Επιστροφή στη βάση. Ο χειμώνας, ο βασιλεύς των εποχών μπήκε. Για τα καλά, για τα κακά, δε θα κρίνω. Απλά μπήκε. Ροζ και κόκκινες μύτες παντού, όπου να'ναι κάποιος θα διασπείρει καμιά καινούρια ίωση στα τρένα, και όλα μέλι γάλα. Ξεχάσαμε και τα πολιτικά αφού τα κανάλια ανακυκλώνουν και ξαναπέφτουμε στην χειμερία νάρκη μας ως το Μνημόνιο 4.
Η περίοδος χάριτος με τις απεργίες και τις καταλήψεις τελείωσε αναγνώστη μου. Και επειδή στη ζωή όλα είναι μπούμερανγκ όπως έχουμε πει και σε παλαιότερη ανάρτηση, η εποχή που ο γράφων άραζε σπίτι του λόγω απεργιών, πέρασε ανεπιστρεπτί και πλέον τις Παρασκευές που δεν είχε υποχρεώσεις, θα έχει εμβόλιμα μαθήματα αναπλήρωσης. Δεν πειράζει. Τουλάχιστον σκέφτομαι πως σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες θα απολαμβάνω τη σπιτική θαλπωρή λόγω χριστουγεννιάτικων διακοπών.
Παρόλο που δεν είμαι ενθουσιώδης με τις γιορτές, παρά με περιόδους, ομολογώ πως τα Χριστούγεννα είναι η ωραιότερη γιορτή προσμονής. Γιορτή προσμονής με την έννοια, πως λόγω μαθητικών ή φοιτητικών υποχρεώσεων αποτελεί το ορόσημο της χρονιάς. Το μέσον της χρονιάς και ένα νέο ξεκίνημα ως τη λήξη του καλοκαιριού. Έτσι, λαμβάνει πέρα από εορταστικό χαρακτήρα, ένα σημείο τομής, το οποίο όλοι, μαθητές, φοιτητές και κάποιοι προνομιούχοι εργαζόμενοι περιμένουν εναγωνίως μετρώντας αντίστροφα τις μέρες.
Ως γιορτή τα τελευταία δύο χρόνια δεν τη νιώθω. Ενδεχομένως να το παρατηρούν και άλλοι το γεγονός αυτό, καθώς, λόγω της οικονομικής κρίσης ο κόσμος δεν εκδηλώνει το χριστουγεννιάτικο πνεύμα και έτσι βυθιζόμαστε σε μια σιωπηλή αντιμετώπιση της γέννησης του Σωτήρα. Ίσως να λειτούργησε θετικά αυτό καθώς θα μαζέψει τον κόσμο στα σπίτια και θα συσφίξει το θεσμό της οικογένειας. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι πολύ ιδεατό, κάτι που καταλαβαίνω ακόμα κι εγώ που το γράφω καθώς μου θυμίζει εκθέσεις σχολείου, που πάντοτε έπρεπε να δικαιολογήσουμε καταστάσεις, γράφοντας το politically correct, αφήνοντας μακριά το ρεαλιστικό και υποκειμενικό.
Εν πάση περιπτώσει δεν ξέρω πως θα είναι τα φετινά Χριστούγεννα. Απλώς ο ενθουσιασμός της παύσης λόγω διακοπών με κυριεύει, λόγω μιας κουραστικής ως τώρα χρονιάς, τόσο φοιτητικής όσο και επί προσωπικού. Και όχι μόνο για μένα, αλλά και για σένα, και για όλους. Καμιά φορά ο ψυχολογικός/συναισθηματικός κάματος είναι χειρότερος και από τον σωματικό. Ο δεύτερος είναι παροδικός...
Πολύ μακροπρόθεσμα σχέδια κι αυτό είναι λάθος καθώς ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Πραγματικά, τα συμβάντα το επαληθεύουν αυτό όσο άσχημο ή μακάβριο κι αν ακούγεται.
ΥΓ. Είμαι χώμα!
Η περίοδος χάριτος με τις απεργίες και τις καταλήψεις τελείωσε αναγνώστη μου. Και επειδή στη ζωή όλα είναι μπούμερανγκ όπως έχουμε πει και σε παλαιότερη ανάρτηση, η εποχή που ο γράφων άραζε σπίτι του λόγω απεργιών, πέρασε ανεπιστρεπτί και πλέον τις Παρασκευές που δεν είχε υποχρεώσεις, θα έχει εμβόλιμα μαθήματα αναπλήρωσης. Δεν πειράζει. Τουλάχιστον σκέφτομαι πως σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες θα απολαμβάνω τη σπιτική θαλπωρή λόγω χριστουγεννιάτικων διακοπών.
Παρόλο που δεν είμαι ενθουσιώδης με τις γιορτές, παρά με περιόδους, ομολογώ πως τα Χριστούγεννα είναι η ωραιότερη γιορτή προσμονής. Γιορτή προσμονής με την έννοια, πως λόγω μαθητικών ή φοιτητικών υποχρεώσεων αποτελεί το ορόσημο της χρονιάς. Το μέσον της χρονιάς και ένα νέο ξεκίνημα ως τη λήξη του καλοκαιριού. Έτσι, λαμβάνει πέρα από εορταστικό χαρακτήρα, ένα σημείο τομής, το οποίο όλοι, μαθητές, φοιτητές και κάποιοι προνομιούχοι εργαζόμενοι περιμένουν εναγωνίως μετρώντας αντίστροφα τις μέρες.
Ως γιορτή τα τελευταία δύο χρόνια δεν τη νιώθω. Ενδεχομένως να το παρατηρούν και άλλοι το γεγονός αυτό, καθώς, λόγω της οικονομικής κρίσης ο κόσμος δεν εκδηλώνει το χριστουγεννιάτικο πνεύμα και έτσι βυθιζόμαστε σε μια σιωπηλή αντιμετώπιση της γέννησης του Σωτήρα. Ίσως να λειτούργησε θετικά αυτό καθώς θα μαζέψει τον κόσμο στα σπίτια και θα συσφίξει το θεσμό της οικογένειας. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι πολύ ιδεατό, κάτι που καταλαβαίνω ακόμα κι εγώ που το γράφω καθώς μου θυμίζει εκθέσεις σχολείου, που πάντοτε έπρεπε να δικαιολογήσουμε καταστάσεις, γράφοντας το politically correct, αφήνοντας μακριά το ρεαλιστικό και υποκειμενικό.
Εν πάση περιπτώσει δεν ξέρω πως θα είναι τα φετινά Χριστούγεννα. Απλώς ο ενθουσιασμός της παύσης λόγω διακοπών με κυριεύει, λόγω μιας κουραστικής ως τώρα χρονιάς, τόσο φοιτητικής όσο και επί προσωπικού. Και όχι μόνο για μένα, αλλά και για σένα, και για όλους. Καμιά φορά ο ψυχολογικός/συναισθηματικός κάματος είναι χειρότερος και από τον σωματικό. Ο δεύτερος είναι παροδικός...
Πολύ μακροπρόθεσμα σχέδια κι αυτό είναι λάθος καθώς ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Πραγματικά, τα συμβάντα το επαληθεύουν αυτό όσο άσχημο ή μακάβριο κι αν ακούγεται.
ΥΓ. Είμαι χώμα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου