Μια κακή μέρα. Αδιάφορη, κενή, απρόσωπη. Αν της έβαζα έναν τίτλο θα ήταν ο εξής: " - ". Και δεν πρόκειται για κάποια φάτσα σχεδιασμένη από σημεία στίξης, αλλά μια παύλα. Ένα τίποτα. Μια μέρα χωρίς προσωπικότητα. Χωρίς γέλιο, χωρίς κλάμα. Χωρίς κάποιο έντονο συναίσθημα, παρά ένα κενό αέρος συναισθηματικά και ηθικά. Δεν ξέρω ποιο ίσως να είναι το επικρατέστερο. Ανταλλάζουν θέσεις ανάλογα με την πλευρά που θα επιλέξεις να εξετάσεις το γεγονός.
Ένας ταραγμένος ύπνος από άποψης ονείρων, άνεσης και περιβάλλοντος κλίματος. Ένα μηδενικό ενδιαφέρον για ζωή και μηχανικές κινήσεις σε αυτά που άλλοτε γέμιζαν τη μέρα σου. Στα χόμπι σου, στις υποχρεώσεις σου, στην αποχαύνωση μπροστά από την οθόνη, στις σκέψεις σου. Μια μετακίνηση στην άλλη μεριά της πόλης για την εξασφάλιση κάποιας άνεσης σχετικά με κάτι από τα παραπάνω. Ένα άγχος για μια επικείμενη δοκιμασία στην οποία ξέρεις εκ προοιμίου πως θα αποτύχεις. Μια κατάρρευση της χώρας σου. Μια αλλοτρίωση ηθική αλλά και γενικότερη που την αντικρίζεις στο αντιπροσωπευτικότερό της δείγμα μέσα στον Ηλεκτρικό.
Έναν εαυτό που τον σιχαίνεσαι γενικά για πράγματα που ανακαλείς στη μνήμη σου και δεν τον δικαιολογείς για ο,τι καλό κι αν έχει καταφέρει ή πράξει. Έναν εαυτό που τον σιχαίνεσαι και όταν τον αντικρίζεις στην σαρκική του υπόσταση στον καθρέφτη του σπιτιού σου. Σχέσεις με τα κοντινότερα σου άτομα, είτε λέγεται οικογένεια είτε ο τελευταίος γνωστός, που στην καλύτερη περίπτωση κινούνται στην τυπικότητα. Ρούχα που βαρέθηκες να βλέπεις πάνω σου όχι λόγω του ότι θες να είσαι μοδάτος, αλλά επειδή ξέρεις πως με αυτά τα ρούχα έφτασες στο σημείο αυτό.
Και πολλά άλλα. Πάρα πολλά άλλα που δεν χωράνε στο blog, αλλά και να χώραγαν αναγνώστη, δεν θα στα έγραφα. Και πολλά σου γράφω. Ίσως από την ανάγκη που όλοι οι άνθρωποι έχουν, και ο γράφων ακόμα περισσότερη, για επιβεβαίωση και προσοχή. Για κοινωνική καταξίωση που έλεγε ο κακομοίρης ο Γιουνγκ και χρόνια πολλά τον απέρριπτα γιατί τα φροϋδικά διδάγματα μου φαινόντουσαν τόσο μα τόσο απόλυτα.
Αλλά στη ζωή -λένε- τίποτα δεν είναι απόλυτο. Και έτσι είναι. Ίσως ο γράφων να έκανε σε κάποιο σημείο της ζωής του στροφή στο απόλυτο. Σε κάθε προέκταση της ζωής. Κατάλαβε πως αυτό ήταν λάθος. Μόνο χάνεις από το απόλυτο. Ακόμα και η Αλήθεια είναι σχετική και ανάλογη των κριτηρίων του καθένα.
Στη ζωή είπα πιο πάνω ;
Αυτή είναι η ζωή ;
Αυτή ;
Για ποιον είναι η ζωή ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου