Απολεσθέντα

Άνθρωπος. Τι ανικανοποίητο ον. Ποτέ δεν του φτάνουν τα πράγματα που κατέχει ή που βιώνει. Συνέχεια θέλει ολοένα και περισσότερα. Από κάποιες απόψεις κάτι τέτοιο δεν είναι κακό, ούτε ενοχλητικό, καθώς μερικές φορές είναι προς όφελος τόσο του ιδίου, όσο και των γύρω του. Σε άλλες περιπτώσεις βέβαια,   μπορεί να είναι καταστροφικό. Το αξιολογικό της υπόθεσης όμως δεν απασχολεί το παρόν blogspot. Όχι ότι ο γράφων είναι αμοραλιστής. Παράτησα προ πολλού πολλές ιδέες που ενστερνιζόμουν, χωρίς βέβαια να εξαλείφω ψύγματά τους που φανερώνονται στην συμπεριφορά μου, όπως κάθε άνθρωπος φυσικά δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη αυτά που πιστεύει.

Ας περάσουμε όμως στην ταμπακιέρα. Η πλεονεκτική φύση του ανθρώπου τον κάνει άπληστο. Και η απληστία αυτή λειτουργεί σαν ναρκωτικό. Ανάλογα με την επίδραση, και το πόσο θα "ανυψώσει" τον χρήστη, αναλογικά θα τον ρίξει. Και στην προκειμένη, μιλάμε για ένα πολύ σκληρό ναρκωτικό. Η απληστία λειτουργεί συσσωρευτικά και πάντα το peak μιας ημέρας λειτουργεί σαν τη βάση της επόμενης. Και έτσι το άτομο μαζεύει ολοένα και περισσότερα πράγματα σε υλικό ή πνευματικό επίπεδο. Η αποστέρηση κάποιων από αυτά όμως ανάλογα με το πόσο άπληστα τα συσσώρευσε, τον πονάνε περισσότερο.

Και σε υλικό επίπεδο ίσως να υπάρχει κάτι που να αντικαθιστά την απώλεια ενός αντικειμένου με μεγάλη αντικειμενική αξία. Όμως σε πνευματικό επίπεδο ή σε συναισθηματικό, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Η απώλεια, μέχρι να φτάσει στο σημείο του να γίνει συνήθεια, περνάει διάφορες φάσεις που είναι επώδυνες, όπως η στέρηση σε κάποιον τοξικομανή. Μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε σημείο παραφροσύνης ή ακόμα και μανίας. Αυτό συμβαίνει για τον απλό εξής λόγο. Τα συναισθήματα, και οι ιδέες, συνήθως ταυτίζονται με κάποιο άτομο ή με μια κατάσταση. Η απώλεια αυτών -κυρίως των ατόμων που συνδυάζονται με μια εμπειρία- είναι σκληρή, καθώς δεν μπορεί να γίνει καμιά ανάκληση της τότε εμπειρίας. Κάτι τέτοιο είναι φύσει αδύνατον. Ο,τι βιώνεται και περνάει, καταγράφεται στην ιστορία και ταξιδεύει προς τα πίσω στο διηνεκές του χρόνου. 

Ο ανθρώπινος νους δε μπορεί να συλλάβει την απώλεια. Όσο ψύχραιμος και αν δείχνει, η απώλειά κάποιων ερεθισμάτων που έχουν ταυτιστεί με ένα πρόσωπο, προσωπικά θεωρώ πως φέρνει τον εγκέφαλο σε μεγάλη σύγχυση, καθώς πρέπει να επαναπροσαρμοστεί η πραγματικότητα σε νέες συνθήκες. Και όσο ευπροσάρμοστος κι αν είναι ο καθένας, σίγουρα το σοκ είναι αναμενόμενο, απλά εκδηλώνεται την εκάστοτε φορά με βάση της σημασία του συμβάντος και την αναγκαιότητα του απολεσθέντος ατόμου.

Κατακλείδα δεν υπάρχει. Η απώλεια θα υπάρχει. Είτε είναι μόνιμη, είτε περιστασιακή, είτε συμβολική, είτε κυριολεκτική. Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι του επιστάτη πως θα διαχειριστεί τα απολεσθέντα. 

Η παρούσα ανάρτηση μπορεί να έχει μια περίεργη προσέγγιση. Και όντως η δομή της μπορεί να είναι αλλοπρόσαλλη αλλά ίσως να είναι η πρώτη ολοκληρωμένη ανάρτηση μετά από κάμποσες μέρες. Με υστερόγραφα, όπως παρατήρησε ένας αναγνώστης πρόσφατα.

ΥΓ. Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες. Το έπος του '40 είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

ΥΓ2. Αναγνώστη μου να έχεις χόμπυ. Έστω ένα. Κι ας μην έχεις κανέναν να συζητήσεις γι'αυτό. Σου δίνει ελπίδα και δύναμη, ότι πάντα θα γίνεσαι καλύτερος.

ΥΓ3. Αναγνώστη μου να ακούς μουσική. Οποιαδήποτε μουσική σε εκφράζει. Δεν υπάρχει πιο σκληρό ναρκωτικό

ΥΓ4. Άλλη μια βδομάδα ξεκινά.