Digea

Κατάρρευση. Σταδιακή κατάρρευση. Το γιατί είναι άγνωστο. Ίσως είναι ο καιρός, ίσως είναι κάποιο μεταβατικό στάδιο, ίσως απλά να είναι κάποια κούραση. Κούραση όμως από τι ; Από μια σχολή που ανοιγοκλείνει λόγω καταλήψεων ; Και μεταβατικό στάδιο από τι σε τι ; Δεν έχω ιδέα.
Ίσως απλά ο κατακριτέος από τον παρόν blog ύπνος να είναι απαραίτητος σε λίγο μεγαλύτερες δόσεις. Το σώμα καταρρέει και δυστυχώς, όσο κι αν έχεις συμβιβαστεί στην ιδέα πως δεν έχεις πρόβλημα με οποιαδήποτε φθορά, είναι δύσκολο να την αντιμετωπίσεις μόνος σου. Πρέπει οπωσδήποτε να την κοιμήσεις για λίγο, γιατί η αυτοσυντήρησή σου σε βάζει στον ίδιο δρόμο. Ενδεχομένως να είναι μια ευκαιρία να δώσεις λίγη σημασία σε εσένα και να καλύψεις το κενό των γύρω σου. Όχι ότι επιζητάς τη σημασία. Απλά όλοι έχουν την ανάγκη της επιβεβαίωσης. Αν αυτό δεν έρχεται ή δεν σου αρκεί (συμβαίνει σε κάθε δυο ψυχές), τότε θα επιμεληθείς εσύ γι'αυτό.
Δώσε σημασία σε σένα. Δώσε σημασία στο σώμα σου, και στην εσωτερική σου υγεία που δεν έχει να κάνει με συκώτια και στομάχια αλλά με φαιά ουσία και άυλη ύλη που κυκλοφορεί στις ενεργειακές οδούς σου. Αφιέρωσε λίγο χρόνο στο να ακούς την καρδιά σου ή την πέψη σου, κλείσε τα μάτια σου και διαλογίσου σε σημείο που να μπορείς να βγαίνεις από το σώμα σου. Η υγεία του πνεύμονά σου είναι μια άμεση συνάρτηση της υγείας του εγκεφάλου σου και των ιδεών σου.

Αν στρώσεις τον χαρακτήρα σου, πέρα από το κρεβάτι σου, σίγουρα θα βρεις άκρη σε πολλά από αυτά που σε απασχολούν.

ΥΓ. Εμπρός για νέες εποχές. Με αλλόκοτο χαρακτήρα.
ΥΓ2. Ζάλη, μούδιασμα, χαμένος δρόμος.
ΥΓ3. http://www.youtube.com/watch?v=9ru7G0Tmh_E

Έλος

Δε θα μιλήσω για άλλες χώρες. Έχω ταξιδέψει στη ζωή μου ελάχιστα στον κόσμο, αλλά αρκετά μέσα στην Ελλάδα. Η πενθήμερη παραμονή μου στο Βερολίνο και τη Δρέσδη και κάποιες ώρες ταξιδιού στα Ελληνοαλβανικά και Ελληνοβουλγαρικά σύνορα δε μου δίνουν το δικαίωμα να μιλήσω για παγκόσμιο φαινόμενο. Σίγουρα όμως μπορώ να μιλήσω για αυτό που ονομάζεται Ελλάς.

Μετά από πολλά ταξίδια σε όλη σχεδόν την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα, απέκτησα ακόμα και σε όχι τόσο ώριμο στάδιο, μια πεποίθηση για όλο αυτό το φυσικό τοπίο. Παρόλα τα βουνά, τα δέντρα, τα δάση, και όλο το σκηνικό που συνθέτει μαζί με τους τόνους τσιμέντου το σκηνικό της πατρίδος μας, μπορώ να πω με πλήρη βεβαιότητα πως η Ελλάδα από την Ορεστιάδα μέχρι τη Γαυδοπούλα αποτελεί ένα τεράστιο, απέραντο έλος.

Σε παλιότερη ανάρτηση είχα αναφέρει κάτι για το οποίο φίλος που διαμένει στο εξωτερικό μου απέδωσε τα εύσημα. Πως δηλαδή, μια βόλτα στην Αθήνα θα σε ευχαριστήσει, καθώς όλοι οι άνθρωποι έχουν διαφορετική έκφραση στο πρόσωπό τους. Ο καθένας κουβαλάει τις έννοιες του και τις σκέψεις του, θετικές ή αρνητικές. Κάτι που σύμφωνα με τα λεγόμενα αυτού του φίλου μου, στο εξωτερικό δεν συμβαίνει, τόσο επειδή τα χαρακτηριστικά όλων είναι πανομοιότυπα όσο και επειδή η ζωή είναι τέτοια που τους βάζει στη διαδικασία του να συμπεριφέρονται σαν μηχανές για να διεκπεραιώσουν τις εργασίες τους.

Αυτό το γεγονός ενδεχομένως να δίνει μια γεύση αντίθεσης στην ανάρτηση αυτή καθώς έτσι φαίνεται να υποστηρίζει τελικά ο γράφων, πως η γωνιά αυτή, της Ευρώπης, και το έθνος της, βρίσκεται σε συνεχή ροή και προοδεύει. Κι όμως. Όλα είναι τόσο κινούμενα σε αυτήν την χώρα, ενώ παράλληλα είναι τόσο στάσιμα. Στάσιμα και λιμνάζοντα νερά που επιφυλάσσουν ασθένειες. Ασθένειες που ακόμα κι αν δεν είσαι απόφοιτος της Ιατρικής, μπορείς κάλλιστα να τις διαγνώσεις κάνοντας ένα ταξίδι με το τρένο, με το λεωφορείο κάπου στο κέντρο ή στα προάστια. 

Πρόκειται ουσιαστικά για μια κοινωνία σε μια ραγδαία σήψη, η οποία επεκτείνεται στο κορμί του ενός και μεταδίδεται με την ανάσα στο κορμί του διπλανού του. Μια κατάπτωση που ξεκίνησε από τις τσέπες και φτάνει σιγά σιγά στην medulla oblongata του κάθε ανθρώπου. Καθαρή απόδειξη πως η προσαρμοστικότητά σου στην εκάστοτε εποχή ρυθμίζεται από το βάρος που αντέχει το παντελόνι σου, είτε είναι ένα ξεβαμμένο τζιν των 90's είτε Marlboro Classics khakis με τσάκιση μπρος πίσω. 

Η στασιμότητα αυτού του τόπου είναι πραγματικά σχιζοφρενική. Δεν είναι ανάγκη να ξεφύγουμε από τη στασιμότητα για να φύγουμε μπροστά ή πίσω. Είναι κρίμα που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τόσο πεζά τα πράγματα. Δεν χρειάζεται να επαναφέρουμε εποχές ή να προχωρήσουμε σε νέες. Μπορούμε απλά να δημιουργήσουμε το καινούριο. Το οποίο θα είναι καινοτόμο και retro. Αριστερό και δεξιό, άσπρο και μαύρο, και γενικά ικανοποιώντας κάθε ακραία προσδοκία που θα τρέφει ο διπλανός σου.

Ο αντίχειράς σου είναι ο πατέρας του πολιτισμού σου. Τίποτα παραπάνω. Ο αντιτακτός και ευέλικτος αντίχειράς σου. Χρησιμοποίησέ τον και λίγο, πέρα από την παχνιδομηχανή σου.

ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=GuWIhaW_BfI

ΥΓ2. Η ανθρώπινη σωματοδομή είναι άριστη. Από τα μεγαλύτερα κομψοτεχνήματα. Η αδράνεια και ο ύπνος είναι όμως οι μεγαλύτερες καταστροφές του πλανήτη.

ΥΓ3. Αν σου έλεγαν πως σε 1 ώρα πεθαίνεις, και έπρεπε να επιλέξεις ένα άτομο μόνο για να δεις, ποιο θα ήταν αυτό ; Σκέψου το. Δε θα μου το πεις. Δε θα το πεις σε κανέναν. Ενδεχομένως να πείσεις τον εαυτό σου να το ξεχάσει, αφού αποφασίσεις.

Σιγαρόχαρτον Καπνοπαραγωγών

Στα ίδια τυπικά μοτίβα. Ξυπνάς, βρίζοντας την τύχη σου. Στρώνεις κρεβάτι, μουτζώνεις νοερά τον εαυτό σου που γύρισες τόσο πρωί που βρήκες τον πατέρα σου να φεύγει για δουλειά και φτιάχνεις καφέ για να ξεκινήσεις τη μέρα σου.
Βγαίνεις στο μπαλκόνι σου, στραβώνεσαι από τον τόσο ειρωνικό αθηναϊκό ήλιο και τσεκάρεις αν πηγαίνουν όλα καλά στα πτηνά που εκτρέφεις. Στρίβεις το γαρυφαλλάκι σου (ως είθισται να λέγεται το στριφτό με τα ροζ χαρτάκια χωρίς κόλλα που σου έστειλε η γιαγιά σου από το χωριό) και διαβάζεις πάνω στο ανάγλυφο του χαρτιού "Σιγαρόχαρτον Καπνοπαραγωγών". Καμιά φορά δεν χρειάζονται πολλά πολλά για να ταξιδέψεις στην Ελλάδα.
Καπνίζοντας έρχονται συνήθως αυτά που ονομάζονται από του αλκοολικούς "στιγμές διαύγειας". Κάθε εθισμός τα έχει αυτά και το ξέρεις πολύ καλά, όποιος κι αν είσαι εσύ που χαραμίζεις τα νιάτα σου σε εθισμούς που ενώ ξέρεις πως δε θα σε βγάλουν πουθενά, εξακολουθείς να τους ακολουθείς σθεναρά. Η 'στιγμή διαύγειας' πως η μέρα που θα ακολουθήσει θα είναι μια μέρα με κάτι καινούριο μέσα της και μια νέα ενδεχομένως πρόκληση σε κινητοποιεί ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις να σπάσεις μια σιωπή που σε κρατά πίσω. Μια σιωπή που ίσως κρατά και τον κόσμο αυτόν πίσω.
Η Ούμα Θέρμαν ως Mia στο Pulp Fiction λέει στον Τζον Τραβόλτα που υποδύεται τον Vincent Vega πως "καταλαβαίνουμε πως βρίσκουμε κάποιον ξεχωριστό όταν μπορούμε να μοιραστούμε μερικές στιγμές σιωπής μαζί του". Έχει πολύ δίκιο. Πράγματι. Το να λέμε συνέχεια κάτι πραγματικά είναι επίσης κάτι που πάει αυτόν τον κόσμο πίσω. Καταλήγουμε στην ισορροπία μεταξύ σιωπής και ανούσιων διαλόγων ; Ποιος ξέρει ; Ποιος θα μας το πει άραγε ;

Ίσως η ισορροπία αυτή έρχεται όταν απλά μιλάς από μέσα σου. Πράγματα που πέφτουν στο κενό για κάθε έμβιο ον επί γης πλην του ίδιου σου του εαυτού. Είτε είναι μια ερωτική εξομολόγηση που την έκανες ετεροχρονισμένα και έχασε την αίγλη της είτε είναι απλά κάποιοι χαζοί στίχοι που στροβιλίζονται μέσα στον εγκέφαλό σου, και ενώ νομίζεις πως τα πάντα είναι καλά στριμωγμένα μέσα στα κουτάκια τους, αυτοί οι στίχοι μπαίνουν σε κάθε κουτάκι και προκαλούν μια αναστάτωση που δεν είσαι σε θέση να καταστείλεις.

Όταν το χώμα γίνει στάχτη
κι η αγάπη
πιώμα
Η αλήθεια κάπου
θα χορεύει
ακόμα..

Εκεί θα χαθώ

ΥΓ. Το Λεμόνι ίσως τελευταία να είναι στάσιμο. Με προβληματίζει πάντα το πως λειτουργεί ένα έλος όμως. Μαζεύει τη βρωμιά μιας υγρής περιοχής ή τροφοδοτεί τα κουνούπια με μαλάρια που θα διαμοιραστεί σε όσους αποπειραθούν να το προσεγγίσουν ;
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=INgXzChwipY

23 σκηνές εγκλήματος

Ξυπνάς. Φεύγεις νυσταγμένος από το σπίτι σου λίγο αργότερα από τη συνηθισμένη ώρα σου, και ξέρεις πως θα αργήσεις -κάπως- για τη σχολή. Βέβαια, ελπίζεις να καθυστερήσει η καθηγήτρια και να χάσεις όσο το δυνατόν λιγότερα πράγματα, ώστε να τα αντιγράψεις από κάποιον συνάδελφο-συμφοιτητή σου, αργότερα. Τελικά, αναποδιές στα μέσα μαζικής μεταφοράς σε κάνουν να καθυστερήσεις τόσο πολύ, που αν μπεις θα θεωρηθείς χαζός για 15΄ παράδοσης.
Η ώρα περνά και μαθαίνεις πως έχουν ανακοινωθεί τα αποτελέσματα ενός μαθήματος που δε σε άγχωνε τόσο και από τα λεγόμενα φίλων σου πληροφορείσαι πως η πρωινή παράδοση που έχασες ήταν ανούσια, επομένως νιώθεις σαφώς λιγότερες τύψεις. Παρακολουθείς το μάθημα επιλογής σου που σε εξιτάρει ως γνωστικό αντικείμενο και έπειτα μπαίνεις στην αναμονή του τελευταίου τρίωρου, μεταμεσημβρινού πλέον. Το μάθημα τραβάει πολύ και κουράζει. Η λήξη φτάνει, ντύνεσαι και κύριος ως είσαι φεύγεις κακήν κακώς από το γκαράζ της Φιλοσοφικής, για να πάρεις γρήγορα λεωφορείο.
Η μέρα σου ως τώρα δεν έχει κάτι το άσχημο, άσχετα αν σε έχουν κουράσει σε ένα βαθμό τα μαθήματα, και τα πολλά τσιγάρα σε συνδυασμό με έναν καφέ που σε έχει χαλάσει από το πρωί που τον ήπιες -μισό- γιατί τον έχυσες έξω από το αμφιθέατρο 425, ως γνήσιος ατσούμπαλος που είσαι. Φεύγεις λοιπόν και φτάνεις όσο το δυνατόν πιο σύντομα στο κέντρο της πόλης, για να πάρεις εισιτήρια για το αγαπημένο σου συγκρότημα. Τα χρήματα δε σου περισσεύουν, και τα μαζεύεις ευρώ ευρώ για να αγοράσεις το πολυπόθητο εισιτήριο. Ξέρεις πως είναι περιορισμένος αριθμός, αλλά το μαγαζί είναι μεγάλο, κάτι που σε καθησυχάζει μέσα σου.
Φτάνεις στην ουρά και είσαι τέταρτος στους τέσσερις. Ο πρώτος το παίρνει σχεδόν αμέσως, και οι άλλοι δύο παίρνουν παρέα τα εισιτήριά τους. Ετοιμάζεις την ευγένειά σου, και βγάζεις τα κέρματα από την τσέπη του μπουφάν σου. Πάνω που πας να τα ακουμπήσεις όμως, η ζωή σου γεμίζει Hollywood. Η υπάλληλος αρπάζει ένα πλαστικό ταμπελάκι και με όλη της τη δύναμη, το κοπανάει μπροστά στον γκισέ. SOLD OUT Ευχαριστούμε.

Χαμογελάς. Κακό timing. Γενικά το timing και εσύ, δυο αντίπαλα στρατόπεδα σε αυτή τη ζωή.

Δεν πειράζει. Άλλη φορά

ΥΓ. 5ήμερο λόγω καταλήψεων. Θα τα λέμε συχνότερα.

E=mc^2

Καλή Σαρακοστή. Στο ίδιο μοτίβο. Ο χρόνος περνάει τόσο μα τόσο γρήγορα. Ήδη έχουμε ξεπεράσει τα μισά του Μαρτίου. Σε λίγο θα φτάσει το Πάσχα και αμέσως μετά το καλοκαίρι. Μα πραγματικά ; Μου φαίνεται σαν χθες πως μιλούσα για καλοκαίρια και αναμονές χειμώνα κλπ. Πότε έφυγε έτσι ένας χειμώνας ; Πόσο δίκιο είχε ο Άλμπερτ ;
Aφήνεσαι, περνάει ο καιρός. Δεν το καταλαβαίνεις. Σφίγγεσαι και σκέφτεσαι πράγματα που σε απασχολούν. Πάλι περνάει, απλά σου φαίνεται άλλοτε μικρή περίοδος σαν το άναμμα ενός σπίρτου κι άλλοτε σαν μια ισόβια κάθειρξη σε ένα κελί με μόνη παρέα ένα αναλογικό ρολόι.
Άραγε ο χρόνος να είναι χρήμα ; Πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η φράση. Σαφώς και πιάνω το γενικό νόημα και την αίσθηση του καθημερινού αγώνα που σε συνάρτηση με τον χρόνο φέρνει το χρήμα, αλλά αν πιάσουμε κυριολεκτικά τα πράγματα, βλέπουμε κάτι πραγματικά αέναο και αόριστο να παίρνει τη μορφή της πεμπτουσίας της ύλης.
Μικρότερος αναρωτιόμουν για το θάνατο. Και έκλαιγα σαν χαζός επειδή κάποτε θα πεθάνω και αυτό θα είναι "για πάντα". Έχει πλάκα να είσαι μικρός γιατί η αγνότητά σου εμποδίζει την πολυπλοκότητα της σκέψης σου. Μακροπρόθεσμα όμως, όταν πλέον θα δίνεις απαντήσεις σε αυτά που παλιότερα ταλαιπωρούσαν το εγώ σου, θα νιώθεις πραγματικά την ολοκλήρωση.
Αν πιάσουμε να αναλύσουμε το απροσδιόριστο και το σχετικό του χρόνου, πρώτα πρώτα πρέπει να καταλήξουμε σε ένα βασικότατο συμπέρασμα. Τα πάντα σχετικά με τον χρόνο και την έκφρασή σου σχετικά με αυτόν εξαρτώνται από πράγματα τα οποία έχεις βιώσει. Λες "καλημέρα" μόνο όταν έχεις βιώσει κάποτε μια καλή μέρα. Βίωσες και κακές ημέρες όμως οι επιταγές της κοινωνίας σε εμποδίζουν από το να πεις "κακημέρα".
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το "ποτέ" και το "για πάντα". Τα δύο μεγαλύτερα αόριστα μεγέθη του χρόνου. Κι όμως. Δεν είναι έτσι. Το "ποτέ" μπορείς να το λες, να το πιστεύεις, να το φοβάσαι. Γιατί το έχεις βιώσει. Γιατί έχεις βιώσει πως "ποτέ" δεν πήγες στην Αμερική. Το "για πάντα" ; Το έχεις βιώσει ; Θα το βιώσεις ποτέ ; Προφανώς όχι. Επομένως όταν ήσουν μικρός και φοβόσουν πως θα πεθάνεις "για πάντα" τσάμπα στεναχωριόσουν. Αυτό το "για πάντα" δε θα το βιώσεις ποτέ. Και στην τελική όταν το βιώσεις, δε θα μπορείς να είσαι εδώ μαζί μας για να μας πεις αν είναι καλό ή κακό.

Ο χρόνος είναι σχετικός. Τα πάντα είναι σχετικά. Τα αισθήματα είναι σχετικά ; Ένα φιλί είναι σχετικό; Δεν ξέρω. Πολύ πιθανόν να πάρουμε απάντηση από τον Άλμπερτ όταν θα διαμορφώσουμε άποψη και για το "για πάντα".

ΥΓ. Επιστροφή στην εντατική καθημερινότητα. Ή καθημερινότητα είναι χόμπι.
ΥΓ2. Τα πάντα είναι συνήθεια. Εκτός από το τσιγάρο και τη μουσική. Αυτά είναι ευγενικές χορηγίες του Θείου.

To κάλεσμα

Ετεροχρονισμένα πολύ, κάποια πράγματα σε κάνουν να νιώθεις όλο και μεγαλύτερη συγκίνηση. Το πόσο η τέχνη μπορεί να σε συντροφεύσει και γιατί όχι να γίνει το δεκανίκι σου για να συνεχίζεις σε δύσκολες στιγμές της ζωής σου..

-ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ-

Το ημερολόγιο έδειχνε Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2002.
Εκείνο το βράδυ, στην πόλη της Καλαμάτας, τα πρώτα λεπτά, στα πρώτα βήματα επί σκηνής, τα βλέματα συναντιόντουσαν μέσα από τα "μάτια της τίγρης".

"Καλησπέρα, είμαστε οι ΒηταΠείς, Δεύτε Λάβετε Στυλ."

Από εκείνο το βράδυ, περάσανε δέκα ολόκληρα χρόνια.
Η Τριλογία, το Άκυρον, η Συνάντηση, το Εύφλεκτον και το Βάπτισμα Πυρός, είναι οι
λόγοι που μας οδήγησαν στο να συναντηθούμε, σε Ροντέο, ΑΝclub και Κύτταρο,FUZZ,Block33 και Stage, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Πρέβεζα, Γιάννενα, Βέροια και Κρήτη... Στα ακουστικά σου, στα ηχεία σου, στα κάτω σου και στα πάνω σου.
Ακόμα και από χιλιόμετρα μακριά, τόσο κοντά σου.

Αφήσαμε τη μουσική μας σε κοινή θέα, δωρεάν, για να μπορείς να τη βρείς ΕΣΥ... και ΕΣΥ...και ΕΣΥ...
Και την βρήκες και πιό μετά την υποστήριξες, με την παρουσία σου, με την φωνή σου και την συμμετοχή σου.

Αυτή την φορά, η ομάδα θα παίξει σε γήπεδο.Γιορτάζουμε και θέλουμε να είσαι μαζί μας σε αυτο.Διάδωσε το παντού.

Δεν έχει σημασία το πότε μας άκουσες πρώτη φορά, δεν παίζει ρόλο το πόσο σε βοήθησε και το πότε σε συντρόφευσε τελευταία, αν το νιώθεις όπως εμείς όμως, οφείλεις να είσαι εκεί.

10 Χρόνια ΒΗΤΑΠΕΙΣ.
10 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Είμαστε πολλοί.
-23-

Απόκρεω

"Τι θα κάνετε το τριήμερο ;" Πάγια ερώτηση των τελευταίων ημερών. Καλά, δικαιολογημένη, καθώς μπορείς να κανονίσεις οτιδήποτε με φίλους, συγγενείς ή τον σύντροφό σου στα πλαίσια ενός τριημέρου αποχής και ξεκούρασης. Όμως πρέπει από ένα σημείο και μετά να κάνεις κάτι για τις Απόκριες. Κάτι ουσιαστικό που θα συνάδει με το κλίμα και θα σε βάλει κι εσένα σε αυτόν τον χορό χαράς και γλεντιού.
Γιατί ; Για ποιο λόγο ; Για κανέναν. Απολύτως. Απλά συνηθίζουμε για να κηρύξουμε τις σαράντα μέρες πριν την Ανάσταση του Χριστού να ντυνόμαστε, να βαφόμαστε και να χοροπηδάμε σε λιτανείες καρναβαλιών στην Πάτρα, την Ξάνθη, στου Ρέντη, στο Ρέθυμνο.
"Ωχ Λεμόνι πάλι ξινίλα βγάζεις. Τίποτα δε σου αρέσει ;" Όχι, δεν είναι αυτό, απλά καμιά φορά εκδηλώνεις σαν άνθρωπος συναισθήματα που δεν περίμενες, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.
Προσωπικά έπαψα να ντύνομαι αποκριάτικα και να συμμετέχω ενεργά σε τέτοιου είδους δρώμενα κάπου στο Γυμνάσιο. Δε μίσησα τη γιορτή αυτή. Χαίρομαι να βλέπω έξυπνες ιδέες και ντυσίματα, πόσο μάλλον να βλέπω κόσμο να χορεύει στους δρόμους, να πίνει, να τραγουδάει. Να το γλεντάει το πράμα. Ίσως κάποιοι έχουν ανάγκη να γλεντούν. Ίσως δεν τους φτάνει η καθημερινότητά τους που δεν απέχει πολύ από καρναβάλι και θέλουν να βρεθούν σε έναν χώρο που όλα επιτρέπονται.

Κάποιοι μένουν πίσω. Δεν προχωρούν. Σε παλιότερη ανάρτηση αναφέρθηκα στη μάζα. Στη συνειδητή μάζα. Στο να χαθείς τελικά μέσα στο πλήθος και να ακολουθήσεις τους ρυθμούς του, γιατί ίσως έτσι να πας μπροστά. Δεν κρίνω τις Απόκριες και τα καρναβάλια ως μια κακή μαζοποίηση όπως το iphone για παράδειγμα. Είναι τελικά μια ευγενής μαζική αντίδραση του ανθρώπου να ξεσπάσει, να βγει από τα ρούχα του και να του επιτραπούν όλα, στο πλαίσιο μιας άλλης αμφίεσης.

Άλλη μια πολύ καλή απάντηση σε όλους όσους υποστηρίζουν πως "δεν έχει σημασία τι δείχνεις αλλά ποιος είσαι". Όχι κύριοι. Το ποιος είναι ο καθένας το κρατάει για τον εαυτό του. Και ποτέ κανείς δε θα μάθει τα πάντα για κάποιον άλλον πέραν του εαυτού του. Αυτό που θα εισπράττουν όλοι πάντα από σένα είναι αυτό που θα τους δείχνεις. Αυτός είσαι σε τελική ανάλυση. Ένα μάτριξ που αλλάζεις τις προβολές του ανάλογα με το υποκείμενο συνδιάλεξης. Το εκάστοτε υποκείμενο.

Αυτό είναι οι Απόκριες. Κάποιοι απλά επιλέγουν να ζουν αυτό το μάτριξ σε ένα τριήμερο. Κάποιοι άλλοι στην καθημερινότητά τους. Φορέστε όλοι τις μάσκες σας. Όχι για ένα τριήμερο. Φορέστε τις για πάντα. Τελικά αυτό έχει αξία. Η μάσκα. Το πρόσωπό σου λίγο ενδιαφέρει τον άλλον. Και καλά κάνει και δεν τον ενδιαφέρει.

ΥΓ. Καλή Αποκριά. Χορέψτε, γλεντήστε.
ΥΓ2. Ένα κίτρινο κασκόλ, μαύρα ρούχα. Έτοιμη η δικιά μας αποκριάτικη ενδυμασία. 

Τρίπτυχο

Θεωρούσα πάντα -και δεν ξέρω αν το έχω γράψει στο Λεμόνι- πως η καταξίωση του άντρα έρχεται με την φυλακή. Μια αξιόποινη πράξη η οποία θα τον βάλει μέσα. Άσχετα με την ποιότητά της ή τον αντίκτυπό της, αρκεί να μην είναι επονείδιστη όπως ένας βιασμός, μια παιδεραστία ή συμμετοχή σε κύκλωμα διακίνησης οργάνων. Αυτό δεν είναι καταξίωση αλλά ηλιθιότητα και διαστροφή. Σχετικά με το παραπάνω, με την πάροδο των ετών κατέληξα πως η ανθρώπινη ζωή έχει τρεις κατευθύνσεις ως στόχους. Ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή σου και τα βιώματά σου, αν θες να λέγεσαι άξιος άνθρωπος -για τα ανορθόδοξα κριτήρια του Λεμονιού- οφείλεις να πάρεις μια από τις τρεις κατευθύνσεις-στόχους.

Αρχικά, όπως αναφέρθηκε ο γράφων, είναι η φυλάκιση. Ναι, προϋποτίθενται σοβαρά ψυχικά χαρίσματα ώστε να κάνεις κάτι εν ψυχρώ και όχι εν βρασμώ ψυχής, και κατόπιν αυτού να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες που σου επιφυλάσσει το μεγαλύτερο ψέμα που επινοήθηκε ποτέ από τον άνθρωπο και ονομάζεται Νόμος (κόλπο των αδυνάτων να προφυλάσσονται από τους δυνατούς-ικανούς). Αλήθεια, δεν είναι τεράστια καταξίωση το να κοιτάξεις στα μάτια το δικαστή και να πεις "Είχα πλήρη επίγνωση των πράξεων μου"; Καμία δικαιολογία για λιγότερα χρόνια, κανένα παραθυράκι για ελαφρυντικό, κανένας συνήγορος υπεράσπισης που απλά θα μειώσει την ποινή σου για κάποιες χιλιάδες ευρώ. Ένα χαμόγελο την ώρα της ετυμηγορίας αρκεί. Πραγματικά, υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από αυτό ; 

Δεύτερη κατεύθυνση αποτελεί ο εγκλεισμός σε κάποιο φρενοκομείο. Φαντάσου αναγνώστη μου πόσοι και πόσοι ήταν αυτοί που επιτελώντας απλά το έργο τους και τίποτα παραπάνω έφτασαν στη μανία. Έγραφαν μουσική, μυθιστορήματα, ήταν πολιτικοί, απλοί βιοπαλαιστές, κάθε λογής άνθρωπος, κάθε τάξης, κάθε επιπέδου. Για όλους έχει ο μπαξές, θα μου πεις. Όμως θα απαντήσω πως αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου. Το γεγονός πως είτε φτωχός είτε πλούσιος, είτε άσπρος είτε σκούρος, είτε δεξιός είτε αριστερός, έχουν όλοι το ίδιο δικαίωμα στην τρέλα. Έχουν τις ίδιες ανησυχίες που τελικά τους οδηγούν σε μια δίχως προηγούμενο παραφροσύνη, που καταλήγει σε λευκά ενδύματα και  βενζοδιαζεπίνες. Κανένα μέλλον. Μήπως όμως αυτό είναι το μέλλον ; Μήπως αυτή είναι η ξεγνοιασιά ; 

Τέλος, επειδή το Λεμόνι έχει ως ίδιον το να επαναλαμβάνεται θα επανέλθουμε σε ένα πολύ γνώριμο θέμα. Στο ζήτημα της αυτοκτονίας ως σκοπός καταξίωσης της ζωής. Επέλεξα να το εξετάσω τελευταίο όχι μόνο επειδή έχει αναφερθεί ξανά το παρόν ζήτημα στο blog αυτό, αλλά κι επειδή αξιολογικά ίσως να είναι ο,τι πιο σημαντικό μπορεί να καταφέρει τελικά ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που είναι κύριος του εαυτού του. Έχει πλήρη επίγνωση των πράξεών του και έχει πάντα το υπόβαθρο να καταλήξει ψυχασθενικός. Ζει για να ζει, επειδή ατυχώς ζει, και δεν έχει πρόβλημα να επανέλθει στην αρχέγονή του κατάσταση. Σε μια μοριακή φύση από την οποία και ξεκίνησε κάποτε με μια μεγάλη έκρηξη -ενδεχομένως. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο προσόν στον άνθρωπο από το να είναι και να νιώθει ελεύθερος. Η ελευθερία σε νου και σώμα είναι το μεγαλύτερο αγαθό. Γιατί να είσαι λοιπόν δέσμιος του φόβου; Ενός φόβου που σου καλλιέργησαν και σε κρατάει πίσω. Γιατί να μην αποφασίσεις για μια και μόνο φορά στη ζωή σου ΕΣΥ για τις επόμενες κινήσεις σου ; Γιατί να μην ορίσεις εσύ την φύση ; Την φύση που μην ξεχνάς πως είσαι μέλος της, επομένως η φωνή σου μετράει.

Μακάριοι οι κατέχοντες 'γνωθι σαυτον'

Μακάριοι οι ασθενείς τω πνεύματι

Μακάριοι οι αυτόχειρες

Μακάριοι οι ελεύθεροι άνθρωποι

ΥΓ. Μπράβο σε όσους αγωνίστηκαν για τα τμήματά τους και αποσύρεται το σχέδιο "Αθηνά"

Η αποκαθήλωσις

Απαράδεκτος. Γενικά. Μάγκας. Μάγκας είναι αυτός που είναι κύριος στις υποχρεώσεις απέναντι στον ίδιο και στους γύρω του. Υποχρεώσεις ηθικές αλλά και πρακτικές, χειροπιαστές. Δεν είναι ανάγκη να τα καταφέρνει σε όλα. Τουλάχιστον όμως να προσπαθεί να είναι σωστός. Να διαθέτει λόγο τιμής, ευθυκρισία, ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα. Αρετές που είθισται να απευθύνονται σε παντελόνια. Όχι φούστες. Πολλάκις βέβαια, αυτό που είθισται, αντιστρέφεται. Και καταλήγουν οι φούστες να βγαίνουν πιο μάγκες από τα παντελόνια.
Τι χειρότερο από έναν άντρα που δεν έχει λόγο τιμής ; Που υπόσχεται κάτι και δεν το πραγματοποιεί. Που απλά αποφεύγει το δύσβατο δρόμο ενώ ξέρει πως θα ατενίσει από το βουνό ολόκληρο τον κόσμο ; Αυτός δεν είναι μάγκας. Αυτός είναι ένα τυχοδιώκτης καιροσκόπος. Κακή πάστα ανθρώπου. Άτιμη, με την ολοκληρωτική σημασία της λέξης αυτής.
Τι χειρότερο από κάποιον που φοράει παντελόνι και δεν είναι σωστός απέναντι στις υποχρεώσεις του;  Να βελτιώσει την οικονομική του θέση, να βελτιώσει το στάτους του σαν άνθρωπος και να προχωρήσει όπως πρέπει τη ζωή του ανεξάρτητος από οποιαδήποτε "αιμοδοσία". Να παράξει μόνος του το "αίμα" που χρειάζεται και να μην αρκείται σε τυχαίες μεταγγίσεις.
Τι χειρότερο από κάποιον που δεν είναι κύριος στις υποχρεώσεις προς τους γύρω του ; Όλοι έχουν προσδοκίες από εσένα. Και σαφώς αυτός που επενδύει σε σένα, πρέπει να λάβει έστω την ευχαρίστηση πως οι μετοχές του πολλαπλασιάζονται από εσένα. Όχι να τον βγάλεις ασπροπρόσωπο οπωσδήποτε. Έστω όμως να του δείξεις πως προσπάθησες. Να επιβραβεύσει τον εαυτό του που σου έδειξε εμπιστοσύνη.

Κι όμως.

Αν όλα αυτά τα χειρότερα βλέπεις να επιβεβαιώνονται σε σένα, τι σου μένει να κάνεις ; Πως πρέπει να αντιδράσεις σε αυτήν την περίπτωση ; Να επουλώσεις πληγές που εσύ άνοιξες και δεν μπορείς να τις επαναφέρεις ; Να κολλήσεις κομμάτια και θραύσματα καθρέφτη που ράγιζε στο κέντρο του και οι ρωγμές δημιούργησαν ένα αλλόκοτο λουλούδι ανακλάσεων ;
Προχωράς στη ζωή σου έχοντας νέο αέρα ; Ενθυμούμενος λάθη της προηγούμενης ζωής σου να ακολουθήσεις το παράδειγμα του Johnnie Walker ; Είσαι αγιάτρευτα απαράδεκτος. Το αποδέχεσαι και βαδίζεις στα τυφλά. Ένας μεγάλος άντρας είπε πως "βάδιζε με τη σιγουριά και την ακρίβεια ενός υπνοβάτη". Ίσως πρέπει να ακολουθήσεις αυτό. Να ζήσεις το μάτριξ που υπέβαλες τον εαυτό σου και απλά να ακολουθήσεις την φυσική ροή των πραγμάτων.

Και τα κομμάτια του καθρέφτη ; Αυτά λέγονται τύψεις για έναν εαυτό σου που ενώ είχε προοπτικές να εξελιχθεί, για ακόμη μια φορά σκότωσες με μια φτυαριά στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Χάθηκες στη ζάλη, ξύπνησες σε άλλο μέρος, ως άλλο πρόσωπο.

ΥΓ. Μια από τις ωραιότερες μέρες των τελευταίων μηνών έφτασε στο τέλος της. Όμως πάντα κάτι λείπει. Ας το μάθαινα κι ας πέθαινα επί τόπου.
ΥΓ2. Αρχίζω να νομίζω πως τελικά αυτά που γράφαμε στην πουτάνα την Έκθεση στο σχολείο, βγαίνουν αληθινά. Η ανέχεια, η κατεστραμμένη οικογένεια και η απαιδευσιά στέλνουν τα παιδιά στα ναρκωτικά και τα γήπεδα.
ΥΓ3. Ετεροχρονισμένα αλλά πρέπει να ανακοινωθεί και στο Λεμόνι. Χρόνια πολλά στον άνθρωπο που άλλαξε τη ζωή μου. Εκεί, στην ωραιότερη μετά την Αθήνα πόλη στον κόσμο. Εκεί που κοιμάται τα βράδια η βασίλισσα. Εκεί που όλα ξεκίνησαν.

Ναι ρε.

Είναι φορές στη ζωή μας που πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Να αποφεύγουμε την κινητήρια δύναμη του σύμπαντος που είναι το ψέμα. Συνήθως οι στιγμές αυτές είναι όταν βρισκόμαστε υπό πίεση. Όταν μια απόφαση μπορεί να επηρεάσει μια ζωή. Ακόμα και τότε. Ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει. Γιατί να μην είσαι ειλικρινής ;
Και έτσι είναι. Τι χειρότερο από μια λάθος τιμονιά στη ζωή σου ; Θα μου πεις. Κι ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική. Ναι όμως αυτός είναι ο Κολόμβος και εσύ είσαι ο Γιάννης, ο Γιώργος, ο Κώστας. Όταν θα γίνεις Κολόμβος ίσως να συγχωρούνται τα λάθη. Και επανερχόμαστε στο θέμα της τιμονιάς. Πάντα θα πάρεις μια λάθος στροφή. Το θέμα είναι το αποτέλεσμα. Θα πάρεις μια λάθος στροφή και θα βρεθείς κάπου αλλού ή θα πάρεις μια λάθος στροφή και θα φύγεις στον γκρεμό χάνοντας την πολύτιμη κατά τον κόσμο ζωή σου ;
Το ζήτημα είναι να είσαι συμβιβασμένος με κάθε ενδεχόμενο. Να είσαι έτοιμος για οτιδήποτε. Έσω έτοιμος λένε οι πρόσκοποι. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα προσκοπάκια από το Μαρούσι που τα πετύχαινα να φορούν τις αποκρουστικά cult στολές τους αλλά μου άρεσε πως επεβίωνε ακόμα όλο αυτό που πιστεύουν. Τι καλύτερο από το να είσαι πάντα έτοιμος ; Έτοιμος για όλα. Το χειρότερο ενδεχόμενο στο πίσω μέρος του μυαλού σου αν σε συντροφεύει, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις τόσο λάθος επιλογές. Απλά θα πέφτεις σε εύκολα και αχρείαστα φάουλ που επιφυλάσσονται δεξιά και αριστερά. Αυτά αναφορικά με το πρώτο εφόδιο που πρέπει να έχει κανείς. Λίγη απαισιοδοξία για αρχή λοιπόν. Όλα θα είναι ευκολότερα από κει και πέρα.
Δεύτερο και σημαντικό εξίσου εφόδιο είναι ο συμβιβασμός με την ανθρώπινη φύση που δε θα γνωρίσει τη θέωση ποτέ. Ο Θεός δε μας αγαπά. Είμαστε τα πιόνια του σαν ένα παιχνίδι Sims. Τίποτα παραπάνω. Η συνειδητοποίηση του "θεϊκού" είναι αυτό που πρέπει πάντα να σε κινητοποιεί και να σε κάνει ακόμα περισσότερο έτοιμο. Έτοιμο για όλα. Όλα. Κάθε τιμονιά. Επανάληψη. Λογοτεχνικό σχήμα σε ένα δοκιμιακό κείμενο ή καλύτερα μια συνειρμική δοκιμιακή απόπειρα.
Τελευταία γνώση-εφόδιο. Στα πλαίσια της αμφισβήτησης προς καθετί πρέπει να αποφασίσεις πως κανείς δεν έχει περισσότερα δικαιώματα από εσένα στη ζωή σου. Στο σώμα σου, στο νου σου. Κανείς δεν μπορεί να σε εκμεταλλευτεί περισσότερο από εσένα τον ίδιο. Επομένως, κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει πότε θα φύγεις. Θα φύγεις όταν μπορέσεις. Και θα μπορέσεις όταν το αποφασίσεις.

