Το φαινόμενο αυτό δεν έχει τις ρίζες του χρονολογικά σε κάποιο σημείο της ανθρώπινης ιστορίας. Θα μπορούσαμε αδρά να πούμε πως προέκυψε από τον κόσμο του θεάματος που αναπτύχθηκε κυρίως στη Δύση. Και πιο συγκεκριμένα στο δυτικό μοντέλο που προέβαλαν στην αρχή του περασμένου αιώνα οι ΗΠΑ. Η μαζική διασκέδαση, το θέαμα για τις μεγάλες ορδές ατόμων σε κάθε έκφανση της Τέχνης. Μια τάση που σιγά σιγά με ιστορικά ερείσματα πέρασε μέχρι και τις μέρες μας σε όλον τον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο.
Ασφαλώς η Τέχνη ήταν το υπόστρωμα. Το υπόβαθρο πάνω στο οποίο ο Αμερικάνος που κατέκτησε τα 3 οχτάωρα, θα αφιέρωνε το ένα από αυτά για να "ψυχαγωγηθεί". Σαφώς και το μοντέλο αυτό πέτυχε καθώς ολοένα και περισσότερα άτομα θα έδιναν τα δολάρια τους για να δουν μια παράσταση στο Broadway ή σε κάποια μπουάτ του Σικάγο, η αγνή εποχή όμως πέρασε πολύ γρήγορα με την έλευση της μεγάλης οθόνης.
Με την παγκοσμιοποίηση και την γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ πάνω από τον ανυπέρβλητο ως τότε Ατλαντικό, όλα έγιναν πανανθρώπινα. Έτσι και η διασκέδαση Έτσι και τα μέσα της. Ο κόσμος οδηγήθηκε μπροστά από τις οθόνες, και όσο οι εισπράξεις μεγάλωναν, τόσο η βιομηχανία παραγωγής φιλμ ανοίχτηκε στη διαφήμιση. Έπεσαν πολλά λεφτά με αποτέλεσμα ένας ολόκληρος πλανήτης να φτάσει μέσα σε ελάχιστες δεκαετίες να διαμορφώνει στο κεφάλι του το μόρφωμα ενός συστήματος ανθρώπων του θεάματος, που διακρίνονταν για τα υποκριτικά τους ταλέντα και τις επιτυχίες τους.
Τα μέσα ενημέρωσης εκμεταλλεύτηκαν την όλη υπόθεση καθώς ο απλός άνθρωπος γοητεύεται από τα γυαλιστερά πράγματα και έτσι, άρχισαν να προβάλουν το σύστημα αυτό.
Έτσι γεννήθηκε το star system. Ένας κύκλος ατόμων, που δουλεύουν στο Θέαμα. Δεν κάνουν κινηματογράφο αποκλειστικά, δεν είναι μονιστές. Είναι πασπαρτού. Ο,τι ευχαριστεί τη μάζα. Το πλήθος. Και για να παραμένουν στην επικαιρότητα, κάτι που ανεβάζει τις μετοχές τους, πρέπει να επιμελούνται το πρόσωπό τους. Το φαίνεσθαί τους, την όψη τους, το προφίλ τους. Κι έτσι φτάνουμε στην εποχή που ζούμε. Στην λατρεία όχι του προσώπου της Τέχνης, αλλά στην τέχνη του Προσώπου. Στον απόλυτο ευτελισμό κάθε πανάρχαιας πρακτικής, βλέπε δράμα, κάθε πανανθρώπινου ενστίκτου, βλέπε ψυχαγωγία. Σε μια πραγματικότητα που θα επιλέξουμε να δούμε μια ταινία λόγω των ηθοποιών, κι ας είναι το σενάριο κατώτερο του μετρίου, που θα ακούσουμε μουσική του συγκροτήματος με τις εκατομμύρια groupies.
Ο Δαρβίνος διατύπωσε το Νόμο της φυσικής επιλογής και μίλησε για Εξέλιξη. Το κάθε είδος λοιπόν, εξασφαλίζει την επιβίωσή του και θα βρει το τέλος του, όταν του αξίζει.
ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=c3cQLpDQYv8
Ασφαλώς η Τέχνη ήταν το υπόστρωμα. Το υπόβαθρο πάνω στο οποίο ο Αμερικάνος που κατέκτησε τα 3 οχτάωρα, θα αφιέρωνε το ένα από αυτά για να "ψυχαγωγηθεί". Σαφώς και το μοντέλο αυτό πέτυχε καθώς ολοένα και περισσότερα άτομα θα έδιναν τα δολάρια τους για να δουν μια παράσταση στο Broadway ή σε κάποια μπουάτ του Σικάγο, η αγνή εποχή όμως πέρασε πολύ γρήγορα με την έλευση της μεγάλης οθόνης.
Με την παγκοσμιοποίηση και την γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ πάνω από τον ανυπέρβλητο ως τότε Ατλαντικό, όλα έγιναν πανανθρώπινα. Έτσι και η διασκέδαση Έτσι και τα μέσα της. Ο κόσμος οδηγήθηκε μπροστά από τις οθόνες, και όσο οι εισπράξεις μεγάλωναν, τόσο η βιομηχανία παραγωγής φιλμ ανοίχτηκε στη διαφήμιση. Έπεσαν πολλά λεφτά με αποτέλεσμα ένας ολόκληρος πλανήτης να φτάσει μέσα σε ελάχιστες δεκαετίες να διαμορφώνει στο κεφάλι του το μόρφωμα ενός συστήματος ανθρώπων του θεάματος, που διακρίνονταν για τα υποκριτικά τους ταλέντα και τις επιτυχίες τους.
Τα μέσα ενημέρωσης εκμεταλλεύτηκαν την όλη υπόθεση καθώς ο απλός άνθρωπος γοητεύεται από τα γυαλιστερά πράγματα και έτσι, άρχισαν να προβάλουν το σύστημα αυτό.
Έτσι γεννήθηκε το star system. Ένας κύκλος ατόμων, που δουλεύουν στο Θέαμα. Δεν κάνουν κινηματογράφο αποκλειστικά, δεν είναι μονιστές. Είναι πασπαρτού. Ο,τι ευχαριστεί τη μάζα. Το πλήθος. Και για να παραμένουν στην επικαιρότητα, κάτι που ανεβάζει τις μετοχές τους, πρέπει να επιμελούνται το πρόσωπό τους. Το φαίνεσθαί τους, την όψη τους, το προφίλ τους. Κι έτσι φτάνουμε στην εποχή που ζούμε. Στην λατρεία όχι του προσώπου της Τέχνης, αλλά στην τέχνη του Προσώπου. Στον απόλυτο ευτελισμό κάθε πανάρχαιας πρακτικής, βλέπε δράμα, κάθε πανανθρώπινου ενστίκτου, βλέπε ψυχαγωγία. Σε μια πραγματικότητα που θα επιλέξουμε να δούμε μια ταινία λόγω των ηθοποιών, κι ας είναι το σενάριο κατώτερο του μετρίου, που θα ακούσουμε μουσική του συγκροτήματος με τις εκατομμύρια groupies.
Ο Δαρβίνος διατύπωσε το Νόμο της φυσικής επιλογής και μίλησε για Εξέλιξη. Το κάθε είδος λοιπόν, εξασφαλίζει την επιβίωσή του και θα βρει το τέλος του, όταν του αξίζει.
ΥΓ.http://www.youtube.com/watch?v=c3cQLpDQYv8
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου