Φτάσαμε στις 20 Δεκεμβρίου. Η αλήθεια είναι πως το 2012 σαν χρονιά πέρασε πάρα μα πάρα πολύ γρήγορα. Σε κάποια σημεία μπορώ να πω πως ήταν εξαιρετικά κουραστική χρονιά αλλά στα κρεσέντο σημεία της, ήταν φαντασμαγορική. Έτσι είναι αυτά. Ups and downs.
Η παρούσα ανάρτηση λοιπόν, θα κινείται στα γνωστά πλαίσια της κάθε ανάρτησης. Αγαπητέ αναγνώστη, φτάσαμε στις 20 Δεκέμβρη. Μία μέρα πριν το τέλος του κόσμου κατά τους καταστροφολόγους. Μία μέρα πριν τη λήξη του πρώτου μισού του φοιτητικού έτους για μένα. Έχω κουραστεί αρκετά φέτος και ομολογώ πως δε βλέπω την ώρα να πάρω ένα μακρύ ρεπό από τις υποχρεώσεις μου στο Πανεπιστήμιο.
Η περίοδος αυτή θα μπορούσα επίσης να πω πως δεν είναι τόσο άσχημη όσο η προηγούμενη. Υπάρχει η προσμονή των εορτών που σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα με μεγαλύτερη επιείκεια και να βάζεις κατά μέρους κάποια προβλήματα. Βέβαια αυτό δε σημαίνει πως αυτομάτως είσαι καλά και βλέπεις τον γαλάζιο (που λέει ο λόγος) ουρανό και σκοπεύεις να αδράξεις τη μέρα. Απλά φοράς τον καλό σου εαυτό. Όλοι έχουν ανάγκη από λίγη αγάπη, και είναι η ώρα να τη δείξεις ακόμα και σε αυτούς που είτε δεν την αξίζουν, είτε δε θες να τους τη δώσεις.
Ετοιμάζομαι για γήπεδο και πρέπει να ντυθώ πολύ καλά. Θερίζει η παγωνιά αλλά οι θερμές καρδιές των ένθερμων υποστηρικτών μιας ιδέας, γίνονται ένα και η βόμβα πάλλεται ολοένα και περισσότερο.
Δε θα ευχηθώ από τώρα τίποτα, καθώς θα τα ξαναπούμε σίγουρα.
ΥΓ. Αν το τέλος του κόσμου έρθει, θέλω να ξέρεις αναγνώστη μου, πως το συναίσθημα του να αγαπάς, είναι ο,τι πιο ΄σκληρό και επίπονο έχει ο άνθρωπος στα χέρια του. Το συναίσθημα του να αγαπιέσαι είναι το δώρο που δίνει ο Θεός.
ΥΓ2. Νονέ, σε περιμένω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου