Καλοκαίρι 2012

Δε θα το ονόμαζα χόμπι παρά ευχάριστη συνήθεια να φωτογραφίζω ο,τι να'ναι αρκετές φορές χωρίς κανένα νόημα.

Βίοι παράλληλοι

 Ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης.  Μόδα της τελευταίας δεκαετίας. Ξεκίνησαν ώστε να δικτυώνεσαι με τους γνωστούς σου και να κάνεις νέες γνωριμίες ανάλογα με τα ενδιαφέροντά σου. Κάτι που ούτως ή άλλως γίνεται, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα εγγραφής σε αρμόδια φόρουμ. Το θέμα είναι, όμως, πως τελικά χάθηκε ο προσανατολισμός. Ο μηχανισμός πέτυχε και η πλειοψηφία των ατόμων που ενεπλάκησαν διαμόρφωσαν μια συμπεριφορά η οποία έκανε ευτελή τόσο τη λειτουργία των ιστότοπων αυτών, αλλά και την ίδια τους την προσωπικότητα.
 Πιο συγκεκριμένα, η αρχική ιδέα ήταν να μπορεί ο καθένας να καταθέτει κάποιες βασικές πληροφορίες του εαυτού του, όπως το όνομα, μια ηλικία, και κάποια ενδιαφέροντα. Έτσι θα μπορούσε να ενωθεί με άτομα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης χωρίς κόπο, και να ανταλλάζει απόψεις. Παράλληλα θα του δινόταν η ευκαιρία επικοινωνίας με ήδη φίλους του, μέσω της σελίδας και των προφίλ τους, τα οποία θα λειτουργούσαν ως μια απλή συνοπτική σκιαγράφηση του ατόμου τους. Χωρίς κάτι παραπάνω το οποίο θα τους έβλαπτε ενδεχομένως.
 Ο κόσμος ξέφυγε ωστόσο από αυτήν την ιδέα, και άρχισε να δίνει ολοένα και περισσότερες πληροφορίες για τον εαυτό του, φτάνοντας σε ένα στάδιο ολικής έκθεσης ανοιχτά σε ένα τεράστιο, αμέτρητο κοινό το οποίο τον αφομοίωνε και ήξερε κάθε πτυχή και στοιχείου του εαυτού του, ακόμα και υπερβολικά ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Κάτι τέτοιο βέβαια συνοδεύτηκε και από φωτογραφίες από κάθε δραστηριότητα του εκάστοτε χρήστη, που έδειχνε πολλαπλές φύσεις του χαρακτήρα του, από ταξίδια στο εξωτερικό μέχρι την αυτοφωτογράφηση στον καθρέφτη του, με ελάχιστα ρούχα ώστε να προκαλέσει τα σχόλια του αντίθετου φύλου. Όλα τα παραπάνω ίσως να οφείλονται σε μια ημιμάθεια πάνω στο διαδίκτυο, η οποία όμως με κάποιες παραινέσεις θα μπορούσε να διορθωθεί. Αυτό που εν τέλει δε διορθώνεται είναι η ημερολογιοποίηση του ιστότοπου, και για να είμαι συγκεκριμένος, του εκάστοτε ιστότοπου χωρίς να θέλω να αναφερθώ κάπου συγκεκριμένα.
 Πέρα δηλαδή από την έκθεση όλων των πτυχών της προσωπικότητάς τους και της ολοκληρωτικής μαζοποίησης, επήλθε και η καταγραφή των καθημερινών συνηθειών. Η έκφραση λύπης, ερωτικής ή επαγγελματικής απογοήτευσης, οι εσωτερικές συγκρούσεις του ατόμου, όλα αυτά βρήκαν θέση στα status του facebook, ή στα tweets του twitter. Και ακόμα κι αυτό αν φαίνεται λίγο, φτάνουμε στο τρίτο και χειρότερο στάδιο ολοκληρωτικής αλλοτρίωσης του ατόμου μέσα από αυτή την ψευδαίσθηση που δημιουργεί ο ηλεκτρονικός κόσμος. Η δημιουργία ενός άλλου ''εγώ'' είναι αυτό το γεγονός. Η δύναμη που δίνει το πληκτρολόγιο και η ψηφιακή επαφή, να είσαι κάποιος άλλος πίσω από την οθόνη. Δεν ξέρω αν είναι βελτιωμένο ή χειρότερο ανδρείκελο του εαυτού του. Πάντως είναι κάτι άλλο. Ένα άλλο ον. Μια ύπαρξη ανύπαρκτη, ψηφιοποιημένη στους λογάριθμους της ιστοσελίδας με 0 και 1, που εκφράζει και ενσαρκώνει όλα αυτά τα οποία θα ήθελε ο καθένας να είναι. Όλα αυτά για τα οποία δεν τόλμησε και ποτέ του δεν κατάφερε.
Όταν όλα αυτά τελειώσουν ; Όταν αυτή η ψευδαίσθηση τελειώσει ; Η χαρά του να ξυπνάς και να ανοίγεις τον υπολογιστή για να νιώσεις τη νέα σου ζωή θα αντικατασταθεί από μια λύπη για την τωρινή μίζερη και λίγη ποιοτικά και ποσοτικά ζωή σου. Η αυτοκτονία είναι μονόδρομος. Ο θάνατος του προτύπου του εαυτού σου που μόνος σου έπλασες στο διαδίκτυο συνεπάγεται τον θάνατο του κατώτερου όντος που είσαι εσύ που όντας φερέφωνο της συνείδησής σου, κατάφερες να αυτομηδενιστείς.

Καλώς ήλθες στην ψηφιακή εποχή. Μην αντιδράσεις για το τσιπἀκι. Μην αντιδράσεις για την κάρτα του πολίτη. Εσύ τα δημιούργησες.

ΥΓ. Και ο γράφων χρησιμοποιεί σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, θεωρεί πάντως πως εκτίθεται σε έναν βαθμό ο οποίος δεν τον καθιστά επ'ουδενί τίποτα από τα παραπάνω.

Πιτσιρίκια

Θα αναφερθώ στο φλέγον ζήτημα των ημερών. Πέρα από το όντως φλέγον που είναι οι σειρήνες του πολέμου σε Τουρκία, Συρία και λοιπές χώρες άπλυτων, σκούρων Μωαμεθανών, κλασσικά κατευθυνόμενων από τους φιλειρηνιστές και δημοκράτες Δυτικούς. Θα αναφερθώ λοιπόν, στον αποκλεισμό Παπαχρήστου.
Το χρονικό είναι γνωστό. Η ανάρτηση στο twitter, ήταν ένα retweet από κάποιον, με ένα σκωπτικό αστείο από αυτά που κυκλοφορούν και έλεγε. "Τώρα τα κουνούπια από το Δυτικό Νείλο, θα τρώνε ντόπιο πράγμα με τόσους μαύρους που έχει η Αθήνα".
Αναρωτιέμαι λοιπόν, σύντομα, τα εξής:
-Το 2000 όταν ο Κεντέρης, πρεζομένος ή μη, αυτό δε μας νοιάζει, στο Σίδνεϊ μας έκανε εθνικά υπερήφανους κερδίζοντας με ανοιχτά χέρια, κυκλοφορούσε το : "Γιατί κέρδισε ο Κεντέρης ; Γιατί τον κυνηγούσαν 7 μαύροι ". Αυτό τότε ήταν αστείο. Ε βέβαια. Είναι αστείο και για ευαίσθητους ανθρωπιστές αριστερούς γιατί εκθειάζεται το μέγεθος του μορίου των έγχρωμων συμπαθειών τους.
-Το σκωπτικό αυτό σχόλιο-αστείο, απεικονίζει μια κατάσταση η οποία όντως είναι παθογενής και ισχύει. Χωρίς κανέναν ρατσισμό, ο καθένας θα καταλάβαινε πως όλη η πόλη των Αθηνών μαζί με τα προάστια και τον Πειραιά έχει γεμίσει αλλοδαπούς και μέσα σε αυτούς βρίσκονται και πολυάριθμοι Αφρικανοί. Επομένως το σκώμμα αυτό είναι μια έντεχνη παρατήρηση.
-Σκέφτηκε κανείς ότι η Βούλα ίσως να ήθελε να θίξει την κατάσταση από την πλευρά του κράτους και  όχι ρατσιστικά όπως έσπευσαν όλοι οι αριστεριστές να κατηγορήσουν; Επίσης δεν μπορεί ο ελαχίστως νοήμων άνθρωπος να παρατηρήσει πως ενώ οι Έλληνες πεινάνε, υπάρχουν ακόμα άτομα τα οποία ξεσκίζονται για να προασπίσουν τα συμφέροντα των παρανόμως εισαχθέντων στην χώρα μας αλλοδαπών; (Τονίζω το "παράνομως". Οι νόμιμοι, καλώς υπάρχουν. Εφόσον φορολογούνται, και δουλεύουν και είναι νόμιμα εδώ, τα παιδιά τους θα είναι Ελληνάκια για μένα).
-Ακόμα, δεν σκέπτονται όλοι αυτοί πως η συμμετοχή αυτή ίσως μας έκανε υπερήφανους φέρνοντας μετάλλιο ;
-Αν η Παπαχρήστου ήταν αθλήτρια άλλου συλλόγου και όχι της ΑΕΚ θα της συμπεριφερόταν έτσι η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή ;
-Τέλος, αν το πάμε από την μεριά των θιγμένων -μέσω των προστατών τους- μαύρων. Θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα, όπως είπε και ένας φίλος. Τελικά τι θέλουν ; Νιώθουν να βάλλονται από παντού. Οκ. Σε αυτό θα συμφωνήσω. Όμως από την άλλη τι θέλουν ; Όταν τους λέμε μαύρους είναι ρατσιστικό, το έγχρωμος είναι ρατσιστικό, το σκούρος είναι ρατσιστικό και λοιπά. Μήπως θέλουν να τους λέμε λευκούς ; Μήπως θέλουν να τους λέμε άσπρους ; *

*Αν και λίγη αξία έχει αυτή η παράγραφος γιατί όπως διευκρίνισα, αυτοί κανένα θέμα δεν έχουν. Είναι άνετοι και χαμογελαστοί παρά το HIV και την Ηπατίτιδα που κουβαλάνε. Την οργή τους -που δεν υπάρχει-, την εκφράζουν παρόλ' αυτά αριστεριστές και αριστεροί bloggers. Κάποιοι Πιτσιρίκοι (και στο όνομα και στο μυαλό και στην συμπεριφορά και στην γραφή και σε όλα τους) που γράφουν στην Αυγή, το blog τους είναι σχεδιασμένο άριστα από εταιρία κατασκευής ιστοσελίδων, και είναι τίγκα στη διαφήμιση, και σαν να μην φτάνει αυτό, στα πλαίσια της άπειρης ελληνικής Δημοκρατίας τοποθετούνται επί παντός επιστητού.
Όχι ότι είναι κακό να εκφέρει κανείς γνώμη, αλλά όχι να προκαλεί το κοινωνικό αίσθημα και να εισηγείται την αποπομπή μιας αθλήτριας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ποιος κοινός θνητός έχει την αξίωση να καταγγέλει τέτοια θέματα, και να γίνεται και πραγματικότητα η επιθυμία του; Σίγουρα όχι κάποιος σαν εμένα. Ή αλλους bloggers. Συν τοις άλλοις, γίνονται και εθνικοί ήρωες και σχολιαστές ποικίλης ύλης. Σαφώς, δε λογοκρίνονται για την ξύλινη και άσχημη γλώσσα τους, γιατί η νομική κάλυψη από το κόμμα είναι εξίσου άπειρη όσο το εμπαθές τους ύφος.

ΥΓ. Η Παπαχρήστου θα αποκλειστεί. Για ρατσιστική λεκτική επίθεση. Αν έλεγε ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και λαμόγια και όλα τα άλλα κοσμητικά επίθετα θα τιμωρούταν ;
ΥΓ2. Για να μην βγω και δογματικός, ναι, λάθος της να μην προφυλάξει τον εαυτό της. Αυτά στην Ελλάδα είναι ευαίσθητα, άρα όταν κυνηγάς το όνειρό σου, φυλάξου από τα όρνια που πάντα κοιτάνε να κατασπαράξουν όποιον κάνει κάτι παραπάνω στη ζωή του.
ΥΓ3. Για να μην κατηγορηθώ για ρατσισμό επαναλαμβάνω πως δεν θεωρώ καν ρατσιστικό το σχόλιό της, παρά μια απεικόνιση της πραγματικότητας. Το πως βλέπω εγώ την πραγματικότητα αυτή θα το σχολιάσω άλλη φορά.
ΥΓ4. Πιτσιρίκια και λοιπά παπαγαλάκια bloggers της Κουμουνδούρου, το να είσαι blogger, είναι ευλογία. Να παρεμβαίνεις ανώνυμα και να έχεις κάτι να πεις. Αλλά όχι για το συμφέρον κανενός κερατά. Για την πάρτη σου και τα πιστεύω σου.
ΥΓ5. "Αν δεν κάνεις θυσίες για τις Ιδέες σου, ή εσύ δεν αξίζεις ή οι Ιδέες σου"- Έζρα Πάουντ

Όμορφη Ρουτίνα

Πολλές φορές απολαμβάνουμε σαν άνθρωποι την ελευθερία που μας δίδεται άλλοτε απλόχερα, και άλλοτε την κερδίζουμε μόνοι μας, όντας δέσμιοι της δουλειάς μας για παράδειγμα. Σίγουρα είναι μέσα στην φύση του ανθρώπου να επιλέγει συχνά να ακολουθεί το ράθυμο μονοπάτι της ζωής όμως πάντοτε έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης,
Είναι εκείνη η στιγμή, στην οποία ενώ η ζωή σου δεν είναι άσχημη, προτιμάς να τη ζεις σε ένα πρόγραμμα, απορρίπτοντας την άπλετη ελευθερία που σου εξασφαλίζει το καλοκαίρι για παράδειγμα. Θες να επιστρέψεις στην ρουτίνα σου, που έχει ένταση. Μια ρουτίνα που τροφοδοτεί παραστάσεις τη ζωή σου, και σε κάνει να νιώθεις πολύ πιο ενεργός και συνάμα να έχεις και έναν λόγο ύπαρξης.
Το καλοκαίρι προσφέρει σαφώς πολύ ελεύθερο χρόνο ώστε οι μπαταρίες να γεμίσουν, όμως μην ξεχνάμε πως καθετί επαναφορτιζόμενο, αν μείνει παραπάνω ώρα στην πρίζα αρχίζει και παρουσιάζει προβλήματα. Για τον λόγο αυτό και αναφέρω πως η επιστροφή στην πραγματικότητα, δεν είναι κάτι το οποίο είναι πάντοτε εξαναγκαστικό και βάρβαρο.
Άλλωστε αυτό είναι το αλάτι της ζωής. Το να εργάζεσαι σκληρά περιμένοντας την πρώτη ευκαιρία για να κάτσεις πίσω ήσυχα και να απολαύσεις τον κόπο σου. Η συνεχής τσίτα και ο συνεχής νωθρός βίος δεν οδηγούν πουθενά. Θα με ρωτήσεις αναγνώστη μου πού το πάω. Δεν θα σου απαντήσω. Απλά το σχολιάζω. Και μπορεί να σχολιάζω αυτά που όλοι παρατηρούν, και αυτό να μην έχει ενδιαφέρον, όμως επαναλαμβάνω πως δεν θα γράψω δοκίμια. Όταν χρειαστεί να σχολιάσω κάτι γενικότερο, θα το κάνω.

ΥΓ. Καλώς ήρθες...
ΥΓ2. Ένα Rest In Peace στον John Lord των Deep Purple. Έστω και ετεροχρονισμένα. http://www.youtube.com/watch?v=PfAWReBmxEs
ΥΓ3. Το τραγούδι της ανάρτησηςαυτής
http://www.youtube.com/watch?v=YsvnSWKz0dA

Μούσα

Πέρασαν 5 μέρες από την τελευταία ανάρτηση. Δεν το κατάλαβα καν. Πάμπολλοι λόγοι, κρατούν τον γράφοντα καμιά φορά μακριά από το πληκτρολόγιο του Λεμονιού, κάτι που φυσικά δεν θέλει. Δεν είναι επειδή η υποχρέωση τον τραβά να γράφει, αλλά μια εσωτερική ανάγκη να τροφοδοτεί τον αναγνώστη με τις σκέψεις του. Σκέψεις που κρατούσε και κρατάει, και αρκετές φορές του κάνουν κακό και θέλει να τις ελευθερώσει. Όπως και σε κάθε άλλον άνθρωπο άλλωστε κάνουν κακό αυτές οι αποφράδες μέρες γεμάτες δυσάρεστες σκέψεις και αναμνήσεις.
Αιτία δεν μπορώ να βρω. Βαρεμάρα, πλήξη, και άλλες κοινότοπες δικαιολογίες που υιοθετούμε δεν θα υιοθετήσω. Κι αυτό γιατί σε αυτές τις επιλογές ωθούμαστε, επειδή βρισκόμαστε συχνά στη ζωή μας σε φάση άρνησης. Και η εύκολη λύση είναι για τους περιορισμένης ευθύνης εγκεφάλους. Ενδεχομένως να έχει να κάνει με τον παράγοντα "Μούσα". Η Μούσα είναι άλλοτε κάτι χειροπιαστό και άλλοτε κάτι νοερό. Ο γράφων δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να σου κοινοποιήσει ποια είναι η Μούσα του, καθώς είναι δίκοπο μαχαίρι. Στην πρώτη περίπτωση του χειροπιαστού εκτίθεται πάρα πολύ μπροστά σου και σου δίνει πληροφορίες που δεν σου χρειάζονται επ'ουδενί, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, θα τον περάσεις για κανέναν αλαφροΐσκιωτο που περπατάει στη δική του διάσταση βλέποντας μπουρμπουλήθρες και συννεφάκια στο διάβα του. Γι'αυτό και θα προτιμούσα να παραμείνει στα πλαίσια της έννοιας. Τι είναι η Μούσα λοιπόν ; Η Μούσα είναι ο φορέας του Έρωτα στη Γη. Και με την έννοια Έρως αναφέρομαι ξεκάθαρα στον συγγραφικό έρωτα. Είναι η έκφραση, η επίγεια έκφραση, της κινούσας αιτίας που θέτει τον γράφοντα απέναντι από την οθόνη του και μέσα από τα πάντα βρώμικα γυαλιά του, γράφει κείμενα άλλες φορές με θέμα, άλλες χωρίς, άλλες με ειρμό, άλλες χωρίς και ούτω καθεξής. Πότε έρχεται η Μούσα και πότε φεύγει ; Ποτέ! Είναι πάντα μαζί με τον γράφοντα. Απλά ενίοτε κοιμάται και άλλοτε είναι ξύπνια και τον τσιμπάει μέσα από το δέρμα του. Συχνά, η Μούσα επιβάλει το θέλημά της. Ξέρει όμως γιατί το κάνει. Γιατί ως εκφραστής της κινούσας αιτίας κινητοποιεί αισθητήρια που ο γράφων δεν αντιλαμβάνεται. Και τότε έχουμε παραγωγή. Τότε η σοδειά είναι πλούσια. Τουλάχιστον για τον γράφοντα. (Σου έχει ξεκαθαρίσει πως γράφει για τον εαυτό του και για κανέναν άλλον. Αν σου αρέσει αυτό, τότε ακολουθείς, και κρίνεις κατά βούληση.)

Αν και παραπάνω φρόντισα να κρατήσω τη μυστικοπάθεια στα ύψη ίσως θα μπορούσα να δώσω κάποια στοιχεία για την Μούσα. Όχι μόνο του γράφοντος, αλλά σχεδόν όλων, σοβαρών και μη δημιουργών οποιουδήποτε Έργου. Η Μούσα είναι η ιδεατή γυναίκα που τρέφει στο μυαλό του χρόνια οποιοσδήποτε. Τον πλάθει και τον κάνει αυτό που είναι. Κάποια στιγμή στη ζωή του την γνωρίζει και τότε αντιλαμβάνεται πως το νοερό έγινε χειροπιαστό. Τότε νιώθει την ορμή να εκφράσει τα νοερά του ενδόμυχα σε χειροπιαστά αντικείμενα. Άλλος ζωγραφίζει, άλλος συνθέτει, άλλος γράφει, άλλος αθλείται και πάει λέγοντας. Κι έτσι ο κόσμος θηλάζοντας από τις Μούσες του καθενός κινείται και προοδεύει. Κι έτσι αυτό το τίποτα που λέγεται ανθρωπότητα, που βαδίζει ολοταχώς προς τον γκρεμό κοντοστέκεται λίγο. Ο γκρεμός όμως είναι αναπόφευκτος. Το ζήτημα είναι να τον καθυστερήσουμε με αυτές τις μικρές παύσεις.

ΥΓ. Αν ήμουν ποιητής θα ήμουν επικός, και θα ζούσα να γράφω προοίμια. Για να σε επικαλούμαι μόνιμα.
ΥΓ2.Χωρίς να θέλω να ξεφύγω εντελώς από τον ειρμό μου κλείνω με μια απλή νύξη. Η Μούσα είναι Γυναίκα. Είναι τουλάχιστον γυναικεία μορφή. Κάτι τέτοιο φανερώνει ξεκάθαρα την αρμονία και το ρόλο αυτού του πλάσματος στην φύση. Την τελειότητα που ενσαρκώνει.

Περί Δημοκρατίας

 Στην Ελλάδα, μας έμαθαν στα σχολειά, από τις αρχές τι είναι Δημοκρατία. Η μάλλον, για να τα λέμε τα πράγματα καλύτερα, τι θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι Δημοκρατία. Εν προκειμένω, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, έχουμε έναν όρο, ο οποίος δημιουργήθηκε, ενσαρκώθηκε και παγιώθηκε στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αρχαία Αθήνα. Ας πάμε όμως να δούμε τι είναι η Δημοκρατία ουσιαστικά.
 Αφού ο θεσμός της Βασιλείας, έδωσε τη θέση του στην Αριστοκρατία και εκείνη στην Ολιγαρχία, ξεκίνησαν τα πρώτα ψήγματα για τη δημιουργία της Δημοκρατίας. Εκφραστής της ο Κλεισθένης, χωρίζει την Αθήνα σε δήμους και μοιράζει τις εξουσίες, δινοντας βήμα στο λαό, δημιουργώντας μάλιστα θεσμούς οπως η Εκκλησία του Δήμου, το λαϊκό δικαστήριο της Ιλιαίας κλπ. Η Δημοκρατία αυτή ήταν άμεση, και υπερτερούσε από κάθε άλλο πολίτευμα της αρχαιότητας, κάτι το οποίο φάνηκε και από την ακμή των Αθηνών. Γενικά, προσμετρώντας τα θετικά σαφώς μπορούμε να μιλήσουμε για ένα πολύ ελευθεριαζον καθεστώς.
Ξεκαθαρίζοντας λοιπον σε γενικες γραμμες τη Δημοκρατια οπως αυτη εκφραστηκε στην αρχαιοτητα, θα ήταν σοφο να εξετασουμε τα αποτελεσματα της σε αυτην την χρονικη περιοδο. Κρινοντας απο την γενική εικονα της Αθηναικης Δημοκρατιας οπως παρουσιαζεται σε βιβλια και σχολικα εγχειριδια, μπορούμε να πουμε πως δεν υπηρχε ουτε ενα ψεγαδι. Στο σημειο αυτό ομως η ελλειπης ιστορικη γνώση μπορεί να μας οδηγησει σε συγχυση για τον όρο, και την ποιοτητα του.
Αρχικά, οσο αμεση και αν ηταν η Δημοκρατια στην αρχαιοτητα, ο αποκλεισμος ατομων απο το σύνολο της πολης, ηταν κατι που της αφαιρούσε το δικαιωμα να ονομαζεται και "καθολικη". Δικαίωμα στην συμμετοχή στα κοινα και πολιτικα δικαιωματα ειχαν οσοι, ηταν καταγεγραμμενοι στα μητρώα της πόλης. Κατι τετοιο σημαινει πως δουλοι και μέτοικοι, καθως επίσης και κατοικοι της Αθήνας που δεν ηταν εκ πατρος και μητρος Αθηναίοι, ηταν αποκλεισμενοι απο τα κοινα. Επισης, η γυναίκα ηταν κατ΄οικον περιορισμενη, μια απλη αναπαραγωγικη μηχανη, αποκλεισμενη επισης απο την άσκηση των κοινων. Στην ακμη, επομενως του Αθηναικου Πολιτισμου, η Αθηνα μετρουσε 100.000 κατοίκους. Η στρατιωτική δύναμη ηταν 20.000 ανδρες, απο τους 35.000 στα μητρωα των Αθηνων ( οι υπόλοιποι δεν πολεμουσαν λογω ηλικιας, τραυματισμων, αναπηριων, ή εαν ηταν προστατες στην οικογένεια τους λογω απωλειας πατρος). Ουσιαστικά λοιπόν, η πολιτική εξουσία ασκούταν από 35.000 κατοίκους της πόλης, εκ των οποίων η αλήθεια είναι, όπως αναφέρει στο "Περί του Στεφάνου" ο Δημοσθένης, πως παρόλο που ήταν υποχρεωτική η συμμετοχή στα κοινά, υπήρχαν άτομα τα οποία δεν ήταν και τα πιο επιμελή σε αυτήν την υποχρέωση προς το κράτος.
Επίσης δεν πρεπει να παραβλέψουμε το γεγονός πως και ο χαρακτηρισμος της αρχαιας αθηναικης Δημοκρατίας, ως "άμεση" αντιμετωπιζει καποιους υφαλους. Αυτο απορεει απο το γεγονος πως στις συντριπτικά περισσοτερες περιπτωσεις η κοινη γνωμη διαμορφωνοταν απο τη δεινοτητα ενος ρητορα επομένως, ενω δυνητικα ειχαν ολοι βημα, ηταν μια συγκεκριμενη ομαδα πολιτικων ή ρητορων που ασκούσαν την εξουσια και δημιουργουσαν ρευματα μεσα στην πολη.
Τέλος, αναφορικά με τη σαθροτητα της Δημοκρατιας στην αρχαιοτητα εχω να προσθεσω, την αποψη που διαμορφώνεται απο Σωκρατη-Πλατωνα για το εν λογω πολιτευμα . Ο Πλατων, στα εργα του, (καθώς ο Σωκρατης δεν αφησε κατι γραπτο), αναφερεται στη Δημοκρατια χαρακτηριζοντας την ανάπηρο πολίτευμα, καθώς ρέπει προς την αναρχία (sic-Ο έχων νουν καταλαβαίνει τι εννοώ), και επίσης θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν οδηγεί προς τις σωστές κατευθύνσεις. Αυτό ισχύει σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό καθώς ο Πλάτωνας, μιλά για τον "ἁπαιδευτο  ὂχλο", ο οποίος συναποφασίζει για όλη την πόλη, πολλες φορες επειδη παρασύρεται απο τους προαναφερθέντες ρήτορες ή επειδή δεν έχουν την κατάλληλη Παιδεία, να οδηγηθούν στις σωστές αποφάσεις και επιλέγουν το τερπνόν, αντί του ωφελίμου.
Χωρίς να θέλω να σχολιάσω τη Δημοκρατία μετά την αρχαιότητα, καθώς στα Ελληνιστικά, Βυζαντινά, και Μεσαιωνικά χρόνια ο όρος πέθανε, βιάστηκε και καταπατήθηκε, θα πω μονάχα πως η αυθεντία του λαού, αντικαταστάθηκε απο αυτην της Εκκλησίας κατά βάση, και έτσι, δεν μπορούμε να εντοπίσουμε ούτε ενα δείγμα άμεσης -κατα τους μελετητές και οχι εμέ- Δημοκρατίας.
Και ερχόμαστε λοιπον στα Νεοτερα χρονια και πιο συγκεκριμενα στη συγχρονη εποχη. Πλεον μιλουμε πάλι για Δημοκρατια, και την ονομαζουμε Αντιπροσωπευτική. Το "αμεση" εδωσε τη θεση του στην "αντιπροσωπευτική". Η αντιπροσωπευτικη Δημοκρατια, που βασιζεται στις εκλογες. Στις εκλογες στις οποίες βασιζονται οι κυβερνησεις που εχουμε δει ξεκαθαρα ολοι στην πορεία του πλανητη πως δρουν και πως εχουν διαμορφωσει τη ζωη του συγχρονου ανθρωπου. Η αναλυτικοτερη αναφορα θα είναι γραφικη και κουραστικη. Το βλεπεις μονος σου αναγνωστη.. Το βλεπεις γυρω σου και στο ιδιο το πετσί σου.
Θα με ρωτήσεις, ποιος πρεπει να ασκει την εξουσια ; Θα σου απαντησω "Σιγουρα οχι ο οχλος." Και όταν λεω "οχλο" εννοω τον απαιδευτο και μη εχοντα κριτικη σκεψη οχλο. Που κατευθυνεται και γίνεται ερμαιο παραταξεων και προσωπων. Η ασκηση της εξουσιας πρεπει να ειναι συγκεντρωτικη. Και όχι, μην σκεφτεις Χουντες. Σκεψου μια Ολοκληρωτικη μεν εξουσια, ελεγχομενη ομως απο την Πνευματική Ηγεσια του τοπου. Οχι τους απροσωπους τεχνοκρατες. Την Πνευματικη Ηγεσια πλαισιωμένη σε λειτουργικα θεματα, (οικονομικα, στρατιωτικα) απο Τεχνοκρατες που θα ειναι επαρκώς πεπαιδευμενοι για ενα τετοιο λειτουργημα.
Αν για την ομαλή λειτουργια του τόπου, και την ευμάρεια του Έθνους, χρειάζεται κατι ολοκληρωτικό με βρίσκει σύμμαχό του. Δεν υποτάσσομαι, γίνομαι μέρος του και προχωρώ. Δεν είμαι έρμαιο. Δεν είμαι φερέφωνο. Δεν γίνομαι πιόνι. Απλώς συμμάχομαι.

ΥΓ. Οι απόψεις αυτές δεν έχουν σκοπό την προπαγάνδα καμιάς ιδεολογίας και κανενός μηχανισμού. Είναι απλές σκεψεις του γραφοντος.
ΥΓ2. Παρακινημένος σε αυτές τις ιδέες από την Πλάτωνος Πολιτεία.
ΥΓ3. Είναι πολύ εύκολο να είσαι αντι-. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι όμως το άλλο συνθετικό του εκάστοτε αντι-.

Έξω

Κατόπιν μιας σύντομης βόλτας που έκανα μετά του πατρός, για κάποια δουλειά στην περιοχή του Βοτανικού, στα πρακτορεία στου Ρέντη ένιωσα τη βαθύτατη ανάγκη να έχω πάντοτε μαζί μου την φωτογραφική μου μηχανή. Διότι κάποιος δύσπιστος ενδεχομένως στα λεγόμενά μου να βρίσκει υπερβολικά κάποια σημεία.
Οδός Ορφέως, Άγ. Ιωάννης Ρέντης. Ένα στενό πάνω από το τμήμα Αλλοδαπών της Ελληνικής Αστυνομίας. Η σκηνή ήταν πρωτόγνωρη. Στην περίπου εικοσαετή ζωή μου, δεν ένιωσα ποτέ μεγαλύτερο δέος. Και όταν λέω δέος, εννοώ την έκπληξη που νιώθεις όταν αντικρίζεις κάτι το οποίο δεν ανήκει στις παραστάσεις που αντιμετωπίζεις καθημερινά. Αμέτρητοι έγχρωμοι. Λιγότερο σκούροι Ασιάτες από την απέναντι πλευρά. Ένα λευκό πρόσωπο πουθενά. Και δεν είναι το θέμα ότι δεν αντέχω κάποιον που έχει άλλο δερματικό χρώμα από εμένα. Απλώς ένιωσα το ανυπολόγιστο πρόβλημα που έχουμε στην Ελλάδα. Ένιωσα όντως ξένος στην ίδια μου την χώρα. Δεν είπα πως φταίνε αυτοί για την κατρακύλα της χώρας μας. Απλά όταν δεν λειτουργεί συνολικά τίποτα, τότε θεωρώ πως σοφό είναι να ακολουθήσεις την τακτική της τρύπιας βάρκας. Πρώτα αφαιρείς το περιττό βάρος και μετά βγάζεις το νερό από τη βάρκα. Και όλο αυτό κάτω από την προϋπόθεση πως δεν μπορείς να βουλώσεις την τρύπα στη βάρκα. Ειλικρινά θα ήθελα να βγάλω μια φωτογραφία. Απλά να δεις αναγνώστη πως τελικά πετάει ο γάιδαρος. Πως εκεί που κάποτε αγόρευε ο Σωκράτης, ο Δημοσθένης, ο Περικλής, εκεί που ο Θησέας βασίλευε, εκεί που Ρωμαίοι φύλαξαν την ξένη γι'αυτούς πόλη ως κόρη οφθαλμού, εκεί πλέον το ευρωπαϊκό σκηνικό αντικαταστάθηκε από μια Ζάμπια και ένα Αφγανιστάν λίγα χιλιόμετρα πέρα από τον ιερό βράχο.

Συμφέρον

 Στο παρόν θέμα θα μπορούσα να επεκταθώ υπερβολικά. Να το θίξω πολύπλευρα δηλαδή, κάτι που δεν θα κάνω γιατί δεν είμαι εδώ για να γράφω δοκίμια πάνω σε ζητήματα λίγο πολύ γνωστά σε όλους. Και γενικά δεν είμαι εδώ για να γράψω δοκίμια. Δεν είμαι πνευματικός ταγός και να παρακαλάς να μη γίνω ποτέ, αναγνώστη μου.
 Παντού κρύβεται το συμφέρον. Δεν είναι ευχάριστο να το λέει κανείς αυτό, αλλά σε οποιαδήποτε κοινωνία η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπινων συναλλαγών και σχέσεων γίνονται με βάση το κέρδος και το συμφέρον. Ηθικό και υλικό. Το ηθικό κέρδος αλληγορικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι  μοιάζει με τα ενοχλητικά κουνούπια του καλοκαιριού. Είναι αυτά τα άτομα τα οποία ρουφάνε την ενέργειά σου, σε καταπονούν είτε το θέλουν είτε όχι και τελικά όταν πλέον χορτάσουν από το αίμα σου ή το βαρεθούνε, επιλέγουν κάποιον άλλον στόχο. Αυτό προσωπικά ενοχλεί τον γράφοντα σε λογικά πλαίσια. Θεωρώ πως όλοι μας έχουμε υπάρξει τέτοιου είδους κουνούπια και επίσης όλοι μας έχουμε δεχτεί πολλαπλές επιθέσεις. Άρα δεν θα μπορούσαμε να πούμε πως η ανάγκη του ανθρώπου για στηρίγματα και καμιά φορά η στενή επαφή με ένα άλλο άτομο είναι επιβλαβής, ακόμα μάλιστα κι αν βασίζεται σε αυτό το ακούσιο ή εκούσιο συμφέρον.
 Το θέμα βρίσκεται αλλού. Και δεν θα περάσω στην αντίπερα όχθη του υλικού συμφέροντος γιατί σε αυτή την φάση της οικονομικής κατάρρευσης, όλα αναγνωρίζονται ως δίκαια. Επομένως δεν θα κατακρίνω επ'ουδενί κανέναν που βοηθάει τον γείτονα με μια πρίζα, όμως περιμένει να πάρει πίσω τις υδραυλικές υπηρεσίες του ευεργετημένου. Το θέμα -επαναλαμβάνω- βρίσκεται  στη συνδυαστική πλευρά αυτού του ζητήματος. Και όταν λέω συνδυαστική πλευρά εννοώ την ηθική-υλική εκμετάλλευση ενός ατόμου στα πλαίσια μιας σχέσης (κυρίως φιλικής ή συγγενικής, καθώς στην ερωτική ακόμα τα πράγματα είναι ομαλά και δεν παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα). Στις περιπτώσεις αυτές έχουμε κατά βάση ένα άτομο το οποίο είναι βιρτουόζος στο να τραβά συνεχώς άτομα γύρω του απομυζώντας συναισθηματικά και ηθικά αίμα και ενέργεια. Έπειτα λόγω της απληστίας και της χαμηλής παιδείας του, αυτό το άτομο καταφεύγει σε άλλου είδους συμφεροντολογικές πράξεις. Όσο κι αν φαίνεται να νοιάζεται τους γύρω του, στην τελική ανάλυση φανερώνεται πως απλά επιζητεί το οποιοδήποτε κέρδος από τις συναναστροφές τους.
 Η ποιότητα του ατόμου αυτού δεν μας ενδιαφέρει ολότελα. Το όλο ζήτημα έχει να κάνει περισσότερο με τα βαθύτερα και ενδόμυχα μυστικά του ανθρωπίνου γένους. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η συμφεροντολογική αυτή τάση είναι μια φυσική απόρροια του καπιταλιστικού συστήματος. Προσωπικά θα διαφωνήσω και αντιτάσσω σε αυτήν την σκέψη το γεγονός πως παρουσιάστηκαν ρεύματα φιλοσοφικά που παρατήρησαν αυτό το φαινόμενο και το ενέταξαν στις αρχές τους, όπως ο Ωφελιμισμός και ο Ατομικισμός. Σε προ-καπιταλιστικές κοινωνίες μάλιστα. Καταλήγουμε λοιπόν, στο ότι παρόλο που υφίσταται το έλλογο της φύσης του ανθρώπου, τα ένστικτά του κυριαρχούν συμπεριφοριστικά πάνω του. Και αυτό με λίγη παρατήρηση και με μια μικρή παράβλεψη των κοινών και τετριμμένων, γίνεται απόλυτα αντιληπτό από τον καθένα.
Το συμπέρασμα που βγάζει ο γράφων από όλο αυτό το κείμενο είναι ότι, αρκετές φορές ακούμε γύρω μας πως για να γίνει το τάδε χρειάζεται παιδεία, για να γίνει το δείνα χρειάζεται αποβολή του εγωισμού και ούτω καθεξής. Δεν είναι έτσι. Κάποια πράγματα υπάρχουν γονιδιακά στον άνθρωπο. Δεν γίνεται να αλλάξουν. Το θέμα είναι να αποδεχτεί ο καθένας μας αυτά τα γονιδιακά "καρκινώματα" στον τρόπο σκέψης του ανθρώπου και να αποδιώξει και έτσι τις τύψεις.
ΥΓ. Όσον αφορά τον όρο "καρκινώματα" το γράφω τοιουτοτρόπως καθώς έχει επικρατήσει να θεωρεί η συμφεροντολογία ως κάτι αρνητικό, ή ο εγωισμός, γι΄αυτό και το αναγράφω ως καρκίνωμα στην συμπεριφορά του ανθρώπου. Κατά τ΄άλλα θεωρώ πως τα πάντα είναι χρήσιμα και ωφέλιμα, και ακόμα και σε μια κακή έννοια μπορούμε ανάλογα την χρήση της να βρούμε πολλές θετικές πλευρές.
ΥΓ2. Η πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού σήμερα. Κάποιοι είναι στις παραλίες, κάποιοι είναι τεμπέληδες καθήμενοι στο γραφείο τους με κλιματιστικό όπως ο ποταπός γράφοντας, και κάποιοι δουλεύουν. Πόσο λίγοι είμαστε όλοι οι υπόλοιποι μπροστά τους.
ΥΓ3. Αφιερωμένο εξαιρετικά.

Αγκίστρι

Επιστροφή λοιπόν από το γραφικό Αγκίστρι. Μπορώ να πω πως ήταν αρκετά όμορφα. Το συστήνω ανεπιφύλακτα ως μια κοντινή στην Αθήνα και φτηνή επιλογή. Παρακάτω ακολουθούν κάποιες λίγες φωτογραφίες. Δεν είναι και οι πλέον αντιπροσωπευτικές, απλά μπορείτε να πάρετε μια γεύση από το νησάκι αυτό. 

 

 

Κλειστόν

Εξεταστική τέλος. Λαβωμένος ο γράφων από μια επίπονη εξεταστική περίοδο η οποία καρποφόρησε μεν, ήτνα αρκετά κουραστική δε. Ειδικά μέσα στη ζέστη, τόσο το διάβασμα όσο και οι μετακινήσεις στο κέντρο της πόλης ήταν κάτι το τραγικό. Κι όταν λέω τραγικό το εννοώ.

Καλό καλοκαίρι αναγνώστη, ως είθισται να λένε όλοι. Πάει και ο γράφων να ξεκουραστεί λίγο για να επιστρέψει δριμύς για ένα ξένοιαστο και ακόμα πιο ξεκούραστο (ελπίζει) καλοκαίρι στην Αθήνα.


Το μπλογκ για κάποιες μέρες θα είναι 

Δεν νομίζω να σου λείψω τόσο αναγνώστη μου. Μπορεί όμως και ναι. Ποιος ξέρει ; Η σχέση μας άλλωστε είναι αμφίδρομη. Όπως και να έχει να περνάς καλά και να έχεις δεκατέσσερα μάτια και ισάριθμα αφτιά.

Αφύπνιση

Ξυπνητήρι. Τόσο ενοχλητικό αλλά και τόσο συμβολικό.
Βασικό χαρακτηριστικό του ανθρωπίνου είδους είναι η εξέλιξη. Και δεν αναφέρομαι στον όρο με την γενετική-βιολογική σημασία, όσο με την πνευματική εξέλιξη. Το ζήτημα είναι σαν άτομο να πηγαίνεις μπροστά και να ανακαλύπτεις πως οι ορίζοντές σου υπάρχουν πάντα για να τους ξεπερνάς και να δημιουργείς καινούριους.
Το ξυπνητήρι λοιπόν είναι το αντικείμενο το οποίο αφυπνίζει τον άνθρωπο και ενεργοποιεί τη μηχανή που ονομάζει σώμα, ώστε να παράξει Έργο. Ευγενές ή δυσάρεστο, δεν μας ενδιαφέρει. Το θέμα είναι να παράγεται Έργο. Άλλωστε τα κριτήρια αξιολόγησης ενός Έργου είναι πολύ αδρά καθώς κάποιος μπορεί να κρίνει καθαρά υποκειμενικό και κάποιος άλλος αντικειμενικά και πανανθρώπινα. Εν πάση περιπτώσει το θέμα είναι να μπορείς να αφήσεις ένα Έργο. Όμως δεν φτάνει αυτό. Αν το Έργο είναι καρκινικό και πολλαπλασιάζεται, τότε πρέπει να ξέρεις πως η διαχείριση, κάποια στιγμή για φυσικούς ή όχι λόγους θα ανατεθεί σε κάποιον άλλον. Εκεί λοιπόν πρέπει να ορίσεις την Συνέχειά σου. Η Συνέχεια είναι ο κομβικής φύσεως παράγοντας, πάνω στον οποίο εσύ σαν μηχανή θα πρέπει να χτίσεις το Έργο σου. Γιατί αν μείνει χωρίς κάποιον κληρονόμο τότε οι κόποι σου πάνε χαμένοι. Φροντίζεις επομένως σε μια καλή και άξια συνέχεια, που δεν θα σε απογοητεύσει.
Για να φτάσεις βέβαια στο Έργο, θα πρέπει να υπάρξει μια κινητήριος δύναμη. Η κινητήριος δύναμη αυτή ονομάζεται Ιδέα. Μέγας όρος. Ιδέες δεν μπορεί να παράξει ο καθένας. Ιδέες παράγουν αυτοί που είναι παιδευμένοι. Και η παίδευσίς τους όπως ο καθένας θα μπορούσε να φανταστεί συνδέεται άμεσα με την Παιδεία. Και εννοείται πως η Παιδεία είναι κάτι που αποκτάται είτε με προσωπικό μόχθο, είτε με κατευθύνσεις από το σπίτι σου. Όχι από το σχολείο. Το σχολείο δίνει μια άλλη μορφής παιδεία την οποία οι μαθητές είναι εκ φύσεως ανώριμοι να αφομοιώσουν στα πρώτα χρόνια τους ως εκπαιδευόμενοι. Πέραν αυτού, η παιδεία του σχολείου παρόλο που φαινομενικά φαίνεται ευρεία, είναι στενή και κατευθυνόμενη. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Επανέρχομαι στην Ιδέα. Η Ιδέα παράγεται από τον παιδευμένο. Όμως για να αποκτήσει το κεφαλαίο "Ι" θα πρέπει η παίδευσις να είναι βαριά και επίπονη. Διαφορετικά μιλάμε για ιδέες, που απλά θα σβήσουν με ένα ελαφρύ κύμα στην άκρη της αμμουδιάς. Το που θα βρει αυτήν την παιδεία για να κατακτήσει την ικανότητα να παράγει κάποιος Ιδέες, καθορίζεται από ένα προαιώνιο Χέρι. Το προαιώνιο αυτό Χέρι γράφει στα κατάστιχα του ρου της ιστορίας το σημείο στο οποίο δύναται να φτάσει κανείς. Εφόσον εκμεταλλευτεί το Υποκείμενό μας σωστά τις συγκυρίες τότε μπορούμε να μιλήσουμε πως το εν λόγω άτομο εκπλήρωσε το σκοπό του πάνω στη γη.
Αρμοδιότητά του λοιπόν, είναι να βρει τους ταγούς που θα σύρουν την Ιδέα παντού. Αν είναι όντως Ιδέα, θα διαδοθεί. κι αν διαδοθεί καθολικά θα γίνει βίωμα και Συνείδηση στο ανθρώπινο γένος. Άρα ο σκοπός επετεύχθη. Εν πρώτοις, καθώς θα κριθεί από τη διαχείριση που θα κάνει η συνέχεια.
Ουσιαστικά η οριζόντια πορεία ξεκινά από το Χέρι που γράφει τη Μοίρα. Το Υποκείμενο του οποίου η Μοίρα είναι ένδοξη, εάν βρει από μόνο του ή έστω του υποδειχθεί η αρμόζουσα Παιδεία παράγει την Ιδέα. Έπειτα επιλέγει Αποστόλους-Κομιστές. Οι Απόστολοι-Κομιστές, διαδίδουν την Ιδέα. Αν η Ιδέα βρει απήχηση τότε παράγεται Έργο. Εάν το Έργο αρέσει στο Υποκείμενο, ενσαρκώνει το στόχο του Χεριού. Και εάν όλα κυλήσουν ευνοϊκά και η Συνέχεια είναι συνετή και σε θέση να παράξει Ιδέες, τότε ο στόχος του Έργου γίνεται Συνείδηση. Και φτάνει την Αλήθεια.

Για να ξυπνήσει το Υποκείμενο και να κάνει τα παραπάνω πολλές φορές δεν θα αρκέσει ένας πετεινός. Ίσως χρειαστεί το ξυπνητήρι. Μήπως, λοιπόν, να μην ξαναπατήσεις ποτέ "Αναβολή" ;