επίθεση/προέλαση είναι δεδομένη πως θα επιφυλάξει νίκη ; Ως απάντηση σε αυτό, μπορεί να υποστηριχθεί κάλλιστα η εμμονή στον φόβο. Ένα διαχρονικό συναίσθημα που αλλάζει κατευθύνσεις πανεύκολα άσχετα από τη δυναμική αυτού που το προκαλεί ή την ευαλωτότητα αυτού που το δέχεται. Ένα συναίσθημα το οποίο μπορεί να κάμψει τη θέληση, ακόμα και μπροστά σε κάτι θετικό, όπως είναι η εξέλιξη. Μια δυναμική κατά τ'άλλα διαδικασία, που δεν την καταλαβαίνεις, όμως μπορείς να την αναστείλεις με τον φόβο ή τη δυσπιστία σου.
Γιατί λοιπόν να επιδίδεται κάποιον στη "λατρεία της καθόδου"; Ένα καλό επιχείρημα απέναντι σε αυτό, θα ήταν η στάση της ουδετερότητας και της αργής αναμονής της επίδρασης του δηλητηρίου της εξέλιξης. Πολλάκις όμως από τον παρόντα ιστότοπο έχει με επιχειρήματα απορριφθεί η χρήση της μετριοπάθειας και της ουδετερότητας. Η πρόοδος έρχεται πάντα από τα άκρα, τα ριζοσπαστικά άκρα τα οποία είναι αυτά που θα αντιταχθούν στη συντηρητική ευθεία οδό. Το άκρο στην παρούσα περίπτωση, αντικατοπτρίζεται στη "λατρεία της καθόδου". Όχι δηλαδή την άπλετη δεκτικότητα σε οτιδήποτε καινούριο, αλλά την συστηματική αμφισβήτηση του "νέου" και την επιφύλαξη απέναντι σε αυτό που είθισται να βελτιώνει την πλάση.
Άλλωστε τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό. Όλα αλλάζουν χαρακτήρα και ταμπέλα ανάλογα την χρήση που τους γίνεται. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, το "πίσω βήμα", "η οπισθοχώρηση", "η δύσπιστη αντιμετώπιση", ακόμα και η απαισιοδοξία, δεν πρέπει να χρωματίζονται αρνητικά, αλλά να αποτελούν βασικά όπλα στην φαρέτρα του υποκειμένου που σέβεται την ύπαρξή του και νιώθει πως είναι κύριος του εαυτού του.
ΥΓ. Όλα γίνονται, αρκεί να το θες. Αλλά και να μην το θες δεν υπάρχει πρόβλημα. Το Λεμόνι σε θεωρεί δικό του άνθρωπο.
ΥΓ2. Impossible is nothing λέει η Adidas. Ας τους ενημερώσει κάποιος πως πολλά πράγματα είναι impossible.
Σάββατο 13 Απριλίου 2013
Τα ίδια
Σε μια πρόσφατη διάλεξη που έτυχε να παρακολουθήσω οι ομιλητές και η ομήγυρη, σε αρκετά σημεία ξέφυγαν από το κυρίως θέμα, και με τα δεκανίκια αυτού, προχώρησαν παρακάτω για να φτάσουν σε ζητήματα οντολογικά και παναθρώπινα, άσχετα με το αν αρκετοί από την αίθουσα αυτή έφυγαν δυσαρεστημένοι γιατί τελικά δεν κατέληξε η κουβέντα σε ένα συμπέρασμα. Γάγγραινα της εποχής μας το να έχει πάντα κάποιος τον τελευταίο λόγο.
Το Λεμόνι σήμερα θα εξετάσει το ζήτημα της αυθεντικότητας. Τα εμπόδια του να γεννηθεί κάτι από σένα, ή έστω επηρεασμένο από σένα και να μην έχει ούτε ένα γονίδιο από το γενετικό σου κώδικα. Και σε πρώτη ανάλυση θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει. Να μιλήσει ξεκάθαρα, για το ότι κάθε άνθρωπος, κάθε ζώσα ύπαρξη, ακόμα και κάθε δημιούργημα λειτουργικό ή αισθητικό, είναι μοναδικά, επομένως δεν αποτελούν αντίγραφα της πηγής τους. Ιδιαίτερα δε όσον αφορά τους ζωντανούς οργανισμούς, δε θα μπορούσε κανείς ποτέ να υποστηρίξει πως κάποιος είναι ίδιος με κάποιον άλλον. Σίγουρα όμως δε θα μπορούσε να υποστηρίξει και το ακριβώς αντίθετο. Πως είναι δηλαδή, ολότελα διαφορετικός.
Αν ακολουθήσουμε τη συλλογιστική πορεία του Άνσελμου για το αν υπάρχει Θείο, προσπαθώντας δηλαδή να ορίσουμε ως υπαρκτό, οτιδήποτε το οποίο μπορεί να αρνηθεί κάποιος, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε πως το επιχείρημα ότι τα πάντα είναι μοναδικά καταρρίπτεται εύκολα. Εφόσον τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση, έτσι και εδώ, εκ του αντιθέτου καταλήγουμε πως η αυθεντικότητα είναι μια ισχυρή παρθενιά, η οποία δε σπάει εύκολα. Τίποτα δεν είναι καινούριο και καινοτόμο, όταν δεν προέρχεται από παρθενογένεση, αλλά έχει πηγή από κάποιο πρότυπό ή πρωτότυπο. Τα πάντα θα μπορούσαμε να πούμε, είναι fake, κάλπικα, κίβδηλα, ψεύτικα. Είδωλα των ειδώλων των Ιδεών.
Και ερχόμαστε στην απτή τεκμηρίωση της σκέψης αυτής. Ο σωκρατικός νους που συνέχισε να ζει και να επεκτείνεται μέσα στο κρανίο του Πλάτωνα μιλούσε για Ιδέες και Μορφές. Καμιά Μορφή, δηλαδή κανένα αντικέιμενο, δεν υφίσταται χωρίς να υπάρχει η Ιδέα του αντικειμένου αυτού. Η Ιδέα είναι πρώτη από την Αλήθεια. Την πλησιάζει αλλά δεν την ακουμπάει. Βρίσκεται παρόλ' αυτά δίπλα της. Η Μορφή αποτελεί την απτή ύπαρξη μιας Ιδέας. Στο σημείο αυτό ο Πλάτωνας θέτει ως τρίτο από της αληθείας τομέα την Τέχνη. Επομένως όπως σωστά μπορούμε να σκεφτούμε, καθετί το οποίο επηρεάζεται από κάπου αποτελεί παρακλάδι, μεταφορά, ή μετάφραση μιας ήδη υπάρχουσας Καλλιτεχνικής ύπαρξης. Άρα φτάνουμε στο τέταρτο στάδιο μακριά από την αλήθεια. Εκεί αρχίζουμε να ευτελίζουμε την ύπαρξη, να καταργούμε το αρχέτυπο, και απλά να κατρακυλάμε σε ένα βάραθρο επανάληψης και ανακύκλωσης.
Μια ανακύκλωση ιδεών που φέρνει ανακύκλωση μορφών, επηρεάζει την οποιαδήποτε τέχνη, και φτάνουμε να δημιουργούμε απλά αντίγραφα, φωτοτυπημένες ιδέες, που αν φαίνονται καινοτόμες, επ'ουδενί δεν είναι. Χωλαίνουν απλά δεν το βλέπουμε γιατί τυφλοί από την απομάκρυνση που έχουμε δεχθεί από τις Ιδέες, βολευόμαστε με καθετί λίγο, περιστασιακό, φτηνό και εύκολο.
Η οντολογική προσέγγιση αυτή, είναι πρωτίστως ηθικοπλαστικού χαρακτήρα. Η πρόθεση όμως είναι καθαρά σχετική με την ουσία των πραγμάτων και όχι με την κατ' άτομο διόρθωση. Η ηθικοπλαστική στόχευση και το αντίστοιχο ύφος, προκύπτουν από την αγανάκτηση απέναντι στην καθημερινή ανοχή του ανθρώπου σε αυτό που όλοι γνωρίζουμε ως βλακεία.
ΥΓ. Αποδόμηση και αναδόμηση.
Το Λεμόνι σήμερα θα εξετάσει το ζήτημα της αυθεντικότητας. Τα εμπόδια του να γεννηθεί κάτι από σένα, ή έστω επηρεασμένο από σένα και να μην έχει ούτε ένα γονίδιο από το γενετικό σου κώδικα. Και σε πρώτη ανάλυση θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει. Να μιλήσει ξεκάθαρα, για το ότι κάθε άνθρωπος, κάθε ζώσα ύπαρξη, ακόμα και κάθε δημιούργημα λειτουργικό ή αισθητικό, είναι μοναδικά, επομένως δεν αποτελούν αντίγραφα της πηγής τους. Ιδιαίτερα δε όσον αφορά τους ζωντανούς οργανισμούς, δε θα μπορούσε κανείς ποτέ να υποστηρίξει πως κάποιος είναι ίδιος με κάποιον άλλον. Σίγουρα όμως δε θα μπορούσε να υποστηρίξει και το ακριβώς αντίθετο. Πως είναι δηλαδή, ολότελα διαφορετικός.
Αν ακολουθήσουμε τη συλλογιστική πορεία του Άνσελμου για το αν υπάρχει Θείο, προσπαθώντας δηλαδή να ορίσουμε ως υπαρκτό, οτιδήποτε το οποίο μπορεί να αρνηθεί κάποιος, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε πως το επιχείρημα ότι τα πάντα είναι μοναδικά καταρρίπτεται εύκολα. Εφόσον τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση, έτσι και εδώ, εκ του αντιθέτου καταλήγουμε πως η αυθεντικότητα είναι μια ισχυρή παρθενιά, η οποία δε σπάει εύκολα. Τίποτα δεν είναι καινούριο και καινοτόμο, όταν δεν προέρχεται από παρθενογένεση, αλλά έχει πηγή από κάποιο πρότυπό ή πρωτότυπο. Τα πάντα θα μπορούσαμε να πούμε, είναι fake, κάλπικα, κίβδηλα, ψεύτικα. Είδωλα των ειδώλων των Ιδεών.
Και ερχόμαστε στην απτή τεκμηρίωση της σκέψης αυτής. Ο σωκρατικός νους που συνέχισε να ζει και να επεκτείνεται μέσα στο κρανίο του Πλάτωνα μιλούσε για Ιδέες και Μορφές. Καμιά Μορφή, δηλαδή κανένα αντικέιμενο, δεν υφίσταται χωρίς να υπάρχει η Ιδέα του αντικειμένου αυτού. Η Ιδέα είναι πρώτη από την Αλήθεια. Την πλησιάζει αλλά δεν την ακουμπάει. Βρίσκεται παρόλ' αυτά δίπλα της. Η Μορφή αποτελεί την απτή ύπαρξη μιας Ιδέας. Στο σημείο αυτό ο Πλάτωνας θέτει ως τρίτο από της αληθείας τομέα την Τέχνη. Επομένως όπως σωστά μπορούμε να σκεφτούμε, καθετί το οποίο επηρεάζεται από κάπου αποτελεί παρακλάδι, μεταφορά, ή μετάφραση μιας ήδη υπάρχουσας Καλλιτεχνικής ύπαρξης. Άρα φτάνουμε στο τέταρτο στάδιο μακριά από την αλήθεια. Εκεί αρχίζουμε να ευτελίζουμε την ύπαρξη, να καταργούμε το αρχέτυπο, και απλά να κατρακυλάμε σε ένα βάραθρο επανάληψης και ανακύκλωσης.
Μια ανακύκλωση ιδεών που φέρνει ανακύκλωση μορφών, επηρεάζει την οποιαδήποτε τέχνη, και φτάνουμε να δημιουργούμε απλά αντίγραφα, φωτοτυπημένες ιδέες, που αν φαίνονται καινοτόμες, επ'ουδενί δεν είναι. Χωλαίνουν απλά δεν το βλέπουμε γιατί τυφλοί από την απομάκρυνση που έχουμε δεχθεί από τις Ιδέες, βολευόμαστε με καθετί λίγο, περιστασιακό, φτηνό και εύκολο.
Η οντολογική προσέγγιση αυτή, είναι πρωτίστως ηθικοπλαστικού χαρακτήρα. Η πρόθεση όμως είναι καθαρά σχετική με την ουσία των πραγμάτων και όχι με την κατ' άτομο διόρθωση. Η ηθικοπλαστική στόχευση και το αντίστοιχο ύφος, προκύπτουν από την αγανάκτηση απέναντι στην καθημερινή ανοχή του ανθρώπου σε αυτό που όλοι γνωρίζουμε ως βλακεία.
ΥΓ. Αποδόμηση και αναδόμηση.
Παρασκευή 12 Απριλίου 2013
Νιτρικό οξύ
Καλοκαίρι στην άνοιξη
Καλοκαίρι αιώνιο.
Πόσο όμορφο και ναρκωτικά ηδονικό, να κοιμάσαι με πιεσμένο στήθος ;
Εθιστικοί πόνοι. Εξαιρετικά εθιστικοί.
Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί.
ΥΓ. Καμιά φορά προσπαθείς απλά για να αποτύχεις. Είναι γλυκιά η αποτυχία. Φαντάσου να ενσαρκώσεις την αποτυχία. Μια ύπαρξη αποτυχία. Πόσο πετυχημένη αποτυχία.
Καλοκαίρι αιώνιο.
Πόσο όμορφο και ναρκωτικά ηδονικό, να κοιμάσαι με πιεσμένο στήθος ;
Εθιστικοί πόνοι. Εξαιρετικά εθιστικοί.
Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί.
ΥΓ. Καμιά φορά προσπαθείς απλά για να αποτύχεις. Είναι γλυκιά η αποτυχία. Φαντάσου να ενσαρκώσεις την αποτυχία. Μια ύπαρξη αποτυχία. Πόσο πετυχημένη αποτυχία.
Καβούρια
Μια φορά κι έναν καιρό,είχε ξεβράσει η θάλασσα χιλιάδες καβούρια. Ο ήλιος έκαιγε,τα καβούρια είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους και σε λίγο θα ψόφαγαν.
Βρέθηκε λοιπόν ένας άνθρωπος,μπροστά σε αυτό το θέαμα κι άρχισε να πετά ένα-ένα τα καβούρια προς τη θάλασσα. Κάποιος άλλος που τον είδε,αντί να βοηθήσει,του λέει ότι είναι άσκοπο αυτό που έκανε και δε μπορεί να τα σώσει. Κι εκείνος,πετώντας ακόμα ένα στη θάλασσα,του απαντά "Ναι δε μπορώ να τα γλιτώσω όλα,ρώτα όμως κι αυτό εδώ που σώθηκε."
Δώσε δεύτερες ευκαιρίες κι ας είναι μάταιες και αποτυχημένες.
ΥΓ. Μπορείς ; Δεν μπορεις!
Τετάρτη 10 Απριλίου 2013
Πικρή ζωή μικρή
Παρακμή. Η αντίθετη οδός της ακμής. Γιατί το αντίθετο κάποιου ονόματος να είναι απαραίτητα αρνητικό. Το δεξί-αριστερό ζεύγος έχει αξιολογική διαφορά ; Τίποτα δεν είναι από μόνο του κακό ή καλό. Δίκαιο ή άδικο. Ο χειρισμός από τον ίδιο τον άνθρωπο καθορίζει τελικά την ποιότητα κάθε πράγματος. Σύντομη ανάρτηση αν και γράφτηκε προ αυτής ένα τεράστιο κατεβατό το οποίο θα δημοσιευθεί τελικά άλλη φορά. Σύντομη, όχι λόγω απώλειας όρεξης ή χρόνου. Απλά η πείρα που αποκτάται από μια εμπειρία, απλά καταγράφεται. Εκδηλώνεται και καταγράφεται. Οι φανφάρες είναι περιττές απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν τον πόθο και τον οίστρο του γράφοντα.
Ψάχνουνε μέρες να μου βρούνε σφυγμό
Τον έχω στρίψει σε τσιγάρο μεγάλο
Χωρίς καπνό
ΥΓ. Θέλω τη μέρα που θα φύγεις, απ'το πρωί να μου γελάς, κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις να είναι σαν να με αγαπάς.
Ψάχνουνε μέρες να μου βρούνε σφυγμό
Τον έχω στρίψει σε τσιγάρο μεγάλο
Χωρίς καπνό
ΥΓ. Θέλω τη μέρα που θα φύγεις, απ'το πρωί να μου γελάς, κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις να είναι σαν να με αγαπάς.
Δευτέρα 8 Απριλίου 2013
Γκρεμός
Γκρεμός, φαράγγι, δίχως επιστροφή. Απλά πέφτεις. Συνειδητοποιείς και πέφτεις. Πέφτοντας κλαις, γιατί δε στέκεσαι πιστός σε αυτά που διακηρύσσεις όπου σταθείς και βρεθείς. Γιατί το σημείο στο οποίο βρίσκεσαι, θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί αν δεν έμενες πιστός στα ιδανικά και τα ιδεώδη που εκπροσωπείς. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να πηγαίνεις κόντρα στις αρχές σου, όποιες κι αν είναι αυτές.
Αποφάσισα πριν καιρό να παραδοθώ όπως τόσοι και τόσοι άνθρωποι, στο ωραιότερο πράγμα επί γης. Σε αυτό, που αποτελεί τον κυρίαρχο λόγο για να τιμωρηθείς, εφόσον οδηγηθείς στην Κρίση, όπως υποστηρίζει η χριστιανική πίστη. Τα πάθη. Το πάθος για οτιδήποτε σε γεμίζει. Να παραδοθείς σε αυτό και να σε κυριεύσει ολοκληρωτικά. Να ζεις για αυτό και να επιδιώκεις μόνο αυτό. Το πάθος για ένα άτομο, το πάθος για μια συνήθεια, το πάθος για μια απόλαυση, το πάθος για ένα χόμπι. Για όλα αυτά που μπαίνουν σαν αλάτι στη ζωή σου.
Όταν περιέρχεσαι σε ένα αδιέξοδο, η εύκολη λύση είναι αυτή. Όταν δε, δεν έχεις μέτρο γενικότερα, πέφτεις με τα μούτρα κάτι το οποίο βραχυπρόθεσμα θα σου γυρίσει μπούμερανγκ. Και είναι σίγουρο αυτό, δεδομένου πως στη ζωή σου δε φημίζεσαι και για την τύχη σου. Στη σημείο αυτό, βρίσκεσαι πραγματικά στο κενό. Η στιγμή της συνειδητοποίησης πως τα πάθη σου σε οδηγούν στην κατάρρευση, στον προαναφερθέντα "γκρεμό", είναι οδυνηρή. Πόσο μάλλον όταν το πώς θα αντιδράσεις πηγαίνει κόντρα στις αξίες σου.
Οι επιλογές είναι δυο. Να συνεχίσεις στον γκρεμό ή λίγο πριν την ελεύθερη πτώση να κάνεις μια μεταβολή και να βαδίσεις προς μια άλλη κατεύθυνση. Κι εκεί έρχεται το χαστούκι. Το εσωτερικό χαστούκι από τον ίδιο σου τον εαυτό. Ο άγγελος που σου λέει να αναθεωρήσεις και το διαβολάκι που σε παρακινεί να μην φέρεις τα πάνω κάτω στον τρόπο δράσης και σκέψης σου απλά για μια αναποδιά.
Η εσωτερική πάλη είναι έντονη, κάτι που επιδεινώνει τον γκρεμό σου, και τον κάνει όλο και πιο βαθύ κι απόκρημνο.
Επομένως, πρέπει για το καλό σου, να αφήσεις ίσως τον καλύτερό σου φίλο επ'αόριστον, να ρίξεις το τέμπο της ζωής που ακολουθείς, να αλλάξεις άρδην τις συνήθειές σου, και γενικά να μην κάνεις μια απλή μεταβολή, αλλά να προχωρήσεις τόσο μακριά από αυτόν τον γκρεμό, ώστε να μην έχεις καμιά οπτική επαφή μαζί του. Βέβαια φέρεσαι ανήθικα απέναντι στα πιστεύω του παλιού σου εαυτού. Έτσι φαίνεται σε σένα όμως ενώ ο άνθρωπος αλλάζει συνήθειες, δεν αλλάζει παραξενιές και ιδεώδη. Απλά τα παραμερίζει. Και σε τελική ανάλυση, αν είναι πράγματι ανήθικο απέναντι στις ιδέες σου, ας είναι. Ο αμοραλισμός είναι το τελικό βήμα της καταξίωσης και της απελευθέρωσής σου, από τα ανθρώπινα περιοριστικά δεσμά.
Να παίξεις, για πάντα να ζήσουμε
Να πεθάνει αυτός
Και θα βγω να το φωνάξω
Γαμιέται ο θάνατος
ΥΓ. Είναι καιρός για αλλαγές πράγματι.
Κυριακή 7 Απριλίου 2013
Αξίζει μια προσπάθεια
Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που είναι θιασώτες της άποψης "αξίζει την προσπάθεια". Είναι δηλαδή αυτοί που δεν τους νοιάζει ποτέ το αποτέλεσμα μιας ενέργειας αλλά προτιμούν το ταξίδι. Το μόνο που τους μένει στο τέλος είναι η προσπάθεια που έκαναν να το πετύχουν. Αν το έκαναν, έχει καλώς, και χαίρονται διπλά για την προσπάθειά τους. Αν απέτυχαν, τουλάχιστον δεν έμειναν αμέτοχοι και πάλεψαν για να καταφέρουν κάτι που ήθελαν.
Ομολογώ πως δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν τη στάση. Σαφώς και είναι μια πάρα πολύ ωραία, αισιόδοξη οπτική για τη ζωή και φανερώνει πως το υποκείμενο έχει χαρακτήρα, και ζει για τις προκλήσεις και όχι για τις καταστάσεις που προκύπτουν από αυτές. Επαναλαμβάνω πως ποτέ δεν κατάλαβα, πώς γίνεται κάποιος ενώ γνωρίζει πως το αποτέλεσμα της ενέργειάς του θα είναι αποτυχημένο, να εξακολουθεί να προσπαθεί. Ο αντίλογος θα έρθει να πει πως υπάρχει το ενδεχόμενο να το καταφέρει. Μάλιστα, εκεί συμφωνώ απόλυτα, όμως στην περίπτωση της ολοκληρωτικής αποτυχίας η οποία είναι δεδομένη, τι πρέπει να γίνεται ; Αξίζουν οι προσπάθειες ή θα έπρεπε να στραφεί το ενδιαφέρον του υποκειμένου αλλού ;
Η σκέψη αυτή δεν πρέπει να πηγαίνει στο άλλο άκρο, δηλαδή πως όλα κρίνονται βάσει αποτελέσματος, γιατί τότε θα φτάσουμε στον Κύκλο της Βιέννης, τους Ωφελιμιστές και όλα αυτά, θεωρώντας πως ο σκοπός αγιάζει μέσα, και η ποιότητα των πραγμάτων, δηλ. καλά ή κακά, έχει να κάνει εξ' ολοκλήρου με το αποτέλεσμα. Προφανώς και μια τέτοια οπτική ενώ σε πρώτη φάση φαίνεται συγκροτημένη και σωστή, μπάζει από παντού. Τα ακραία παραδείγματα του φόνου για ένα καλό αποτέλεσμα, μπορεί να είναι χτυπητά για τις κοινωνικές επιταγές, όμως αν εγώ προσωπικά δε δέχομαι την ωφελιμιστική ματιά, έχει να κάνει καθαρά με θέματα ηθικής και το πόσο ανήθικος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος για ένα συγκεκριμένο θετικό κατά τ' άλλα αποτέλεσμα.
Πίσω στο "αξίζει μια προσπάθεια", πραγματικά θα ήθελα να μπω στη θέση κάποιου που βλέπει τα πράγματα αμιγώς σαν προκλήσεις και συνεχίζει την προσπάθειά του με αμείωτο ενδιαφέρον. Περισσότερο για να διαπιστώσω ποια είναι τα όρια αυτού του ατόμου και πως θα νιώσει όταν θα έρθει η στιγμιαία αμφιβολία ή ακόμα και η συνειδητοποίηση του ότι όλα γίνονται εις μάτην. Ειλικρινά, γίνεται να υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να συνειδητοποιήσεις πως ο,τι κάνεις πέφτει στο κενό ; Πως ο,τι κάνεις δε σημαίνει τίποτα για σένα, ούτε για τον σκοπό που το διαπράττεις αλλά είναι ακόμα λίγες άσκοπες ενέργειες που δε θα αλλάξουν τίποτα στον κόσμο αυτό, και απλά σου κατανάλωσαν τον χρόνο της εξέλιξής σου.
Εκτός κι αν αυτές οι ενέργειες συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξή σου.
ΥΓ. What do you want from me ?
ΥΓ2. Welcome to the Machine.
Ομολογώ πως δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν τη στάση. Σαφώς και είναι μια πάρα πολύ ωραία, αισιόδοξη οπτική για τη ζωή και φανερώνει πως το υποκείμενο έχει χαρακτήρα, και ζει για τις προκλήσεις και όχι για τις καταστάσεις που προκύπτουν από αυτές. Επαναλαμβάνω πως ποτέ δεν κατάλαβα, πώς γίνεται κάποιος ενώ γνωρίζει πως το αποτέλεσμα της ενέργειάς του θα είναι αποτυχημένο, να εξακολουθεί να προσπαθεί. Ο αντίλογος θα έρθει να πει πως υπάρχει το ενδεχόμενο να το καταφέρει. Μάλιστα, εκεί συμφωνώ απόλυτα, όμως στην περίπτωση της ολοκληρωτικής αποτυχίας η οποία είναι δεδομένη, τι πρέπει να γίνεται ; Αξίζουν οι προσπάθειες ή θα έπρεπε να στραφεί το ενδιαφέρον του υποκειμένου αλλού ;
Η σκέψη αυτή δεν πρέπει να πηγαίνει στο άλλο άκρο, δηλαδή πως όλα κρίνονται βάσει αποτελέσματος, γιατί τότε θα φτάσουμε στον Κύκλο της Βιέννης, τους Ωφελιμιστές και όλα αυτά, θεωρώντας πως ο σκοπός αγιάζει μέσα, και η ποιότητα των πραγμάτων, δηλ. καλά ή κακά, έχει να κάνει εξ' ολοκλήρου με το αποτέλεσμα. Προφανώς και μια τέτοια οπτική ενώ σε πρώτη φάση φαίνεται συγκροτημένη και σωστή, μπάζει από παντού. Τα ακραία παραδείγματα του φόνου για ένα καλό αποτέλεσμα, μπορεί να είναι χτυπητά για τις κοινωνικές επιταγές, όμως αν εγώ προσωπικά δε δέχομαι την ωφελιμιστική ματιά, έχει να κάνει καθαρά με θέματα ηθικής και το πόσο ανήθικος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος για ένα συγκεκριμένο θετικό κατά τ' άλλα αποτέλεσμα.
Πίσω στο "αξίζει μια προσπάθεια", πραγματικά θα ήθελα να μπω στη θέση κάποιου που βλέπει τα πράγματα αμιγώς σαν προκλήσεις και συνεχίζει την προσπάθειά του με αμείωτο ενδιαφέρον. Περισσότερο για να διαπιστώσω ποια είναι τα όρια αυτού του ατόμου και πως θα νιώσει όταν θα έρθει η στιγμιαία αμφιβολία ή ακόμα και η συνειδητοποίηση του ότι όλα γίνονται εις μάτην. Ειλικρινά, γίνεται να υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να συνειδητοποιήσεις πως ο,τι κάνεις πέφτει στο κενό ; Πως ο,τι κάνεις δε σημαίνει τίποτα για σένα, ούτε για τον σκοπό που το διαπράττεις αλλά είναι ακόμα λίγες άσκοπες ενέργειες που δε θα αλλάξουν τίποτα στον κόσμο αυτό, και απλά σου κατανάλωσαν τον χρόνο της εξέλιξής σου.
Εκτός κι αν αυτές οι ενέργειες συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξή σου.
ΥΓ. What do you want from me ?
ΥΓ2. Welcome to the Machine.
Σάββατο 6 Απριλίου 2013
Λούνα Παρκ
Ήταν 2001 όταν ο πατέρας μου με πήρε και με πήγε στα Αηδονάκια στο Μαρούσι. Γνωστό λούνα παρκ της Αθήνας, που γενιές παιδιών έπαιξαν και διασκέδασαν για πολλά χρόνια. Πλέον ερημώνει, όντας ανοικτό, και φυτοζωεί. Θυμάμαι πως μετά τα Αηδονάκια πήγαμε βόλτα και μετά σινεμά, μη μπορώντας να ανακαλέσω την ταινία που είδαμε. Μια εβδομάδα μετά, το ανικανοποίητο παιδί ζήτησε να ξαναπάει και τότε προς μεγάλη μου έκπληξη έλαβα μια απάντηση που δεν περίμενα: "Θα πάμε στο Allou".
Θαμπώθηκα. Μπήκαμε δωρεάν σε όλα τα παιχνίδια καθώς ήταν ακόμα υπό κατασκευή όσον αφορά τις πέρα του λούνα παρκ υποδομές. Τα περισσότερα παιχνίδια όμως λειτουργούσαν δωρεάν και δοκιμαστικά. Πέρασα πολύ όμορφα. Ομολογώ πως είναι από τις σπάνιες μνήμες που έχω με τον πατέρα μου και πράγματα που έχουμε κάνει μαζί. Το μόνο άλλο που θυμάμαι είναι μια φορά που πήγαμε σινεμά και είδαμε τον "Ναυαγό".
Εν πάση περιπτώσει, έναν χρόνο μετά, το 2002 δηλαδή, το Allou! Fun Park έκανε εγκαίνια. Λίγο καιρό αργότερα, επανδρώσαμε οικογενειακώς το αυτοκίνητο, οι γονείς μου, ο τετράχρονος αδερφός μου και εγώ. Ενθουσιασμένοι που θα περάσουμε ένα οικογενειακό απόγευμα σε ένα λούνα παρκ, περιμέναμε με αγωνία να αντικρίσουμε ολοκληρωμένο το κατασκεύασμα και να βιώσουμε την ηδονή της ευτυχίας ανάμεσα σε παιχνίδια, τρενάκια ιλιγγιώδους ταχύτητας, της τεράστιας ρόδας κλπ.
Φτάνουμε στου Ρέντη και στρίβουμε στα φανάρια τα οποία θα μας οδηγούσαν στο πάρκινγκ. Εκεί λοιπόν, πιάνει το μάτι μου τον πατέρα μου να κατεβάζει το παράθυρο του νέου μας τότε αυτοκινήτου (παρενέργειες των 90's) και δίνει κάποια χρήματα σε έναν νεαρό γύφτο ο οποίος απλά ζητούσε ελεημοσύνη. Ο διάλογος που ακολούθησε άρκεσε για να μου εντυπωθεί για πάντα σαν να παίζεται μπροστά μου:
"Σάντα μένεις ;"
"Ναι."
"Πας σχολείο ;"
"Όχι."
"Τι να το κάνεις ; "
"Ναι, τι να το κάνω ;"
Γύρισα, κοίταξα το λούνα παρκ και έβαλα τα κλάματα. Από τη μία ένα έργο δεκάδων εκατομμυρίων και από την άλλη κάποιος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, δεν πρόκειται να πάει ποτέ σχολείο, τα παιδιά και τα εγγόνια του επίσης, και σαν να μην φτάνει όλο αυτό, περιφρονεί το σχολείο θεωρώντας πως δε θα μπορούσε να του προσφέρει κάτι. Και αναρωτήθηκα παρότι μικρός στην ηλικία. Να φταίνε τα λούνα παρκ γι'αυτή την κατάσταση ; Να φταίνε οι ευτυχισμένες οικογένειες που πηγαίνουν και ξοδεύουν τα χρήματά τους για τη διασκέδασή τους ; Να φταίνε οι επιχειρηματίες που επενδύουν στα παιδιά και την ευτυχία τους, άρα δίνουν στον υπερτασικό αλάτι ; Ή τελικά να φταίει το παιδάκι που δέχεται την κατάσταση και δε θέλει να την αλλάξει ;
Οι σκέψεις βροχή και συγκεχυμένες. Άλλωστε ποιος θα μπορούσε στα 9 του να διαπιστώσει το πως έχουν όντως τα πράγματα ; Από τότε μίσησα τα λούνα παρκ. Δεν ξέρω αν κινητοποιεί μέσα μου το συναίσθημα της κοινωνικής αδικίας ή κάποιον μηχανισμό απόρριψης της ανισότητας. Δεν εμφορούμαι από τέτοια φρονήματα. Όμως κάθε παιδί έχει δικαίωμα στο σχολείο. Όμως κάθε κράτος οφείλει να υποχρεώνει, ακόμα και με θανατική ποινή, τους γονείς να στέλνουν το παιδί τους στο σχολείο.
ΥΓ. Καλό Σαββατόβραδο. Η νύχτα της μαζικής/μαγικής/μάγκικης διασκέδασης έφτασε.
Θαμπώθηκα. Μπήκαμε δωρεάν σε όλα τα παιχνίδια καθώς ήταν ακόμα υπό κατασκευή όσον αφορά τις πέρα του λούνα παρκ υποδομές. Τα περισσότερα παιχνίδια όμως λειτουργούσαν δωρεάν και δοκιμαστικά. Πέρασα πολύ όμορφα. Ομολογώ πως είναι από τις σπάνιες μνήμες που έχω με τον πατέρα μου και πράγματα που έχουμε κάνει μαζί. Το μόνο άλλο που θυμάμαι είναι μια φορά που πήγαμε σινεμά και είδαμε τον "Ναυαγό".
Εν πάση περιπτώσει, έναν χρόνο μετά, το 2002 δηλαδή, το Allou! Fun Park έκανε εγκαίνια. Λίγο καιρό αργότερα, επανδρώσαμε οικογενειακώς το αυτοκίνητο, οι γονείς μου, ο τετράχρονος αδερφός μου και εγώ. Ενθουσιασμένοι που θα περάσουμε ένα οικογενειακό απόγευμα σε ένα λούνα παρκ, περιμέναμε με αγωνία να αντικρίσουμε ολοκληρωμένο το κατασκεύασμα και να βιώσουμε την ηδονή της ευτυχίας ανάμεσα σε παιχνίδια, τρενάκια ιλιγγιώδους ταχύτητας, της τεράστιας ρόδας κλπ.
Φτάνουμε στου Ρέντη και στρίβουμε στα φανάρια τα οποία θα μας οδηγούσαν στο πάρκινγκ. Εκεί λοιπόν, πιάνει το μάτι μου τον πατέρα μου να κατεβάζει το παράθυρο του νέου μας τότε αυτοκινήτου (παρενέργειες των 90's) και δίνει κάποια χρήματα σε έναν νεαρό γύφτο ο οποίος απλά ζητούσε ελεημοσύνη. Ο διάλογος που ακολούθησε άρκεσε για να μου εντυπωθεί για πάντα σαν να παίζεται μπροστά μου:
"Σάντα μένεις ;"
"Ναι."
"Πας σχολείο ;"
"Όχι."
"Τι να το κάνεις ; "
"Ναι, τι να το κάνω ;"
Γύρισα, κοίταξα το λούνα παρκ και έβαλα τα κλάματα. Από τη μία ένα έργο δεκάδων εκατομμυρίων και από την άλλη κάποιος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, δεν πρόκειται να πάει ποτέ σχολείο, τα παιδιά και τα εγγόνια του επίσης, και σαν να μην φτάνει όλο αυτό, περιφρονεί το σχολείο θεωρώντας πως δε θα μπορούσε να του προσφέρει κάτι. Και αναρωτήθηκα παρότι μικρός στην ηλικία. Να φταίνε τα λούνα παρκ γι'αυτή την κατάσταση ; Να φταίνε οι ευτυχισμένες οικογένειες που πηγαίνουν και ξοδεύουν τα χρήματά τους για τη διασκέδασή τους ; Να φταίνε οι επιχειρηματίες που επενδύουν στα παιδιά και την ευτυχία τους, άρα δίνουν στον υπερτασικό αλάτι ; Ή τελικά να φταίει το παιδάκι που δέχεται την κατάσταση και δε θέλει να την αλλάξει ;
Οι σκέψεις βροχή και συγκεχυμένες. Άλλωστε ποιος θα μπορούσε στα 9 του να διαπιστώσει το πως έχουν όντως τα πράγματα ; Από τότε μίσησα τα λούνα παρκ. Δεν ξέρω αν κινητοποιεί μέσα μου το συναίσθημα της κοινωνικής αδικίας ή κάποιον μηχανισμό απόρριψης της ανισότητας. Δεν εμφορούμαι από τέτοια φρονήματα. Όμως κάθε παιδί έχει δικαίωμα στο σχολείο. Όμως κάθε κράτος οφείλει να υποχρεώνει, ακόμα και με θανατική ποινή, τους γονείς να στέλνουν το παιδί τους στο σχολείο.
ΥΓ. Καλό Σαββατόβραδο. Η νύχτα της μαζικής/μαγικής/μάγκικης διασκέδασης έφτασε.
Χρηματιστήριο
Το αναπάντεχο προκαλεί φόβο όμως μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για τη ζωή σου. Πόσο μάλλον όταν η ζωή σου αναλώνεται στη μιζέρια, οι αναλαμπές ευτυχίες μέσα σε αυτήν αποτελούν σοβαρά κίνητρα για να συνεχίσεις. Ευγενικές κινήσεις, τυχαία αγγίγματα, χειραψίες στιβαρές και αντρίκιες κι όχι πεθαμένα χέρια μέσα σε ζωηρές παλάμες. Κι όλα αυτά αναπάντεχα. Από εκεί που δεν το περιμένεις.
Γιατί, σαν άνθρωποι έχουν όλοι προσδοκίες από τους γύρω τους. Και έτσι είναι. Σε μια εποχή συμφέροντος και ξεδιαντροπιάς, αυτό που χαρακτηρίζει τον πλανήτη είναι οι σαθρές ανθρώπινες σχέσεις που χτίζονται πάνω σε πύργους από τραπουλόχαρτα. Μέχρι ένα σημείο, τα άτομα που σε περιβάλλουν σε 'πληρώνουν' κι έτσι συνεχίζετε το οδοιπορικό σας σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Κάποια στιγμή όμως επέρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης πως τα άτομα αυτά δεν μπορούν να συνεχίσουν να είναι δίπλα σου, γιατί χάθηκε το "αναπάντεχο". Χάθηκαν όλα αυτά που θα σου έλεγαν και θα σε ξάφνιαζαν ευχάριστα. Χάθηκε το ενδιαφέρον.
Αν έχεις μαθηματική σκέψη ή έστω έχεις μια κλίση προς τη θετική θεώρηση του κόσμου, δηλαδή επιλέγεις τα λογικά κριτήρια παρά τη συναισθηματική φόρτιση, θα πρέπει να βάλεις πολύ καλά στο μυαλό σου πως οι άνθρωποι είναι μετοχές. Και όχι "ενεργητικές" ή "παθητικές", αλλά χρηματιστηριακές μετοχές. Κάποιες από αυτές παρουσιάζουν αρχικά τεράστια άνοδο και επενδύεις πολλά, φτάνοντας κάποια στιγμή σε ένα τέλμα στο οποίο χάνεις τα χρήματά σου. Κάποιες άλλες έχουν καθοδική τάση με στιγμές αναλαμπών που ενώ θες να τις βοηθήσεις δεν επενδύεις πάνω τους γιατί η συνεχής κατηφόρα ξέρεις πως δε θα σε πληρώσει. Και είναι και αυτές οι μετοχές που σου δείχνουν συνέχεια μια σταθερότητα και πολλές φορές ανεβαίνουν τόσο πολύ που απορείς μαζί τους. Σε αυτές κυρίως πρέπει να επενδύεις. Κάποια στιγμή θα σκαρφαλώσουν ψηλά. Και αυτό είναι δεδομένο.
Είναι πραγματικά κρίμα και άδικο που ο άνθρωπος επιδιώκει μόνο την καλοπέρασή του. Μόνο τη διασκέδασή του, που ακόμα και αυτό το επιδιώκει με τα λάθος μέσα και καταλήγει να γίνεται δέσμιος του κάθε πάθους του. Σε βαθμό τέτοιο, όλο αυτό, που αλλοτριώνεται τόσο πολύ, που πια η διαδικασία της διασκέδασης τον κουράζει. Παρόλ' αυτά συνηθισμένος στην καθημερινή τριβή με τον αργό του θάνατο, συνεχίζει στο διηνεκές να συμβιβάζεται με μια κατάσταση η οποία δεν έχει να του δώσει κάτι παραπάνω, αλλά δεν τον απογοητεύει κιόλας. Δεν μπορεί να προχωρήσει στο ανώτερο βήμα της ψυχαγωγίας ούτε στο κατώτερο σκαλί της απάθειας. Η ψυχαγωγία είναι κάτι άγνωστο, ενώ η απάθεια είναι το εύκολο σκαλί, το οποίο φοβάται και δε ρισκάρει να μεταβάλλει τον κόσμο γύρω του.
Ο κόσμος αυτός έχει ανάγκη από πολλά πράγματα, μέσα στα οποία συμπεριλαμβάνονται νοοτροπίες αλλαγμένες και καινοτόμοι τρόποι δράσης για την ανύψωση του επιπέδου σκέψης και ζωής. Κινητήριος δύναμη του πλανήτη, η θέληση, και μεσάζων στην προσπάθεια αυτή, ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος όμως είναι πραγματικά "λίγος" πλέον για να κάνει πράγματα για τον ίδιο. Να αυτο-οργανωθεί. Να πάρει τη ζωή στα χέρια του, και σιγά σιγά με πνευματική τροφή να αγγίξει ένα επίπεδο στο οποίο θα είναι συναισθηματικά αλλά και εν γένει, αυτάρκης.
Καμία εξάρτηση, συμβολική ή κυριολεκτική, κανένα άγχος απομόνωσης. Απλές μονάδες που συνεργάζονται. Η προσωπική επαφή δεν ευόδωσε. Οφείλουμε να συμβιβαστούμε με αυτό και να συνεχίσουμε προς μια άλλη κατεύθυνση. Προς άλλους ορίζοντες. Μοναχικούς, και σκεπτόμενους.
To λέει άλλωστε και ο μέγας ποιητής.
'Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες'
ΥΓ. Το Χρηματιστήριο κατέρρευσε. Που να επενδύσεις ;
ΥΓ2. Να έχετε χόμπι. Από συλλογή γραμματοσήμων μέχρι τα ταξίδια με αεροπλάνα.
Γιατί, σαν άνθρωποι έχουν όλοι προσδοκίες από τους γύρω τους. Και έτσι είναι. Σε μια εποχή συμφέροντος και ξεδιαντροπιάς, αυτό που χαρακτηρίζει τον πλανήτη είναι οι σαθρές ανθρώπινες σχέσεις που χτίζονται πάνω σε πύργους από τραπουλόχαρτα. Μέχρι ένα σημείο, τα άτομα που σε περιβάλλουν σε 'πληρώνουν' κι έτσι συνεχίζετε το οδοιπορικό σας σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Κάποια στιγμή όμως επέρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης πως τα άτομα αυτά δεν μπορούν να συνεχίσουν να είναι δίπλα σου, γιατί χάθηκε το "αναπάντεχο". Χάθηκαν όλα αυτά που θα σου έλεγαν και θα σε ξάφνιαζαν ευχάριστα. Χάθηκε το ενδιαφέρον.
