Είναι εκείνες οι φορές, που καταπίνεις την αξιοπρέπειά σου. Καταπίνεις τον εγωισμό σου, την ελέυθερή σου βούληση. Είναι οι απέραντες αυτές στιγμές της μοναχικότητας του είναι σου. Ένα είναι που επιλέγει να περπατά μόνο του, και για να το πετύχει αυτό κάνει πράγματα που το υποβαθμίζουν.
Όλοι φτάσαμε κάποια στιγμή στο σημείο εκείνο στο οποίο κυριαρχεί για πρώτη φορά στη ζωή μας η λογική. Και είναι τόσο πολύ βαρύ ορόσημο, που το καταλαβαίνεις με την πρώτη. Αμέσως κινητοποιούνται μέσα σου αισθητήρες που σου υποδεικνύουν πως για πρώτη φορά στην πορεία σου ως νοήμων άνθρωπος, επέλεξες να πνίξεις το συναίσθημά σου για να επικρατήσει η λογική και να μην οδηγηθούν καταστάσεις σε αδιέξοδο.
Δεν καταλαβαίνω αν είναι καλό ή κακό το να συμβαίνει αυτό. Από τη μια ίσως να δείχνει μια ωριμότητα, και μια συγκροτημένη σκέψη που ξέρει να ζυγίζει. Από την άλλη όμως ίσως να είναι το πιο φανερό δείγμα της αλλοτρίωσης του ανθρώπου από τον εαυτό του. Η λογική σκέψη οδηγεί τον καθένα στην αλήθεια, καθώς η ψύχραιμη απόφαση είναι συνήθως η σωστότερη απόφαση. Ένας κόσμος χωρίς συναίσθημα όμως οδηγείται στην καταστροφή.
Η τέχνη είναι η συστηματοποίηση της ζωής μέσα στα πλαίσια της αισθητικής. Η αισθητική είναι ο τρόπος που ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω του. Η αντίληψη αυτή παρόλο που αρχικά φαίνεται να είναι κάτι εξ' ολοκλήρου λογικό, καταλήγει τελικά να είναι αυτό το οποίο καθορίζεται από την ένταση των συναισθημάτων του καθένα. Όσο περισσότερο συναισθηματικός είναι ένας άνθρωπος τόσο πιο αυστηρός είναι αναφορικά με τα κριτήρια αισθητικής του. Άρα, μπορεί να συλλάβει την τέχνη ευκολότερα από αυτόν που η σκληρότητα και η άτεγκτη φύση του αποτελούν τροχοπέδες στην κατάκτηση της τέχνης. Έτσι, έχουμε τη γέννηση του σοφού και του καλαίσθητου.
Φαντάσου, λοιπόν, αναγνώστη μου έναν κόσμο στον οποίο θα επικρατούσε ολοκληρωτικά η λογική. Φαντάσου μια πραγματικότητα στην οποία τα πάντα θα πηγαίνουν όπως ''πρέπει'' και όχι όπως ''θέλουμε''. Θα μου πεις, να πάμε στο άκρο του άπλετου συναισθήματος ; Όχι γιατί εκεί θα δρούσαμε εν βρασμώ ψυχής και τα πράγματα θα ήταν πάλι έκτροπα.
Θα σου το εξηγούσα περαιτέρω όμως, λέγοντάς σου πως δεν πρέπει ο κόσμος να κινείται από τα ''πρέπει'' ούτε από τα ''θέλω'' σου. Πρέπει να κινείται όμως από τα ''πρέπει'' των ''θέλω'' του καθενός. Δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά το ''πρέπει'' του ''θέλω'' σου, είναι η καρδιά σου. Είναι αυτό που με λογική διεργασία μεν, εν βρασμώ ψυχής δε, είσαι αποφασισμένος να κάνεις, είσαι αποφασισμένος να υπερασπιστείς.
ΥΓ. Θα σε πάω από δω, θα σε πάω από κει, άμα λάχει με τα πόδια κάνω ολόκληρη τη γη.
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=WfusxHokCDg
ΥΓ3. Θα'ρθει η ώρα που τα ''θέλω'' θα δικαιωθούν. Ακόμα κι αν χρειαστούν άλλες δέκα ζωές.
Όλοι φτάσαμε κάποια στιγμή στο σημείο εκείνο στο οποίο κυριαρχεί για πρώτη φορά στη ζωή μας η λογική. Και είναι τόσο πολύ βαρύ ορόσημο, που το καταλαβαίνεις με την πρώτη. Αμέσως κινητοποιούνται μέσα σου αισθητήρες που σου υποδεικνύουν πως για πρώτη φορά στην πορεία σου ως νοήμων άνθρωπος, επέλεξες να πνίξεις το συναίσθημά σου για να επικρατήσει η λογική και να μην οδηγηθούν καταστάσεις σε αδιέξοδο.
Δεν καταλαβαίνω αν είναι καλό ή κακό το να συμβαίνει αυτό. Από τη μια ίσως να δείχνει μια ωριμότητα, και μια συγκροτημένη σκέψη που ξέρει να ζυγίζει. Από την άλλη όμως ίσως να είναι το πιο φανερό δείγμα της αλλοτρίωσης του ανθρώπου από τον εαυτό του. Η λογική σκέψη οδηγεί τον καθένα στην αλήθεια, καθώς η ψύχραιμη απόφαση είναι συνήθως η σωστότερη απόφαση. Ένας κόσμος χωρίς συναίσθημα όμως οδηγείται στην καταστροφή.
Η τέχνη είναι η συστηματοποίηση της ζωής μέσα στα πλαίσια της αισθητικής. Η αισθητική είναι ο τρόπος που ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω του. Η αντίληψη αυτή παρόλο που αρχικά φαίνεται να είναι κάτι εξ' ολοκλήρου λογικό, καταλήγει τελικά να είναι αυτό το οποίο καθορίζεται από την ένταση των συναισθημάτων του καθένα. Όσο περισσότερο συναισθηματικός είναι ένας άνθρωπος τόσο πιο αυστηρός είναι αναφορικά με τα κριτήρια αισθητικής του. Άρα, μπορεί να συλλάβει την τέχνη ευκολότερα από αυτόν που η σκληρότητα και η άτεγκτη φύση του αποτελούν τροχοπέδες στην κατάκτηση της τέχνης. Έτσι, έχουμε τη γέννηση του σοφού και του καλαίσθητου.
Φαντάσου, λοιπόν, αναγνώστη μου έναν κόσμο στον οποίο θα επικρατούσε ολοκληρωτικά η λογική. Φαντάσου μια πραγματικότητα στην οποία τα πάντα θα πηγαίνουν όπως ''πρέπει'' και όχι όπως ''θέλουμε''. Θα μου πεις, να πάμε στο άκρο του άπλετου συναισθήματος ; Όχι γιατί εκεί θα δρούσαμε εν βρασμώ ψυχής και τα πράγματα θα ήταν πάλι έκτροπα.
Θα σου το εξηγούσα περαιτέρω όμως, λέγοντάς σου πως δεν πρέπει ο κόσμος να κινείται από τα ''πρέπει'' ούτε από τα ''θέλω'' σου. Πρέπει να κινείται όμως από τα ''πρέπει'' των ''θέλω'' του καθενός. Δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά το ''πρέπει'' του ''θέλω'' σου, είναι η καρδιά σου. Είναι αυτό που με λογική διεργασία μεν, εν βρασμώ ψυχής δε, είσαι αποφασισμένος να κάνεις, είσαι αποφασισμένος να υπερασπιστείς.
ΥΓ. Θα σε πάω από δω, θα σε πάω από κει, άμα λάχει με τα πόδια κάνω ολόκληρη τη γη.
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=WfusxHokCDg
ΥΓ3. Θα'ρθει η ώρα που τα ''θέλω'' θα δικαιωθούν. Ακόμα κι αν χρειαστούν άλλες δέκα ζωές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου