Παραμονή Χριστουγέννων. Καιρός ανάλογος του εορταστικού χαρακτήρα της ημέρας. Όμορφος ήλιος με ένα αντιπροσωπευτικό χειμωνιάτικο κρύο. Ράθυμοι ρυθμοί, για μένα τουλάχιστον, και μια τυπική νόρμα για άλλους.
Κάποτε πριν από κάποια χρόνια, αυτή η μέρα, ήταν μια μέρα σκληρής δουλειάς για τη συλλογή χρημάτων για να ικανοποιήσουμε τους πόθους μας σε παιχνίδια, και αργότερα σε άλλες διεξόδους. Λέγαμε τα κάλαντα, με σκοπό τη συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερων χρημάτων, όμως δεν ήταν αυτό η κινούσα αιτία, αλλά μια ενδόμυχη τάση για να βγούμε στη γύρα. Πανηγυρίζαμε για έναν καλό γείτονα που "πληρώνει". Οικτίραμε αυτούς που δεν άνοιγαν, ή άνοιγαν και έδιναν φραγκοδίφραγκα. Παιδική νοοτροπία, αλλά όλα δικαιολογούνται όταν είσαι παιδί.
Νιώθω άσχημα με την παραπάνω αναφορά διότι, πλέον δεν ανοίγει σχεδόν κανείς την πόρτα του. Και όχι επειδή δεν έχει όρεξη να ακούσει ψευδά παιδάκια, να του λένε το "καλήν ημέραν άρχοντες" χωρίς να καταλαβαίνουν τους στίχους, αλλά επειδή δεν έχει άχρηστα κέρματα για να τους δώσει. Σκέφτομαι έντονα τα σπίτια εκείνα που όταν χτυπάει το κουδούνι, η μάνα πηγαίνει ήσυχα προς την πόρτα, κοιτάει από το ματάκι, και όταν βλέπει παιδάκια, γυρνάει στον άντρα της και τον προστάζει με τα μάτια να κάνουν ησυχία για να μη δώσουν σημάδια ζωής στο σπίτι.
Αν το καλοσκεφτείς αναγνώστη, ζούμε μια σύγχρονη κατοχή. Δε μας λείπουν τα απαραίτητα σε πολλούς, όμως μας λείπουν όλα αυτά που δίνουν ποιότητα στη ζωή μας. Και αυτό πονάει εξίσου με τον φτωχό που δεν έχει ένα καρβέλι ψωμί. Τα παιδάκια σαν άλλοι Γερμανοί, καθηλώνουν την Αθήνα του 2012 στη σιγή για να μην ανοίξουν οι σύγχρονοι υπόδουλοι την πόρτα στα κάλαντα. Αν αναλογιστεί κανείς την προσαρμοστικότητα της ιστορίας κατ' αναλογία με την εκάστοτε χρονική στιγμή, δεν είναι απλά θλιβερό, αλλά μαύρο και άραχνο.
Δεν είχα σκοπό να κάνω μια ζοφερή ανάρτηση. Απλά το σκέφτηκα πολύ έντονα καθώς και εγώ κοίταξα πολλές φορές το ματάκι να δω αν είναι ο αδερφός μου ή άλλα άγνωστα παιδάκια που ήρθαν να πουν τα κάλαντα. Σκέφτομαι τι μπορεί να είπαν για το σπίτι μας, αλλά δεν πειράζει.
Εν πάση περιπτώσει αναγνώστη μου. Χρόνια πολλά και καλά. Να έχεις ο,τι επιθυμείς για τον εαυτό σου, την οικογένειά σου και όσους αγαπάς. Υγεία πρωτίστως και λεφτά δευτερευόντως.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=6Ejga4kJUts
ΥΓ2. Περαστικά και γρήγορα
Κάποτε πριν από κάποια χρόνια, αυτή η μέρα, ήταν μια μέρα σκληρής δουλειάς για τη συλλογή χρημάτων για να ικανοποιήσουμε τους πόθους μας σε παιχνίδια, και αργότερα σε άλλες διεξόδους. Λέγαμε τα κάλαντα, με σκοπό τη συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερων χρημάτων, όμως δεν ήταν αυτό η κινούσα αιτία, αλλά μια ενδόμυχη τάση για να βγούμε στη γύρα. Πανηγυρίζαμε για έναν καλό γείτονα που "πληρώνει". Οικτίραμε αυτούς που δεν άνοιγαν, ή άνοιγαν και έδιναν φραγκοδίφραγκα. Παιδική νοοτροπία, αλλά όλα δικαιολογούνται όταν είσαι παιδί.
Νιώθω άσχημα με την παραπάνω αναφορά διότι, πλέον δεν ανοίγει σχεδόν κανείς την πόρτα του. Και όχι επειδή δεν έχει όρεξη να ακούσει ψευδά παιδάκια, να του λένε το "καλήν ημέραν άρχοντες" χωρίς να καταλαβαίνουν τους στίχους, αλλά επειδή δεν έχει άχρηστα κέρματα για να τους δώσει. Σκέφτομαι έντονα τα σπίτια εκείνα που όταν χτυπάει το κουδούνι, η μάνα πηγαίνει ήσυχα προς την πόρτα, κοιτάει από το ματάκι, και όταν βλέπει παιδάκια, γυρνάει στον άντρα της και τον προστάζει με τα μάτια να κάνουν ησυχία για να μη δώσουν σημάδια ζωής στο σπίτι.
Αν το καλοσκεφτείς αναγνώστη, ζούμε μια σύγχρονη κατοχή. Δε μας λείπουν τα απαραίτητα σε πολλούς, όμως μας λείπουν όλα αυτά που δίνουν ποιότητα στη ζωή μας. Και αυτό πονάει εξίσου με τον φτωχό που δεν έχει ένα καρβέλι ψωμί. Τα παιδάκια σαν άλλοι Γερμανοί, καθηλώνουν την Αθήνα του 2012 στη σιγή για να μην ανοίξουν οι σύγχρονοι υπόδουλοι την πόρτα στα κάλαντα. Αν αναλογιστεί κανείς την προσαρμοστικότητα της ιστορίας κατ' αναλογία με την εκάστοτε χρονική στιγμή, δεν είναι απλά θλιβερό, αλλά μαύρο και άραχνο.
Δεν είχα σκοπό να κάνω μια ζοφερή ανάρτηση. Απλά το σκέφτηκα πολύ έντονα καθώς και εγώ κοίταξα πολλές φορές το ματάκι να δω αν είναι ο αδερφός μου ή άλλα άγνωστα παιδάκια που ήρθαν να πουν τα κάλαντα. Σκέφτομαι τι μπορεί να είπαν για το σπίτι μας, αλλά δεν πειράζει.
Εν πάση περιπτώσει αναγνώστη μου. Χρόνια πολλά και καλά. Να έχεις ο,τι επιθυμείς για τον εαυτό σου, την οικογένειά σου και όσους αγαπάς. Υγεία πρωτίστως και λεφτά δευτερευόντως.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=6Ejga4kJUts
ΥΓ2. Περαστικά και γρήγορα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου