Δίκες

Οι ιστορίες τελειώνουν πολλές φορές με τη δικαίωση του πιο ανδρείου ή του πιο δίκαιου. Του "καλού" όπως μάθαμε από παιδιά να λέμε, καθώς ο διαχωρισμός σε καλό και κακό είναι από τους μείζονες όρους που θέτει η ανθρώπινη αγελαία συμπεριφορά. Σε κάποιες περιπτώσεις, για την αλλαγή του τετριμμένου η ιστορία τελειώνει με νίκη του "κακού". Ακόμα και τότε όμως μένει η υπόνοια ότι το "καλό" θα επανέλθει και τελικά θα υπερισχύσει.
Πάγια τακτική άλλωστε είναι στην πλοκή της οποιασδήποτε ιστορίας, να κάμπτονται οι δυνάμεις του "καλού" και ο "κακός" να φτάνει στην τελειωτική νίκη, όταν τότε όλο το σύμπαν συνωμοτεί για τη νίκη του αγαθού της υπόθεσης. Δεν το κρίνω αυτό καθ'αυτό καθώς δεν έχει να κάνει τόσο άμεσα με το θιγόμενο ζήτημα.
Η ουσία είναι πως ο,τι γίνεται ίσως γίνεται για κάποιο σκοπό. Είναι μια δοκιμασία που σε κρίνει σαν δικηγόρο. Σαν συνήγορο υπεράσπισης, του ίδιου σου του εαυτού. Στις δίκες της ζωής του, ο καθένας επιλέγει αν θα σταθεί και αν θα είναι φυγόδικος. Αν θα είναι νικητής ή θα είναι χασοδίκης. Μπορεί η τελεολογία των πραγμάτων να είναι ένα από τα μεγαλύτερα κλισέ της ανθρωπότητας, όμως αυτός που το είπε πρώτος σίγουρα θα παρατήρησε πως στη ζωή του, συνέβαινε κάτι τέτοιο για να τον οδηγήσει τελικά στο συμπέρασμα αυτό. Και το συμπέρασμα αυτό έχει να κάνει περισσότερο με το ότι όλα έχουν λόγο που γίνονται στη ζωή, αλλά το ζήτημα είναι εσύ να διαμορφώσεις τον σκοπό τους.
Το να κάθεσαι άπραγος και να περιμένεις να ολοκληρωθεί ο κύκλος οποιασδήποτε δοκιμασίας τίθεται ως εμπόδιο, είναι ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα που ανέφερε στη Θεία Κωμωδία ο Ντάντε. Η ενεργητική αντιμετώπιση βέβαια μπορεί να γίνει και παθητικά αλλά αυτό για να εξηγηθεί θέλει αρκετές γραμμές που δεν έχουν νόημα αν ο αναγνώστης από μόνος του δεν μπορεί να καταλάβει πως κάποιος μπορεί (κατά οξύμωρο σχήμα) να ενεργεί παθητικά.
Βασικός παράγοντας που λειτουργεί ως κίνητρο για την επικράτηση του καλού είναι η Πίστη. Η ελπίδα δηλαδή στο ότι τα πράγματα θα συνδυαστούν έτσι, ώστε ο loser της ζωής κάποια στιγμή να αποδείξει ποιος είναι. Και ο winner που πάντα προήλαυνε σε βάρος άλλων να αποδειχτεί πως έφτασε εκεί που έφτασε ραδιουργώντας και όχι παράγοντας έργο. Η Πίστη αυτή δεν είναι ορισμένη. Έχει να κάνει ξεκάθαρα με το που εναποθέτει ο καθένας τις ελπίδες του. Άλλος επιλέγει τη θρησκεία, άλλος επιλέγει τα υλικά αγαθά, άλλος τον ίδιο του τον εαυτό. Άλλοι βρίσκονται στο μέσον, και μοιράζουν την Πίστη τους εφαρμόζοντας το "συν Αθηνά και χείρα κίνει".
Η κατάληξη δεν προβλέπεται καθώς υπάρχουν πάντα αστάθμητοι παράγοντες. Καμία δίκη δεν έχει προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα γιατί ποτέ κανείς δε θα ξέρει ο κάθε συνήγορος τι έχει μέσα στον χαρτοφύλακά του. Σαν παρτίδα χαρτιών τα καλά φύλλα πάντα κάνουν την έκπληξη στο τέλος.

Το ζήτημα είναι αν έχεις σκοπό να αφιερώσεις όλη σου τη ζωή σε μια Δίκη. Μπορείς ;

ΥΓ. http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%94%CE%AF%CE%BA%CE%B7
ΥΓ2.  "Απόψε σου ’πα σ’ αγαπώ και κοίταξες αμήχανα
          αυτό είναι τρέλα σίγουρα
          αυτό είναι το σήμερα πίσω απο τα σίδερα
          σε κοιτάζω, τα πιάνεις με την γροθιά σου
          και τα μελάνια προδώσανε τ’ όνομά σου
          κρίμα, γυρίζω προς Αθήνα
          χαμόγελα σηκώνει το κλίμα
          καπνός μυρίζει, στη γειτονιά κάψανε το τμήμα
          κι αργά στο πάρκο σε βρήκα
          κι εκεί τα ήπια, τα είπα μαζί σου νύχτα
          κι εκεί μ’ αγκάλιασες ξανά σενιοριτα"
http://www.youtube.com/watch?v=aOrUdgOsQck&feature=related