Καμιά φορά

Θα ήθελα να ξυπνήσω μια μέρα και να ανασάνω. Να ντυθώ, να βάλω τα παπούτσια μου και να μην τρέχει στο κεφάλι μου καμιά έννοια και καμιά υποχρέωση. Να κάνω όλα αυτά που μου αρέσουν χωρίς άγχος και να μην κοιτάω καθόλου το ρολόι μου.
Να φύγω από το σπίτι μου, και να μην ενδιαφερθώ για το κινητό μου ή τα κλειδιά μου. Ούτε για τον καιρό, ούτε για τον σκοπό που βγήκα έξω. Να μη νιώσω τη θέληση για τσιγάρο, ούτε να εξαρτώμαι από τίποτα παραπανίσιο από την φύση του σώματός μου. Να μην πιω ούτε νερό αν γίνεται. Να περπατήσω σε ακανόνιστες κατευθύνσεις, και να μην με νοιάξει τι θα δω γύρω μου, ποιους θα συναντήσω και πως θα αντιδράσω. Να μην κοιτάω φανάρια, αμάξια, έργα στους δρόμους, σαν να μη με νοιάζει αν ανά πάσα στιγμή μπορεί να πάθω κάτι. Να μη με ενδιαφέρει αν ζήσω ή αν πεθάνω από οποιοδήποτε λόγο. Να μη θέλω να με δέχονται για φυσιολογικό, αλλά και να μη κόπτομαι για την άποψη των άλλων όπως και να έχει. Να αγοράσω ο,τι θέλω χωρίς να πληρώσω και να παρανομήσω όπως θέλω χωρίς να τιμωρηθώ. Να σταματήσω τα τρένα να μην ακούγεται θόρυβος, και να υπνωτίσω τροχονόμους να κοκαλώσουν τα αμάξια. Να χρηματίσω όλους τους ανθρώπους να μη μιλάνε για 5 λεπτά. Δε μου χρειάζονται παραπάνω.

Να έρθω στην πόρτα σου
Να σε φωνάξω.
Να σου ζητήσω να είμαστε όπως παλιά.
Και να μην ακούγεται τίποτα.. Μόνο η φωνή μου, και τα πουλιά που δεν χρηματίζονται.

ΥΓ. Ναι, σε εσένα.