Πλατεία Θυμαρακίων, Αθήναι

Οι προηγούμενες μέρες πέρασαν όμορφα με ηλιοφάνεια και μια ευχάριστη αναμονή των εορταστικών ημερών. Ακόμα και οι πιο κακόκεφοι άνθρωποι στον κόσμο, ευχαριστιούνται τις στιγμές που μοιράζονται με την οικογένειά τους (όχι το σόι τους). Η 25/12 ξημέρωσε μουντή και έτσι συνεχίστηκε, καθώς ώρες ώρες ο Θεός επιλέγει να δοκιμάσει τα όρια του ποιμνίου του, που τρέπεται σε ακανόνιστη ομάδα από αίγες, και δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει.
Σε ειδικότερες περιστάσεις μπορώ να πω πως λειτουργεί σαν ρυθμιστής καταστάσεων που είναι διττής σημασίας. Καλής προφανώς, αλλά και κακής. Μια καλή εξέλιξη πρέπει να βρίσκει και τροχοπέδη, και αντιθέτως μια κακή εξέλιξη, έχει αναλαμπές ηλίου μέσα στο ζόφο που την περιβάλλει.

Σήμερα δεν υπάρχει ιδιαίτερη όρεξη να γραφεί κάτι συγκεκριμένο. Βασικά για να ειπωθεί καλύτερα όλο αυτό, τα πάντα είναι συγκεκριμένα, απλά δεν εντάσσονται σε μια θεματική. Ας πούμε λοιπόν καλύτερα, πως σήμερα δεν υπάρχει όρεξη να φωτιστεί μια συγκεκριμένη θεματική. Πάντα υπάρχουν κι αυτές οι μέρες. Η ανησυχία προκαλείται από το γεγονός πως καμιά φορά, το αναμενόμενο φαίνεται σαν αναπάντεχο και τούμπαλιν. Εκεί δεν ξέρεις τι να πιστέψεις, και αυτή η εσωτερική σύγκρουση παράγει αυτές τις μέρες. Τις μουντές, τις συννεφιασμένες, τις στέρφες, και παράλληλα τις παραγωγικές.

Να είστε όλοι καλά, με υγεία και ηλεκτρισμό στα εγκεφαλικά νεύρα και κύτταρα. Τίποτα δεν είναι εύκολο μέχρι να γίνει. Και συνήθως γίνεται, σε αυτή ή στην άλλη ζωή.

All in

Περιστάσεις και συγκυρίες με κράτησαν μακριά όχι από το πληκτρολόγιο αλλά από την παραγωγή γραπτού λόγου, και συγκεκριμένα δημιουργικού λόγου. Καιρός ήταν να σπάσει ο πάγος αυτής της σύντομης παύσης και να αρχίσει εκ νέου ένας κύκλος εναπόθεσης εμπειριών και παραπόνων από μια ζωή, που μοιάζει με σουρωτήρι παρά με σφουγγάρι.
Το σφουγγάρι βαστάει όλα τα υγρά, χωρίς να τα φιλτράρει και τα κατακρατεί ώσπου να το σφίξει κάποιος και ο,τι περιττό, να φύγει. Μένει λοιπόν σε μια υγρή κατάσταση. Συμβολικά θα μπορούσαμε να πούμε πως το βαρύ σφουγγάρι έχει μαζέψει σωρεία εμπειριών που όταν σφουγγιστεί καλά, διώχνει τις σκάρτες και κρατά τις ωφέλιμες. Αυτό ίσως να είναι μια καλή τακτική που συμβάλει στην πρόοδο. Όμως το decadant στοιχείο είναι δύσκολο αν έχει αφομοιωθεί να απομακρυνθεί τόσο βίαια όσο ένα στράγγισμα.
Το σουρωτήρι αντιθέτως λειτουργεί διαφορετικά. Ξεχωρίζεις το στέρεο από το υγρό και ανάλογα με το πάχος της σίτας ή της τρύπας σε κάθε ένα από αυτά, έχεις σουρωτήρια για πολλαπλές χρήσεις. Βέβαια για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η συγκριτική προσέγγιση σπόγγου και σουρωτηριού πρέπει να γίνει με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Επομένως το σουρωτήρι όταν δεχτεί υγρό, το γεύεται για λίγο και έπειτα το απομακρύνει από τις τρύπες του. Μεγάλες ή μικρές. Στο επίπεδο της εμπειρίας αυτό ίσως είναι η συναισθηματική αυτοκτονία που μπορεί να διαπράξει κάποιος. Η απάθεια απέναντι στην εμπειρία σε κάνει να τη βιώνεις και να κρατάς ένα ίχνος από αυτήν. Σε κλάσματα δευτερολέπτου όμως έχει περάσει δίχως να σου προκαλεί κάποια έκπληξη. Τα πάντα καταγράφονται στη μνήμη και αποθηκεύονται για να χρησιμοποιηθούν όταν θα χρειαστούν.
Κάπως έτσι καταλήγω στο συμπέρασμα πως η ζωή μου, θα μπορούσε να είναι σουρωτήρι. Η εγωκεντρική διάθεση δεν ξέρω αν μπορεί να θίγει τον αναγνώστη, όμως όπως και να΄χει ένα αφετηριακό μήνυμα μετά από καιρό, καλό θα ήταν να του εξηγεί την περίσταση. Η εμπειρία λοιπόν, είναι κάτι πεπερασμένο που απλά αποθηκεύεται στον σκληρό δίσκο, και όχι στην μνήμη RAM. Ίσως αυτό να δηλώνει ένα άτομο χωρίς συναισθήματα. Καλύτερα θα μπορούσα να γράψω, για έναν άνθρωπο δίχως ταυτότητα.
Τελειώνοντας για να βρεθεί και μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας, θα μπορούσαμε να αξιώσουμε ένα θετικό στο σουρωτήρι. Το νερό μπορεί να πέφτει αιώνια μέσα του και να περνάει από τις τρύπες του μέχρι εξαντλήσεως του αποθέματος. Το σφουγγάρι κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο νερό. Ή θα σαπίσει ή θα το στραγγίξεις.

-Το καλοκαίρι κάνει κύκλους. Ενός κακού μύρια έπονται. Ας ζήσουμε τη ζωή του αμοραλιστή. Το μόνο που μένει. All in. Αν δεν κάτσει, δεν έκατσε. 

8.12.13

Αϊ Νικόλα σώσε

Κάποιες μέρες προσφέρονται αποκλειστικά για μιζέρια. Από το ξεκίνημά τους, δίνουν την εντύπωση πως τίποτα παραγωγικό δε θα συμβεί. Όλα έχουν μπει σε μια ροή με καθοδικές τάσεις, και σαν ηλεκτρικά φορτία που απωθούνται δεν δημιουργείται τίποτα το ουσιαστικό. Τα καθημερινά σχέδια αναβάλλονται περιμένοντας τη λύση. Η οποία όμως, για να έρθει, πρέπει να υπάρξει ο καθοριστικός παράγοντας της θέλησης. Κι όταν η θέληση δεν υπάρχει, τότε έρχεται το αδιέξοδο. Η ύπαρξη βρίσκεται σε ένα τέλμα από το οποίο, χρειάζονται σημαντικά γεγονότα για να έρθει η αφύπνιση. Κατά πολλούς, τα αδιέξοδα είναι οι πιο παραγωγικές οδοί για να υπάρξει δημιουργία.
Δε θα διαφωνήσω σε πρώτη φάση. Δε θα μπορούσα να το κάνω όταν μπορώ χωρίς καμία επιφύλαξη να επιβεβαιώσω τη σιγουριά αυτών που εκφράζουν την παραπάνω άποψη. Όμως κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τη στασιμότητα που προκαλείται στο υποκείμενο και κατ'επέκταση στην ύπαρξή του. Για το πνεύμα δε θα μπορούσα να πω το ίδιο. Το πνεύμα, όταν βρίσκεται σε τέλμα δεν υποφέρει ποτέ από στασιμότητα. Επιστρέφει σε προγενέστερες φάσεις ή πηγαίνει μπροστά. Το κακό της υπόθεσης αυτής, είναι πως για να πάει μπροστά πρέπει να γυρίσει πίσω. Στο σημείο αυτό πρέπει το υποκείμενο να πάρει την απόφαση -μέσω της θέλησης- για να προχωρήσει. Διαφορετικά μένει για πάντα πίσω. Κρατάμε λοιπόν, ως βαρόμετρο, τον παράγοντα 'θέληση'.

Τι γίνεται όμως όταν υπάρχει διάθεση για θέληση, όμως η θέληση αυτή καθαυτή λείπει ; Τότε μπαίνουμε σε μια άλλη σφαίρα, η οποία έχει να κάνει με την αποφασιστικότητα. Το κεφάλαιο αυτό είναι σχεδόν αυτονόητο. Καλύτερο θα ήταν να ελέγξουμε από που προκύπτει/πηγάζει όλο αυτό το πανηγύρι που αλυσοδένει την ύπαρξη. Μια γενικευμένη εκτίμηση θα μπορούσε να καταλογίσει όλα τα παραπάνω στην εγωιστική φύση, και στο 'ανικανοποίητο'. Η προσωπική μου εκτίμηση όμως, έχει να κάνει με ένα θέμα που έχει συζητηθεί παλιότερα στο παρόν ιστολόγιο και αφορά τους στόχους. Η οργανωμένη κοινωνία κρατάει πίσω το υποκείμενο θέτοντάς του όρια στους στόχους του. Οι υψηλοί στόχοι γίνονται πιο υψηλοί. Οι χαμηλοί στόχοι πραγματοποιούνται ευκολότερα, χάνοντας το νόημά τους.
Ένα υποκείμενο με υψηλούς στόχους, συνήθως απομακρύνεται βίαια από αυτούς λόγω συνθηκών. Είναι μαθηματικά σίγουρο πως θέτοντας έναν υψηλό στόχο δε βρίσκεσαι στη θέση να τον υλοποιήσεις ακόμα κι αν έχεις τις δεξιότητες να το καταφέρεις. Η αποτυχία αυτή φέρνει την απογοήτευση η οποία λειτουργεί ως ντόμινο με όλα τα προαναφερθέντα. Η απογοήτευση καταστρέφει τη θέληση. Φέρνει την παραίτηση και την αποστασιοποίηση από τον αρχικό στόχο. Εκεί λοιπόν έρχεται ένα ξέσπασμα, και το υποκείμενο αναλώνεται σε χαμηλούς στόχους, και καταλήγει να έρχεται σε ρήξη με τον εαυτό του. Το αδιέξοδο έχει έρθει και το κυκλικό σχήμα που περνάει πάντα μέσω της διάθεσης για θέληση, την ίδια τη θέληση και την απομάκρυνση από τη στασιμότητα, φαίνεται να είναι ένας φαύλος κύκλος δίχως ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ουσιαστικές λύσεις όσο κι αν θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο, δεν υπάρχουν. Στον κόσμο αυτό δε θριαμβεύει η λογική. Κάποιοι θιασώτες της ξέρουν πολύ καλά πως οι παροδικές νίκες, δεν παύουν να είναι νίκες, όμως δεν παύουν να είναι και παροδικές. Στη σκακιέρα της καθημερινότητας όσο κι αν επιζητούμε να είμαστε ο βασιλιάς ή η βασίλισσα, βυθιζόμαστε στην πρώτη γραμμή με τα στρατιωτάκια. Ο Καμί θα το ονόμαζε αυτό "θρίαμβο του παραλόγου". Ο Κίρκεγκορ θα ζούσε μέσα σε αυτό. Εσύ μπορείς τουλάχιστον να το εννοήσεις ; Κι ας μη ζήσεις μέσα σε αυτό. 

Full House

Παλιά στολίζαμε κι εμείς. Πλέον όχι. Πάνε 4-5 χρόνια που δεν κρεμάμε τίποτα. Ενδεχομένως να φταίει η διάθεση, ίσως το γεγονός πως όσο προχωράνε τα χρόνια, τόσο λιγότερο νιώθουμε οικογένεια. Μπορεί να είναι και η κρίση, όμως η φυλή μας είναι πολύ ανώτερη τέτοιων καταστάσεων και προτιμά να πεινάσει παρά να στερηθεί τέτοιου είδους κοινωνικές εκδηλώσεις Προφανώς και είναι κοινωνική εκδήλωση το στόλισμα του σπιτιού. Είναι η τρανή απόδειξη πως "εμείς γιορτάζουμε". Στο γνωστό πλαίσιο της καταξίωσης μέσα στα κοινωνικά όρια μιας γειτονιάς.
Η γειτονιά στόλιζε παλιότερα. Ήταν χαρούμενα τα μπαλκόνια και τα σπίτια τοποθετούσαν το δέντρο τους κοντά στο μπαλκόνι για να φαίνεται απ'έξω. Η κατάρρευση της οικογένειας, το δικαιολογεί αυτό. Δε μας αρκεί να βλέπουμε εμείς το στολισμένο δέντρο μας, αλλά να το απολαύσει και ο διερχόμενος περαστικός. Να του φανερώσουμε πως "εμείς στολίσαμε δέντρο". Όχι απαραίτητα κάτι κακό. Κι ας είναι αλλοδαπό έθιμο, είναι κάτι που στιγματίζει την εορταστική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Κάποτε ήταν μεγάλο θέμα, το να ανάψει ο δήμαρχος Αθηναίων το δέντρο. Αργότερα έγινε ιστορική φωτογραφία το καμένο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος. Πλέον η γειτονιά δε στολίζει. Κάνα δυο οικογένειες με μικρά παιδάκια, μπήκαν στη διαδικασία να στολίσουν το μπαλκόνι τους. Ίσως για να τα ευχαριστήσουν. Αλλά δε συμβαίνει μόνο στη γειτονιά μου αυτό.
Η πόλη έχει αλλάξει πρόσωπο. Δεν ήταν ποτέ Παρίσι. Όμως μικρότερος θυμάμαι από την πίσω θέση του αυτοκινήτου να αντικρίζω την Αθήνα στολισμένη απ'άκρη σ'άκρη. Τότε βέβαια υπήρχε η ευημερία, που συντέλεσε στη σημερινή κατάσταση. Όλα για το 'φαίνεσθαι'. Ένα φθηνό 'φαίνεσθαι' μάλιστα, που εντυπωσιάζει παιδάκια. Δεν ξέρω πλέον σαν ενήλικος πως το αντιμετωπίζω. Ίσως με νοσταλγία. Ίσως με μια αίσθηση Δικαιοσύνης. Πάντως νιώθω χαρμολύπη που τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι τα πιο σκοτεινά στην Αθήνα (με κάθε έννοια το επίθετο 'σκοτεινός')

Η χαρά μου βασίζεται στο γεγονός πως ο διπλανός μου πληρώνει για τις επιλογές του, με αυτό το σκοτάδι. Ένα σκοτάδι στα μπαλκόνια και τις πλατείες, αλλά και στην υγεία, στην παιδεία, στην εθνική άμυνα, στην εσωτερική οργάνωση, την εργασία. Ένα σκοτάδι μέσα του. Χάνει τη δυνατότητα να χαροποιήσει τον εαυτό του ξεφεύγοντας από τα προβλήματά του, στολίζοντας δέντρα και μπαλκόνια, γιατί όταν του δόθηκε η δυνατότητα να ζει ελεύθερος, έπαιρνε εορτοδάνεια. Θα μπορούσα να συνεχίζω για πολύ να απαριθμώ τους λόγους που με κάνουν να χαίρομαι για το φετινό εορταστικό σκοτάδι. Δε θα το κάνω
Ένα πράγμα θα το αναφέρω όμως. Η λύπη μου βασίζεται στο γεγονός πως κι εγώ κάποτε ήμουν παιδί. Ήταν του αγίου Σπυρίδωνα 12/12/95 και όντας 2 ετών στόλισα πρώτη φορά δέντρο μαζί με τη μάνα μου. Η 13η μέρα του Δεκέμβρη με βρήκε ακόμα ξύπνιο να το κοιτάω, ενώ τα λαμπάκια του αναβόσβηναν. Δεν το θυμάμαι αλλά μου το έχουν πει Και όπως και να'χει, το γεγονός πως το έχω ζήσει μου δίνει το δικαίωμα να το χρησιμοποιώ σαν ανάμνηση.

Πως λοιπόν μπορείς να στερήσεις από ένα παιδί μια τέτοια χαρά ;