Καλημέρα αναγνώστη μου, και καλό σου μήνα. Λατρεύω τέτοιες μέρες. Έχουν ο,τι θέλω να έχει μια μέρα κλιματολογικά και σκηνοθετικά. Όλο το βράδυ δυνατή βροχή που την ακούς από το ταβάνι σου, αέρας που τον αντιλαμβάνεσαι από τις τέντες των απέναντι σπιτιών που χτυπούν αδιάκοπα και όχι πολύ κρύο. Το πρωί που σηκώνεσαι χορτασμένος από ύπνο, αντικρίζεις έναν συννεφιασμένο ουρανό με μια μικρή υπόνοια ήλιου. Δροσιά, βρεγμένη άσφαλτος, και τα πουλιά σου να κελαηδούν σαν να είναι οι πρώτες μέρες της άνοιξης.
Πάντα κάτι λείπει στον άνθρωπο. Σαφώς και δεν μπορεί να τα έχει όλα, και πάντα θα θέλει κάτι παραπάνω. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό το πράγμα, και ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μέσα στα ευγενή χαρακτηριστικά του ανθρώπου ''να ζει για να παλεύει και να παλεύει για να ζει''.
Όχι, δεν πρόκειται για άλλο ένα κήρυγμα υπέρ της ζωής, και του ουράνιου τόξου, πράγμα στο οποίο επιδίδονται κυρίως οι γυναίκες ενός συγκεκριμένου τύπου που έχουμε εξετάσει παλαιότερα. Απλά θα ήθελα με τη σειρά μου, να εξετάσω, χωρίς να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα, τι πρέπει τελικά να επιδιώκει ο άνθρωπος. Άραγε είναι καλύτερο να κοιτάει στις καθημερινές χαρές που κατά βάση είναι προσωρινές ή να προσαρμόζεται στους καιρούς του και να αποβλέπει πάντα σε ένα μελλοντικό πλαίσιο που θέλει να επιτύχει ;
Δεν πρόκειται για άλλη μια έκθεση ιδεών, απλώς είναι κάτι που σίγουρα βασανίζει και άλλους ανθρώπους. Η στιγμή αυτή, που γράφω είναι σαφώς μακάρια και ήρεμη. Τα πτηνά που εκτρέφω κελαηδούν, ο καφές μου αχνίζει και το τασάκι μου φιλοξενεί το πρώτο τσιγάρο της μέρας. Τι περισσότερο να θέλει κάποιος ; Η μέρα ανοίγεται μπροστά μου και μπορώ να την αξιοποιήσω όπως θέλω, σαφώς με περιορισμούς, παρόλο που ουσιαστικά δεν υπάρχουν όρια στο τι θα κάνω. Όπως και να 'χει όμως, όλο αυτό έχει μια παροδικότητα. Δεν μου αφήνει κάτι σαν άτομο, παρά την ανάμνηση μιας ωραίας ημέρας.
Από την άλλη άποψη, θα μπορούσα να αντιμετωπίσω την 1η Δεκεμβρίου εντελώς διαφορετικά. Να ξυπνήσω, να ακολουθήσω την ίδια ρουτίνα, και να θέσω μέσα στο μυαλό μου τα προβλήματά μου προσπαθώντας να βρω για το καθένα τρόπο διαχείρισης και -γιατί όχι;- επίλυσης. Σαφώς πιο μουντό και πεσιμιστικό. Αλλά για να δούμε. Μήπως είναι πιο προσοδοφόρο για το άτομο ; Μήπως η συλλογιστική πορεία που θα ακολουθήσει μια όμορφη μέρα, σκεπτόμενος προβλήματα, θα τον καταστήσει ικανό να τα επιλύσει και έτσι να ζήσει πολλές όμορφες μέρες χωρίς αυτά ;
Δεν ξέρω. Δε θα μπορούσα να δώσω απάντηση σε αυτό, καθώς έγκειται στην κοσμοθεωρία του καθένα. Υπάρχουν οι άνθρωποι που θέλουν ένα πράγμα τώρα, και άλλοι που θέλουν δύο πράγματα μεθαύριο. Οι αξίες, τα ιδανικά, ο εγωισμός και άλλα χαρακτηριστικά του ατόμου, καθορίζουν το πως θα δρα σε οποιεσδήποτε καταστάσεις. Συνεπώς, ως προς την αντιμετώπιση της κάθε ημέρας, ισχύει ακριβώς αυτό. Οι επιδιώξεις και τα όνειρα, είναι αυτά που καθορίζουν τον τρόπο δράσης, και αν ενδιαφέρεται ο καθείς στην προσωρινή χαρά ή στο μακροπρόθεσμο κέρδος.
Δεν γράφω τα παραπάνω ορμώμενος από τίποτα περισσότερο από το σημερινό μου ξύπνημα. Ποτέ δεν κοίταζα το τώρα, και την προσωρινή απόλαυση. Είχα αμφιβολίες. Πλέον είμαι σίγουρος. Πάντα κάτι λείπει ακόμα κι αν όλα είναι τέλεια.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=hU4h3pMNXfA
ΥΓ2. Βρέξε, βρέξε!
Πάντα κάτι λείπει στον άνθρωπο. Σαφώς και δεν μπορεί να τα έχει όλα, και πάντα θα θέλει κάτι παραπάνω. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό το πράγμα, και ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μέσα στα ευγενή χαρακτηριστικά του ανθρώπου ''να ζει για να παλεύει και να παλεύει για να ζει''.
Όχι, δεν πρόκειται για άλλο ένα κήρυγμα υπέρ της ζωής, και του ουράνιου τόξου, πράγμα στο οποίο επιδίδονται κυρίως οι γυναίκες ενός συγκεκριμένου τύπου που έχουμε εξετάσει παλαιότερα. Απλά θα ήθελα με τη σειρά μου, να εξετάσω, χωρίς να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα, τι πρέπει τελικά να επιδιώκει ο άνθρωπος. Άραγε είναι καλύτερο να κοιτάει στις καθημερινές χαρές που κατά βάση είναι προσωρινές ή να προσαρμόζεται στους καιρούς του και να αποβλέπει πάντα σε ένα μελλοντικό πλαίσιο που θέλει να επιτύχει ;
Δεν πρόκειται για άλλη μια έκθεση ιδεών, απλώς είναι κάτι που σίγουρα βασανίζει και άλλους ανθρώπους. Η στιγμή αυτή, που γράφω είναι σαφώς μακάρια και ήρεμη. Τα πτηνά που εκτρέφω κελαηδούν, ο καφές μου αχνίζει και το τασάκι μου φιλοξενεί το πρώτο τσιγάρο της μέρας. Τι περισσότερο να θέλει κάποιος ; Η μέρα ανοίγεται μπροστά μου και μπορώ να την αξιοποιήσω όπως θέλω, σαφώς με περιορισμούς, παρόλο που ουσιαστικά δεν υπάρχουν όρια στο τι θα κάνω. Όπως και να 'χει όμως, όλο αυτό έχει μια παροδικότητα. Δεν μου αφήνει κάτι σαν άτομο, παρά την ανάμνηση μιας ωραίας ημέρας.
Από την άλλη άποψη, θα μπορούσα να αντιμετωπίσω την 1η Δεκεμβρίου εντελώς διαφορετικά. Να ξυπνήσω, να ακολουθήσω την ίδια ρουτίνα, και να θέσω μέσα στο μυαλό μου τα προβλήματά μου προσπαθώντας να βρω για το καθένα τρόπο διαχείρισης και -γιατί όχι;- επίλυσης. Σαφώς πιο μουντό και πεσιμιστικό. Αλλά για να δούμε. Μήπως είναι πιο προσοδοφόρο για το άτομο ; Μήπως η συλλογιστική πορεία που θα ακολουθήσει μια όμορφη μέρα, σκεπτόμενος προβλήματα, θα τον καταστήσει ικανό να τα επιλύσει και έτσι να ζήσει πολλές όμορφες μέρες χωρίς αυτά ;
Δεν ξέρω. Δε θα μπορούσα να δώσω απάντηση σε αυτό, καθώς έγκειται στην κοσμοθεωρία του καθένα. Υπάρχουν οι άνθρωποι που θέλουν ένα πράγμα τώρα, και άλλοι που θέλουν δύο πράγματα μεθαύριο. Οι αξίες, τα ιδανικά, ο εγωισμός και άλλα χαρακτηριστικά του ατόμου, καθορίζουν το πως θα δρα σε οποιεσδήποτε καταστάσεις. Συνεπώς, ως προς την αντιμετώπιση της κάθε ημέρας, ισχύει ακριβώς αυτό. Οι επιδιώξεις και τα όνειρα, είναι αυτά που καθορίζουν τον τρόπο δράσης, και αν ενδιαφέρεται ο καθείς στην προσωρινή χαρά ή στο μακροπρόθεσμο κέρδος.
Δεν γράφω τα παραπάνω ορμώμενος από τίποτα περισσότερο από το σημερινό μου ξύπνημα. Ποτέ δεν κοίταζα το τώρα, και την προσωρινή απόλαυση. Είχα αμφιβολίες. Πλέον είμαι σίγουρος. Πάντα κάτι λείπει ακόμα κι αν όλα είναι τέλεια.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=hU4h3pMNXfA
ΥΓ2. Βρέξε, βρέξε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου