Μυστήριοι καιροί. Τίποτα δε λειτουργεί και όλα καταρρέουν με γοργούς ρυθμούς. Σιγά σιγά η αποσύνθεση του συστήματός μας, αρχίζει να φαίνεται και στην καθημερινότητα. Η επιρροή που ασκείται από αυτήν την σήψη στη ζωή του πολίτη, είναι άμεση και ίσως θλιβερή, αν αναλογιστεί κανείς πως τον καθηλώνει, εμποδίζοντάς τον να κάνει οτιδήποτε.
Απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις. Κάθε εβδομάδα, πάντα στις κομβικές ώρες. Από αυτούς που δίκαια μεν αποζητούν δικαιώματα που οι δυναστικές κυβερνήσεις αφαιρούν σωρηδόν, όμως από την άλλη καταφεύγουν σε τρόπους αντίδρασης που απλά θα ακουστούν στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων κάποιου σταθμού. Από εκεί και πέρα κανείς δεν πρόκειται να διορθώσει κάποιο νομοπλαίσιο λόγω κάποιας απεργίας που εξαγγέλλουν τα συνδικαλιστικά όργανα. Μια επανάσταση δηλαδή, απλά για να γίνει, να προβληθεί, και στο τέλος όσο ειρηνική και να είναι να καταλήξει σε επεισόδια που θα καταστρέψουν το κέντρο, και θα σκορπίσουν τον τρόμο σε καταστηματάρχες και αθώους πολίτες. Μια ατμόσφαιρα που θα βιαστεί, από τα χημικά και ιστορικά μνημεία που θα βεβηλωθούν από ταραξίες, προβοκάτορες ή εγκάθετους της Ελληνικής Αστυνομίας.
Πίσω από κάθε απεργιακή κινητοποίηση όπως αναφέρθηκε παραπάνω, υπάρχει ένας συντονισμός που υποκινείται φανερά από αριστερές κατά κόρον δυνάμεις. Κόμματα της Αριστεράς παρεισφρύουν σε εργασιακούς τομείς, και για να εκφράσουν τις εργατικές τους επιδιώξεις. Δημιουργούν υπό την αιγίδα τους συνδικάτα, τα οποία πρωτοστατούν στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Όλα αυτά, πάντοτε κάτω από τα πλαίσια της διαφάνειας και της συναδελφικής αλληλεγγύης. Κοινοί αγώνες, κοινές επιδιώξεις και πάντοτε ο αέρας της αλλαγής κόντρα στην αυθαιρεσία του Κεφαλαίου.
Πολλάκις έχει αποδειχτεί πως συνδικαλιστές αξιωματούχοι, τρώνε με χρυσά κουτάλια, άσχετα αν η επαναστατική τους και εργασιακή τους δραστηριότητα δεν τους επιτρέπει να γίνονται ένα με το Κεφάλαιο, ενώ ήδη βρίσκονται σε πόλεμο μαζί του. Παρόλ'αυτά οι εργατοπατέρες αυτοί σέρνουν το κοπάδι τους, που αποτελείται κυρίως από ημιμαθείς εργάτες που απλά θέλουν ένα καλύτερο αύριο, και κάτω από τον μανδύα της Αριστεράς προσπαθούν να επιδιώξουν καλύτερες συνθήκες. Στην τελική ανάλυση, ο εργαζόμενος που συνδικαλίζεται για να επιδιώξει, όχι μόνο δεν κερδίζει, αλλά βρίσκεται να παίρνει -χωρίς να το θέλει- μέρος στην επικοινωνιακή πολιτική του κόμματος του οποίου το συνδικάτο του, είναι φύλλα προς κείμενο/φίλα προσκείμενο.(sic)
Η εποχή μας, μας δίδαξε να κοιτάμε πίσω από τις λέξεις. Συνωμοσιολόγοι πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τον φόβο για το αύριο. Πολλά ισχύουν, άλλα όχι. Εν πάση περιπτώσει όμως θα μπορούσαμε να δούμε πίσω από τις λέξεις αναφορικά με τον Συνδικαλισμό και να καταλήξουμε στο ότι είναι άλλος ένας κρίκος στο περιδέραιο που λέγεται Αριστερά. Άλλο ένα αξεσουάρ που φοράει ο οποιοσδήποτε για να κερδίσει λαϊκή αποδοχή. Για να βρει μια μάζα την οποία θα κατευθύνει όπως ο ποιμένας τα πρόβατα. Να την πηγαίνει όπου θέλει, να την εκμεταλλεύεται για προσωπικά οφέλη, και να της καλλιεργήσει στο μυαλό της την ιδέα πως μάχεται για δικά της συμφέροντα. Και πως η αντίδραση αυτή είναι και η ορθή στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού που προωθείται από όλες τις δυνάμεις. Η απεργία, η πορεία, και τελικά το κάψιμο και η βεβήλωση.