Πάντα θα έρχονται στραβοτιμονιές. Αντίθετα ρεύματα και απώλεια του ελέγχου του αυτοκινήτου. Η ετοιμότητα θα σε βοηθήσει να πάρεις σωστές αποφάσεις δεδομένου πως εξετάζεις όλα τα ενδεχόμενα λόγω της απαισιόδοξης σκέψης. Στα πλαίσια αυτά βέβαια όλα λειτουργούν όπως το προφυλακτικό. Έχεις ένα ποσοστό αποτυχίας. Η αποτυχία μπορεί να είναι αναστρέψιμη ή όχι. Στην περίπτωση του μη-αναστρέψιμου έχεις πάντα το ΔΙΚΑΙΩΜΑ στην αυτοκτονία. Και όλα εύκολα και γρήγορα λύνονται.
Δεν είναι η εύκολη λύση. Κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Για τους άλλους. Για σένα όχι. Είναι εύκολο να χαραμίσεις κάτι ΕΣΥ το κατέκτησες.

Δεν αποτελεί παρακίνηση προς κάποια τέτοια ενέργεια. Άλλωστε ποιος έχει το σθένος να το κάνει ; Ούτε ο γράφων που το επικροτεί. Απλά οι λάθος επιλογές διορθώνονται. Τα λάθη πληρώνονται. Η λύτρωση έρχεται. Και η τάξη αποκαθίσταται.

ΥΓ. Τύψεις και μιζέρια. Ναι. Τα συναισθήματα που μισείς και πάντα αναζητάς. Αυτός είσαι. Ένας άνθρωπος. Ένας ωραίος άνθρωπος.

Άνοιξη

Και έφτασε η άνοιξη. Μπήκε ημερολογιακά αν και ο καιρός δε λέει να αλλάξει. Αλλάζει ο άνθρωπος όμως και βλέπει τα πράγματα αλλιώς. Γιατί του το επιβάλει η εποχή ενδεχομένως ή επειδή η κοινωνική σύμβαση λέει πως η άνοιξη και το καλοκαίρι πρέπει να σε κάνει χαρούμενο στα όρια του χαζού.
Παρόλ'αυτά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως η άνοιξη είναι ο οργασμός της φύσης. Όλα βρίσκουν το δρόμο τους και μπαίνουν στο καλούπι της αναπαραγωγής. Μιας αναπαραγωγής που θα δημιουργήσει εκ νέου ζωή και θα δώσει νέο χρώμα σε μια φύση που έχει κάνει τον κύκλο της. Το πρώτο λουλούδι που θα σημάνει την άνοιξη θα είναι η πρώτη πηγή για γύρη στις μέλισσες και η πρώτη αναπαραγωγική διαδικασία επικονίασης. Και το γαϊτανάκι θα ξετυλιχτεί όπως πρέπει!
Μέσα σε αυτό το κλίμα καλούμαστε όλοι να πάρουμε αποφάσεις ανανέωσης του εαυτού μας. Η διστακτικότητα δεν είναι υγιής σύμμαχος. Είναι ίσως ένας τρόπος να σκέφτεσαι κάτι παραπάνω όμως η υπερβολικοί δισταγμοί οδηγούν στη στασιμότητα!

Το "πάμε παρακάτω" είναι εύκολο αρκεί στη σκακιέρα της ζωής σου να είναι πάντα προνοητικός και σκεπτικός. Οι βεβιασμένες κινήσεις δεν ωφέλησαν κανέναν. Οι σοφές κινήσεις, οι κατασταλαγμένες, είναι αυτές που τελικά θα σε οδηγήσουν στο επόμενο στενό της ζωής σου. Η απαισιοδοξία είναι ο κυριότερος σύμμαχος σε αυτόν τον αγώνα! Η αρετή που θα σε βοηθήσει σκεπτόμενος το χειρότερο ενδεχόμενο, να προβαίνεις στις ορθότερες επιλογές. Σε επιλογές που θα σε πάνε μπροστά σαν άτομο. Δε θα ανεβάσουν το στατους σου, αλλά θα ανεβάσουν το επίπεδο που κανείς δε βλέπει, και που κρύβεις κάτω από τη μάσκα που σου χάρισε απλόχερα μια κοινωνία που απλά πέφτει αέναα.

ΥΓ. Πάμε μπροστά. Μόνο μπροστά. Πάντα μπροστά. Στην πρώτη γραμμή πα-ντου.
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=Ny4izkgnX_k