Αν έχεις μαθηματική σκέψη ή έστω έχεις μια κλίση προς τη θετική θεώρηση του κόσμου, δηλαδή επιλέγεις τα λογικά κριτήρια παρά τη συναισθηματική φόρτιση, θα πρέπει να βάλεις πολύ καλά στο μυαλό σου πως οι άνθρωποι είναι μετοχές. Και όχι "ενεργητικές" ή "παθητικές", αλλά χρηματιστηριακές μετοχές. Κάποιες από αυτές παρουσιάζουν αρχικά τεράστια άνοδο και επενδύεις πολλά, φτάνοντας κάποια στιγμή σε ένα τέλμα στο οποίο χάνεις τα χρήματά σου. Κάποιες άλλες έχουν καθοδική τάση με στιγμές αναλαμπών που ενώ θες να τις βοηθήσεις δεν επενδύεις πάνω τους γιατί η συνεχής κατηφόρα ξέρεις πως δε θα σε πληρώσει. Και είναι και αυτές οι μετοχές που σου δείχνουν συνέχεια μια σταθερότητα και πολλές φορές ανεβαίνουν τόσο πολύ που απορείς μαζί τους. Σε αυτές κυρίως πρέπει να επενδύεις. Κάποια στιγμή θα σκαρφαλώσουν ψηλά. Και αυτό είναι δεδομένο.
Είναι πραγματικά κρίμα και άδικο που ο άνθρωπος επιδιώκει μόνο την καλοπέρασή του. Μόνο τη διασκέδασή του, που ακόμα και αυτό το επιδιώκει με τα λάθος μέσα και καταλήγει να γίνεται δέσμιος του κάθε πάθους του. Σε βαθμό τέτοιο, όλο αυτό, που αλλοτριώνεται τόσο πολύ, που πια η διαδικασία της διασκέδασης τον κουράζει. Παρόλ' αυτά συνηθισμένος στην καθημερινή τριβή με τον αργό του θάνατο, συνεχίζει στο διηνεκές να συμβιβάζεται με μια κατάσταση η οποία δεν έχει να του δώσει κάτι παραπάνω, αλλά δεν τον απογοητεύει κιόλας. Δεν μπορεί να προχωρήσει στο ανώτερο βήμα της ψυχαγωγίας ούτε στο κατώτερο σκαλί της απάθειας. Η ψυχαγωγία είναι κάτι άγνωστο, ενώ η απάθεια είναι το εύκολο σκαλί, το οποίο φοβάται και δε ρισκάρει να μεταβάλλει τον κόσμο γύρω του.
Ο κόσμος αυτός έχει ανάγκη από πολλά πράγματα, μέσα στα οποία συμπεριλαμβάνονται νοοτροπίες αλλαγμένες και καινοτόμοι τρόποι δράσης για την ανύψωση του επιπέδου σκέψης και ζωής. Κινητήριος δύναμη του πλανήτη, η θέληση, και μεσάζων στην προσπάθεια αυτή, ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος όμως είναι πραγματικά "λίγος" πλέον για να κάνει πράγματα για τον ίδιο. Να αυτο-οργανωθεί. Να πάρει τη ζωή στα χέρια του, και σιγά σιγά με πνευματική τροφή να αγγίξει ένα επίπεδο στο οποίο θα είναι συναισθηματικά αλλά και εν γένει, αυτάρκης.
Καμία εξάρτηση, συμβολική ή κυριολεκτική, κανένα άγχος απομόνωσης. Απλές μονάδες που συνεργάζονται. Η προσωπική επαφή δεν ευόδωσε. Οφείλουμε να συμβιβαστούμε με αυτό και να συνεχίσουμε προς μια άλλη κατεύθυνση. Προς άλλους ορίζοντες. Μοναχικούς, και σκεπτόμενους.
To λέει άλλωστε και ο μέγας ποιητής.
'Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες'
ΥΓ. Το Χρηματιστήριο κατέρρευσε. Που να επενδύσεις ;
ΥΓ2. Να έχετε χόμπι. Από συλλογή γραμματοσήμων μέχρι τα ταξίδια με αεροπλάνα.
Παρασκευή 5 Απριλίου 2013
Τι είναι ;
Καιρός είναι φτάνοντας σιγά σιγά στον έναν χρόνο από τότε που άνοιξε το Λεμόνι, να δοθεί μια ταμπέλα. Είναι κακό να βάζουμε ταμπέλες, σύμφωνα με την κοινή λογική όμως για να χωρίζουμε τα πράγματα και να τους αποδίδουμε συγκεκριμένες ιδιότητες τα χωρίζουμε βάσει κάποιων χαρακτηριστικών. Για το λόγο αυτόν, ήρθε πιστεύω η ώρα να γίνει μια ειδολογική προσέγγιση για το Λεμόνι. Να ενταχθεί σε μια παράδοση ή να δημιουργήσει μια δικιά του. Να αποκτήσει την ετικέτα του.
Το blogspot αυτό ξεκίνησε με αρχικό σκοπό, την τοποθέτηση του γράφοντος, πάνω σε όλα τα ζητήματα τα οποία απασχολούν μια κοινωνία. Τίποτα σε βάθος, τίποτα το καινούριο. Απλή αναπαραγωγή θεμάτων και ακραίες, σχεδόν προκλητικές απόψεις. Η στροφή ήρθε λίγο αργότερα, όταν το Λεμόνι άρχισε να αποκτά τον χαρακτήρα δοκιμιακών κειμένων που προκύπτουν από το καθημερινό ερέθισμα του γράφοντα, κάτι όμως που σε ένα βαθμό θα έφτανε σε ένα αναπόφευκτο τέλμα, καθώς οι καθημερινές εικόνες πολλές φορές αλληλοδιαπλέκονται, άρα τα προς πραγμάτευση θέματα θα έφταναν σε αδιέξοδο.
Στο σημείο εκείνο, συγκυρίες και λοιπές αναποδιές, κινητοποίησαν μια τάση προς το άγνωστο. Ένα άγνωστο που είχε δοκιμιακό χαρακτήρα όμως αναφερόταν στο καθημερινό ερέθισμα από σχεδόν πρωτοπρόσωπη σκοπιά. Αυτοβιογραφικό δε θα μπορούσε να είναι, γιατί βιογραφία ή αυτο-* αξίζει σε κάτι το οποίο έχει παράξει κάποιο έργο κι έχει φτάσει στο τέλος του. Όχι σε κάτι άσημο και ζωντανό.
Μετά από αυτές τις σκέψεις άρχισε η έρευνα. Έρευνα σε blogspots και wordpresses και λίγες ήταν αυτές που έμοιαζαν έστω και λίγο με αυτό. Το βίωμα ήταν μια γραμμή μέσα σε μια χαοτική μάζα από δοκιμιακού τύπου προσεγγίσεις και δημοσιογραφικού τύπου περιπλανήσεις, άλλες κατώτερες άλλες ανώτερες. Έτσι, το Λεμόνι, θεώρησε πως μπορεί και έχει την αξίωση να το κάνει, να εισάγει μια δική του ειδολογική προσέγγιση. Να καταλήξει σε κάτι χωρίς να έρθει σε σύγκρουση με προϋπάρχουσες παραδόσεις, αλλά ούτε και να ταράξει τα νερά. Απλά να ζητήσει, από όποιον διαβάζει και καταλαβαίνει να το διαδώσει και να πράξει το ίδιο εφόσον πνίγεται και καμιά φορά το πληκτρολόγιο είναι ελαφρύτερο από τα λόγια.