Μια Αριστερά που κάτω από την αιγίδα της ανατράφηκαν γενεές επί γενεών εργατοπατέρων που θεοποιήθηκαν για τις επιδιώξεις τους, και κατέληξαν να πεθάνουν σε μια ιδιωτική κλινική στο Κολωνάκι, ενώ ο οικοδόμος από το Περιστέρι αφήνει την τελευταία του πνοή στο κρεβάτι του χωρίς να έχει τη δυνατότητα να πληρώσει ούτε τα 23 ευρώ της νοσηλείας που απαιτούνται πλέον. Μα εδώ δεν είναι κατάφορη η αδικία ; Και οι δύο αριστεροί ήταν. Δεν θα έπρεπε να ζήσουν επί ίσοις όροις ; Ο Κάρολος Μαρξ και ο Βλαδίμηρος Λένιν τι θα έλεγαν γι' αυτό κύριοι ;
Η όλη αυτή υπόθεση επαληθεύει την τάση του ανθρώπου να φέρεται πάντοτε σαν μωρό. Ο,τι τον υποχρεώνεις να το αποφύγει προπαγανδίζοντας τις αντενδείξεις του, από αντίδραση και μόνο θα το κάνει. Όπως ο υπερτασικός αναζητά συνέχεια αλλαντικά, όπως ο διαβητικός έχει διακαή πόθο για γλυκό έτσι και ο Αριστερός πολεμώντας το Κεφάλαιο το γνωρίζει όλο και καλύτερα. Και κάποια στιγμή θα θελήσει όχι να ρίξει το κεφάλαιο και να βελτιώσει τη θέση του, αλλά να γίνει ο ίδιος Κεφάλαιο. Και τότε μπορούμε πανηγυρικά να μιλήσουμε για το ξεβράκωμα αυτής της αναχρονιστικής φούσκας που λέγεται Αριστερά. Μιας ουτοπίας, που υποστηρίζεται από άτομα που ιδεολογικά την πιστεύουν, αλλά στη ζωή τους δεν την εφαρμόζουν. Στα πλαίσια, λοιπόν, της ραθυμίας και της εύκολης επανάστασης, καταφεύγουν σε απεργίες, και όταν αποσυρθούν συνταξιοδοτημένοι πλέον, θα έχουν να αφηγούνται περήφανα πως υπήρξαν αγωνιστές της εργατιάς. Η εργατιά ακόμα θα τους υμνεί, γιατί πάσχει από ημιμάθεια και αμάθεια, και έτσι θα βρίσκονται πάντα αυτά τα άτομα που θα χρησιμοποιούν την Αριστερά σαν αξεσουάρ για να πετυχαίνουν όλα όσα θέλουν.
Είτε αυτό λέγεται Εργασία και συνδικάτο, είτε αυτό λέγεται Νεολαία και Οργάνωση Νεολαίας, είτε αυτό λέγεται Πανεπιστήμιο και Φοιτητικές Παρατάξεις.
ΥΓ. Προσωπικές σκέψεις, εναντίον αυτής της Αριστεράς. Όχι συνολικά του κινήματος, καθώς χρωστάμε πολλά σε αυτό.
ΥΓ2. Εμπνευσμένο από εδώ. http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=178796
ΥΓ3. Παρακαλείται το Πανεπιστήμιο Αθηνών να βρει λίγο τον εαυτό του, και να προχωρήσει σε μια εβδομάδα που θα γίνουν όλα τα μαθήματα, χωρίς να αποτελεί πιο μείζον ζήτημα αν θα λειτουργήσει το κυλικείο αντί του Σπουδαστηρίου.
Απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις. Κάθε εβδομάδα, πάντα στις κομβικές ώρες. Από αυτούς που δίκαια μεν αποζητούν δικαιώματα που οι δυναστικές κυβερνήσεις αφαιρούν σωρηδόν, όμως από την άλλη καταφεύγουν σε τρόπους αντίδρασης που απλά θα ακουστούν στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων κάποιου σταθμού. Από εκεί και πέρα κανείς δεν πρόκειται να διορθώσει κάποιο νομοπλαίσιο λόγω κάποιας απεργίας που εξαγγέλλουν τα συνδικαλιστικά όργανα. Μια επανάσταση δηλαδή, απλά για να γίνει, να προβληθεί, και στο τέλος όσο ειρηνική και να είναι να καταλήξει σε επεισόδια που θα καταστρέψουν το κέντρο, και θα σκορπίσουν τον τρόμο σε καταστηματάρχες και αθώους πολίτες. Μια ατμόσφαιρα που θα βιαστεί, από τα χημικά και ιστορικά μνημεία που θα βεβηλωθούν από ταραξίες, προβοκάτορες ή εγκάθετους της Ελληνικής Αστυνομίας.
Πίσω από κάθε απεργιακή κινητοποίηση όπως αναφέρθηκε παραπάνω, υπάρχει ένας συντονισμός που υποκινείται φανερά από αριστερές κατά κόρον δυνάμεις. Κόμματα της Αριστεράς παρεισφρύουν σε εργασιακούς τομείς, και για να εκφράσουν τις εργατικές τους επιδιώξεις. Δημιουργούν υπό την αιγίδα τους συνδικάτα, τα οποία πρωτοστατούν στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Όλα αυτά, πάντοτε κάτω από τα πλαίσια της διαφάνειας και της συναδελφικής αλληλεγγύης. Κοινοί αγώνες, κοινές επιδιώξεις και πάντοτε ο αέρας της αλλαγής κόντρα στην αυθαιρεσία του Κεφαλαίου.
Πολλάκις έχει αποδειχτεί πως συνδικαλιστές αξιωματούχοι, τρώνε με χρυσά κουτάλια, άσχετα αν η επαναστατική τους και εργασιακή τους δραστηριότητα δεν τους επιτρέπει να γίνονται ένα με το Κεφάλαιο, ενώ ήδη βρίσκονται σε πόλεμο μαζί του. Παρόλ'αυτά οι εργατοπατέρες αυτοί σέρνουν το κοπάδι τους, που αποτελείται κυρίως από ημιμαθείς εργάτες που απλά θέλουν ένα καλύτερο αύριο, και κάτω από τον μανδύα της Αριστεράς προσπαθούν να επιδιώξουν καλύτερες συνθήκες. Στην τελική ανάλυση, ο εργαζόμενος που συνδικαλίζεται για να επιδιώξει, όχι μόνο δεν κερδίζει, αλλά βρίσκεται να παίρνει -χωρίς να το θέλει- μέρος στην επικοινωνιακή πολιτική του κόμματος του οποίου το συνδικάτο του, είναι φύλλα προς κείμενο/φίλα προσκείμενο.(sic)
Η εποχή μας, μας δίδαξε να κοιτάμε πίσω από τις λέξεις. Συνωμοσιολόγοι πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τον φόβο για το αύριο. Πολλά ισχύουν, άλλα όχι. Εν πάση περιπτώσει όμως θα μπορούσαμε να δούμε πίσω από τις λέξεις αναφορικά με τον Συνδικαλισμό και να καταλήξουμε στο ότι είναι άλλος ένας κρίκος στο περιδέραιο που λέγεται Αριστερά. Άλλο ένα αξεσουάρ που φοράει ο οποιοσδήποτε για να κερδίσει λαϊκή αποδοχή. Για να βρει μια μάζα την οποία θα κατευθύνει όπως ο ποιμένας τα πρόβατα. Να την πηγαίνει όπου θέλει, να την εκμεταλλεύεται για προσωπικά οφέλη, και να της καλλιεργήσει στο μυαλό της την ιδέα πως μάχεται για δικά της συμφέροντα. Και πως η αντίδραση αυτή είναι και η ορθή στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού που προωθείται από όλες τις δυνάμεις. Η απεργία, η πορεία, και τελικά το κάψιμο και η βεβήλωση.
Μια Αριστερά που κάτω από την αιγίδα της ανατράφηκαν γενεές επί γενεών εργατοπατέρων που θεοποιήθηκαν για τις επιδιώξεις τους, και κατέληξαν να πεθάνουν σε μια ιδιωτική κλινική στο Κολωνάκι, ενώ ο οικοδόμος από το Περιστέρι αφήνει την τελευταία του πνοή στο κρεβάτι του χωρίς να έχει τη δυνατότητα να πληρώσει ούτε τα 23 ευρώ της νοσηλείας που απαιτούνται πλέον. Μα εδώ δεν είναι κατάφορη η αδικία ; Και οι δύο αριστεροί ήταν. Δεν θα έπρεπε να ζήσουν επί ίσοις όροις ; Ο Κάρολος Μαρξ και ο Βλαδίμηρος Λένιν τι θα έλεγαν γι' αυτό κύριοι ;
Η όλη αυτή υπόθεση επαληθεύει την τάση του ανθρώπου να φέρεται πάντοτε σαν μωρό. Ο,τι τον υποχρεώνεις να το αποφύγει προπαγανδίζοντας τις αντενδείξεις του, από αντίδραση και μόνο θα το κάνει. Όπως ο υπερτασικός αναζητά συνέχεια αλλαντικά, όπως ο διαβητικός έχει διακαή πόθο για γλυκό έτσι και ο Αριστερός πολεμώντας το Κεφάλαιο το γνωρίζει όλο και καλύτερα. Και κάποια στιγμή θα θελήσει όχι να ρίξει το κεφάλαιο και να βελτιώσει τη θέση του, αλλά να γίνει ο ίδιος Κεφάλαιο. Και τότε μπορούμε πανηγυρικά να μιλήσουμε για το ξεβράκωμα αυτής της αναχρονιστικής φούσκας που λέγεται Αριστερά. Μιας ουτοπίας, που υποστηρίζεται από άτομα που ιδεολογικά την πιστεύουν, αλλά στη ζωή τους δεν την εφαρμόζουν. Στα πλαίσια, λοιπόν, της ραθυμίας και της εύκολης επανάστασης, καταφεύγουν σε απεργίες, και όταν αποσυρθούν συνταξιοδοτημένοι πλέον, θα έχουν να αφηγούνται περήφανα πως υπήρξαν αγωνιστές της εργατιάς. Η εργατιά ακόμα θα τους υμνεί, γιατί πάσχει από ημιμάθεια και αμάθεια, και έτσι θα βρίσκονται πάντα αυτά τα άτομα που θα χρησιμοποιούν την Αριστερά σαν αξεσουάρ για να πετυχαίνουν όλα όσα θέλουν.
Είτε αυτό λέγεται Εργασία και συνδικάτο, είτε αυτό λέγεται Νεολαία και Οργάνωση Νεολαίας, είτε αυτό λέγεται Πανεπιστήμιο και Φοιτητικές Παρατάξεις.
ΥΓ. Προσωπικές σκέψεις, εναντίον αυτής της Αριστεράς. Όχι συνολικά του κινήματος, καθώς χρωστάμε πολλά σε αυτό.
ΥΓ2. Εμπνευσμένο από εδώ. http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=178796
ΥΓ3. Παρακαλείται το Πανεπιστήμιο Αθηνών να βρει λίγο τον εαυτό του, και να προχωρήσει σε μια εβδομάδα που θα γίνουν όλα τα μαθήματα, χωρίς να αποτελεί πιο μείζον ζήτημα αν θα λειτουργήσει το κυλικείο αντί του Σπουδαστηρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου