Ήταν 15 Οκτωβρίου 1999. Εγώ ήμουν αρκετά μικρός για να συνειδητοποιήσω αυτή η ταινία που βγήκε στους κινηματογράφους εκείνη την ημέρα, τι αντίκτυπο θα είχε στη μετέπειτα ζωή μου.
Σήμερα ολοκληρώνονται 13 χρόνια μέσα στα οποία η ταινία αυτή που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Chuck Palahnium, εξακολουθεί να διαμορφώνει συνειδήσεις, ανάλογα με το πόσο βαθιά προσεγγίζει ο καθένας την ταινία αυτήν.
Η ταινία είναι το Fight club. Οι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν τις περσόνες του βιβλίου, δε θα γινόταν να είναι πιο ταιριαστοί για τους ρόλους τους, πράγμα στο οποίο όμως δε θα σταθώ. Αν το έχεις δει αναγνώστη μου, να με επιβεβαιώσεις και να το ξαναδείς με άλλο μάτι. Αν δεν το έχεις δει, να το δεις οπωσδήποτε. Και όχι μια φορά. Δεν υπάρχει χειρότερο λάθος για την ταινία αυτή. Πρόκειται για ένα αριστούργημα της μεγάλης οθόνης, το οποίο μπορεί να προσεγγισθεί με πολλαπλούς τρόπους και γωνίες.
Σε κουβέντες με φίλους έχω παρατηρήσει πως οι περισσότεροι μένουν στην πόζα της υπόθεσης που είναι τα γραμμωμένα σώματα, οι τσακωμοί, το αίμα και γενικότερα η πλοκή η οποία είναι ανατρεπτικότατη περνάει αν όχι απαρατήρητη, δευτερεύουσα. Ο David Fincher, σκηνοθέτης μεγάλων επιτυχιών, κατάφερε να μεταφέρει το συγκεκριμένο έργο, σε μια οπτική αναπαράσταση διαχρονική, προχωρημένη για την εποχή της, και προφητική για το μέλλον. Μιλάμε για την φιλοσοφικη προσέγγιση της βίας και του ξεπεσμού. Το περιθώριο θεοποιείται και η εξέλιξη έρχεται από αυτό χρησιμοποιώντας αμφιλεγόμενες μεθόδους στράτευσης. Σαν να μην φτάνει όλο αυτό, η ταινία καταλήγει στις τελευταίες ενότητες, πέρα από υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα, να θίγει το ζήτημα της αποξένωσης του σύγχρονου ανθρώπου από τον εαυτό του.
Κάθε σκηνή και ανατροπή. Κάθε σκηνή και διάλογοι με αντίκτυπο δέκα χρόνια μπροστά και δέκα χρόνια πίσω. Κάθε σκηνή και προφητείες, οι οποίες κάνουν τον ελάχιστα σκεπτόμενο άνθρωπο να θέλει να πάρει τη θέση του πρωταγωνιστή.
Θα μπορούσα να γράψω πολλές σελίδες για την συγκεκριμένη ταινία κάτι ίσως ανώφελο καθώς ο καθένας αντιμετωπίζει και αφομοιώνει ταινίες, βιβλία, και γενικά ο,τι αφορά την τέχνη με διαφορετικό τρόπο ανάλογα πολλές παραμέτρους.
Εν πάση περιπτώσει. Ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε μια μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία.
YΓ2. Πάντα θα έχεις μια γυναίκα στη ζωή σου που θα είναι για σένα η Marla Singer
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου