Καλή Πρωτοχρονιά

Έφτασε η ώρα. Πάει το 2012 και έρχεται το 2013. Επιβιώσαμε άλλον έναν χρόνο ο οποίος πέρασε πιο γρήγορα από τον καθένα. Πότε μπήκε, πότε βγήκε (βγαίνει).
Απροσδιόριστο έτος. Η γεύση που αφήνει στο στόμα εξίσου απροσδιόριστη. Γλυκιά σε μεγάλο βαθμό, ίσως η πιο γλυκιά ως τώρα. Πικρή στον μεγαλύτερο βαθμό. Ισοσταθμίζονται ; Αλληλοεξουδετερώνονται ; Δεν ξέρω. Διορθώνονται ; Οχι. Οι δύο γεύσεις αυτές θα συμπληρώνουν το ανατολίτικο πιάτο του 2012 που θα αποτελέσει σημείο καμπής για τα επόμενα χρόνια ως την επόμενη μεγάλη ανατροπή.
Στο έτος αυτό θα μπορούσα να πω πως έμαθα βασικά πράγματα για τη ζωή, και αναθεώρησα σε πολλά που ήμουν κάθετος. Έμαθα να αντιμετωπίζω καταστάσεις με πολλαπλούς τρόπους και να βιώνω τα όριά μου σε πολλούς τομείς, συνειδητοποιώντας πως πάντα υπάρχει το παραπάνω και το παρακάτω. Δεν ξέρω συνολικά αν έγινα καλύτερος άνθρωπος το 2012, ξέρω όμως πως όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει, μόνο να πάρει μπορεί. Το αν θα δώσει είναι επιλογή του, και πιστεύω (Άγιε μου Βασίλη), πως έδωσα κάτι φέτος και εγώ στα άτομα που αγαπάω, ακόμα και στα άτομα που δεν ήμουν και τόσο κοντά.
Δεν ξέρω αν αξίζω κάποιο δώρο, γιατί στη ζυγαριά πάντα θα βλέπω τα αρνητικά πιο πάνω από τα θετικά, και αυτό έγκειται στην ιδιοσυγκρασία του ατόμου. Πάντως, αν αξίζω, ξέρεις τι σου ζητάω.
Δε θα σε παρεξηγήσω Άγιε αν δεν το φέρεις, γιατί οι τάρανδοί σου κουβαλάνε πολλά για να τραβήξουν αυτό που θέλω εγώ. Δεν έχει όγκο, αλλά είναι βαρύ για ευχή. Εν πάση περιπτώσει όμως, αν προσπαθήσεις έστω, θα σε ευχαριστήσω θερμά.

Εύχομαι σε όλους να μπει ευτυχισμένα το 2013. Μεγαλώνουμε όλοι, και ελπίζω να είναι προς όφελός μας αυτό.

Υγεία, καλά μυαλά, και επιτυχίες σε όλους τους τομείς.
Το Ξεκούρδιστο Λεμόνι, βιώνει για πρώτη φορά αλλαγή έτους και υπόσχεται να συνεχίζει να μοιράζεται ο,τι μοιράζεται για πολλές αλλαγές ακόμα.

Καλή Χρονιά.

ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=bW04d-v6UBM

Ποτ πουρί

Δεν έχω να γράψω τίποτα ιδιαίτερο αναγνώστη μου. Περισσότερο θα ήθελα να μιλήσω με links σήμερα. Από αυτά που μου έκανες εντύπωση αυτές τις μέρες. Δεν το σηκώνει και η μέρα άλλωστε να πω ή καλύτερα, να γράψω κάτι ουσιαστικό. Ο ερχομός του νονού, φέρνει πάντα αναταραχή. Είτε είναι χειμώνας είτε είναι καλοκαίρι.

ΥΓ. https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=JdXVuMggHiI Ελληνική ποιότητα.
ΥΓ2. Φόβος: Ουσιαστικό. 
Αλλά και ουσιαστικός. 

Διαχρονικός και πανανθρώπινος.
Ικανός, να κάμψει κάθε αντίσταση, 
να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη.

Ο φόβος είναι φυσικό, κοινό συναίσθημα. Όλοι φοβούνται.
Και οι μεν και οι δε. Και οι πάνω και οι κάτω.
Το στοίχημα είναι πάντα το ποιος θα ελέγξει το φόβο
και θα τον διαχειριστεί προς όφελός του,
και πώς θα καταφέρει να μετατρέψει
ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων σε μηχανισμό προστασίας.

Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε.
Ήρθε η ώρα της πληρωμής.
Τώρα καλείται να πληρώσει όποιος φοβηθεί πρώτος.
Και αυτός είναι πάντα όποιος έχει να χάσει τα περισσότερα. 

Σήμερα γράφουμε για τον φόβο προσπαθώντας να τον ξορκίσουμε.
Τον βάζουμε απέναντί μας.
Τον αναγνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να τον απομυθοποιήσουμε
και να τον αντιμετωπίσουμε.
Όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις:
τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, πολύ ή λίγο,
σημασία έχει με πόση σοφία ή λογική διαχειριζόμαστε καθετί.

Ο φόβος δεν ανήκει σε κανέναν, γι' αυτό εύκολα αλλάζει κατεύθυνση

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=4p3taZ0lQik#!

Post

Πολύ όμορφες μέρες στη Ρούμελη. Ήλιος ανοιξιάτικος. Το βράδυ όση ψύχρα χρειάζεται για να συμπληρώνεται η βιομηχανική από τα τζάκια ατμόσφαιρα της Αθήνας.
Οι γιορτές ανήκουν σε αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη να γιορτάσουν. Ο καθένας για τους λόγους του. Αυτοί που δεν έχουν ανάγκη να γιορτάσουν, συμμετέχουν απλά στο γιορτινό αυτό μόρφωμα, και περνάνε καλά μέχρι εκεί που τους το επιτρέπει η θέλησή τους. Παρόλ'αυτά όμως, είναι μια καλή ευκαιρία να αλλάξουμε όλοι σαν άτομα και να αναθεωρήσουμε σε απόψεις μας, σε τέτοιο βαθμό, που δε θα μας πούνε κωλοτούμπες, αλλά θα δώσουμε στα άτομα γύρω μας να καταλάβουν πως ο άνθρωπος μεταβάλλεται και μέσα σε διάστημα ετών ή μηνών μπορεί να περνάει από διάφορα στάδια διανόησης και σκέψης. Κάτι όχι κακό ούτε αθέμιτο.

Δεν έχω και πάρα πολλά να πω, αναγνώστη μου. Άλλωστε τι να σου πω ; Πρέπει πάντα να έχουμε κάτι να λέμε ; Πρέπει πάντα να έχουμε κάτι να κάνουμε ; Αυτό που πρέπει είναι να προοδεύουμε,  να εξελισσόμαστε, και να μεταβάλλουμε τον εαυτό μας σε κάτι καλύτερο, προσαρμοστικότερο και βολικότερο.

ΥΓ. Καλό ταξίδι και καλά να περάσεις
ΥΓ2. Καμιά φορά...
ΥΓ3. http://www.youtube.com/watch?v=ukeRe0cyyv8

25.12.2012

Τι σημαίνει "περνάω καλά"; Τι σημαίνει "Είμαι καλά" ; Τι σημαίνει "γιορτές" ;
Όλα αυτά που πλάθουμε στο μυαλό μας για να το εξαπατούμε από την ζοφερή καθημερινότητα που κάποιοι επιλέγουμε. Γιατί, αυτοί που τα πιστεύουν ξέρουν τι σημαίνει "περνάω καλά" ; Τι πάει να πει για τον οποιοδήποτε "Να έρθουμε κοντά με αυτούς που αγαπάμε" ; Ξέρει ; Καταλαβαίνει ; Αφουγκράζεται τον άλλον όλον τον χρόνο για να έρθει τώρα κοντά του ; Υποκρισία ; Αυταπάτη ; Ποιος ξέρει ; Ίσως η συστηματοποίηση της ευτυχίας. Η ευτυχία σε ακανόνιστα πλαίσια και όρια. Όχι τίποτα υπέρμετρο. Κάτι στάνταρ. Το φτάνεις ; Έχει καλώς. Όχι ; Δεν μας κάνεις! Επόμενος παρακαλώ!
Τι πάει να πει "ζεστασιά" ; Ποιος επιτέλους είναι ο ψυχρός και ποιος είναι ο θερμός ; Πότε είναι στην καθεμιά κατάσταση και υπό ποιες προϋποθέσεις η κατάστασή του θεωρείται καλή ; Μήπως όλα τελικά είναι συμβατικά και σχετικά ; Μήπως όταν όλοι βαστάμε τα χέρια των αγαπημένων μας, όταν ανοίξει η γη και χωριστεί ανάμεσά μας θα τα αφήσουμε ; Μήπως οι Pink Floyd είχαν/έχουν δίκιο ;

Ζούμε όλοι μέσα σε ένα ασφυκτικό κουτί που λέγεται ΕΓΩ. Το ασφυκτικό αυτό κουτί στοιβάζεται σε containers που λέγεται κοινωνία, και όλα αυτά σε ένα καθόλου πρωτότυπο και αργοκίνητο φορτηγό που μπροστά δεξιά στην καρίνα φέρει το όνομα ΖΩΗ.

Χαρούμενα Χριστούγεννα σε όλους.

ΥΓ. Together we stand ; divided we fall
ΥΓ2,http://www.youtube.com/watch?v=hhZ0FnuFQDw

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας


Γλένταγες στους ουρανούς
με ζάρια και χαρτιά
Και ξάφνου στα σκοτάδια μας
γκρεμίστηκες με φόρα.

Τώρα κρυώνεις και πεινάς
μ' άστο σε μας
για σένα βράζει αυτή
η άδεια κατσαρόλα

Μη δίνεις σημασία
που όλα γίναν βιαστικά
κι αν δεν πρόλαβες να πεις
δυο τρία λόγια.

Το ξες πως είναι κερδισμένος τελικά
όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα.

Άπλωνες στα σύννεφα τη τσόχα και με μιας,
έναν αιώνα κέρδιζες
ποντάροντας μια ώρα.

Τώρα θυμώνεις , ξεφυσάς κι όλο ρωτάς
που σταματάει αυτή η άγρια κατηφόρα.

Μη δίνεις σημασία
που όλα γίναν βιαστικά
κι αν δεν πρόλαβες να πεις
δυο τρία λόγια.

Το ξες πως είναι κερδισμένος τελικά
όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα.

Δεν πειράζει που δε σου 'ρθε η ζαριά
τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα
Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά…
Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

Μη γκρινιάζεις που δε σου 'ρθε η ζαριά
τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα
Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά
Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

Χρόνια πολλά!

Παραμονή Χριστουγέννων. Καιρός ανάλογος του εορταστικού χαρακτήρα της ημέρας. Όμορφος ήλιος με ένα αντιπροσωπευτικό χειμωνιάτικο κρύο. Ράθυμοι ρυθμοί, για μένα τουλάχιστον, και μια τυπική νόρμα για άλλους.
Κάποτε πριν από κάποια χρόνια, αυτή η μέρα, ήταν μια μέρα σκληρής δουλειάς για τη συλλογή χρημάτων για να ικανοποιήσουμε τους πόθους μας σε παιχνίδια, και αργότερα σε άλλες διεξόδους. Λέγαμε τα κάλαντα, με σκοπό τη συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερων χρημάτων, όμως δεν ήταν αυτό η κινούσα αιτία, αλλά μια ενδόμυχη τάση για να βγούμε στη γύρα. Πανηγυρίζαμε για έναν καλό γείτονα που "πληρώνει". Οικτίραμε αυτούς που δεν άνοιγαν, ή άνοιγαν και έδιναν φραγκοδίφραγκα. Παιδική νοοτροπία, αλλά όλα δικαιολογούνται όταν είσαι παιδί.
Νιώθω άσχημα με την παραπάνω αναφορά διότι, πλέον δεν ανοίγει σχεδόν κανείς την πόρτα του. Και όχι επειδή δεν έχει όρεξη να ακούσει ψευδά παιδάκια, να του λένε το "καλήν ημέραν άρχοντες" χωρίς να καταλαβαίνουν τους στίχους, αλλά επειδή δεν έχει άχρηστα κέρματα για να τους δώσει. Σκέφτομαι έντονα τα σπίτια εκείνα που όταν χτυπάει το κουδούνι, η μάνα πηγαίνει ήσυχα προς την πόρτα, κοιτάει από το ματάκι, και όταν βλέπει παιδάκια, γυρνάει στον άντρα της και τον προστάζει με τα μάτια να κάνουν ησυχία για να μη δώσουν σημάδια ζωής στο σπίτι.
Αν το καλοσκεφτείς αναγνώστη, ζούμε μια σύγχρονη κατοχή. Δε μας λείπουν τα απαραίτητα σε πολλούς, όμως μας λείπουν όλα αυτά που δίνουν ποιότητα στη ζωή μας. Και αυτό πονάει εξίσου με τον φτωχό που δεν έχει ένα καρβέλι ψωμί. Τα παιδάκια σαν άλλοι Γερμανοί, καθηλώνουν την Αθήνα του 2012 στη σιγή για να μην ανοίξουν οι σύγχρονοι υπόδουλοι την πόρτα στα κάλαντα. Αν αναλογιστεί κανείς την προσαρμοστικότητα της ιστορίας κατ' αναλογία με την εκάστοτε χρονική στιγμή, δεν είναι απλά θλιβερό, αλλά μαύρο και άραχνο.

Δεν είχα σκοπό να κάνω μια ζοφερή ανάρτηση. Απλά το σκέφτηκα πολύ έντονα καθώς και εγώ κοίταξα πολλές φορές το ματάκι να δω αν είναι ο αδερφός μου ή άλλα άγνωστα παιδάκια που ήρθαν να πουν τα κάλαντα. Σκέφτομαι τι μπορεί να είπαν για το σπίτι μας, αλλά δεν πειράζει.

Εν πάση περιπτώσει αναγνώστη μου. Χρόνια πολλά και καλά. Να έχεις ο,τι επιθυμείς για τον εαυτό σου, την οικογένειά σου και όσους αγαπάς. Υγεία πρωτίστως και λεφτά δευτερευόντως.

ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=6Ejga4kJUts
ΥΓ2. Περαστικά και γρήγορα

Ξύπνα ρε

Επιτέλους ελευθερία από άμεσες υποχρεώσεις. Άπλετος ελεύθερος χρόνος που δεν ξέρεις πως μπορείς να τον εκμεταλλευθείς καλύτερα. Και όταν ξέρεις, δεν το κάνεις. Είτε γιατί βαριέσαι, είτε γιατί έχεις μάθει να δρας μόνο υπό πίεση και όταν είσαι ξέγνοιαστος δεν μπορείς να συγκεντρωθείς. Εν πάση περιπτώσει οι χριστουγεννιάτικες διακοπές για μεγάλο μέρος του πληθυσμού έφτασαν. Για πότε πέρασε το 2012 ούτε που καταλάβαμε. Βέβαια υπήρξαν στιγμές του που ήταν οδυνηρές και δεν περνούσαν με τίποτα. Όμως και περίοδοι που πέρασαν και δεν άγγιξαν.
Όταν θες να κάνεις τόσα πολλά και τελικά δεν κάνεις τίποτα, συνειδητοποιείς πως το βασικό θέμα της ζωής είναι το να έχεις βρει το νόημα. Κι αν δεν έχεις βρει το νόημα, βασικό είναι να έχεις ένα κίνητρο δράσης. Ένα πρόγραμμα τέτοιο, που θα σου επιτρέπει να κάνεις πράγματα "με σκοπό να...". Διαφορετικά χάνεις χρόνο, και δυστυχώς στην εποχή μας ο χρόνος είναι πράγματι χρήμα. Και αν δεν είναι χρήμα, είναι έστω πολύτιμος.
Το παν είναι η οργάνωση της ρουτίνας, μέσα στις διακοπές, ξεγελώντας τον εαυτό σου. Δηλαδή, να τον ξεκουράσεις, όμως να τον ξεκουράσεις με τρόπο εποικοδομητικό για σένα, και όχι ασκώντας του μια βίαιη κραιπάλη. Κάτι τέτοιο σίγουρα θα τον εξασθενήσει. Τώρα, γιατί τα λέω αυτά θα αναρωτηθείς αναγνώστη. Τα λέω για να τα πιστέψω και εγώ να κινητοποιηθώ λίγο, ξεφεύγοντας από τη ρεμπελιά των διακοπών.

ΥΓ. Θα στρώσουμε που θα πάει.
ΥΓ2. Το πετρέλαιο μειώνεται δραματικά στο βαρέλι, και θαρρώ πως πρέπει να κατέβουν από την ντουλάπα πολλές κουβέρτες
ΥΓ3. Αδερφέ καλή επιτυχία
ΥΓ4. Πατέρα δουλευταρά
ΥΓ5.

Do you wanna know how I got these scars?

Ή μήπως όχι ;

Φτάσαμε στις 20 Δεκεμβρίου. Η αλήθεια είναι πως το 2012 σαν χρονιά πέρασε πάρα μα πάρα πολύ γρήγορα. Σε κάποια σημεία μπορώ να πω πως ήταν εξαιρετικά κουραστική χρονιά αλλά στα κρεσέντο σημεία της, ήταν φαντασμαγορική. Έτσι είναι αυτά. Ups and downs.

Η παρούσα ανάρτηση λοιπόν, θα κινείται στα γνωστά πλαίσια της κάθε ανάρτησης. Αγαπητέ αναγνώστη, φτάσαμε στις 20 Δεκέμβρη. Μία μέρα πριν το τέλος του κόσμου κατά τους καταστροφολόγους. Μία μέρα πριν τη λήξη του πρώτου μισού του φοιτητικού έτους για μένα. Έχω κουραστεί αρκετά φέτος και ομολογώ πως δε βλέπω την ώρα να πάρω ένα μακρύ ρεπό από τις υποχρεώσεις μου στο Πανεπιστήμιο. 

Η περίοδος αυτή θα μπορούσα επίσης να πω πως δεν είναι τόσο άσχημη όσο η προηγούμενη. Υπάρχει η προσμονή των εορτών που σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα με μεγαλύτερη επιείκεια και να βάζεις κατά μέρους κάποια προβλήματα. Βέβαια αυτό δε σημαίνει πως αυτομάτως είσαι καλά και βλέπεις τον γαλάζιο (που λέει ο λόγος) ουρανό και σκοπεύεις να αδράξεις τη μέρα. Απλά φοράς τον καλό σου εαυτό. Όλοι έχουν ανάγκη από λίγη αγάπη, και είναι η ώρα να τη δείξεις ακόμα και σε αυτούς που είτε δεν την αξίζουν, είτε δε θες να τους τη δώσεις. 

Ετοιμάζομαι για γήπεδο και πρέπει να ντυθώ πολύ καλά. Θερίζει η παγωνιά αλλά οι θερμές καρδιές των ένθερμων υποστηρικτών μιας ιδέας, γίνονται ένα και η βόμβα πάλλεται ολοένα και περισσότερο.

Δε θα ευχηθώ από τώρα τίποτα, καθώς θα τα ξαναπούμε σίγουρα.

ΥΓ. Αν το τέλος του κόσμου έρθει, θέλω να ξέρεις αναγνώστη μου, πως το συναίσθημα του να αγαπάς, είναι ο,τι πιο ΄σκληρό και επίπονο έχει ο άνθρωπος στα χέρια του. Το συναίσθημα του να αγαπιέσαι είναι το δώρο που δίνει ο Θεός.

ΥΓ2. Νονέ, σε περιμένω.

140

http://www.free-ebooks.gr/gre/ebook/2441

Απίθανο. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Φτου και βγαίνω

Δώδεκα

Τριακόσια
Εξήντα
Έξι

Οχτώ χιλιάδες
Εφτακόσια
Ογδόντα
Τέσσερα

Πεντακόσια
Είκοσι
Εφτά χιλιάδες
Σαράντα

Τριάντα ένα εκατομμύρια
Εξακόσιες
Είκοσι
Δύο χιλιάδες
Τετρακόσια

...Στα απροσδιόριστα δευτερόλεπτα πριν το τέλος

ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=rQZ1E1mTniE

Ιστορία αλήθειας

Η σημερινή ανάρτηση θα αναφερθεί σε ένα προσωπικό βίωμα το οποίο μου καλλιέργησε εύλογα ερωτήματα και με έκανε να καταλήξω σε κάποιες πάγιες αποφάσεις. Όπως έχω ξαναπεί σε πολλές περιστάσεις ο λαός είναι ορθότατος στις ρήσεις του, αλλά πάντα λίγος στις επιλογές του. Και για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται. Θα επανέλθω σε αυτό.
Πριν 5-6 χρόνια γνώρισα ένα παιδί. Με εντυπωσίασε με τις γνώσεις του. Ενσάρκωνε στοιχεία ετερόκλητα τα οποία τα έδενε με έναν έντεχνο τρόπο πάνω του κι ας τον φθονούσαν όλοι για τις άχρηστες γνώσεις τις οποίες κουβαλούσε. Αυτουνού του αρκούσαν και σε κουβέντες που έκανα μαζί του, με εξέπληττε το γεγονός πως δεν τον ενδιέφερε πώς τον έβλεπαν οι άλλοι, αλλά να νιώθει αυτός καλά και να κερδίζει καθετί, από όπου μπορεί. Θεωρούσε πως ''η γνώση είναι μεγαλείο, και το μεγαλείο γνώση''.
Με τα χρόνια είχε καλές προοπτικές και πρώτευσε σε ο,τι έκανε. Τον μισούσαν αρκετοί, και πολλές φορές μάλιστα έφτασε σε σημείο να κάνει τα πάντα προκλητικά ώστε να συγκεντρώνει τα βλέμματα. Εγωιστής και αλαζόνας αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο όλοι τον γουστάρανε. Σε σημείο ενοχλητικό για εμάς τους υπόλοιπους, που τρώγαμε τη σκόνη του σε αρκετούς τομείς. Παρόλ' αυτά τον θεωρούσαμε ηγέτη σε πάρα πολλές φάσεις, και αυτός απολάμβανε τους καρπούς της δόξας του.
Είχε όνειρα σαφώς να σπουδάσει και να γίνει μεγάλος και τρανός. Όλοι του το εύχονταν με τα γνωστά κλισέ λόγια, ''είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρεις'' κλπ. Καλά έκανε σε τελική ανάλυση έτσι όπως το σκέφτομαι τώρα, γιατί όταν είσαι νέος το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι όνειρα. Αν ξεκινήσεις τη ζωή σου στα ντουζένια της με ηττοπάθεια είσαι καταδικασμένος. Από την άλλη όμως πρέπει το μυαλό να βρίσκεται σε ένα υγρό και ζεστό περιβάλλον το οποίο μπορεί να εξασφαλίσει μόνο το ανθρώπινο κρανίο. Όταν ο μυελός βρεθεί εκτός κρανίου και πάρει αέρα αρχίζει και δυσλειτουργεί. Και τότε επέρχεται η γενικότερη κατάρρευση.
Ο συγκεκριμένος τύπος, που θα χρησιμοποιούσα το όνομά του αλλά επιφυλάσσομαι, είχε όπως έχω αναφέρει παραπάνω, μεγαλεπήβολα σχέδια και όνειρα. Έκανε όμως όπως απέδειξε η ιστορία ένα μοιραίο λάθος. Υπολόγισε χωρίς τον ξενοδόχο. Δεν είδε μέχρι που μπορεί να φτάσει. Προσπάθησε να ανέβει δυο δυο τα σκαλιά και να μην ακολουθήσει την φυσιολογική νόρμα των πραγμάτων. Ο Θεός είναι παντοδύναμος, αλλά είναι και τιμωρός και πρέπει να συνετίζει αυτούς που χαρακτηρίζονται από έπαρση. Έτσι, κάποια στιγμή του υπέδειξε πως δεν μπορεί να έχει τα πάντα στη ζωή. Πως δεν είναι τίποτα εύκολο και τίποτα δεν κατακτάται χωρίς θυσίες. Όποιες και αν είναι αυτές.
Στο σημείο αυτό θα επανέλθω στην αρχική μου αναφορά λέγοντας πως ο λαός ξέρει καλά όταν λέει πως :
''Τα αγαθά κόποις κτώνται''
''Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι''
''Δεν χωράνε δυο καρπούζια στη μια μασχάλη''
"Εκιά που φθάνει η χέρα σου,κρέμα και το καλάθι..."

και πολλά πολλά άλλα.

Έχω να του πω κι εγώ με τη σειρά μου χωρίς να ξέρω αν διαβάζει, πως καμιά φορά οφείλουμε να συνειδητοποιούμε τις δυνάμεις μας πριν πράξουμε κάτι. Ο τολμών και ο επιμένων ΔΕΝ νικούν πάντα. Η επική/ηρωική εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί.

ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=p2ObHsHEPB0
''Όλα αρχίζουν από αυτά και καταλήγουν σε αυτά''
ΥΓ2. Ίσως να δώσω τέλος σε μια ζωοδότρα ενασχόλησή μου αναγνώστη.
ΥΓ3. Κάθε φιλί 10 χρόνια ζωής.

6 μέρες πριν το επικείμενο τέλος

-Το ευχαριστώ είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δυο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου δε χωράει πληρωμή.
-Θα ξαναγυρίσω, της είπα.
-Κανείς δεν ξαναγυρίζει

Λι, Νίκος Καββαδίας

ΥΓ. Όταν δυο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου

Ο αιώνας της διαστροφής

Κρύο. Έτσι μπράβο! Αυτό είναι χειμώνας. Τα πράγματα δεν πάνε καλά για κανέναν, όμως τουλάχιστον η ευτυχία του χειμώνα δεν κρύβεται. Δε θα καθυστερήσω πολύ το σημερινό θέμα με φανφάρες αυτοβιογραφικού τύπου.
Ζούμε στην καρδιά της διαστροφής. Ο αιώνας της διαστροφής είναι αυτός που διανύουμε και δε δέχομαι κανέναν άλλον χαρακτηρισμό για την εποχή μας. Η διαστροφή αυτή μπορεί να παρουσιαστεί παντού. Σε οποιαδήποτε μορφή και έκφραση. Από την κοινωνία, στην οικονομία και από τις ανθρώπινες σχέσεις ως την τέχνη. Η ορθή καλλιτεχνική έκφραση οφείλει αν σέβεται τον εαυτό της, να ακολουθεί τις τάσεις της εποχής, αλλά όχι τις προφανείς. Η τάση και η μόδα έχουν τεράστια διαφορά. Η τάση είναι στο κλίμα, στον αέρα, είναι αυτό που οσμίζεσαι να υπάρχει, ενώ η μόδα είναι αυτό που ακολουθούν όλοι.

Η διαστροφή απηχεί στα: (μτφ.) α) η αλλοίωση προς τη χειρότερη κατάσταση, η πνευματική ή ηθική διαφθορά, β) (συνεκδ.) η αισχρότητα  ή (φυσ.) η παραμόρφωση ή (κοινωνιολ.) διαστροφές, οι διάφορες εκτροπές από τη φυσιολογική ψυχοπνευματική κατάσταση στις οποίες υποπίπτουν οι άνθρωποι προκειμένου να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ορμές και τα ένστικτά τους.

Όπως και να το δει λοιπόν κανείς είμαστε η γενιά του μίσους. Οι πολίτες του κόσμου της διαφθοράς και της διαστροφής. ''Και τι να κάνω εγώ ;'' Θα ρωτήσεις. Θα σου απαντήσω, πολύ απλά, "να προσαρμοστείς και να το απολαύσεις". Η κατάπτωση αυτή θα σε κάνει μόνο σοφότερο και πιο εγκρατή. Κακή περίοδος για να απογοητεύεσαι από οτιδήποτε. Επίλεξε έναν λόγο να σε απογοητεύει και να σε ρίχνει, και από κει και πέρα, αφέσου στον κατήφορο.
Αν το καλοσκεφτείς, στα πλαίσια αυτής της περίεργης εποχής, ξεχωρίζει όχι αυτός που κοπιάζει ανεβαίνοντας, αλλά αυτός που κάνει την καλύτερη ελεύθερη πτώση. Η πολυπλοκότητα πέθανε. Σε κάθε έκφρασή της. Δυστυχώς, γιατί ο γράφων ήταν, είναι και θα είναι λάτρης της. Θα μπορούσε να πει πως δεν υπάρχει η λέξη ''παρελθόν'' αλλά η φράση ''το τώρα του τότε''. Τέλος πάντων. Πέρασε η ώρα και καλύτερα να γίνει η προσγείωση στο κρεβάτι, γιατί έρχεται ένα 9ωρο μάθημα αύριο και πολύ τρέξιμο στο λεκανοπέδιο Αττικής.

ΥΓ. Boυτώ τα χέρια μου στο κρύο, αγγίζω το ξυράφι, λίγο λίγο στάζει αίμα και μου φαίνεται αστείο. Κοίτα οι σταγόνες σχηματίζουν ζωγραφιές. Περήφανος που έχω φλέβες καλλιτεχνικές.

Καμιά φορά

Θα ήθελα να ξυπνήσω μια μέρα και να ανασάνω. Να ντυθώ, να βάλω τα παπούτσια μου και να μην τρέχει στο κεφάλι μου καμιά έννοια και καμιά υποχρέωση. Να κάνω όλα αυτά που μου αρέσουν χωρίς άγχος και να μην κοιτάω καθόλου το ρολόι μου.
Να φύγω από το σπίτι μου, και να μην ενδιαφερθώ για το κινητό μου ή τα κλειδιά μου. Ούτε για τον καιρό, ούτε για τον σκοπό που βγήκα έξω. Να μη νιώσω τη θέληση για τσιγάρο, ούτε να εξαρτώμαι από τίποτα παραπανίσιο από την φύση του σώματός μου. Να μην πιω ούτε νερό αν γίνεται. Να περπατήσω σε ακανόνιστες κατευθύνσεις, και να μην με νοιάξει τι θα δω γύρω μου, ποιους θα συναντήσω και πως θα αντιδράσω. Να μην κοιτάω φανάρια, αμάξια, έργα στους δρόμους, σαν να μη με νοιάζει αν ανά πάσα στιγμή μπορεί να πάθω κάτι. Να μη με ενδιαφέρει αν ζήσω ή αν πεθάνω από οποιοδήποτε λόγο. Να μη θέλω να με δέχονται για φυσιολογικό, αλλά και να μη κόπτομαι για την άποψη των άλλων όπως και να έχει. Να αγοράσω ο,τι θέλω χωρίς να πληρώσω και να παρανομήσω όπως θέλω χωρίς να τιμωρηθώ. Να σταματήσω τα τρένα να μην ακούγεται θόρυβος, και να υπνωτίσω τροχονόμους να κοκαλώσουν τα αμάξια. Να χρηματίσω όλους τους ανθρώπους να μη μιλάνε για 5 λεπτά. Δε μου χρειάζονται παραπάνω.

Να έρθω στην πόρτα σου
Να σε φωνάξω.
Να σου ζητήσω να είμαστε όπως παλιά.
Και να μην ακούγεται τίποτα.. Μόνο η φωνή μου, και τα πουλιά που δεν χρηματίζονται.

ΥΓ. Ναι, σε εσένα.

Τα ''θέλω'' και τα ''πρέπει''

Είναι εκείνες οι φορές, που καταπίνεις την αξιοπρέπειά σου. Καταπίνεις τον εγωισμό σου, την ελέυθερή σου βούληση. Είναι οι απέραντες αυτές στιγμές της μοναχικότητας του είναι σου. Ένα είναι που επιλέγει να περπατά μόνο του, και για να το πετύχει αυτό κάνει πράγματα που το υποβαθμίζουν.
Όλοι φτάσαμε κάποια στιγμή στο σημείο εκείνο στο οποίο κυριαρχεί για πρώτη φορά στη ζωή μας η λογική. Και είναι τόσο πολύ βαρύ ορόσημο, που το καταλαβαίνεις με την πρώτη. Αμέσως κινητοποιούνται μέσα σου αισθητήρες που σου υποδεικνύουν πως για πρώτη φορά στην πορεία σου ως νοήμων άνθρωπος, επέλεξες να πνίξεις το συναίσθημά σου για να επικρατήσει η λογική και να μην οδηγηθούν καταστάσεις σε αδιέξοδο.
Δεν καταλαβαίνω αν είναι καλό ή κακό το να συμβαίνει αυτό. Από τη μια ίσως να δείχνει μια ωριμότητα, και μια συγκροτημένη σκέψη που ξέρει να ζυγίζει. Από την άλλη όμως ίσως να είναι το πιο φανερό δείγμα της αλλοτρίωσης του ανθρώπου από τον εαυτό του. Η λογική σκέψη οδηγεί τον καθένα στην αλήθεια, καθώς η ψύχραιμη απόφαση είναι συνήθως η σωστότερη απόφαση. Ένας κόσμος χωρίς συναίσθημα όμως οδηγείται στην καταστροφή.
Η τέχνη είναι η συστηματοποίηση της ζωής μέσα στα πλαίσια της αισθητικής. Η αισθητική είναι ο τρόπος που ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω του. Η αντίληψη αυτή παρόλο που αρχικά φαίνεται να είναι κάτι εξ' ολοκλήρου λογικό, καταλήγει τελικά να είναι αυτό το οποίο καθορίζεται από την ένταση των συναισθημάτων του καθένα. Όσο περισσότερο συναισθηματικός είναι ένας άνθρωπος τόσο πιο αυστηρός είναι αναφορικά με τα κριτήρια αισθητικής του. Άρα, μπορεί να συλλάβει την τέχνη ευκολότερα από αυτόν που η σκληρότητα και η άτεγκτη φύση του αποτελούν τροχοπέδες στην κατάκτηση της τέχνης. Έτσι, έχουμε τη γέννηση του σοφού και του καλαίσθητου.

Φαντάσου, λοιπόν, αναγνώστη μου έναν κόσμο στον οποίο θα επικρατούσε ολοκληρωτικά η λογική. Φαντάσου μια πραγματικότητα στην οποία τα πάντα θα πηγαίνουν όπως ''πρέπει'' και όχι όπως ''θέλουμε''. Θα μου πεις, να πάμε στο άκρο του άπλετου συναισθήματος ; Όχι γιατί εκεί θα δρούσαμε εν βρασμώ ψυχής και τα πράγματα θα ήταν πάλι έκτροπα.
Θα σου το εξηγούσα περαιτέρω όμως, λέγοντάς σου πως δεν πρέπει ο κόσμος να κινείται από τα ''πρέπει'' ούτε από τα ''θέλω'' σου. Πρέπει να κινείται όμως από τα ''πρέπει'' των ''θέλω'' του καθενός. Δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά το ''πρέπει'' του ''θέλω'' σου, είναι η καρδιά σου. Είναι αυτό που με λογική διεργασία μεν, εν βρασμώ ψυχής δε, είσαι αποφασισμένος να κάνεις, είσαι αποφασισμένος να υπερασπιστείς.

ΥΓ. Θα σε πάω από δω, θα σε πάω από κει, άμα λάχει με τα πόδια κάνω ολόκληρη τη γη.
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=WfusxHokCDg
ΥΓ3. Θα'ρθει η ώρα που τα ''θέλω'' θα δικαιωθούν. Ακόμα κι αν χρειαστούν άλλες δέκα ζωές. 

Παρασκευές γεμάτες.

Ποῦ εἶσαι

Ἔβρεχε ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ἔβρεχε
ἀνέβηκα τὰ σκαλιὰ κανεὶς στὴν κάμαρα
Ἔβρεχε; ἔτρεμε στ᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο ἡ κουρτίνα
Ἔβρεχε…

«Φεύγω μὴ ζητήσεις νὰ μὲ βρεῖς. Ἀγαπῶ ἄλλον!», ἔγραφε
Ἀγαπῶ ἄλλον;
Ποῦ εἶσαι; Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει, κρυώνω;
Ποῦ εἶσαι; Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει, κρυώνω;
Οἱ δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φῶτα, ἔβρεχε

Ζευγάρια ἀγκαλιασμένα κάτω ἀπ᾿ τὶς ὀμπρέλες τους
σὲ λίγο θὰ ἀνάβουνε τὸ φῶς
Θὰ κοιτάζονται στὰ μάτια καὶ θὰ πετᾶν ἀπὸ πάνω τους ὅλη τὴ μοναξιὰ
Οἱ φωτεινὲς ρεκλάμες ἀνοιγοκλείνουνε τὰ μάτια τους
Ὅλα στὴν ἐποχὴ μᾶς διαφημίζονται γιατί ὄχι καὶ αὐτὸ …
Ἔβρεχε

«Ἀγαπῶ ἄλλον!»
Μὲ κόκκινα πελώρια γράμματα θὰ ᾿τᾶν ὑπέροχη διαφήμιση
γιατί ὄχι καὶ αὐτό: «Ἀγαπῶ ἄλλον!»
«Θὰ ἀγαπῶ ἄλλον»;
Ποῦ εἶσαι;
Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει κρυώνω
Ποῦ εἶσαι;

ΥΓ. Τα ''απελευθερωμένα'' παιδιά είναι της μόδας.

Αταξία

Κενό. Άδειασμα. Εκεί που νομίζεις πως έχεις μια υποτυπώδη τάξη, όλα αρχίζουν πάλι και στροβιλίζονται και δημιουργείται ένας ανεμοστρόβιλος που σου αφήνει όλες τις υποθέσεις σου ανακατεμένες.
Το χειρότερο δε, είναι να σε αδειάζει η ίδια η υπόθεση, και να σε αφήνει με αναπάντητα ερωτήματα. Ερωτήματα που μένουν αναπάντητα, όμως μπορούν να απαντηθούν κάτι που δεν είναι όμως στο χέρι σου. Και εκεί είναι το σημείο στο οποίο αρχίζεις και αναρωτιέσαι τι δεν έχεις κάνει σωστά. Βέβαια, επειδή έχεις γνώση του τι συμβαίνει γύρω σου, καταλαβαίνεις μεν τα λάθη σου, από την άλλη δε, σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να εξηγήσεις το γεγονός πως ο ανεμοστρόβιλος περιοδικά εμφανίζεται σαν να θέλει να σου δώσει σημάδια.

Χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου και δεν έχεις κάπου να κρατηθείς. Πέφτεις και πέφτεις και πέφτεις και τελικά ενώ πρέπει να περνάει η ζωή σου από μπροστά σου, δεν περνάει τίποτα.

ΥΓ. Χρόνια πολλά σε Νίκους και Νικολέτες.

Προσμονή

Επιστροφή στη βάση. Ο χειμώνας, ο βασιλεύς των εποχών μπήκε. Για τα καλά, για τα κακά, δε θα κρίνω. Απλά μπήκε. Ροζ και κόκκινες μύτες παντού, όπου να'ναι κάποιος θα διασπείρει καμιά καινούρια ίωση στα τρένα, και όλα μέλι γάλα. Ξεχάσαμε και τα πολιτικά αφού τα κανάλια ανακυκλώνουν και ξαναπέφτουμε στην χειμερία νάρκη μας ως το Μνημόνιο 4.
Η περίοδος χάριτος με τις απεργίες και τις καταλήψεις τελείωσε αναγνώστη μου. Και επειδή στη ζωή όλα είναι μπούμερανγκ όπως έχουμε πει και σε παλαιότερη ανάρτηση, η εποχή που ο γράφων άραζε σπίτι του λόγω απεργιών, πέρασε ανεπιστρεπτί και πλέον τις Παρασκευές που δεν είχε υποχρεώσεις, θα έχει εμβόλιμα μαθήματα αναπλήρωσης. Δεν πειράζει. Τουλάχιστον σκέφτομαι πως σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες θα απολαμβάνω τη σπιτική θαλπωρή λόγω χριστουγεννιάτικων διακοπών.
Παρόλο που δεν είμαι ενθουσιώδης με τις γιορτές, παρά με περιόδους, ομολογώ πως τα Χριστούγεννα είναι η ωραιότερη γιορτή προσμονής. Γιορτή προσμονής με την έννοια, πως λόγω μαθητικών ή φοιτητικών υποχρεώσεων αποτελεί το ορόσημο της χρονιάς. Το μέσον της χρονιάς και ένα νέο ξεκίνημα ως τη λήξη του καλοκαιριού. Έτσι, λαμβάνει πέρα από εορταστικό χαρακτήρα, ένα σημείο τομής, το οποίο όλοι, μαθητές, φοιτητές και κάποιοι προνομιούχοι εργαζόμενοι περιμένουν εναγωνίως μετρώντας αντίστροφα τις μέρες.
Ως γιορτή τα τελευταία δύο χρόνια δεν τη νιώθω. Ενδεχομένως να το παρατηρούν και άλλοι το γεγονός αυτό, καθώς, λόγω της οικονομικής κρίσης ο κόσμος δεν εκδηλώνει το χριστουγεννιάτικο πνεύμα και έτσι βυθιζόμαστε σε μια σιωπηλή αντιμετώπιση της γέννησης του Σωτήρα. Ίσως να λειτούργησε θετικά αυτό καθώς θα μαζέψει τον κόσμο στα σπίτια και θα συσφίξει το θεσμό της οικογένειας. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι πολύ ιδεατό, κάτι που καταλαβαίνω ακόμα κι εγώ που το γράφω καθώς μου θυμίζει εκθέσεις σχολείου, που πάντοτε έπρεπε να δικαιολογήσουμε καταστάσεις, γράφοντας το politically correct, αφήνοντας μακριά το ρεαλιστικό και υποκειμενικό.

Εν πάση περιπτώσει δεν ξέρω πως θα είναι τα φετινά Χριστούγεννα. Απλώς ο ενθουσιασμός της παύσης λόγω διακοπών με κυριεύει, λόγω μιας κουραστικής ως τώρα χρονιάς, τόσο φοιτητικής όσο και επί προσωπικού. Και όχι μόνο για μένα, αλλά και για σένα, και για όλους. Καμιά φορά ο ψυχολογικός/συναισθηματικός κάματος είναι χειρότερος και από τον σωματικό. Ο δεύτερος είναι παροδικός...

Πολύ μακροπρόθεσμα σχέδια κι αυτό είναι λάθος καθώς ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Πραγματικά, τα συμβάντα το επαληθεύουν αυτό όσο άσχημο ή μακάβριο κι αν ακούγεται.

ΥΓ. Είμαι χώμα!

Καλή εβδομάδα

Έρχεται κουραστική εβδομάδα. Ξέρω πως η ανούσια αυτή ανάρτηση δεν έχει καμία χρησιμότητα, αλλά το ξενύχτησα διαβάζοντας τον ''Ρωσοαγγλογάλλο'' στην κριτική έκδοση του Κ.Θ.Δημαρά, χωρίς κανέναν λόγο, παρά για να δω γιατί ο καθηγητής στην σχολή, το πρότεινε ως σύγγραμμα. 

Εν πάση περιπτώσει, ξεκίνησε μια εβδομάδα η οποία θα είναι γεμάτη ασχολίες, έτσι για να γεμίσει το πρόγραμμα και να νιώθει ο γράφοντας ενεργητικός παραμερίζοντας άλλα θέματα, που όπως όλους τους ανθρώπους, έτσι και αυτόν απασχολούν. Θα επανέλθω ελπίζω αύριο βράδυ με καμιά σοβαρότερη ανάρτηση.

Πάρε τη σημερινή ανάρτηση σαν να θέλω να σε κρατήσω στο ρελαντί αναγνώστη μου, για να μη μου φύγεις..

ΥΓ. Ήμουν και θα'μαι πάντα εδώ. Κι όσο ζω θα τραγουδώ

ΥΓ2. Πάνο, αδερφέ, καλό ταξίδι

ΥΓ3. Γιαγιά Ράμπο, καλό ταξίδι

Καλό μήνα

 Καλημέρα αναγνώστη μου, και καλό σου μήνα. Λατρεύω τέτοιες μέρες. Έχουν ο,τι θέλω να έχει μια μέρα κλιματολογικά και σκηνοθετικά. Όλο το βράδυ δυνατή βροχή που την ακούς από το ταβάνι σου, αέρας που τον αντιλαμβάνεσαι από τις τέντες των απέναντι σπιτιών που χτυπούν αδιάκοπα και όχι πολύ κρύο. Το πρωί που σηκώνεσαι χορτασμένος από ύπνο, αντικρίζεις έναν συννεφιασμένο ουρανό με μια μικρή υπόνοια ήλιου. Δροσιά, βρεγμένη άσφαλτος, και τα πουλιά σου να κελαηδούν σαν να είναι οι πρώτες μέρες της άνοιξης.
 Πάντα κάτι λείπει στον άνθρωπο. Σαφώς και δεν μπορεί να τα έχει όλα, και πάντα θα θέλει κάτι παραπάνω. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό το πράγμα, και ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μέσα στα ευγενή χαρακτηριστικά του ανθρώπου ''να ζει για να παλεύει και να παλεύει για να ζει''.
 Όχι, δεν πρόκειται για άλλο ένα κήρυγμα υπέρ της ζωής, και του ουράνιου τόξου, πράγμα στο οποίο επιδίδονται κυρίως οι γυναίκες ενός συγκεκριμένου τύπου που έχουμε εξετάσει παλαιότερα. Απλά θα ήθελα με τη σειρά μου, να εξετάσω, χωρίς να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα, τι πρέπει τελικά να επιδιώκει ο άνθρωπος. Άραγε είναι καλύτερο να κοιτάει στις καθημερινές χαρές που κατά βάση είναι προσωρινές ή να προσαρμόζεται στους καιρούς του και να αποβλέπει πάντα σε ένα μελλοντικό πλαίσιο που θέλει να επιτύχει ;
 Δεν πρόκειται για άλλη μια έκθεση ιδεών, απλώς είναι κάτι που σίγουρα βασανίζει και άλλους ανθρώπους. Η στιγμή αυτή, που γράφω είναι σαφώς μακάρια και ήρεμη. Τα πτηνά που εκτρέφω κελαηδούν, ο καφές μου αχνίζει και το τασάκι μου φιλοξενεί το πρώτο τσιγάρο της μέρας. Τι περισσότερο να θέλει κάποιος ; Η μέρα ανοίγεται μπροστά μου και μπορώ να την αξιοποιήσω όπως θέλω, σαφώς με περιορισμούς, παρόλο που ουσιαστικά δεν υπάρχουν όρια στο τι θα κάνω. Όπως και να 'χει όμως, όλο αυτό έχει μια παροδικότητα. Δεν μου αφήνει κάτι σαν άτομο, παρά την ανάμνηση μιας ωραίας ημέρας.
 Από την άλλη άποψη, θα μπορούσα να αντιμετωπίσω την 1η Δεκεμβρίου εντελώς διαφορετικά. Να ξυπνήσω, να ακολουθήσω την ίδια ρουτίνα, και να θέσω μέσα στο μυαλό μου τα προβλήματά μου προσπαθώντας να βρω για το καθένα τρόπο διαχείρισης και -γιατί όχι;- επίλυσης. Σαφώς πιο μουντό και πεσιμιστικό. Αλλά για να δούμε. Μήπως είναι πιο προσοδοφόρο για το άτομο ; Μήπως η συλλογιστική πορεία που θα ακολουθήσει μια όμορφη μέρα, σκεπτόμενος προβλήματα, θα τον καταστήσει ικανό να τα επιλύσει και έτσι να ζήσει πολλές όμορφες μέρες χωρίς αυτά ;
 Δεν ξέρω. Δε θα μπορούσα να δώσω απάντηση σε αυτό, καθώς έγκειται στην κοσμοθεωρία του καθένα. Υπάρχουν οι άνθρωποι που θέλουν ένα πράγμα τώρα, και άλλοι που θέλουν δύο πράγματα μεθαύριο. Οι αξίες, τα ιδανικά, ο εγωισμός και άλλα χαρακτηριστικά του ατόμου, καθορίζουν το πως θα δρα σε οποιεσδήποτε καταστάσεις. Συνεπώς, ως προς την αντιμετώπιση της κάθε ημέρας, ισχύει ακριβώς αυτό. Οι επιδιώξεις και τα όνειρα, είναι αυτά που καθορίζουν τον τρόπο δράσης, και αν ενδιαφέρεται ο καθείς στην προσωρινή χαρά ή στο μακροπρόθεσμο κέρδος.

Δεν γράφω τα παραπάνω ορμώμενος από τίποτα περισσότερο από το σημερινό μου ξύπνημα. Ποτέ δεν κοίταζα το τώρα, και την προσωρινή απόλαυση. Είχα αμφιβολίες. Πλέον είμαι σίγουρος. Πάντα κάτι λείπει ακόμα κι αν όλα είναι τέλεια.

ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=hU4h3pMNXfA
ΥΓ2. Βρέξε, βρέξε!

Δ

Κάθε κενό μου το καλύπτει ένας γιατρός

τάσεις κατάθλιψης και αγοραφοβικός

κρίσεις πανικού, χρήση ναρκωτικών

παρακαλώ πλύση στομάχου

χορήγηση zurcazol

ΥΓ. Ραπ για μια χούφτα χάπια, πόνος πάνω απ'το ήπαρ

Μια μέρα.

Μάγκα μου. Υπομονή. Τι μεγάλη αρετή! Σήμερα βίωσα μια από τις χειρότερες επιστροφές μου από την σχολή. Δεν άντεχα μέσα στο λεωφορείο. Ούτε στο μετρό, ούτε στον ηλεκτρικό. Ένιωθα πως δε θα φτάσω ποτέ στο σπίτι, και πως πρέπει οπωσδήποτε να βρω τρόπο να καταπολεμήσω την αναμονή μέχρι να βρεθώ στην οικογενειακή εστία. Όχι πως έπρεπε να κάνω κάτι, όμως η παραμονή στα μέσα μαζικής μεταφοράς κατέστη ανυπόφορη.
Υπομονή λοιπόν. Να έχεις την αρετή και τη δυνατότητα να μπορείς να περιμένεις να γίνει αυτό που θες. Η δυσφορία που μου δημιουργήθηκε είναι η απόρροια της σύγχρονης εποχής. Αυτό θέλω, τώρα το θέλω. Όχι αναγνώστη μου. Δεν είναι έτσι. Πρέπει σιγά σιγά να μάθουμε πως για καθετί οφείλουμε να επιδεικνύουμε την αυτοσυγκράτηση που θα μας κάνει αφ'ενός σοφότερους, και αφ'ετέρου, πιο ικανούς να αναγνωρίζουμε κάποια πράγματα και την αξία τους κατ΄επέκταση.

Από αύριο ξανά μουσική στο τρένο. Δε γίνεται αλλιώς.

ΥΓ. Δεν γουστάρω τύπους σαν κι εμένα. ΕΜΕΝΑ
ΥΓ2. Άντε να δούμε. Πήραμε τη δόση. Και ;
ΥΓ3. 3 βδομάδες περίπου για Χριστούγεννα. Και ;
ΥΓ4. Ζωή πριν απ'τον θάνατο... Τι λες ; Υπάρχει ;

Σήμερα είναι Κυριακή

Δε σε ξέχασα αναγνώστη μου. Τι ωραία Κυριακή. Τι όμορφη μέρα. Η αποχή του γράφοντος από το φόρουμ οφείλεται σε υποχρεώσεις λόγω εκθέσεων με τα ωδικά πτηνά που είναι ένα από τα έμφυτα πάθη του. Τελείωσαν οι εκθέσεις αισίως, σε Καλλιθέα και Χαϊδάρι αντίστοιχα, όμως το εκθεσιακό-διαγωνιστικό έτος λήγει μέσα Δεκέμβρη. Γεμάτα λοιπόν τα σαββατοκύριακα, έως και τις 9 του Δεκεμβρίου.
Είναι όμορφο να έχεις ευγενή πάθη. Μέσα σε αυτά μπορώ να συμπεριλάβω οποιοδήποτε πάθος δεν προκαλεί κακό στους γύρω σου. Κατά τη λογική αυτή θα περιλάβω ακόμα το κάπνισμα, εφόσον δεν κάνει άμεσο κακό στον παθητικό καπνιστή (ναι, δε δέχομαι, πως του κάνει κακό, παρά πως απλά τον ενοχλεί). Στα πλαίσια αυτά, τα ευγενή πάθη είναι εκείνα που εξωραΐζουν τον άνθρωπο και τον κάνουν να νιώθει ευλογημένος που μέσα στα όρια που του επιτρέπει η ανθρώπινη φύση του, μπορεί να υπερβαίνει τον εαυτό του, και να προχωράει κάνοντας πάντα βήματα εμπρός και όχι προς τα πίσω, εκτός κι αν είναι ανάγκη, καθώς το μπροστά οδηγεί και σε γκρεμούς!

Θα ήθελα πολύ να ανεβάσω φωτογραφίες τόσο από την έκθεση του ΕΛΚΕ (Ελληνική Λέσχη Καναρινιών Εμφάνισης) όσο και από την έκθεση του ΑΣΚΕ (Αττικός Σύλλογος Καναρινιών Εμφάνισης), όμως η χωρητικότητα του blog είναι σταθερή και αυξάνεται μόνο με πληρωμή κάποιου ποσού, το οποίου δεν βρίσκομαι σε θέση να διαθέσω.

Να έχεις μια όμορφη μέρα, αναγνώστη μου. Βγες μια βόλτα αν έχεις τη δυνατότητα. Περπάτα. Είναι τόσο όμορφος ο Νοέμβρης. Σου το έλεγα.

ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=b3gPKpap1Pg

Singing in the rain...

Βροχή, ναι βροχή. Ο ωραιότερος καιρός είτε είσαι μέσα με το άτομο που αγαπάς, είτε είσαι έξω, μαζί του ή όχι. Σύμβολο η βροχή. Σύμβολο πολλαπλό. Οργής, κάθαρσης, αναζωογόνησης.  Εξέγερση Θεού, κάθαρση τραγωδίας, αναζωογόνησης της ζωοδότρας φύσης.
Δεν ξέρω, αναγνώστη, αλλά η βροχή νιώθω πως σε πλένει από τα λάθη σου. Παροδικά. Ξεχνιέσαι. Ίσως να φταίει πως προσπαθείς να προφυλαχτείς από τη βροχή. Όμως ο βρεγμένος τη βροχή δεν την φοβάται. Επομένως τι ωραιότερο από το να περπατήσεις σιωπηλά και ήρεμα σαν να νομίζεις πως τραυματίζεις το έδαφος και να απολαύσεις το φυσικό αυτό φαινόμενο που κάποτε έπνιξε τη γη για τόσα μερόνυχτα ; Να εφαρμόσεις τους στίχους του Singing in the rain, που τόσο όμορφα χορεύει ο Alex στο Κουρδιστό Πορτοκάλι. Να ζήσεις τη ζωή σου όχι σαν να μην υπάρχει αύριο, αλλά αξιοποιώντας το τώρα, παραγωγικά για το μυαλό σου, άσχετα με την ποιότητα των ενεργειών σου, γιατί το αναπάντεχο δεν αργεί να γίνει.

Αναγνώστη, κράτα κοντά σου αυτούς που θες, γιατί η βροχή γίνεται πλημμύρα και η πλημμύρα θα τους πάρει αν δεν τους βάλεις κάπου προφυλαγμένα.

ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=HkfzEgqTpK8&feature=fvwrel

Ματαιον

Ἦχος γ'
Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον, οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα·ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται. Διό, Χριστῷ τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ βοήσωμεν· Τὸν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν ἀνάπαυσον, ἔνθα πάντων ἐστὶν εὐφραινομένων ἡ κατοικία.
Ἦχος δ'
Ὄντως φοβερώτατον τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον, πῶς ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος, βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῆς συμφυΐας ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται. Διό σε ἱκετεύομεν· Τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσον, ἐν σκηναῖς τῶν δικαίων σου, ζωοδότα φιλάνθρωπε.
Ἄλλο ἐκτὸς τοῦ Τυπικοῦ. Ἦχος δ'
Ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; Ποῦ ἐστιν ἡ των προσκαίρων φαντασία; Ποῦ ἐστιν ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος; Ποῦ ἐστι τῶν ἱκετῶν ἡ πλημμύρα καὶ ὁ θόρυβος; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά. Ἀλλὰ δεῦτε βοήσωμεν τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ· Κύριε, τῶν αἰωνίων σου ἀγαθῶν ἀξίωσον τὸν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν, ἀναπαύων αὐτόν ἐν τῇ ἀγήρῳ μακαριότητι.
Ἦχος πλ. α'
Ἐμνήσθην τοῦ Προφήτου βοῶντος· Ἐγώ εἰμι γῆ καὶ σποδός, καὶ πάλιν κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα καὶ εἶπον: Ἄρα τὶς ἐστι, βασιλεύς ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος ἢ πένης, ἢ δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός; Ἀλλὰ ἀνάπαυσον, Κύριε, μετὰ δικαίων τὸν δοῦλόν σου ὡς φιλάνθρωπος.