Πρόκειται για ένα βιωματικό δοκίμιο ή καλύτερα για ένα ημερολογιακό δοκίμιο. Το επίθετο διαδικτυακός θα μπορούσε να παρεμβληθεί όμως το μέσο είναι προφανές επομένως δεν χρειάζεται να επισημαίνεται. Κρατάμε το ημερολογιακό δοκίμιο. Δεσπόζουσες του, η καθημερινή συγγραφή γεγονότων τα οποία είναι για τον γράφοντα σημαντικά, με ποιητικό τρόπο ώστε να μπορούν να σταθούν καλλιτεχνικά, όμως με βασικό πυλώνα τη δοκιμιακή προσέγγιση όλων αυτών, που η ποιητική γλώσσα μπορεί να ευτελίσει.
Αν νιώθεις την ανάγκη να τα βγάλεις από μέσα σου καν'το. Ακόμα κι αν στους φίλους σου μιλάς με ευχέρεια, ακόμα και αν έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν και να σε ακούνε, πάντα θα υπάρχει αυτός που θα σε αφήνει άναυδο με υπόνοιες δακρύων στον αμφιβληστροειδή σου. Είτε είναι ζωντανός είτε νεκρός είτε ο καθρέφτης σου ο ίδιος.
ΥΓ. Σνίφαρε την άνοιξη
ΥΓ2. Πρόοδος σημαίνει να προχωράς τόσο μπροστά που να βλέπεις το πίσω μέρος του κεφαλιού σου.
Το blogspot αυτό ξεκίνησε με αρχικό σκοπό, την τοποθέτηση του γράφοντος, πάνω σε όλα τα ζητήματα τα οποία απασχολούν μια κοινωνία. Τίποτα σε βάθος, τίποτα το καινούριο. Απλή αναπαραγωγή θεμάτων και ακραίες, σχεδόν προκλητικές απόψεις. Η στροφή ήρθε λίγο αργότερα, όταν το Λεμόνι άρχισε να αποκτά τον χαρακτήρα δοκιμιακών κειμένων που προκύπτουν από το καθημερινό ερέθισμα του γράφοντα, κάτι όμως που σε ένα βαθμό θα έφτανε σε ένα αναπόφευκτο τέλμα, καθώς οι καθημερινές εικόνες πολλές φορές αλληλοδιαπλέκονται, άρα τα προς πραγμάτευση θέματα θα έφταναν σε αδιέξοδο.
Στο σημείο εκείνο, συγκυρίες και λοιπές αναποδιές, κινητοποίησαν μια τάση προς το άγνωστο. Ένα άγνωστο που είχε δοκιμιακό χαρακτήρα όμως αναφερόταν στο καθημερινό ερέθισμα από σχεδόν πρωτοπρόσωπη σκοπιά. Αυτοβιογραφικό δε θα μπορούσε να είναι, γιατί βιογραφία ή αυτο-* αξίζει σε κάτι το οποίο έχει παράξει κάποιο έργο κι έχει φτάσει στο τέλος του. Όχι σε κάτι άσημο και ζωντανό.
Μετά από αυτές τις σκέψεις άρχισε η έρευνα. Έρευνα σε blogspots και wordpresses και λίγες ήταν αυτές που έμοιαζαν έστω και λίγο με αυτό. Το βίωμα ήταν μια γραμμή μέσα σε μια χαοτική μάζα από δοκιμιακού τύπου προσεγγίσεις και δημοσιογραφικού τύπου περιπλανήσεις, άλλες κατώτερες άλλες ανώτερες. Έτσι, το Λεμόνι, θεώρησε πως μπορεί και έχει την αξίωση να το κάνει, να εισάγει μια δική του ειδολογική προσέγγιση. Να καταλήξει σε κάτι χωρίς να έρθει σε σύγκρουση με προϋπάρχουσες παραδόσεις, αλλά ούτε και να ταράξει τα νερά. Απλά να ζητήσει, από όποιον διαβάζει και καταλαβαίνει να το διαδώσει και να πράξει το ίδιο εφόσον πνίγεται και καμιά φορά το πληκτρολόγιο είναι ελαφρύτερο από τα λόγια.
Πρόκειται για ένα βιωματικό δοκίμιο ή καλύτερα για ένα ημερολογιακό δοκίμιο. Το επίθετο διαδικτυακός θα μπορούσε να παρεμβληθεί όμως το μέσο είναι προφανές επομένως δεν χρειάζεται να επισημαίνεται. Κρατάμε το ημερολογιακό δοκίμιο. Δεσπόζουσες του, η καθημερινή συγγραφή γεγονότων τα οποία είναι για τον γράφοντα σημαντικά, με ποιητικό τρόπο ώστε να μπορούν να σταθούν καλλιτεχνικά, όμως με βασικό πυλώνα τη δοκιμιακή προσέγγιση όλων αυτών, που η ποιητική γλώσσα μπορεί να ευτελίσει.
Αν νιώθεις την ανάγκη να τα βγάλεις από μέσα σου καν'το. Ακόμα κι αν στους φίλους σου μιλάς με ευχέρεια, ακόμα και αν έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν και να σε ακούνε, πάντα θα υπάρχει αυτός που θα σε αφήνει άναυδο με υπόνοιες δακρύων στον αμφιβληστροειδή σου. Είτε είναι ζωντανός είτε νεκρός είτε ο καθρέφτης σου ο ίδιος.
ΥΓ. Σνίφαρε την άνοιξη
ΥΓ2. Πρόοδος σημαίνει να προχωράς τόσο μπροστά που να βλέπεις το πίσω μέρος του κεφαλιού σου.
Τρίτη 2 Απριλίου 2013
Απρίλης
Κατώτερο των περιστάσεων το Λεμόνι. Πρώτος του Απρίλης, ένα από τους δύο αγαπημένους μήνες του γράφοντος, κι όμως καμία αναφορά σε αυτό. Ούτε στην πρωταπριλιά, ούτε στην άνοιξη που δειλά δειλά εγκαθίσταται στο λεκανοπέδιο της ωραιότερης πόλης του κόσμου.
Ο καιρός αυτός δεν είναι δύσκολος. Είναι απλά αλλόκοτος. Το Λεμόνι θα επιστρέψει, και θα αποζημιώσει για τον χαμένο χρόνο.
Αν και χαμένος χρόνος πρέπει να θεωρείται καθετί, αφού επέλεξες να σταματήσεις το εννιάμηνο κολύμπι στον αμνιακό σάκο της μητέρας σου. Αν όχι χαμένος χρόνος, μια μάταια τσιχλόφουσκα, μπροστά σε ένα κουτί με οδοντογλυφίδες.
Καλό μήνα.
ΥΓ. Ο άνθρωπος από τότε που έφτιαξε πολιτισμό, έψαχνε κάτι να τον πηγαίνει κοντά στον Θεό. Κοντύτερα έστω. Είναι ένστικτο.
Ο καιρός αυτός δεν είναι δύσκολος. Είναι απλά αλλόκοτος. Το Λεμόνι θα επιστρέψει, και θα αποζημιώσει για τον χαμένο χρόνο.
Αν και χαμένος χρόνος πρέπει να θεωρείται καθετί, αφού επέλεξες να σταματήσεις το εννιάμηνο κολύμπι στον αμνιακό σάκο της μητέρας σου. Αν όχι χαμένος χρόνος, μια μάταια τσιχλόφουσκα, μπροστά σε ένα κουτί με οδοντογλυφίδες.
Καλό μήνα.
ΥΓ. Ο άνθρωπος από τότε που έφτιαξε πολιτισμό, έψαχνε κάτι να τον πηγαίνει κοντά στον Θεό. Κοντύτερα έστω. Είναι ένστικτο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)