Θυμάμαι, θυμάσαι ;

Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου
ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα
Μπορεί και να μ' ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες
Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα
Το θυμάσαι;

την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο κόκκινο μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη...
νύχτες ταξιδεύαμε
στον ουρανό...
αστέρι και σταθμός
Θυμάσαι;

βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε
να του φυτέψουμε μια λεύκα
να μείνουμε για πάντα εκεί
Θυμάσαι;

όταν σου έδινα πορτοκάλι
πήναινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω
Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή
Θυμάσαι;

Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ' όλη τη γη
να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια...
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου 'φερνες ένα κοχύλι
Θυμάσαι;

Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι λίμνη θάλασσα ωκεανός...
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
Θυμάσαι;

Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα
Θυμάσαι;

θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ' ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
το θυμάσαι ακόμη;

Μια νύχτα χάθηκες σένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες...
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο...
το θυμάσαι;

και σου μάθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια
Μη πατάς πολύ το μολύβι σου 'λεγα
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
Θυμάσαι;

Και μου μάθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ' ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή;

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αυπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα; Ότι δεν χώραγε στις λέξεις

το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε;

Το μαγικό δωμάτιο που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τη στάση του κορμιού μας
το θυμάσαι;

κι ήταν φορές που γινότανε ολοστρόγγυλο
Θυμάσαι πότε;

Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν
αρχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά και έναν καιρό ήτανε δυο
Θυμάσαι;

Ήτανε δυο κι ήτανε σαν ένας
ένας και πολλοί μαζί
Χωρίζαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς
πως θ' ανταμώναμε ξανά;
Και σου 'γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα
Μου 'γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια
Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας
που κράτησε όσο πέντε
Κι όταν τέλειωσε
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις
Έμεινες μακριά
Και μου 'γραψες
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος...
Μπορεί...
όμως...
τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη
Σε περιμένω...
ΕΛΑ
Θα μετρήσω ώς το δέκα ....

Χρήστος Μπουλώτης

18.11.2012

Νοέμβρης.
Κρύο και ψιχάλα.
Στους έντεκα μήνες και μία ημέρα.
Στους δύο μήνες και έξι ημέρες.
Στα απροσδιόριστα δευτερόλεπτα πριν το τέλος.

Γιατί να λέγεται ίμερος κάτι που νιώθω για σένα και είναι άγριο ;

Σημάδια

Το πρωινό της 16ης Νοεμβρίου ήταν σκοτεινό. Καθόλου ήλιος, και μια ψύχρα αντιπροσωπευτικού Νοεμβριανού καιρού. Ένας πρώιμος χειμώνας που παρόλ' αυτά δεν έχει υψηλά επίπεδα υγρασίας. Πλήρως κεκαλυμμένος με σύννεφα ουρανός και λίγος αέρας, έτσι για να ενισχύει την σχετικά χαμηλή θερμοκρασία.
Το πρωινό αυτό ήταν και απρόσωπο. Καθόλου κόσμος και ένταση στο δρόμο, καμιά κινητικότητα παρά μόνο μεσήλικες να επιστρέφουν από τη λαϊκή, που γίνεται κάθε Παρασκευή στην περιοχή μου, και αποτελεί κλασσικό forum για να δει κάποιος αυτούς που ο δρόμος δεν τους φέρνει μπροστά του σε άλλες συνθήκες. Γιορτές στα σχολεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου αλλά και πάλι καμιά θέρμη, σε αντίθεση με άλλες χρονιές, που η επέτειος αυτή που εορτάζεται στα σχολεία της χώρας ήταν αφορμή να βγαίνουν τα παιδιά στο δρόμο, να παίζουν και να καταλήγουν στην πλατεία της συνοικίας μου για να δουν τους φίλους τους και να απολαύσουν την ελευθερία από τις σχολικές τους υποχρεώσεις.
Ενώ όμως τα ελληνόπουλα λέγανε ποιήματα, κάποια άλλα παιδιά σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη έμπαιναν κάτω από τα θρανία τους. Και ο λόγος δεν ήταν κάποια άσκηση σεισμού αλλά πραγματικές δονήσεις που προκαλούνταν από τους πυραύλους εδάφους-εδάφους που εκτοξεύονται εκατέρωθεν από τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους. Κλιμακώνονται ξανά οι συγκρούσεις και για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του Κόλπου, έχουμε βομβαρδισμούς 5 χιλιόμετρα έξω από το Τελ Αβίβ, καθώς και στο λιμάνι της Ισραηλινής πρωτεύουσας.
Όλα δείχνουν πως ένας παγκόσμιος πόλεμος, που θα εκδηλωθεί στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες είναι προ των πυλών. Ο παγκόσμιος χαρακτήρας, του αποδίδεται όχι εκτασιακά αλλά πρώτον λόγω της εμπλοκής άλλων δυνάμεων, βλέπε Αμερική, Ρωσία, ΟΗΕ, και σίγουρα Ιράν, και δεύτερον λόγω του γενικευμένου οικονομικού πολέμου που βιώνει ο πλανήτης τα τελευταία χρόνια. Κανείς δεν κινδυνεύει από έναν τέτοιο πόλεμο, παρά μόνον οι αθώες ψυχές που θα αιματοκυληθούν για τα συμφέροντα άλλων. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η απειλή πυρηνικού πολέμου είναι επίσης στο παιχνίδι, όμως κανέναν δεν συμφέρει μια μαζική καταστροφή. Αυτό που επιδιώκεται είναι να επανέλθει ο πλανήτης σε μια κατάσταση σαν αυτή της φεουδαρχικής Ευρώπης. Σφαίρες επιρροής δηλαδή, αυτοδιοίκητες μεν, υποταγμένες στα συμφέροντα των ισχυρών δε.
Πέρα από τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής που σαφώς πραγματοποιούνται για τον Μαύρο Χρυσό και για κανέναν άλλον λόγο, υπάρχουν εξελίξεις και στον Ευρωπαϊκό χάρτη. Και συγκεκριμένα στην Ελλάδα. Παρακολουθώντας χτες εκπομπές στην τηλεόραση, ειδήσεις, καθώς και ακούγοντας ραδιόφωνο, κατέληξα στο ότι, δυστυχώς κανείς δε βγαίνει να πει τι συμβαίνει με απλά Ελληνικά, παρά χρησιμοποιώντας περίπλοκους όρους σαν να θέλει να προβληθεί η πολυμάθειά του. Εντύπωση μου έκανε ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε πολύ αυτή την εβδομάδα και μου κίνησε το ενδιαφέρον, καθώς όλο και κάτι ήξερα αλλά ποτέ δε γνώριζα σε βάθος. Επίσης, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει για τους μη γνωρίζοντες τι εννοούσαν λέγοντας πως η Ελλάδα βαδίζει προς το μοντέλο του 1953.
Το 1953 μιλάμε για μια Ελλάδα στα τελειώματα του Εμφυλίου πολέμου. Όπως είναι γνωστό ο Ελληνικός Εμφύλιος έληξε με νίκη των δεξιών, οι οποίοι ήταν φίλα προσκείμενοι στους Αγγλοαμερικάνους. Την περίοδο εκείνη η χρεωμένη -ως συνήθως- Ελλάδα, στα πλαίσια της φιλίας με τους Αμερικάνους, δέχτηκε κούρεμα του χρέους της κατά 50%, Χρώσταγε. λοιπόν, τα μισά. Όμως κάτι τέτοιο είχε σαν αποτέλεσμα να επέλθει μια περίοδος παρεμβατισμού της Αμερικής στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, κάτι που ως γνωστόν είχε ως αποτέλεσμα την Επανάσταση την Συνταγματαρχών το 1967.
Χτες στα πλαίσια μια αντίστοιχης ενέργειας, το ΔΝΤ, δηλαδή η Αμερική με απλά λόγια, ζήτησε από τη Γερμανία να δεχτεί το κούρεμα 50% που προτείνει στο χρέος της Ελλάδας, έτσι ώστε να γίνει βιώσιμο. Σαφώς και η Γερμανία δεν δέχεται κάτι τέτοιο καθώς δεν θέλει να χάσει τον παρεμβατισμό της στα ελληνικά πράγματα και επίσης να μην χάσει ούτε ένα ευρώ από τα οφειλόμενα. Καταλαβαίνεις εν ολίγοις λοιπόν, αναγνώστη μου, τι σημαίνει το μοντέλο του 1953. Όπως και να έχει, προβλέπει μια ισχυρή παραχώρηση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας.

Εν πάση περιπτώσει. Ο χαρακτήρας του μπλογκ δε θα γίνει ποτέ ειδησεογραφικός. Όμως νιώθω την ανάγκη πολλές φορές, να γράφω για πράγματα που ακούγονται τόσο περίπλοκα από τα δημοσιογραφικά στόματα, όσο το δυνατόν πιο απλά, όχι επειδή δεν μπορείς να τα καταλάβεις, αναγνώστη μου, αλλά επειδή πρέπει προσεγγίζοντας απλά ένα πράγμα, να είσαι σε θέση να το σχολιάζεις, και να το ζυγίζεις εξίσου απλά χωρίς περίπλοκες σκέψεις. Μόνο έτσι θα καταλήξεις στη γνώση, και στη συνειδητοποίηση αυτών, που συμβαίνουν γύρω σου.
Λύση άμεση στο παγκόσμιο φαινόμενο της οικονομικής κρίσης δεν υπάρχει. Όλοι θα βγουν ζημιωμένοι από αυτό. Τα ελληνικά πράγματα δεν έχουν μπει σε τροχιά επίλυσης πάντως κάποιες μικρές κινήσεις φαίνονται να δείχνουν ένα απώτερο μέλλον ίσως λίγο πιο ευοίωνο. Για παράδειγμα, πριν από δύο μέρες υπογράφτηκε συνεργασία της Hewlett Packard, στο Λιμάνι του Πειραιά, μέσω της ΤΡΕΝΟΣΕ. Όχι τυχαίες κινήσεις, που ίσως δείχνουν πως τα πράγματα σε κάποια χρόνια ίσως να είναι καλύτερα.

Άντε να δούμε.

ΥΓ. Κουράγιο σε όλους.
ΥΓ2. Κουράγιο στη Μέση Ανατολή.
ΥΓ3. Οι Γερμανοί αποζημιώνουν ακόμα τους Εβραίους για τα εγκλήματα πολέμου των Ναζί. Στην Ελλάδα όμως ούτε φράγκο, για το κατοχικό δάνειο που είχαν πάρει.
ΥΓ4. Νοσηρή μουσική. Νοσηροί καιροί.
http://www.youtube.com/watch?v=glLUgXoF180

'Αξεσουάρ'

Μυστήριοι καιροί. Τίποτα δε λειτουργεί και όλα καταρρέουν με γοργούς ρυθμούς. Σιγά σιγά η αποσύνθεση του συστήματός μας, αρχίζει να φαίνεται και στην καθημερινότητα. Η επιρροή που ασκείται από αυτήν την σήψη στη ζωή του πολίτη, είναι άμεση και ίσως θλιβερή, αν αναλογιστεί κανείς πως τον καθηλώνει, εμποδίζοντάς τον να κάνει οτιδήποτε.
Απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις. Κάθε εβδομάδα, πάντα στις κομβικές ώρες. Από αυτούς που δίκαια μεν αποζητούν δικαιώματα που οι δυναστικές κυβερνήσεις αφαιρούν σωρηδόν, όμως από την άλλη καταφεύγουν σε τρόπους αντίδρασης που απλά θα ακουστούν στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων κάποιου σταθμού. Από εκεί και πέρα κανείς δεν πρόκειται να διορθώσει κάποιο νομοπλαίσιο λόγω κάποιας απεργίας που εξαγγέλλουν τα συνδικαλιστικά όργανα. Μια επανάσταση δηλαδή, απλά για να γίνει, να προβληθεί, και στο τέλος όσο ειρηνική και να είναι να καταλήξει σε επεισόδια που θα καταστρέψουν το κέντρο, και θα σκορπίσουν τον τρόμο σε καταστηματάρχες και αθώους πολίτες. Μια ατμόσφαιρα που θα βιαστεί, από τα χημικά και ιστορικά μνημεία που θα βεβηλωθούν από ταραξίες, προβοκάτορες ή εγκάθετους της Ελληνικής Αστυνομίας.
Πίσω από κάθε απεργιακή κινητοποίηση όπως αναφέρθηκε παραπάνω, υπάρχει ένας συντονισμός που υποκινείται φανερά από αριστερές κατά κόρον δυνάμεις. Κόμματα της Αριστεράς παρεισφρύουν σε εργασιακούς τομείς, και για να εκφράσουν τις εργατικές τους επιδιώξεις. Δημιουργούν υπό την αιγίδα τους συνδικάτα, τα οποία πρωτοστατούν στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Όλα αυτά, πάντοτε κάτω από τα πλαίσια της διαφάνειας και της συναδελφικής αλληλεγγύης. Κοινοί αγώνες, κοινές επιδιώξεις και πάντοτε ο αέρας της αλλαγής κόντρα στην αυθαιρεσία του Κεφαλαίου.
Πολλάκις έχει αποδειχτεί πως συνδικαλιστές αξιωματούχοι, τρώνε με χρυσά κουτάλια, άσχετα αν η επαναστατική τους και εργασιακή τους δραστηριότητα δεν τους επιτρέπει να γίνονται ένα με το Κεφάλαιο, ενώ ήδη βρίσκονται σε πόλεμο μαζί του. Παρόλ'αυτά οι εργατοπατέρες αυτοί σέρνουν το κοπάδι τους, που αποτελείται κυρίως από ημιμαθείς εργάτες που απλά θέλουν ένα καλύτερο αύριο, και κάτω από τον μανδύα της Αριστεράς προσπαθούν να επιδιώξουν καλύτερες συνθήκες. Στην τελική ανάλυση, ο εργαζόμενος που συνδικαλίζεται για να επιδιώξει, όχι μόνο δεν κερδίζει, αλλά βρίσκεται να παίρνει -χωρίς να το θέλει- μέρος στην επικοινωνιακή πολιτική του κόμματος του οποίου το συνδικάτο του, είναι φύλλα προς κείμενο/φίλα προσκείμενο.(sic)
Η εποχή μας, μας δίδαξε να κοιτάμε πίσω από τις λέξεις. Συνωμοσιολόγοι πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τον φόβο για το αύριο. Πολλά ισχύουν, άλλα όχι. Εν πάση περιπτώσει όμως θα μπορούσαμε να δούμε πίσω από τις λέξεις αναφορικά με τον Συνδικαλισμό και να καταλήξουμε στο ότι είναι άλλος ένας κρίκος στο περιδέραιο που λέγεται Αριστερά. Άλλο ένα αξεσουάρ που φοράει ο οποιοσδήποτε για να κερδίσει λαϊκή αποδοχή. Για να βρει μια μάζα την οποία θα κατευθύνει όπως ο ποιμένας τα πρόβατα. Να την πηγαίνει όπου θέλει, να την εκμεταλλεύεται για προσωπικά οφέλη, και να της καλλιεργήσει στο μυαλό της την ιδέα πως μάχεται για δικά της συμφέροντα. Και πως η αντίδραση αυτή είναι και η ορθή στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού που προωθείται από όλες τις δυνάμεις. Η απεργία, η πορεία, και τελικά το κάψιμο και η βεβήλωση.
Μια Αριστερά που κάτω από την αιγίδα της ανατράφηκαν γενεές επί γενεών εργατοπατέρων που θεοποιήθηκαν για τις επιδιώξεις τους, και κατέληξαν να πεθάνουν σε μια ιδιωτική κλινική στο Κολωνάκι, ενώ ο οικοδόμος από το Περιστέρι αφήνει την τελευταία του πνοή στο κρεβάτι του χωρίς να έχει τη δυνατότητα να πληρώσει ούτε τα 23 ευρώ της νοσηλείας που απαιτούνται πλέον. Μα εδώ δεν είναι κατάφορη η αδικία ; Και οι δύο αριστεροί ήταν. Δεν θα έπρεπε να ζήσουν επί ίσοις όροις ; Ο Κάρολος Μαρξ και ο Βλαδίμηρος Λένιν τι θα έλεγαν γι' αυτό κύριοι ;
Η όλη αυτή υπόθεση επαληθεύει την τάση του ανθρώπου να φέρεται πάντοτε σαν μωρό. Ο,τι τον υποχρεώνεις να το αποφύγει προπαγανδίζοντας τις αντενδείξεις του, από αντίδραση και μόνο θα το κάνει. Όπως ο υπερτασικός αναζητά συνέχεια αλλαντικά, όπως ο διαβητικός έχει διακαή πόθο για γλυκό έτσι και ο Αριστερός πολεμώντας το Κεφάλαιο το γνωρίζει όλο και καλύτερα. Και κάποια στιγμή θα θελήσει όχι να ρίξει το κεφάλαιο και να βελτιώσει τη θέση του, αλλά να γίνει ο ίδιος Κεφάλαιο. Και τότε μπορούμε πανηγυρικά να μιλήσουμε για το ξεβράκωμα αυτής της αναχρονιστικής φούσκας που λέγεται Αριστερά. Μιας ουτοπίας, που υποστηρίζεται από άτομα που ιδεολογικά την πιστεύουν, αλλά στη ζωή τους δεν την εφαρμόζουν. Στα πλαίσια, λοιπόν, της ραθυμίας και της εύκολης επανάστασης, καταφεύγουν σε απεργίες, και όταν αποσυρθούν συνταξιοδοτημένοι πλέον, θα έχουν να αφηγούνται περήφανα πως υπήρξαν αγωνιστές της εργατιάς. Η εργατιά ακόμα θα τους υμνεί, γιατί πάσχει από ημιμάθεια και αμάθεια, και έτσι θα βρίσκονται πάντα αυτά τα άτομα που θα χρησιμοποιούν την Αριστερά σαν αξεσουάρ για να πετυχαίνουν όλα όσα θέλουν.

Είτε αυτό λέγεται Εργασία και συνδικάτο, είτε αυτό λέγεται Νεολαία και Οργάνωση Νεολαίας, είτε αυτό λέγεται Πανεπιστήμιο και Φοιτητικές Παρατάξεις.

ΥΓ. Προσωπικές σκέψεις, εναντίον αυτής της Αριστεράς. Όχι συνολικά του κινήματος, καθώς χρωστάμε πολλά σε αυτό.
ΥΓ2. Εμπνευσμένο από εδώ. http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=178796
ΥΓ3. Παρακαλείται το Πανεπιστήμιο Αθηνών να βρει λίγο τον εαυτό του, και να προχωρήσει σε μια εβδομάδα που θα γίνουν όλα τα μαθήματα, χωρίς να αποτελεί πιο μείζον ζήτημα αν θα λειτουργήσει το κυλικείο αντί του Σπουδαστηρίου.

Au revoir

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

Τροπάριο Κασσιανής.

ΥΓ. Δεν ήσουν μια απλή γιαγιά. Ήσουν η γιαγιά μου.

ΕΛ.Μ.Ε.Κ.

Επίσκεψη σε χώρο φίλου εκτροφέα κίτρινων λιποχρωμικών καναρινιών. Κάπου διακρίνεται και ένα μαύρο κοβάλτιο κίτρινου μωσαϊκού